Στο Φάληρο που πλένεσαι

Πολλή ζέστα, ρε παιδιά. Ειδικά σήμερα έχουμε λιώσει. Τα κλιματιστικά δουλεύουν ολημερίς κι ολονυχτίς, αλλά τι να σου κάνουν κι αυτά; Από ένα σημείο και μετά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα – αγκομαχούν σαν ψωράλογα στην ανηφόρα και φτύνουν χλιαρό αέρα.

Οι ντόπιοι, που τους ρωτάω, μου λένε ότι έχουν περάσει και πιο ζεστούν Ιούνιους κι ότι ακόμα δεν έχω δει τίποτα. Ο Ιούλιος και Αύγουστος είναι ακόμα πιο ζεστός. Τέλος πάντων, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο δεν προβλέπεται να είμαι εδώ, οπότε κάνω υπομονή, αφού σε λίγες μέρες θα επιστρέψω στην Ελλάδα. Θα πάω και στα Γιάννενα, απ’ όπου καθημερινά μου έρχεται η γκρίνια από τον αδερφό μου για τον εκεί καιρό, που είναι εντελώς αντίθετος: Καθημερινές βροχές και κρύο. Το οποίο -μη χαμογελάτε- καθόλου δεν με χαλάει. Μακάρι, μακάρι λέω, να κρατήσουν οι βροχές και οι δροσιές μέχρι να πάω, για να ανακουφιστεί το σώμα μου.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό λίγα πράγματα μπορείς να κάνεις για να ξεχαστείς. Η δροσιστική μουσική είναι ένα καλό αντίδοτο. Να, εγώ θυμήθηκα ένα τραγούδι αναψυκτικόν του Μάρκου γραμμένο το 1937:

Στο Φάληρο που πλένεσαι

περιστεράκι γένεσαι

Αλάνικο ζεϊμπέκικο σε δρόμο ραστ, όπως και πολλά άλλα τραγούδια του Βαμβακάρη, χωρίς περιττά λόγια και ποιητικούρες μας εισάγει στον ερωτισμό της αμεσότητας και του πραγματισμού, που μάλλον είναι οριστικά χαμένος στις μέρες μας:

Σε είδα χτες με το μαγιό

γεια σου τσαχπίνα μου Μαριώ

Κι επιπλέον μας κάνει συμμέτοχους όχι μόνο στον αθώο ηδονοβλεπτισμό του, αλλά στον πόθο και την μνησικακία του

Στης θάλασσας την αμμουδιά

με άλλον ήσουν αγκαλιά

Και μένα ούτε μια ματιά

δεν μού ‘ριξες σκληρή καρδιά

Ο Βαμβακάρης δεν προσπαθεί να ντύσει την γύμνια του. Δεν στρεψοδικεί. Δεν επιχειρεί να δικαιώσει την αποτυχία του με ωραία λόγια και μουσικές. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικός και αναντικατάστατος.