Το Πρεζόνι της Κάνιγγος

 Στάση λεωφορείου, πλατεία Κάνιγγος.

Η ώρα προχωράει αργά, ο ήλιος δύει νωρίς, περνάει πάντα άλλο λεωφορείο.

Σακούλες στα χέρια, τσάντα στον ώμο, άνθρωποι πολλοί γύρω μου. Το 732 περιμένουν όλοι τους;

Ένα πρεζόνι σκουντουφλώντας.

Πλησιάζει. Η γνωστή ατάκα:

«Φίλε, δώσ’ μου ένα ευρώ».

Παρένθεση:

Αν δίνω κάνα φράγκο σε κάποιους, είναι τα πρεζόνια. Δεν δίνω ποτέ σε παιδιά, δεν δίνω ποτέ σε όσους κρατάνε χαρτόνια με μια εικόνα της Παναγίας στα αριστερά και δεξιά μια ανορθόγραφη βοήθεια, δεν δίνω σε τσιγγάνους και ανάπηρους που τους πετάνε οι νταβατζήδες τους στα πεζοδρόμια. Δίνω / έδινα σε πρεζόνια. Τα λυπάμαι. Ένας φίλος με μάλωσε: «Ξέρεις πού πάνε τα λεφτά σου; Ξέρεις τι τους βοηθάς να αγοράσουν;» Περπατούσαμε στην Πανεπιστημίου και μου ανέτρεπε το ένα επιχείρημα μετά το άλλο. Πάνω στην ώρα μας πλησιάζει κι ένα πρεζάκι με το χέρι απλωμένο. «Δεν σου δίνω γιατί ξέρω ποιος θα τα πάρει μετά», του λέει. Δεν τον προσπέρασε όμως κατά το συνήθειο: Τον έβλεπα να στέκεται και να μιλάει στο πρεζόνι, να ακούει τις ελεεινές δικαιολογίες του με κατανόηση και να του απαντάει, εγώ ένα βήμα πιο πίσω. Στο τέλος ο φίλος μου τον οδήγησε στο κοντινότερο φαστφούντ και τον κέρασε το φαγητό. Εγώ παρακολουθούσα εντυπωσιασμένος, πάντα ένα βήμα πιο πίσω.

Στη στάση πάλι, στην Κάνιγγος.

«Φίλε δώσ’ μου ένα ευρώ».

Τον κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου: πεσμένοι ώμοι, σκυμμένο κεφάλι, πόδια μπερδεμένα, μάτια θολά, κουρέλια, βρωμιά.

«Δώσε ρε φίλε, εδώ όλοι ξένοι είναι, δεν καταλαβαίνουν».

Οι ξένοι κοιτούσαν και γελούσαν. Καταλάβαιναν.

«Δεν σου δίνω γιατί ξέρω τι θα τα κάνεις»

«Ρε φίλε, σε παρακαλώ. Τα χρειάζομαι. Να πάω να κλέψω θέλεις;»

«Θέλω να βοηθήσεις τον εαυτό σου».

«Προσπάθησα να την κόψω, δεν γίνεται. Δώσ’ μου ένα πενηντάρι».

«Δεν προσπάθησες πραγματικά. Σου αξίζει κάτι καλλίτερο από ένα πενηντάρι».

Γυρίζει να φύγει. Πηγαίνει στην κοπελιά που στέκεται πιο κει.

«Μήπως θες να φας κάτι; Να σε κεράσω ένα…»

Η φωνή μου χάθηκε ανάμεσα στα αυτοκίνητα και τα δόντια μου. Τον είδα να σέρνεται από την κοπέλα σε κάποιον άλλο και μετά σε άλλο. Κανένας δεν του έδωσε. Το 732 ήρθε.

Γύριζα σπίτι με την καρδιά παγωμένη αναμασώντας τα επιχειρήματα του φίλου μου: Γιατί έκανα καλά που δεν του έδωσα. Ήταν πιο λογικά από τα δικά μου. Πιο ισχυρά. Ακαταμάχητα.

Advertisements

12 thoughts on “Το Πρεζόνι της Κάνιγγος

  1. Flareman 29/11/2007 στο 2:59 μμ Reply

    Αν δε θέλει να βοηθήσει ο ίδιος ο άλλος τον εαυτό του δε γίνεται να τον βοηθήσεις εσύ, όσο κι αν θες, παρά μόνο σε εξαιρετικά εξαιρετικές περιπτώσεις. Μόνο ο Θεός μπορεί να βάλει χέρι κάτω και να αλλάξει τόσο ρίζικα τόσο χαμένες περιπτώσεις.

    Τεράστιο κρίμα και άδικο, αλλά κι εμείς άνθρωποι είμαστε, πεπερασμένες δυνατότητες έχουμε:(

  2. d1af 29/11/2007 στο 3:01 μμ Reply

    καλά έκανες και δεν του έδωσες γιατί αυτοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα, αδύναμη προσωπικότητα έχουν και γιαυτό χρειάζονται βοήθεια

  3. fvasileiou 29/11/2007 στο 3:07 μμ Reply

    @Flareman
    @d1af
    Είναι θέμα θέλησης να ξεμπλέξεις -κι όχι μόνο από την ντρόγκα, από οτιδήποτε σε κρατάει δέσμιο ή δεν σε αφήνει να προχωρήσεις. Τα χρήματα δεν λύνουν τέτοια προβλήματα, αυτό είναι βέβαιο. Αναρωτιέμαι ποια θα πρέπει να είναι η στάση ενός υπεύθυνου πολίτη.

  4. Flareman 29/11/2007 στο 3:41 μμ Reply

    Εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα, στη θέληση.

    Έχω δει αρκετούς τέτοιους, δεν είναι άξιοι αποστροφής ή απέχθειας σε καμία περίπτωση. Περισσότερο συμπόνια χρειάζονται, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να μεταφράζεται σε χρήμα αυτή, θα πάει άπατο. Ούτε η αποποινικοποίηση βοηθάει, αλλά αυτό είναι άλλη, μεγάλη κουβέντα.

    Πιστεύω η στάση ενός υπεύθυνου πολίτη πρέπει να είναι ευγένεια, συζήτηση ως ένα σημείο, σε καμία περίπτωση τροφοδότηση του καταστροφικού συνηθείου της πρέζας, αλλά από ένα σημείο και μετά πρέπει και να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας. Αυτά τα παιδιά, όσο καλόψυχα και αν είναι, στην κατάστασή τους και προκειμένου να πάρουν τη δόση τους, δεν έχουν πια αναστολές, δε λογαριάζουν τίποτα και μπορούν να κάνουν πρακτικά τα πάντα – άσχετο αν μετά το μετανιώνουν πικρά.

    Από μέτρια απόσταση και συμπαράσταση ως εκεί που μας παίρνει εμείς οι πολίτες λοιπόν, είναι δουλειά των ειδικών να μπουν βαθύτερα στο παιχνίδι και να (προσπαθήσουν να) τους ξελασπώσουν.

  5. emperistatomenos 29/11/2007 στο 4:55 μμ Reply

    Δυστυχώς το αρχικό σοκ της ζωής στην Αθήνα ακολουθείται από την απάθεια και την αναισθησία…
    Και ακόμα χειρότερο από την στάση μας αυτή, είναι οτί τελικά, στις περισσότερες περιπτώσεις, η σωστή στάση είναι αυτή…

  6. fvasileiou 30/11/2007 στο 10:28 πμ Reply

    Έχω την αίσθηση, δεν ξέρω στα σίγουρα – δεν είμαι ειδικός, ότι δύσκολα μπορεί ο πολίτης να βοηθήσει ουσιαστικά εξαρτημένα άτομα. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι σε όσους κατάφεραν και ξέφυγαν, να μην τους κλείνουμε τις πόρτες, να μην τους αντιμετωπίζουμε σαν απόβλητους. Τα εξαρτημένα όμως άτομα χρειάζονται την βοήθεια ειδικών.

    Δεν ξέρω αν η απάθεια είναι η σωστή στάση. Δεν μου αρέσουν οι αυτοθωρακισμένοι άνθρωποι. Προτιμώ να ζώ και να συμμετέχω στα δρώμενα -όσο μπορώ. Αλλά δεν μου αρέσει και η συναισθηματική αντιμετώπιση του προβλήματος, που εξαντλείται στο «το καημένο το παιδί». Αναρωτιέμαι: Τι θα μπορούσε να εννοηθεί ως συμπαράσταση / βοήθεια: Μια αυστηρή, «σκληρή» στάση είναι καλλίτερη ή το χάιδεμα;

  7. SOFIA 04/12/2007 στο 5:06 μμ Reply

    Πονάει πολύ αυτό το θέαμα! Σίγουρα το χάϊδεμα δεν είναι λύση, αλλά ούτε και η αδιαφορία. Δύσκολο να αποφασίσεις πως να το χειριστείς…

  8. fvasileiou 04/12/2007 στο 7:37 μμ Reply

    @SOFIA
    Συμφωνούμε απολύτως. Εσύ τι κάνεις συνήθως;

  9. SOFIA 05/12/2007 στο 11:02 πμ Reply

    Ζω πολύ μακριά απ’ όλα αυτά, στην επαρχία είναι πολύ σπάνια τα φαινόμενα αυτά. Μάλλον οι οικογένειες δεν αφήνουν να βγουν όλα αυτά προς τα έξω! Αν τύχει να δω κάτι ανάλογο; Δεν ξέρω πως να το χειριστώ! Φοβάμαι για τον κόσμο που ζούμε και τον τρέμω στην ιδέα ότι σ’ αυτόν τον κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας!

  10. fvasileiou 05/12/2007 στο 11:53 πμ Reply

    Δεν χρειάζεται να τρέμουμε, χρειάζεται να έχουμε συνείδηση της πραγματικότητας.

    Γενικά είμαι της άποψης ότι η Αθήνα είναι μια ωραία πόλη για εργένηδες (μπεκιάρηδες που λέγαν κι οι παλιοί), και μάλιστα για εργένηδες που δεν είναι αναγκασμένοι να χτυπάνε κάρτα, αλλά φριχτό μέρος για να μεγαλώσεις παιδιά.

  11. SOFIA 05/12/2007 στο 12:02 μμ Reply

    Εγώ πάλι είμαι της άποψης ότι η Αθήνα είναι μια ωραία πόλη για ένα τριήμερο, να διασκεδάσεις και να δεις πράγματα που δεν προσφέρει η επαρχία! Δεν μπορώ να διανοηθώ όμως ότι πρέπει να ξυπνάω 2 με 3 ώρες νωρίτερα για να φτάσω στην δουλειά μου ή ότι δεν μπορώ να γυρίσω μόνη το βράδυ στο σπίτι μου! Είναι λιγάκι απάνθρωπη…

  12. efh 24/06/2009 στο 12:53 μμ Reply

    an k mpainw ligo arga sth suzhthsh, 8elw apla na pw oti an k tous lupamai, polles fores adiaforw k de niw8w perhfanh gi’auto. oi perissoteroi apla voleuomaste me th frash «emeis na’maste kala…». se suzhthseis me filous akouw suxna logia tupou «as prosexan» h «k emeis exoume provlhmata alla de to rixnoume sthn preza»… pisteuw pws uparxei lush gia ola, o e8ismos omws den tous afhnei na to doun…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: