Υπάρχει ένα σπίτι στην πόλη όπου το κάθε εικοσιτετράωρο φέρνει τις χαρές ολόκληρης της χρονιάς: Από το πρωί μέχρι το βράδυ μπορείς να ζήσεις το καλοκαίρι, την άνοιξη, το φθινόπωρο, τον χειμώνα, με όλα τα καλούδια που μας φέρνουν, τις διακοπές, τα δώρα, τα παιχνίδια, κι όλες τις γιορτές, τα Χριστούγεννα, τις Απόκριες κτλ.
Είναι το σπίτι του κυρίου Εώνα, όπου ο χρόνος περνάει τόσο σύντομα.
Ή μήπως τόσο αργά;
Ένα θαρραλέο αγόρι, ο Χάρβεϊ Σουίκ, θα βυθιστεί στις απολαύσεις του ετούτου του σπιτιού και θα προσπαθήσει να ανακαλύψει τα μυστικά που κρύβει ο σκοτεινός ιδιοκτήτης του.
Τα graphic novel έχουν μπει για τα καλά στην ελληνική αγορά βιβλίου. Αυτή εδώ η καλαίσθητη έκδοση είναι η πρώτη, αν δεν κάνω λάθος, για τις εκδόσεις ΟΞΥ, έναν εξαιρετικό εκδοτικό οίκο, που ειδικεύεται -πράγμα όχι ιδιαίτερα συχνό για τα δεδομένα της χώρας μας, που οι εκδότες λειτουργούν περισσότερο με την λογική του μεγαλομπακάλη- σε βιβλία μυστηρίου, τρόμου, εγκλήματος. Αναρωτιέμαι αν θα γίνει με τα graphic novel ό,τι έγινε με τους Αρχαίους Συγγραφείς την δεκαετία του ‘90, οπότε όλοι οι εκδότες συμπεριέλαβαν στους καταλόγους τους μεταφράσεις κλασικών κειμένων. Θα δούμε. Πάντως η αγορά διψάει.
Ο Κλέφτης του Πάντοτε πρόκειται για την “κομιξική” διασκευή του εφηβικού μυθιστορήματος φαντασίας του Clive Barker από τον Kris Oprisko και τον G. Hernandez. Απευθύνεται περισσότερο σε μεγάλα παιδιά και εφήβους, αλλά είναι βέβαιο ότι και οι ενήλικες θα ευχαριστηθούν την εξαιρετική ιστορία -αναποδογύρισμα της “Μέρας της Μαρμότας”-, τις πινελιές φρίκης και χιούμορ, την αγωνία, την κινηματογραφική κορύφωση της ιστορίας. Και θα γνωρίσουν έναν ήρωα, τον Χάρβεϊ Σουίκ, που ίσως μας επισκεφτεί ξανά και στο μέλλον.
Εμένα οι γνώσεις μου στα κόμικ σταματούν σε: Μίκυ, Λούκι, Αστερίξ και Μαφάλντες. Τον όρο graphic nonel σήμερα το αναζήτησα στη wikepedia και κατάλαβα – θολά – περί τίωος επρόκειτε αν και νομίζω ότι ακόμα έχω πολλές απορίες. Περί του ζητήματος δε θα πω κουβέντα, για να το λες εσύ έτσι θα ‘ναι. Πάντως είδα φως και είπα να πω μια καλησπέρα!
@nomansland
Καλησπέρα
Καλά έκανες και πέρασες από το Χάνι μου
Τα κόμιξ είναι απλές ιστορίες εικονογραφημένες που απευθύνονται σε παιδιά. Σαν αυτά που ανέφερες.
Τα graphic novel απευθύνονται σε μεγάλους. Όχι τόσο γιατί το περιεχόμενό τους δεν είναι κατάλληλο για ανηλίκους, αλλά γιατί είναι περίπλοκα, έχουν ολοκληρωμένους χαρακτήρες κτλ. Πολλοί καλλιτέχνες που ασχολούνται με το είδος διεκδικούν θέση ανάμεσα στους καλλίτερους μυθιστορημαγράφους του καιρού μας.
Δεν είναι παράξενο που δεν τα ξέρεις. Είναι νέα τέχνη. Και στην Ελλάδα έχει έρθει εδώ και 2 χρόνια. Δεν υπάρχει καν χρηστικός όρος στα ελληνικά.
Να τα λέμε πάντως. Είτε στο δικό μου τσαρδί – είτε στο δικό σου…
Α! δε φαίνεται…:(
Δεν φαίνεται, ναι…
Κάνε άλλη μια προσπάθεια.
Η έντονη εμπορικοποίηση (το ξεπούλημα των πάντων κοινώς), αν και έχει σαν στόχο την μεγαλύτερη χαρά / ικανοποίηση / ηδονή, έχει ισοπεδώσει τα πάντα <= Να ένα καλό θέμα για ξεχωριστό post. Και συζήτηση.
Χρόνια πολλά…