Πασόκ ΙΙ

Ας είναι ήσυχοι οι οπαδοί του Πασόκ -ακόμα και κείνοι που βλέπουν τον Βαγγέλη Βενιζέλο σαν την μόνη ελπίδα να ανακάμψει το κόμμα τους: Αν επανεκλεγεί ο Γιώργος, θα καταγράφεται πιο δυναμικός στις μετρήσεις της κοινής γνώμης, πιο δραστήριος, πιο αποφασιστικός απ’ ότι πριν. Πιο «ηγετικός» και πιο «πρωθυπουργήσιμος», όπως θα λέγαν και οι δημοσκοπησιολογούντες των καναλιών. Αν μάλιστα πραγματοποιήσει και την απειλή του (και γιατί να μην την πραγματοποιήσει δηλαδή;) και διαγράψει κάνα Λοβέρδο ή τον Φλωρίδη, που του τα έχει και μαζεμένα γιατί προσδιόρισε στους υπηκόους τι πράγμα είναι αυτό το Σουηδικό μοντέλο, τότε τα ποσοστά του στους ηγετικούς δείκτες θα πολλαπλασιαστούν.

(Εδώ ανακύπτει βέβαια κι ένα μείζον θεωρητικό πρόβλημα που μένει να δούμε αν είναι και πρακτικό: Ό,τι και να πολλαπλασιάσεις με το μηδέν, πάλι μηδέν θα βγάλει).

Ας είναι λοιπόν ήσυχοι οι οπαδοί του Πασόκ. Ανησυχούμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Όλοι εμείς που δεν θέλουμε σαν μείζονες αντιπολιτευτικές φωνές την εξτρεμιστική του Αλαβάνου ή την λαϊκιστική του Καρατζαφέρη. Εμείς που θέλουμε συνομιλητή της κυβέρνησης -της όποιας κυβέρνησης- ένα σύγχρονο κόμμα, υπεύθυνο με καθαρό και σταθερό δυτικοευρωπαϊκό προσανατολισμό. Εμείς που απαιτούμε από την αξιωματική αντιπολίτευση κριτική στήριξη των μεταρρυθμιστικών επιλογών.

Ανησυχούμε. Πολύ.

Κατ’ αρχήν γιατί κανένας από τους υποψηφίους αρχηγούς δεν εγγυάται νηφαλιότητα, υπευθυνότητα, συνεργασία. Συζήτηση έστω. Το αντίθετο: Όλοι φαίνεται να συμφωνούν στην ανάγκη «αριστερής στροφής». Αριστερά στις μέρες μας είναι ένα απροσδιόριστο νεφέλωμα ροζέ αποχρώσεως που θαμπώνει την όραση και κλείνει τα ώτα όσων έχουν την ατυχία να μπλεχτούν ανάμεσά της. Ο φόβος, η ανασφάλεια, το μίσος, η επιθετικότητα, η βία είναι φυσικά αποτελέσματα της κλειστότητας που ονομάζουμε σήμερα «Αριστερά». Δεν ξέρω αν αυτό έχουν στο νου τους οι υποψήφιοι αρχηγοί του Πασόκ. Αν έχουν δηλαδή στα σχέδιά τους την αλαβανοποίηση του κόμματός τους. Βέβαια είναι πιθανό κάποιος να μας πει αργότερα ότι όταν έλεγε «αριστερή στροφή» εννοούσε πολιτική τύπου Εργατικών της Βρετανίας -κανείς μας δεν μπορεί να ξέρει και για αυτό πρέπει να μας το προσδιορίσουν.

Η πιθανή επανεκλογή Παπανδρέου όμως φοβίζει περισσότερο. Ο Γιωργάκης φαίνεται πεπεισμένος ότι έχασε όλες τις προηγούμενες αναμετρήσεις όχι εξαιτίας των επιλογών του, αλλά εξαιτίας της υπονόμευσης που του έκαναν κάποια στελέχη σε συνεργασία με τα φιλικά προς το κόμμα του ΜΜΕ. Μας υπόσχεται μάλιστα ότι θα σφίξει τα λουριά. Χρειαζόταν όμως εκ των έσω υπονόμευση για να χάσει τις Ευρωεκλογές, όταν κατέθεσε το ψηφοδέλτιο που κατέθεσε, χωρίς καμιά πολιτική πρόταση; Ή περίμενε να κερδίσει την υπερνομαρχία Δράμας-Καβάλας-Ξάνθης με την Καραχασάν επικεφαλής; Και πιστεύει πραγματικά ότι η επιλογή αυτής της κυρίας βοήθησε τους συνδυασμούς του Πασόκ στην υπόλοιπη Ελλάδα και ειδικά στην Μακεδονία και την Θράκη; Κι αλήθεια, ο Βενιζέλος τον έσπρωξε να πάρει άμεσα θέση υπέρ του Σχεδίου Ανάν -μόνος αυτός από όλα τα Ελληνικά κόμματα- και να υποδείξει στους Κυπρίους να το υπερψηφίσουν; (Αν το κατάφερε ειδικά αυτό το τελευταίο ο χοντρός, του αξίζει η παραδειγματική διαγραφή του). Απ’ όλα τα παραδείγματα αυτά (κι από άλλα ανάλογης σημασίας, που δεν έχει νόημα να τα αραδιάσουμε) ο Γιώργος κατάλαβε ότι τα έκανε όλα καλά κι ότι πρέπει απλώς να πατάξει τους διαφωνούντες…

Ας πούμε όμως ότι πράγματι κάποια στελέχη αντέδρασαν σε αυτές ή σε ανάλογες επιλογές του Τζούνιορ. Ότι έδειξαν δημόσια την δυσφορία τους ή την διαφωνία τους. Με ποια λογική θα τους κατηγορήσουμε ως υπονομευτές;

Κι όσο για τα ΜΜΕ, θα είχε αξία να τα καταγγείλει σε άλλες περιστάσεις: Όταν, για παράδειγμα, πριν τις εκλογές του 2004 διέκοπταν κάθε λίγο και λιγάκι το πρόγραμμά τους για να μας τον δείξουν να κάνει τζόκινγκ, ποδήλατο, να πηγαίνει στο gym. Ή πριν τις τελευταίες εκλογές, γιατί ενώ οι δημοσκόποι τους μετρούσαν διαφορές τεσσάρων και πέντε μονάδων ανάμεσα στα δυο κόμματα, μας την έδειχναν μιάμιση και δυο μονάδες (η ALCO του Παναγόπουλου την έδειξε 0,2%). Ή να τα καταγγείλει και τώρα, που για να ισορροπήσουν την κατάσταση στο κόμμα του, παρουσιάζουν δηλώσεις του τύπου «θα λέω ελεύθερα την γνώμη μου» σαν πονοκέφαλο του Μαξίμου. Κι ελπίζω να τα καταγγείλει και γιατί αποσιωπούν παλιότερες θέσεις του για τα ναρκωτικά, τον γάμο των ομοφυλόφιλων, την Τουρκία, τα Σκόπια, την Κύπρο. Γιατί διαφορετικά όλα όσα λέει στους χειροκροτητές που κληρονόμησε από τον πατέρα και τον παππού του μαζί με το όνομα και το διάσημο πια ρολόι, είναι κούφια.

Ας είναι ήσυχοι οι οπαδοί του Πασόκ. Ανησυχούμε οι υπόλοιποι.

Εκτός κι αν το πάρτυ συνεχιστεί και μετά τις 12 Νοεμβρίου…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: