Αριστερά και απλή αναλογική

Κανονικά θα έπρεπε να είναι η μεγάλη ευκαιρία της ελληνικής αριστεράς: Σε μια περίοδο απολύτως ομαλή, που τίποτα έκτακτο δεν βιάζει και που το Πασόκ βρίσκεται σε κρίση και η Νέα Δημοκρατία οριακά αυτοδύναμη, θα μπορούσε να αποδείξει ότι η χώρα θα μπορούσε να κυβερνηθεί καλλίτερα από ευρύτερες συμμαχίες και πλειοψηφίες. Να μας πείσει ότι μπορεί να βρεθεί μια κοινή γραμμή στην άσκηση της διακυβέρνησης που θα ικανοποιεί περισσότερους. Αμ δε. Το τσεκούρι του πολέμου δεν θάβεται ποτέ, στόχος η εξόντωση του νοητού αντιπάλου, έστω κι αν αυτό οδηγήσει στην πραγματική εξάντληση της χώρας.

 

Ρωτήθηκε η Αλέκα Παπαρήγα προεκλογικά τι θα κάνει το κόμμα της, αν δεν υπάρχει αυτοδυναμία. Τίποτα, απάντησε. Στόχος μας το δυνατό Κουκουέ. Μα, πώς θα συγκροτηθεί κυβέρνηση, τι θα γίνει; Κανένα πρόβλημα, ξανααπάντησε, σε τρεις μήνες θα ξαναέχουμε εκλογές και εμείς θα ζητήσουμε ακόμα πιο ισχυρό Κουκουέ.

Συνεπώς, στόχος της καθιέρωσης της απλής αναλογικής, την οποία σύσσωμη η αριστερά επιδιώκει, δεν είναι ο μεγαλύτερος εκδημοκρατισμός της εξουσίας, το άνοιγμα του κράτους στον πολίτη, η καλλίτερη αντιπροσώπευση, το πλάτεμα της δημοκρατίας, που λέγανε. Αυτά όλα τα έχουνε γραμμένα. Ελπίζουν απλώς ότι οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις θα κουράσουν τους πολίτες και στο τέλος θα τους ψηφίσουν. Και τότε, ποιος ξέρει, ίσως να φέρουν κάποιο πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα με το επιχείρημα να μην ξαναπεράσει η χώρα την ίδια περιπέτεια –αν φυσικά ξανακάνουν εκλογές.

 

Διαβάζω συνεχώς για πολιτικούς μας που είναι οπαδοί του γερμανικού μοντέλου, ενός εκλογικού συστήματος πολύ αναλογικού. Εκεί όμως ο ψηφοφόρος του κάθε κόμματος ξέρει εκ των προτέρων με ποιο από τα άλλα κόμματα θα συμμαχήσει σε περίπτωση που η παράταξή του κερδίσει. Ο γερμανός ψηφοφόρος και ο γερμανός πολιτικός δεν αρνείται a priori να συζητήσει, να συμφωνήσει, να κυβερνήσει. Το αντίθετο: Όλοι αναζητούν τον ελάχιστο κοινό παρανομαστή επιδιώκοντας την μέγιστη δυνατή συναίνεση και πλειοψηφία. Έτσι οδηγήθηκαν και στον σημερινό μεγάλο συνασπισμό. Και κάτι ακόμα, εξίσου σημαντικό: Το εκλογικό σύστημα της Γερμανίας ξορκίζει και αυτό, όπως και οι περισσότεροι θεσμοί της, το φάντασμα του Χίτλερ. Το γερμανικό μοντέλο αποτρέποντας την δημιουργία ισχυρών μονοκομματικών κυβερνήσεων, μηδενίζει τις πιθανότητες να εμφανιστεί ένας καινούργιος Φύρερ. Εμείς, δόξα τω Θεώ, τέτοιο πρόβλημα δεν έχουμε.

 

Κανονικά ο Σύριζα και το Κουκουέ θα έπρεπε να πετάν την σκούφια τους για την σημερινή κατάσταση. Να συναγωνίζονται ποιος θα καταθέσει πρώτος στην κοινωνία την πιο αξιόπιστη και ελκυστική πρόταση για το ασφαλιστικό, την παιδεία, τον προϋπολογισμό, το περιβάλλον, την μεταρρύθμιση του Συντάγματος. Να προσπαθούν να παρουσιάσουν μια ζώσα αριστερά, ανοιχτή στις προκλήσεις της εποχής και τις επιθυμίες των δυναμικών νέων ανθρώπων. Αντ’ αυτού διαγκωνίζονται ποιος θα εγκαταλείψει πρώτος τα έδρανα της Βουλής και θα βρεθεί σε δρόμους και κανάλια για να περιφέρει το πτώμα του εν μέσω καπνογόνων, δακρυγόνων, καμερών και μικροφώνων. 

Advertisements

3 thoughts on “Αριστερά και απλή αναλογική

  1. a-pokleietai 26/10/2007 στο 5:51 μμ Reply

    !!!!!!!!!!

    Ti allo na pei kaneis…. sto idio sxolio aristera, apli analogiki kai… xitler. Brainwash hriazese….

  2. azimout 16/11/2007 στο 3:38 μμ Reply

    Γεια σου fvasileiou, σε ανακάλυψα σήμερα. Μου αρέσει το γράψιμό σου, ειδικά «ο ρατσισμός στην ελλάδα» και «να καταργηθούν οι παρελάσεις», θέμα για το οποίο έχω γράψει κι εγώ. Επίσης, έχουμε το ίδιο template στο blog (δες με: http://azimout.wordpress.com/).

    Τώρα που αυτο-διαφημίστηκα, να γράψω και την άποψή μου: συμφωνώ μαζί σου ότι τα μικρά κόμματα είναι ανεύθυνα και αντί να προβάλουν προτάσεις για τα προβλήματα, αρκούνται στην απλή διαφωνία σε όλα, κάτι που κάνει βέβαια και η εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση, και πριν και τώρα. Το κόλπο δουλεύει, γιατί έτσι μαζεύεις όλους όσους θίγονται από το εκάστοτε μέτρο, ενώ αν κάνουν συγκεκριμένες αντι-προτάσεις πρέπει να τις τεκμηριώσουν και να τις υποστηρίξουν. Ειδικά για την αξ. αντιπολίτευση, με τον τρόπο αυτό αποφεύγει να δεσμευτεί για το τι θα κάνει όταν είναι κυβέρνηση (ο καραμανλής την πάτησε όταν είχε υποστηρίξει το γερμανικό μοντέλο και τώρα του ζητάν να το εφαρμόσει).

    Βλέπω όμως και μια γενικότερη τέτοια νοοτροπία από πολλά άτομα, με την έννοια ότι για τα πάντα δεν υπάρχει η λογική «υπάρχει το πρόβλημα, η συγκεκριμένη λύση έχει τα Α πλεονεκτήματα και τα Β μειονεκτήματα, ενώ η άλλη λύση τα Γ πλεονεκτήματα και τα Δ μειονεκτήματα, οπότε προτιμώ την μία ή την άλλη». Αντιθέτως, υπάρχει η λογική «η λύση που πρότινες έχει τα Β μειονεκτήματα, οπότε δεν την θέλω, τελεία και παύλα, δηλαδή λείπει η αίσθηση ότι κάτι πρέπει να κάνουμε, και ότι καμία λύση δεν είναι τέλεια. Το αποτέλεσμα είναι στο τέλος να μην γίνεται τίποτα, ή να γίνεται αυτό που επέβαλαν αυτοί που φωνάζουν πιο δυνατά (καμία σχέση με δημοκρατία δηλαδή).

  3. fvasileiou 16/11/2007 στο 5:36 μμ Reply

    Δεν είμαι καν σίγουρος ότι υπολογίζουν με λογική επεξεργασία έστω τα μειονεκτήματα. Σε οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική πρόταση της κυβέρνησης ή φορέα / ατόμου, η κριτική που ασκείται από την αριστερά και την κεντροαριστερά γίνεται με στάνταρ όρους, προκαθορισμένες θέσεις -ένα τέλμα. Έχει καταντήσει πια μια μηχανική κίνηση, πλήρως ασυνείδητη, κάτι σαν την αναπνοή.

    Και μόνο εμείς, οι πολίτες, μπορούμε να δώσουμε τη λύση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: