Τα είδα επιστρέφοντας από την πασχαλινή απουσία:
Μικροσκοπικά, μαυροκόκκινα να έχουν πέσει όλα μαζί πάνω σ’ ένα ψίχουλο που είχε απομείνει στον πάγκο της κουζίνας. Πήρα μόνο το ψίχουλο και το πέταξα.
Το επόμενο πρωινό είδα κάμποσα από δαύτα στο πιάτο που είχα χρησιμοποιήσει το βράδυ της προηγούμενης. Άνοιξα την βρύση και το νερό τα ξέπλυνε.
Το μεσημέρι έφαγα στα γρήγορα χαζεύοντας στον υπολογιστή. Βιαζόμουνα να φύγω κι άφησα το πιάτο στο τραπεζάκι, δίπλα από το κομπιούτερ. Το βράδυ τα είδα στο πιάτο. Κι ένα στο πληκτρολόγιο.
Ξέρω τι πρέπει να κάνω: Να βρω από πού έρχονται και να τα πασπαλίσω με σκόνη. Όμως χρόνος για να το παίξω μυρμηγκοντετέκτιβ δεν υπάρχει αυτές τις μέρες, ούτε αποφάσισα να εξαφανίσω τα ίχνη μου: Μόλις έτρωγα έπλενα τα πιάτα, μόλις έκοβα μια φέτα ψωμί μάζευα τα τρίματα, δάγκωνα το μπισκότο προσέχοντας να μην πέσουν μόρια γλυκού από τα χείλια στο σαγόνι μου, από το σαγόνι στην μπλούζα, από την μπλούζα στο πάτωμα.
Χάθηκαν. Όχι εντελώς βέβαια. Έβλεπα εδώ κι εκεί κάποιο αδέσποτο να τριγυρνάει. Όχι σπουδαία πράγματα – μπορώ να ζήσω έτσι.
Χτες το βράδυ όμως ένα σεργιάνιζε στον καναπέ, εκεί που αράζω. Και σήμερα το πρωί είδα κάμποσα να τριγυρνάν στην τουαλέτα. Μετά στο γραφείο μου κάθε που σήκωνα χαρτιά, έβλεπα μυρμήγκια, δυο εδώ, τρία εκεί, ένα παρακάτω.
Τα πήρα.
Με τον δείκτη του δεξιού μου χεριού τα κυνήγησα. Τα πίεζα. Τα σύνθλιβα. Αυτά έτρεχαν έντρομα να κρυφτούν κάτω από χαρτιά, πίσω από στιλό. Νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να ξεφύγουν από την οργή μου. Ότι θα μπορούσαν να κοροϊδέψουν το Δάχτυλο-Νέμεση. Το Δάχτυλο-Αρμαγεδώνα.
Φυσικά, αν συνεχίσω έτσι, έχω χάσει χαλαρά τον πόλεμο. Τα πούστικα είναι εκατοντάδες. Είναι χιλιάδες -πόσα να εξολοθρέψει ο φτωχός μου δείκτης;
Αν θέλω να νικήσω, πρέπει να χρησιμοποιήσω ασσύμετρα όπλα -το ξέρω.
Και, ναι, θέλω!
Θέλω να υποτάξω την φύση. Θέλω να εξολοθρεύσω αυτά τα ζώα. Να κυριαρχήσω στο σπίτι μου.
Γι’ αυτό πηγαίνω να πάρω την σκόνη.
(Ώρα είναι να μου την πέσει κανένας οικολόγος…)
Εγώ θα μπορούσανα γράψω κάτι ανάλογο με τίτλο “άνθρωπος και κατσαρίδες”
Γεια σου Φώτιε!
Και γω ξέρω καλύτερα τις κατσαρίδες, συγκατοικούσα μαζί τους 5 χρόνια όταν ήμουν φοιτήτρια! Ευτυχώς τώρα δεν έχουμε κατοικίδια!
Πέρα απ’ την πλάκα, πρόσεξε τα όσο περισσότερο μπορείς, έχω ακούσει ότι από μυρμήγκι μπορείς να πάθεις πολύ σοβαρή δηλητηρίαση!
Φιλιά!
Υ.Γ.= Να στείλω παγωτάκι από Ελλάντα ή θα βρεις κάτι καλό εκεί; Για να δεις ότι δεν έχω καρδιά από πέτρα…
χα,χα,χα Το ίδιο αντίκρισα και εγώ μετά τις διακοπές του Πάσχα και μάλιστα στον 4ο όροφο, σχετικά νέας πολυκατοικίας. Μάλιστα ένα το πρόλαβα πριν βουτίξει στο πληκτρολόγιο! Ήταν και νταβραρισμένα τα άτιμα! Έβαλα κατ΄ ευθείαν σκόνη -την είχα πρόχειρη από τη προηγούμενη χρονιά- στην είσοδο των φωλιών τους! Θα κάνω έλεγχο αύριο με φως, πάντως δύο εβδομάδες τώρα δεν τα βλέπω.
Χαιρετώ το Δάκτυλο-Εκδικητή!
Μπορείς να πάρεις και σπρέυ
Σου προτείνω οικολογικό υγρό απώθησης που είναι σε μπουκάλι με στόμιο ψεκαστήρα. Έτσι δε θα έχεις τύψεις ότι τα σκοτώνεις τα μυρμήγκια και δε θα σε ενοχλούν κι αυτά. Ούτε θα επιβαρύνεις έτσι το περιβάλλον του σπιτιού με χημικά. Έλα στα Γιάννενα και θα σε πάω στον Κολοβό (Γεωπόνος) που το έχει. Είναι πολύ καλό.
@clib
Έχω νικήσει κατά κράτος τις κατσαρίδες όταν εκατοικούσα εις το Cononos Palas. Με τα μυρμήγκια είναι η πρώτη μου φορά.
@SOFIA
Μην ανησυχείς, θα τα ψοφήσω πριν προλάβουν να με δηλητηριάσουν!
(Ζήλεψα, ρε συ, αυτά τα τεράστια χωνάκια. Στην Βενετιά κάτι μικρούλικα, τσιγκούνικα, ακριβά…)
@Radio Marconi
Το Δάχτυλο Εκδικητής αντιχαιρετά!
Δεν έχω βρει από πού έρχονται, ρε γαμώτο, και πετάω πολεμοφόδια στα τυφλά…
@Σοφία
Σπρέι; Η επιστήμη έχει προχωρήσει πααάρα πολύ…
@Χρήστος Σαβρανίδης
Μέχρι νά ‘ρθω στα Γιάννενα… Θα αργήσουμε να πάμε στου Κουτρούμπα…
Δεν θέλω οικολογία, θέλω αιματοχυσία!
Δεν είναι και ότι καλύτερο να κυκλοφορούν μέσα στο σπίτι σου ζουζούνια όσο και αν θες να το παίζεις οικολόγος.
Βέβαια τα μυρμήγκια είναι πιο υποφερτά από τις κατσαρίδες που αναφέρουν οι φίλοι παραπάνω. Μπλιαχ!
Εγώ γι’ αυτό το λόγο απαγόρεψα στην πεθερά μου να μου φέρνει χόρτα από το χωριό. Πάντα είναι μες το χώμα, όχι απλά δεν τα καθαρίζει, ούτε καν τα τινάζει. Αν δεν τα πετάξεις στα σκουπίδια ή αν δεν τα βγάλεις στο μπαλκόνι την έκατσες. Το επόμενο πρωί θα τριγυρνάνε σε ολόκληρο το σπίτι, κατσαριδάκια (κάπως έτσι μοιάζουν δηλ.), ψαλίδες, σκυλικάκια και μυγάκια. Μια φορά την πάτησα και κυνηγούσα 3 μέρες ζουζούνια σε ολόκληρο το σπίτι.
Έχεις δει την ταινία τα μυρμήγκια…. Εν τάξει πλάκα σου κάνω, αλλά δοκίμασε πρώτα το οικολογικό υγρό που προτείνει ο Χρήστος. Πολύ αμφιβάλλω όμως για την αποτελεσματικότητα του, οπότε μάλλον θα φορέσεις τη στολή του εξολοθρευτή.
@giota
Αχ Γιώτα, με τον πόνο μου παίζεις. Γιατί τα χόρτα, και μάλιστα τα άγρια, είναι η αγαπημένη μου σαλάτα. Εδώ στην Κύπρο βρίσκω μόνο μαρουλια, τομάτες, ρόκα και αγγουράκια. Οπότε…
@Dimitris Ag
Τα οικολογικά υγρά στη συνείδησή μου είναι σαν τα σύνεργα γυμναστική της telemarketing. Άσε που τα Γιάννενα είναι πολύ μακριά μου τώρα. Οπότε λέω να προτιμήσω από το οικολογικό, το αποτελεσματικό
λιγο ψυχωτικος μου ακουγεσαι φωτη!
παντως μπορεις σχετικα ευκολα να βρεις το σημειο που βγαινουν. αφηνεις απο το βραδυ σε ενα σημειο αρκετα ψιχουλα ή τριμμενο μπισκοτο και σηκωνεσαι το πρωι λιγο νωριτερα και θα τα βρεις να χορευουν γιανκα -το ενα πισω απο το αλλο-.
οποτε ή κλεινεις την τρυπα ή αν δεν μπορεις ριχνεις μονο εκει φαρμακο
@μούργος
Ναι, αλλά δεν είμαι και Μπάροουζ. Ακόμα τουλάχιστον
Μάλλον θα ακολουθήσω την συμβουλή σου, γιατί τα βλέπω διάσπαρτα μέσα στο σπίτι.