Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2008

Οι Αμερικανικές Εκλογές κι Εμείς

Δυο άρθρα που δημοσιεύτηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο σχετικά με τις αμερικανικές εκλογές με έβαλαν σε σκέψεις. Η International Herald Tribune (23-24 Φεβ. 2008) περιέγραφε τις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα των Δημοκρατικών που έλαβαν χώρα στο Λονδίνο και το ΒΗΜagazino (24 Φεβ. 2008) τις αντίστοιχες στην Αθήνα. Γιατί οι Αμερικανοί πολίτες που δεν βρίσκονται στην πατρίδα τους για οποιονδήποτε λόγο έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν στις χώρες που διαμένουν.

Οι περιγραφές και των δυο εντύπων, παρότι αναφέρονταν σε διαφορετικούς τόπους, ήταν ταυτόσημες: Ο ενθουσιασμός μεγάλος, το ενδιαφέρον έντονο, η συμμετοχή αθρόα.

Κι ακόμα περισσότερο: Τα δυο δημοσιεύματα πιστοποιούν το μεγάλο ενδιαφέρον που δείχνουν για αυτές τις εκλογές και οι μη-αμερικανοί. Τα λόγια του Wilder Gutterson, όπως τα παραθέτει η International Herald Tribune περιγράφουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο αυτό το ενδιαφέρον: Οι φίλοι του, είπε, παρότι προέρχονται από διαφορετικές εθνότητες, του είπαν ότι «πραγματικά τον ζηλεύουν που θα μπορεί να ψηφίσει στην πιο σημαντική εκλογή της ζωής τους»!

Ακόμα και τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης, χαμένα στη νιρβάνα της ζαχοπουλειάδας, βρίσκουν κάθε βράδυ ενάμιση λεπτό να διαθέσουν για να μας μεταφέρουν την προεκλογική κίνηση στις ΗΠΑ. Αυτό το ενάμιση λεπτό που δεν μπορούσαν να αφιερώσουν για τις πρόσφατες εκλογές στην Κύπρο -εκλογές όχι λιγότερο σημαντικές, αφού είναι πιθανόν να αλλάξουν την πολιτειακή κατάσταση στο νησί. Θυμίζω και το πρόσφατο μεγάλο ενδιαφέρον για τις πρόσφατες εκλογές στη Γαλλία.

1. Το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα: Το κέντρο του κόσμου μας -εννοώ και του μικρόκοσμού μας- μετατοπίζεται. Επιτέλους μετατοπίζεται. Γινόμαστε πιο παγκόσμιοι, πιο σύγχρονοι, εντασσόμαστε στον παρόντα χρόνο, αποκτούμε καλλίτερη αντίληψη της περίπλοκης πραγματικότητας, κατανοούμε τις επιταγές και τις αναγκαιότητες.
2. Πολύ χαίρομαι τους εν Ελλάδι ή εν Βρετανία ή όπου άλλης γης Αμερικανούς, που τους βλέπω να συμμετέχουν με ενθουσιασμό στα πολιτικά πράγματα της πατρίδας τους. Όπως είχα χαρεί λίγους μήνες πιο πριν και τους Γάλλους: Τους θυμάστε να προσέρχονται στο Γαλλικό Ινστιτούτο για να ψηφίσουν και μετά, το βράδυ, να μαζεύονται για να παρακολουθήσουν τα αποτελέσματα, να πανηγυρίσουν ή να στεναχωρηθούν; Τι ωραία!
Και δεν καταλαβαίνω γιατί ένα έθνος σαν το δικό μας, που η ιστορία του, αρχαία και πρόσφατη, είναι συνδεδεμένη με την αποδημία και την μετανάστευση, που έχει τόσο ευεργετηθεί -και ευεργετείται- από τους ξενιτεμένους του, γιατί να μην έχει ανάλογους θεσμούς. Γιατί να μην τους δίνει το δικαίωμα να συμμετέχουν;
Ακόμα πιο παράξενο είναι ότι η αριστερά είναι εκείνη που αρνείται στους Έλληνες του εξωτερικού την συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα της πατρίδας. Το λέω αυτό γιατί, δεδομένου ότι οι Έλληνες του εξωτερικού είναι οργανωμένοι γύρω από τις ενορίες, γύρω από την εκκλησία, αν τους δοθεί το δικαίωμα να ψηφίζουν στον τόπο διαμονής τους, θα μπορέσουν να οργανωθούν σε κοσμικούς, σε πολιτικούς θεσμούς, και να διατηρήσουν την ελληνικότητά τους. Η εκκοσμίκευση δεν είναι μόνιμος στόχος της Αριστεράς;

Advertisements

Ελβετία

Έφτασα στη Γενεύη Σάββατο πρωί.

Κατάκοπος.

Όλη νύχτα ταξίδευα με τραίνο από το Münster στο Duisburg. Έφτασα ξημερώματα –ίσα-ίσα για να προφτάσω την πτήση στις 7.10 της EasyJet για Πράγα κι από κει στις 12.20 για την Γενεύη.

Κατάκοπος, ιδρωμένος, πεινασμένος.

Και κάπως στεναχωρημένος για όσα είχαν συμβεί στο Münster –μιλάω για αυτή την παράξενη στεναχώρια που σφίγγει την καρδιά όταν ακολουθείς τον αναπόφευκτο στενό κι ανηφορικό δρόμο.

 

apopsi.jpg

Την περπάτησα την Γενεύη. Πάντα περπατάω τις πόλεις που πηγαίνω – σπανίως προγραμματίζω επισκέψεις σε αξιοθέατα –αν τα πετύχω στον δρόμο μου, ίσως να μπω μέσα. Αλλά δεν πηγαίνω κάπου για να δω ένα μουσείο, ένα κτήριο, μια τοποθεσία.

Στη Γενεύη περπάτησα πάρα πολύ: Μέσα στην πόλη, στις πλούσιες συνοικίες, στις λιγότερα πλούσιες, στο λιμάνι, το κέντρο, τα πάρκα. Αλλά και στα περίχωρα, τα προάστια, δίπλα στις χωραφιές και τις επιβλητικές μονοκατοικίες με τους μεγάλους κήπους.

Πήγα και στο Musée d’ art et d’ histoire. Πολλοί πίνακες. Έχει και μια αξιόλογη συλλογή από Βυζαντινές Εικόνες. Στάθηκα περισσότερο στα μεσαιωνικά και νεώτερα έπιπλα, όπως συνήθως. Χάρηκα τις πανοπλίες και τα όπλα. Φύλακας στο Μουσείο: Μαύρη, γυναίκα κι ανάπηρη. Πάτησα κατά λάθος μια μαύρη γραμμή, ο συναγερμός χτύπησε κι ήρθε με το καροτσάκι της αμέσως. Από αυτό πρέπει να διδαχτούμε.

Μετά πήγα στον καθεδρικό του SaintPierre –την καρδιά του προτεσταντισμού. Τον έχουν ανασκάψει υποδειγματικά και υποδειγματικά τον εκθέτουν. Μπορείς να δεις τα διαδοχικά στάδια της ανέγερσης του ναού και, τελικά, της ανοικοδόμησης της πόλης. Γιατί η Γενεύη χτίστηκε γύρω από μια εκκλησία, η οποία χτίστηκε πάνω από έναν τάφο. 8 fr. για να περιηγηθείς στα δαιδαλώδη υπόγεια με ψηφιακή ξενάγηση.

 

naos.jpg

Στους δρόμους οι άνθρωποι λένε «μπονζούρ» στους αγνώστους που συναντάνε. Σε κοιτάνε κατάματα και «μπονζούρ».
Δεν τους απαντούσα.

Κάτι τέτοιο το είχα συνδέσει με Ελλάδα, χωριά, κοινοτισμό, ρωμαίικο φιλότιμο. Στη Γενεύη σου ανοίγουν την πόρτα και περιμένουν χαμογελαστοί να περάσεις. Άγνωστοι, που περνάν χαμογελαστοί μετά από σένα.

 

dromos.jpg

Ο Χρήστος Γιανναράς περιγράφει την διαμονή του στη Γενεύη ως «τα δύο μοναδικά μου ως τώρα χρόνια που έζησα με ασφάλεια και αξιοπρέπεια». Μια απλή βόλτα στην πόλη αυτή ξεκλειδώνει το νόημα της φράσης, που είναι πολύ πιο βαθύ, πολύ πιο απόλυτο. Εμείς οι Έλληνες, με τη δεδομένη καθημερινότητά μας, αδυνατούμε να φανταστούμε την εκεί κατάσταση. Η τάξη, η καθαριότητα, η εμπιστοσύνη, η καλαισθησία κυριαρχεί σε όλες τις πτυχές του ανθρώπινου βίου. Ακόμα και τα κτήρια, το κάθε κτήριο έχει το δικό του άρωμα! Πίνακες, γλυπτά, καλλωπιστικά φυτά, που σπάζουν την μονοτονία των διαδρόμων και δίνουν χάρη, ύφος και ζεστασιά.

apopsi2.jpg

Δεν εθελοτυφλώ.
Ξέρω τον ουσιαστικό χαρακτήρα αυτής της χώρας, που κρύβεται πίσω από όλη αυτή την ακίνητη καθημερινότητα: Τους κάθε λογής απατεώνες, που αποθησαυρίζουν εκεί τα χρήματά τους. Ό,τι είναι παράνομο στις άλλες χώρες, νομιμοποιείται εκεί.

Μπορούμε όμως να διδαχτούμε από ουσιαστικά πράγματα: Τον αλληλοσεβασμό, την εμπιστοσύνη, την υπευθυνότητα, την ευγένεια. Όχι, φυσικά, την υποκριτική κοινωνικότητα που κρύβει μαύρες ψυχές.

Μακρηγόρησα. Άλλη φορά πρέπει να μιλήσω για την ανάβασή μου στις Άλπεις. Εν μέσω χιονοθύελλας.

Δημοσιογράφοι Μπλόγκερ Εκβιαστές

Το πιστεύω απόλυτα: Ό,τι είναι για τους Αμερικανούς οι δικηγόροι, είναι για μας τους Έλληνες οι δημοσιογράφοι. Η πιο μισητή επαγγελματική τάξη.

-Τι είναι 1000 δημοσιογράφοι στον πάτο της θάλασσας;

-Μια καλή αρχή…

…για να προσαρμόσω στα καθ’ ημάς το γνωστό αμερικάνικο αστειάκι.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πολίτης που να εκπλήσσεται για όσα ακούγονται τον τελευταίο καιρό για εκβιασμούς από δημοσιογράφους. Η μόνη έκπληξη είναι ότι ακούγονται. Από χείλη επισήμων. Και μάλιστα οι υποθέσεις διερευνώνται με σοβαρότητα, μυστικότητα και -όπως όλα δείχνουν- αποτελεσματικότητα. Στο τέλος, βέβαια, ξυρίζουν πάντα τον γαμπρό, αλλά η πρόσφατη υπόθεση του Παντείου, εμένα τουλάχιστον, με καθησυχάζει ότι οι ένοχοι θα βρεθούν και θα τιμωρηθούν με την αυστηρότητα που τους αξίζει.

Επιπλέον από την Πέμπτη αποκαλύπτεται ότι κάποιοι επαγγελματίες δημοσιογράφοι το έπαιζαν ανώνυμοι μπλόγκερ για να εκβιάζουν και να σπιλώνουν συμπολίτες μας.

Ούτε κι αυτή η είδηση πρέπει βέβαια να μας εκπλήσσει -οι ψηφίδες του παζλ ήταν όλες μπροστά στα μάτια μας.

Θα πρέπει όμως εμάς, που ασχολούμαστε με τα ιστολόγια, να μας αγγίζει.

Ύβρεις, συκοφαντίες, ξεφωνητό, υπονοούμενα, συναντώνται συχνά σε μπλογκ που ασχολούνται με την σύγχρονη πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Ταμπουρωμένοι πίσω από το ψηφιακό μας προσωπείο, χτυπάμε τα πλήκτρα, έχοντας, στις καλλίτερες των περιπτώσεων, οδηγό την μνησικακία μας.

Αν ο Ντοστογιέφσκι έγραφε σήμερα το «Υπόγειο», ο ήρωάς του θα ήταν μπλόγκερ.

Ευτυχώς βέβαια, όπως μας δείχνουν οι εξελίξεις με τον πλέον σαφή τρόπο, το ψευδώνυμο δεν μας κάνει αόρατους. Ίσως να μας καλύπτει λίγο, αλλά δεν μας κρύβει. Ειδικά τώρα, όσοι σκορπάν το φαρμάκι τους νομίζοντας ότι είναι άγνωστοι, μοιάζουν με το χαζοπούλι που χώνει το κεφάλι του στο χώμα για να κρυφτεί αφήνοντας το πελώριο σώμα του εκτεθειμένο.

Να λοιπόν ένα πρώτο καλό μάθημα για όλους μας: Οι μπλόγκερ έχουμε ευθύνη. Όχι μόνο για όσα γράφουμε, αλλά και για όσα διακινούνται μέσα από το ιστολόγιό μας. Οι αθλιότητες δεν μπορούν να γίνονται ανεκτές πια. Όσες δικαιολογίες κι αν έχουν προβληθεί, έχουν συζητηθεί και έχουν κριθεί ανεπαρκείς.

Τα μπογκ είναι νέο μέσο, αλλά η δύναμή τους μεγάλη και συνεχώς αυξανόμενη. Γι’ αυτό και η κοινωνία, οι φίλοι και οι συγγενείς μας δηλαδή, απαιτούν από μας μεγαλύτερη σοβαρότητα. Θα ανταποκριθούμε;

Το όχι μοιάζει ως η μόνη λογική απάντηση…

Με αφορμή τις εξελίξεις στο Σκοπιανό

Αν οι λαοί και οι ηγέτες τους δίνουν διπλωματικές μάχες για ψυχολογικούς ή συναισθηματικούς λόγους, «για να νιώσουν καλλίτερα με τον εαυτό τους», όπως θα το θέτανε και οι τηλε-ψυχολογούντες, μη λαμβάνοντας υπόψη τους τα πραγματικά δεδομένα, είναι καταδικασμένοι να υποστούν όχι απλώς ήττες ή ταπεινώνεις, αλλά καταστροφές. Βλέπουμε αυτές τις μέρες να επισφραγίζεται μια τέτοια καταστροφή στην ταλαίπωρη Σερβία. Εμείς περάσαμε ανάλογα το 1922.

 Μόνο αυτά μπορώ να σκεφτώ τώρα, που έχει ξεκινήσει μια ακόμα διαπραγμάτευση για το όνομα της FYROM. Και το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι τα ελληνικά κόμματα να είναι για μια φορά -για πρώτη φορά από την ίδρυση του ελλαδικού κράτους- να επιδείξουν στοιχειώδη σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Πολύ θέλω να δω τους πολιτικούς μιας -μια φορά / πρώτη φορά- να συμφωνούν στα βασικά, στα στοιχειώδη, στα σημαντικά, στα ουσιώδη, χωρίς να παρασέρνουν και να παρασύρονται από κραυγές και συνθήματα.

Οι επικλήσεις στο δίκαιο, στο αίσθημα, στο φιλότιμο, σε οτιδήποτε χαϊδεύει τα αυτιά και τις συνειδήσεις μας, δεν έχουν νόημα, δεν έχουν θέση στο δημόσιο διάλογο τούτη την ώρα. Ούτε και κλάμματα γιατί δήθεν μας αδικούν ή γιατι δεν μας καταλαβαίνουν, σαν απατημένες οξυζενέ φτηνογκόμενες. Ας μην μεταβληθούμε για μια ακόμα φορά σε χώρα, σε έθνος Ρούλας Βροχοπούλου. 

Γνώμονάς μας ας είναι -μια φορά, για πρώτη φορά- το κοινό, το εθνικό συμφέρον.

Και το προσωπικό.

Blogoπαίχνιδο: Το κοντινότερο βιβλίο

Ο Ίνδικτος με προσκάλεσε να συμμετάσχω σε ένα πολύ ενδιαφέρον blogοπαίχνιδο σχετικό με βιβλία. Οι κανόνες είναι οι εξής:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ζητάει το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά στον παίχτη – όχι εκείνο που διαβάζει. Σχεδόν μοιραία στο γραφείο μου έχω βιβλία σχετικά με την δουλειά μου. Τις τελευταίες μέρες στα αριστερά του πληκτρολογίου μου βρίσκεται ο Β΄ τόμος του βιβλίου του Herbert Hunger ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ. Η λόγια κοσμική γραμματεία των Βυζαντινών, που κυκλοφορεί από το ΜΙΕΤ σε μετάφραση Ταξιάρχη Κόλια, Κατερίνας Συνέλλη, Γ. Χ. Μακρή, Ιωάννη Βάσση. Πρόκειται για ένα από τα θεμελιώδη έργα για τα Βυζαντινά. Όταν ξεκινάμε κάτι καινούργιο πάντα, πάντα ρίχνουμε μια ματιά στον Hunger. Ο συγκεκριμένος τόμος ασχολείται αποκλειστικά με την Ιστοριογραφία. Υπάρχουν άλλοι δύο, που καταπιάνονται με όλο σχεδόν το φάσμα της Βυζαντινής συγγραφικής παραγωγής, ακόμα και με τα ιατρικά και τα πολεμικά εγχειρίδια, την γεωγραφία, τα μαθηματικά ή την μουσική.

hunger.jpg

Πάμε στη σελίδα 123 τώρα: Αναφέρεται στον Ιωάννη Μαλάλα, έναν από τους σημαντικότερους χρονογράφους της Πρώιμης περιόδου -ή της Ύστερης Αρχαιότητας, για να χρησιμοποιήσω τον πιο σύγχρονο όρο.

Έκτη αράδα κ.ε.:

Ο Μαλάλας όμως χρησιμοποιήθηκε πολύ νωρίς από άλλους χρονογράφους, όπως από τον Ιωάννη Εφέσου στην Εκκλησιαστική Ιστορία του (γραμμένη στα συριακά πριν από το 581), λίγα χρόνια αργότερα (πριν το 594) από τον ιστορικό της εκκλησίας Ευάργιο, ο οποίος αναφέρει τον Μαλάλα ως Ιωάννη Ρήτορα, στις αρχές του 7ου αιώνα από τον Ιωάννη Αντιοχέα, και κυρίως από το Πασχάλιο Χρονικό, ο συγγραφέας του οποίου σε πολλά σημεία αντέγραψε σελίδες ολόκληρες από τον Μαλάλα. Από τη μέση βυζαντινή εποχή μπορούμε να αναφέρουμε τον Θεοφάνη, τον Γεώργιο Μοναχό, τον Λέοντα Γραμματικό, τον Σκυλίτζη-Κεδρηνό, τον Τζέτζη και τέλος τον Ζωναρά και την Σύνοψιν Σάθα. Ακόμη και ο Ιωάννης Δαμασκηνός γνώριζε τον Μαλάλα, και λήμματα απ’  αυτόν βρίσκονται στη Σούδα και τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο.

Αυτά από τον Hunger, το κοντινότερό μου (σε απόσταση φυσικά) βιβλίο τούτη την εποχή.

Καλώ τη Σοφία, τη nomansland, την Ξανθιά, το Αστροπελέκι, και τον Αλέξανδρο-Ακέστορα να παίξουν.

Κυπριακές Εκλογές

Βλέποντας τα αποτελέσματα των Κυπριακών εκλογών σκεφτόμουνα πόσο χρήσιμο θα ήταν αν απαλλασσόμασταν επιτέλους από το μεταφυσικό ιδεολόγημα περί λαού: Ότι είναι εξ ορισμού σοφός. Ότι στις Δημοκρατίες αποφασίζει σωστά, ακόμα κι αν τα κριτήριά του είναι συγκεχυμένα. Ότι έχει πάντα δίκιο. Η στοιχειώδης λογική μαρτυρά το αντίθετο: Οι λαοί κάνουν και λάθη. Οι λαοί κάνουν και αδικίες. Οι λαοί εκτιμούν και λαθεμένα.

Έχει σημασία να τα θυμόμαστε αυτά. Έχει σημασία, όχι τόσο για το σήμερα. Έχει σημασία να τα θυμόμαστε αύριο, όταν έρθει η ώρα της αποτίμησης.

Διότι ο λαός -ο κάθε πολίτης ξεχωριστά- έχει ευθύνη όταν επιλέγει. Όταν ψηφίζει.

Στην περίπτωση των Κυπριακών εκλογών όλες αυτές οι αυταπόδεικτες αλήθειες βρίσκουν την πλήρη εφαρμογή: Τα πράγματα ήταν τόσο ξεκάθαρα, όσο το σ’ αγαπώ της μάνας στο παιδί:

Το μόνο θέμα που απασχόλησε την εξάμηνη προεκλογική εκστρατεία ήταν το εθνικό. Υπήρχαν τρεις υποψήφιοι: Ο Κασουλίδης που είναι αναφανδόν υπέρ του ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν, ο Χριστόφιας, που σαν πρόσωπο είναι με το ΝΑΙ, αλλά ο κόμμα του με το ΟΧΙ και ο Τάσσος Παπαδόπουλος που είναι ξεκάθαρα και απόλυτα ΟΧΙ. Επιπλέον, ο Τάσσος ήταν ο πιο γνήσιος εκφραστής του ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν που είπε ο κυπριακός λαός σε ποσοστό σχεδόν 80% στο δημοψήφισμα.

Πώς λοιπόν δικαιολογείται η μεγάλη ήττα του;

Τα επιχειρήματα που ακούγονται δεν πείθουν, καθώς όλα είναι αποσπασματικά: Δεν ήταν συμπαθής, οι νέοι δεν συμπαρατάχτηκαν μαζί του, ήρθαν πολλοί Κύπριοι από το εξωτερικό που συντάχτηκαν με τον Κασουλίδη, ήταν διχαστικός, συγκεντρωτικός κτλ.

Όχι δεν πείθουν.

Γιατί, αν μη τι άλλο, ο Τάσσος Παπαδόλουλος ήταν ένας ηγέτης που μπορούσε  να εμπνεύσει σιγουριά. Ένας ηγέτης που ήρθε σε ευθεία αντίθεση -σε ανοιχτή σύρραξη- με το σύνολο σχεδόν της διεθνούς κοινότητας, προασπίζοντας τα συμφέροντα της χώρας του και το δικαίωμα του λαού του να αποφασίζει για την μοίρα του ανεπηρέαστος από καλοθελητές -αυτό κανένας δεν μπορεί να του το αρνηθεί ή να το αμφισβητήσει.

Τι έφταιξε τότε;

Ειλικρινά δεν έχω απάντηση. Τα ρεύματα που έφεραν το μαύρο είναι υπόγεια. Φαίνεται όμως ότι η είσοδος της Κύπρου στην Ε.Ε. ήταν καταλυτική: Άλλαξε τις προσδοκίες του λαού, του έδωσε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Επικράτησε, φαίνεται, η άποψη να γίνει ένα μεγάλο βήμα εμπρός,  ασχέτως του κόστους. Είναι λογικό να θέλουν να απαλλαγούν από τα βάρη του παρελθόντος. Άλλωστε, ακόμα και οι σημερινοί σαραντάρηδες δεν έχουν από τα κατεχόμενα παρά μια θολή ανάμνηση. Οι περιουσίες που χάθηκαν, το αίμα που χύθηκε, φαίνεται πως έγινε ένα ρητορικό κλισέ, ένα σεβάσμιο τοτέμ, ανίκανο φυσικά να εμποδίσει την πορεία προς την ευζωία. Κι ο Παπαδόπουλος είναι ο μόνος υποψήφιος που κρατάει από την γενιά των μεγάλων ηρώων του κυπριακού αγώνα.

Μαθαίνω για τα παζάρια που γίνονται τώρα στην Κύπρο εν όψει του δευτέρου γύρου. Ο Χριστόφιας φαντάζει φαβορί, αλλά οι διαφορές είναι μικρές και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Αυτή τη στιγμή το μόνο που φαντάζει βέβαιο είναι ότι αύριο τίποτα δεν θα είναι το ίδιο στην Κύπρο. Τίποτα. Ούτε η στάση της προς τις επόμενες προσπάθειες του ΟΗΕ για λύση, οι οποίες εκ των πραγμάτων θα αναμασούν το σχέδιο Ανάν, ούτε η θέση της στη διεθνή κοινότητα, ούτε οι σχέσεις της με την Ελλάδα, ούτε καν η επιβίωση της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το μόνο βέβαιο είναι πως, ό,τι και να γίνει, ο κυπριακός λαός, οι πολίτες της Κύπρου, φέρουν ακέραια την ευθύνη.

Χωρίς κανένα δικαιολογητικό.

Χωρίς καμιά δικαιολογία.

Ξανά για τον Indy

Είναι η τρίτη φορά που αφιερώνω κείμενο στην επερχόμενη, τέταρτη,  ταινία με τον Indiana Jones.

Δικαιολογημένα.

Για όσους είμαστε στα τριάντα, αλλά και για τους σαραντάρηδες νομίζω, ο Indy είναι ο κατεξοχήν ήρωας των παιδικών μας χρόνων: Δεν ήταν ωραίος, δεν ήταν μπρατσαράς, δεν ήταν ούτε καν κουλ. Ντροπαλός κι αδέξιος με τις γυναίκες, χωρίς να διαθέτει ιδιαίτερες ικανότητες ή δυνάμεις, δεν δίσταζε να τα βάλει με κανέναν κι ας τραυματιζόταν, ας μάτωνε, ας πονούσε. Αγωνιζόταν μέχρι τέλους χωρίς να πάψει να αυτοσαρκάζεται.

Ήταν ένα νέο είδος ήρωα: Χωρίς καμιά συγγένεια με τους παλιούς ατσαλάκωτους ντετέκτιβ, αστυνομικούς ή πράκτορες και σαφώς πιο καθαρός από τους μελαγχολικούς αντι-ήρωες της δεκαετίας του ’70. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι την εποχή της παντοδυναμίας του, κατά τη δεκαετία του ’80, ο James Bond πέρασε δύσκολες στιγμές.

Την Παρασκευή που μας πέρασε στις αίθουσες και το δίκτυο έκανε την εμφάνισή του το πρώτο teaser της νέας ταινίας. Και νομίζω ότι στέκεται στο ύψος των προσδοκιών μας: