Πριγκηπέσσα

Την Πέμπτη κυκλοφορώντας στο μετρό / τρέχοντας στους δρόμους / πηγαίνοντας από δουλειά σε ραντεβού / φόρεσα τα ακουστικά και πάτησα το play στο στικάκι που είχα μαζί μου.

Δεν μου αρέσει να κυκλοφορώ στην πόλη ακούγοντας μουσική.

Δεν μου αρέσει να απομονώνομαι.

Μου αρέσει να μπαίνω στους ρυθμούς της πόλης.

Να μην ακολουθώ τους δικούς μου.

Βέβαια, ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες της Ομόνοιας / βλέποντας τα στίφη των Άλλων / ακούγοντας την αδρή φωνή του Μάλαμα / ένιωσα σαν όλα να είναι ένα μακρόσυρτο, περίτεχνο τράβελινγκ. Εγώ να είμαι μέσα σε ένα μακρόσυρτο, περίτεχνο τράβελινγ.

Σαν να προβάλλεται μια ταινία με νέο, τρισδιάστατο τρόπο και να μπαίνω μέσα της.

Πάτησα και ξαναπάτησα το κουμπάκι και άκουγα συνεχώς 5-6-7-10 φορές το ίδιο και το ίδιο τραγούδι.

Βέβαια δεν ήταν μόνο η αίσθηση σινεμά. Ήταν το αίσθημα του τραγουδιού που ταίριαζε με το προαίσθημα που είχα για το ραντεβού μας.

Συναντηθήκαμε στο Σύνταγμα και περπατήσαμε χωρίς σκοπό στην πλατεία και την Ερμού. Άκουσα τα νέα σου, σού είπα τα δικά μου και νοστάλγησα το τεράστιο στόμα σου κι αυτό το απίστευτο γέλιο.

Μετά πήγαμε για καφέ στο Ζόναρς. Ήταν γεμάτο κόσμο, δεν είχε τραπέζι και χρειάστηκε να περιμένουμε. Ο μετρ ήταν ευγενέστατος. Μας είπε ότι είχαν κρούσματα κλοπών τις γιορτές και να μην αφήνουμε τα πράγματά μας όπου νά ‘ναι. Τον ακούγαμε πολύ σοβαροί και τον ευχαριστήσαμε. Για να περάσει η ώρα χαζέψαμε τις προθήκες με τα γλυκά. Ύστερα άδειασε ένα τραπέζι και καθίσαμε. Πήραμε καφέδες χωρίς να κοιτάξουμε τον κατάλογο. Φάγαμε κι από τις περίφημες πάστες του. Όμως, παρότι μιλήσαμε πολύ -κι εγώ ακόμα περισσότερο-, το ίδιο τραγούδι συνέχιζε να παίζεται στο μυαλό μου. Τα ίδια λόγια:

                          Άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω

                          Έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ

                          Μα είναι δώρο – άδωρο ν’ αλλάξεις χαρακτήρα

                          Τζάμπα κρατάς λογαριασμό…

                                                                            ….κι όμως μέσα μου….

Ακόμα παίζεται….

Tagged:

13 thoughts on “Πριγκηπέσσα

  1. Ακέστωρ 16/02/2008 στο 10:48 μμ Reply

    «Η ζωή ξεκινάει δυνατά και πατάει σ’ άλλους γαλαξίες.
    Συγχωρεί τους πολύ τολμηρούς, τους τρελλούς και τις αξίες.
    Η ζωή τρέχει μ’ έτη φωτός κι ο καιρός δεν την τρομάζει.
    Προχωρεί και γι’ αγάπες παλιές ούτε που το κουβεντιάζει».

    Αυτοί οι στίχοι μου έχουν κολλήσει εμένα αυτό τον καιρό. Φταίνε τα χρόνια; Φταίει η πίεση της δουλειάς; Φταίει το ότι από το καλοκαίρι δεν έχω φύγει από την Αθήνα; Ή φταίνε οι απραγματοποίητοι στόχοι;
    Πάντως κάτι φταίει και τον τελευταίο καιρό δεν είμαι στα καλύτερά μου.
    Τι κάνουμε; Πώς θα ξεκολλήσουμε από το τέλμα;
    Δύσκολο θέμα για έκθεση.

  2. Daisy 17/02/2008 στο 8:54 πμ Reply

    υπέροχο…

  3. fvasileiou 17/02/2008 στο 12:43 μμ Reply

    @Ακέστωρ
    Και τα δυο τραγούδια το ανικανοποίητο περιγράφουν. Και -έχεις δίκιο- το θέμα είναι πολύ δύσκολο.

    @Daisy
    Είναι πολύ όμορφο τραγούδι. Ίσως και το καλλίτερο του Μάλαμα.

  4. astropeleki 17/02/2008 στο 5:58 μμ Reply

    Όντως είναι ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που και γω έχω ακούσει. Επίσης, έχω την αίσθηση ότι, ό,τι τραγούδι και αν ακούσω από τον Μάλαμα, θα με παρασύρει…. Η φωνή, τα λόγια… όλα σε συνδυασμό τόν κάνουν ανεπανάληπτο!

    Καλησπέρα Φώτη😉

  5. fvasileiou 17/02/2008 στο 6:56 μμ Reply

    @astropeleki
    Καλησπέρα, καλησπέρα, καλώς μας ήρθες.

  6. Anna 17/02/2008 στο 9:10 μμ Reply

    Ομορφα!!!! Και όμορφο κείμενο,σαν να περιγράφεις ταινία!

  7. fvasileiou 17/02/2008 στο 10:46 μμ Reply

    Σ’ ευχαριστώ, Άννα.

  8. SOFIA 18/02/2008 στο 9:11 πμ Reply

    Πάτησες πάνω σε μια πολύ ευαίσθητη χορδή μου! Είναι το αγαπημένο μου κομμάτι εδώ και 3,5 χρόνια… μου θυμίζει τόσα πολλά, καλά και κακά! Υπάρχει σε κάθε cd που γράφω (ξέρεις, αυτά με επιλογές για το αυτοκίνητο!) και είναι μόνιμο θέμα καβγά με την αδερφή μου… δεν αντέχει να το ακούει άλλο! Στο στέκι μου το βάζουν με το που μπαίνω… Εγώ θα το ‘χω πάντα στην καρδιά μου γιατί… «είναι δώρο – άδωρο ν’ αλλάξεις χαρακτήρα»…
    Καλημέρα Φώτη!

  9. fvasileiou 18/02/2008 στο 11:07 πμ Reply

    Καλημέρα Σοφία!
    Ναι, είναι ένα τραγούδι που μπορεί να συνδεθεί και με καλά και με κακά. Κι αυτό το στέκι σου, φαίνεται ότι παίζει πολύ καλή μουσική.

  10. SOFIA 18/02/2008 στο 1:02 μμ Reply

    …την καλύτερη! Μάλαμα, Ζερβουδάκη, Αρβανιτάκη, Πρωτοψάλτη, Χαρούλη, Γαλάνη, Πλιάτσικα… Καταλαβαίνεις νομίζω! Αν βρεθείς βόρεια, κερνάμε ποτάκι!

  11. fvasileiou 18/02/2008 στο 2:02 μμ Reply

    Βρίσκομαι συχνά βόρεια. Όταν ξανασκαρφαλώσω, θα σου ζητήσω…. ακριβές γεωγραφικό στίγμα🙂

  12. tdjm 19/02/2008 στο 11:00 πμ Reply

    Τι όμορφο τραγούδι…

    Τελικά είχες δίκιο…..για τις απίστευτες υπόγειες συγγένιες.

    Την καλημέρα μου!!!

  13. fvasileiou 19/02/2008 στο 12:13 μμ Reply

    Όπως λέει και η παροιμία: Αν δεν ταιριάζαμε, δεν θα συμπεθεριάζαμε.

    Καλημέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: