Με αφορμή τη «Διαφορά»

Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 η κρίση άρχισε να είναι εμφανής -ιδιαίτερα στο «έντεχνο» – «ποιοτικό» τραγούδι. Από το 2000 και μετά κορυφώνεται και βαθαίνει συνεχώς. Και φυσικά έχει πιάσει και το «εμπορικό». Έτσι, φέτος δεν έχουμε ούτε ένα ελληνικό σουξέ. Τρέχει μόνος του ο Χατζηγιάννης, με την φόρα που έχει, προκαλώντας τον φθόνο των υπολοίπων.

Τα αίτια που προβάλλονται για την πρωτοφανή κρίση που περνάει η ελληνική μουσική είναι τα αναμενόμενα: Κάποιοι είπανε ότι φταίνε οι εταιρείες, που γίναν πολυεθνικές και προωθούν το ξένο τραγούδι, κρύβουν το ελληνικό, για να μας εξανδραποδίσουν. Είναι, λένε, μέσα στους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Άλλοι τα ρίχνουν στην κυριαρχία των ερμηνευτών πάνω στους δημιουργούς. Είναι αλήθεια ότι στις αρχές της δεκαετίας του ’80 κορυφώθηκε ένας πόλεμος ανάμεσα στους συνθέτες και τους τραγουδιστές, τον οποίο νίκησαν κατά κράτος οι δεύτεροι. Έτσι από τους «δίσκους-δημιουργών» του ’70 περάσαμε στους «δίσκους-τραγουδιστών». Αυτό (δηλώνει ότι) πιστεύει κι ο Γιώργος Νταλάρας κάνοντας την αυτοκριτική του. (Ο Μητσιάς, πιο απλοϊκός όπως πάντα, πιστεύει ότι φταίει που οι δίσκοι δεν φτιάχνονται πια από έναν συνθέτη και έναν στιχουργό.)

Ίσως να φταίνε κι αυτά. Σίγουρα έπαιξαν ρόλο. Αλλά μήπως απλά οι ρυθμοί και οι φόρμες του ελληνικού τραγουδιού έφτασαν στα όριά τους, δεν κατάφεραν να ανανεωθούν και εξαντλήθηκαν; Μήπως, εν τέλει, τα πράγματα είναι πιο απλά;

pasxalhsterzhsdiaforafront.jpg

Αυτό επιβεβαιώνει και ο τελευταίος δίσκος του Πασχάλη Τερζή σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου. Πήρα τον δίσκο με μεγάλη προσμονή -το ομολογώ. Ο Νικολόπουλος κατά την δεκαετία του ’80 έγραψε εξαιρετικά λαϊκά τραγούδια.

Κατά την δεκαετία του ’80.

Κι αυτός ο δίσκος έχει μια «εϊτίλα» πάνω του. Οι μουσικές, οι στίχοι, οι ενορχηστρώσεις, όλα κάτι θυμίζουν, όλα κάπου παραπέμπουν. Η παλιά γνωστή νικολοπούλειος συνταγή. Άκουσα τον δίσκο δυο φορές και είμαι κατηγορηματικός: Δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι που να χαϊδέψει λίγο τα αυτιά μας -δεν συζητάμε τραγούδι που να μείνει.

Δυστυχώς.

Κι αν αναδεικνύει κάτι αυτός ο δίσκος είναι ακριβώς αυτό: Δεν φταίει η παγκοσμιοποίηση ή η εταιρεία. Ούτε καν ο Νικολόπουλος και οι στιχουργοί του. Η πηγή φαίνεται να έχει στερέψει.

Υ.Γ.: Για τον Τερζή δεν γράφω τίποτα: Τραγουδάει με τον τρόπο που τον ανέδειξε σε μεγάλο λαϊκό τραγουδιστή τα τελευταία δέκα χρόνια. Εμένα δεν μου αρέσει. Αλλά στους τυφλούς βασιλεύει ο

Advertisements

8 thoughts on “Με αφορμή τη «Διαφορά»

  1. SOFIA 06/12/2007 στο 10:16 πμ Reply

    Τόσο χάλια; Δεν το έχω ακούσει το συγκεκριμένο cd, αλλά μου αρέσει και ο Νικολόπουλος και ο Τερζής.
    Πάντως για τους τυφλούς(…) δεν θα συμφωνήσω. Για μένα υπάρχουν πολλές καλές φωνές σήμερα, που είναι και καλοί τραγουδοποιοί ταυτόχρονα.
    Καλημέρα!

  2. fvasileiou 06/12/2007 στο 10:53 πμ Reply

    Καλημέρα Σοφία,

    Η συζήτηση είναι μεγάλη. Αλλά μπορούμε χαρωπά να ανταλλάζουμε απόψεις επί αυτού.
    Γενικά: Δεν βλέπω κάτι καινούργιο. Κι όταν λέω καινούργιο, εννοώ κάτι σαν αυτό που έφερε ο Σαββόπουλος το ’70 ή ο «Σταυρός του Νότου» το ’80.

    Ο Τερζής καλός είναι, δεν λέω, αλλά εμένα οι λαρυγγισμοί των λαϊκών τραγουδιστών των μεγάλων κέντρων με κουράζουν. Οι μουσικές του Νικολόπουλου είναι ένα τίποτα.

  3. SOFIA 06/12/2007 στο 10:59 πμ Reply

    Καλά, τώρα βρήκες το κουμπί μου! Τίποτα και κανένας δεν θα μπορέσουν να φτάσουν τον Σταυρό του Νότου και είμαι απόλυτη σ’ αυτό! Είναι κάτι που μπορώ να ακούω, να ακούω… μέχρι τελικής πτώσεως. Τώρα πέρα απ’ τον Τερζή, που τον βρίσκω καλό όταν έχεις διάθεση για μπουζούκια, υπάρχουν κι άλλες φωνές. Μου αρέσει πολύ ο Ζερβουδάκης, ο Παπάζογλου, ο Ιωαννίδης, ο Χαρούλης και πολλοί άλλοι.

  4. fvasileiou 07/12/2007 στο 2:31 μμ Reply

    Όλοι όσοι αναφέρεις, Σοφία, έχουν εξαιρετικές φωνές. Κι υπάρχουν κι άλλοι. Αλλά το πρώτο υλικό του τραγουδιού είναι το ίδιο το τραγούδι – οι φωνές είναι το όχημα για να φτάσει σε μας. «Ο νέγρος θερμαστής» είτε με τον Παπακωνσταντίνου είτε με τον Μαχαιρίτσα παραμένει εξαιρετικό τραγούδι. Πιστεύω ότι το πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς εδώ: Τραγούδια δεν γράφονται καλά, φωνές υπάρχουν. Καλοί τραγουδιστές υπάρχουν και είναι κρίμα που δεν μπορούν να αναδείξουν την έκταση, το βάθος και την ένταση των φωνών τους.

  5. SOFIA 07/12/2007 στο 5:27 μμ Reply

    Λέω να διαφωνήσω λιγάκι!
    Δεν είναι ωραίο τραγούδι «Τ’ ανείπωτα» του Ζερβουδάκη; Δεν έχει πολύ καλά τραγούδια στο «Ανεμολόγιο» του Ιωαννίδη; «Τα σύνεργα» του Παπάζογλου δεν είναι φοβερός δίσκος; Το «Θα κοιμηθούμε αγκαλιά» του Παπακωνσταντίνου δεν είναι κομματάρα; Να μην ρωτήσω για την «Πριγκηπέσα» του Μάλαμα; Μπορώ να γράψω κι άλλα, αλλά νομίζω ότι ήδη γνωρίζεις κι εσύ αρκετά! Δεν είναι πολύ καλό να κολλάμε στο παρελθόν (και το λέω εγώ που κολλάω σε κομμάτια όπως αυτά του Σταυρού του Νότου) και να αφορίζουμε το παρόν!
    Καλό βράδυ Φώτη και καλό σουκου!

  6. fvasileiou 07/12/2007 στο 6:08 μμ Reply

    Θα απαντήσω τις επόμενες μέρες αναλυτικά.
    Άντε να ξεκουραστούμε και συνεχίζουμε από Δευτέρα.

  7. nomansland 12/12/2007 στο 5:42 πμ Reply

    Καλημέρα, εγώ πάντως απ’ όλο αυτό το συφερτό των πειραματισμών δεν- ξέρω- αν- είμαι- σκυλάς- λαϊκός- εμπορικός- ή- έχω- ποιότητα- και- πόση- επιτρέπεται- για- να- με- ακούει- το- κοινό- μου-αλλά- να- βάλω- και- στοιχεία- νεωτερισμού- για- τα- πιο- νεανικά- κοινά με κάνει λίγο ν’ αηδιάζω. Καίγονται έτσι, φωνές,δημιουργίες και άνθρωποι στο βωμό του σε- ποιο- πρωινάδικο- να- πάω- πρώτα- τι- κοστούμι- να- φορέσω- και- οπωσδήποτε- να- είναι- ακριβότερο- από- του- διπλανού… Κάτω απ’ αυτή την οπτική λοιπόν προτιμώ το Δεληβοριά που περιμένει το champions league για να πηδήξει τις παντρεμένες, διότι είναι φρέσκος, ιδιαίτερος σ’ αυτό που κάνει, έχει στίγμα, είναι low profile, ονειρεύεται, ειρωνεύεται και ναι ίσως επαναλαμβάνεται, αλλά αυτό που κάνει υποστηρίζει μία ωριμότητα και μια κομψότητα.
    Δεν είμαι fun αλλά τα του Καίσαρως τω Καίσαρι… 🙂
    Και πάλι καλημέρα.

  8. fvasileiou 12/12/2007 στο 10:01 πμ Reply

    @nomansland

    1. Έκανα ό,τι καλλίτερο μπορούσα. Ελπίζω να είσαι ευχαριστημένη.

    2. Με εκνευρίζει ο Δεληβοριάς. Θεωρείται λοου προφάιλ και καλά, αλλά είναι το απόλυτο μιντιακό προϊόν. Έχει πουλήσει ακριβά και με πολύ καλό μάρκετινγκ και την μικρότερη σκατούλα που έχει κάνει. Θα μου πεις: «Δεν έχει κάνει και πολλές». Θα σου πω: Ναι, αλλά δεν ξέρω αν φταίει η τεμπελιά ή η ανικανότης.

    Το θέμα έχει ενδιαφέρον. Θα επανέλθω με ειδικό post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: