Η καλλίτερη επένδυση για το Ασφαλιστικό

Αναρωτιέμαι καμιά φορά πώς θα αντιμετωπιστεί από τους φίλους του, τους συγγενείς, τους γνωστούς του κάποιος ο οποίος θα δηλώσει: «Γουστάρω τη δουλειά μου. Εργάζομαι περισσότερες ώρες από αυτές που απαιτούνται, πηγαίνω τα σαββατοκύριακα και τις αργίες. Ακόμα και διακοπές δεν θέλω να πάω, γιατί προτιμώ να μένω εδώ και να δουλεύω».

Αλήθεια, έχει ακούσει κανείς ποτέ σ’ αυτήν τη χώρα να λέει κάποιος ευθαρσώς ότι του αρέσει η δουλειά του;

Γιατί;

Παρά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα της τελευταίας τριακονταετίας στον γεωπολιτικό και οικονομικό  τομέα, η Ελλαδική κοινωνία ελάχιστα έχει μετακινηθεί από το όνειρο απόκτησης μιας θέσης: Κάπου να τρυπώσω, βρε αδερφέ, κι εγώ, να βολευτώ και να ησυχάσω.

Ναι δεν θέλουμε να εργαστούμε, δεν μας ενδιαφέρει τόσο να βρούμε δουλειά -πολύ δε περισσότερο δεν θέλουμε να χτίσουμε καριέρα. Το μόνο που θέλουμε είναι η βολή μας.

Δεν είναι τυχαίο ότι η συζήτηση γίνεται για την σύνταξη. Δεν γίνεται για την αγορά εργασίας ή την ανεργία. Δεν έχω ακούσει ποτέ, ας πούμε, εργαζόμενο ή συνδικαλιστικό φορέα να ζητάει ή να συζητάει την βελτίωση των συνθηκών εργασίας ως προϋπόθεση αύξησης της παραγωγικότητας.

Αν μπορούσαμε, από τα 22 μας χρόνια, τη στιγμή που τελειώνουμε το Πανεπιστήμιο, αν μπορούσαμε να γίνουμε κατευθείαν 55 και να πάρουμε την σύνταξη, καθόλου δεν θα μας πείραζε. Θα γουστάραμε τρελά. Τουλάχιστον αυτό συνάγεται από τον δημόσιο διάλογο.

sinthima.jpg

Νομίζω ότι ακριβώς σε αυτό το έλλειμμα θα πρέπει να διορθώσουμε όλοι, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, εργοδοτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, οικογένεια, σχολείο: Στη δημιουργία μιας νέας εργασιακής ηθικής.

Επιτέλους η τεμπελιά, η αεργία, η πρόωρη συνταξιοδότηση, ούτε προτερήματα, ούτε προνόμια είναι. Είναι αρνητικές καταστάσεις. Είναι αντικοινωνικές συμπεριφορές.

Και είναι ωραία να εργάζεσαι. Είναι όμορφο να αισθάνεσαι χρήσιμος. Είναι σπουδαίο να κερδίζεις. Είναι υπέροχο να δημιουργείς.  Η εμπέδωση μιας θετικής νοοτροπίας είναι και η καλλίτερη, η γονιμότερη  λύση για το πρόβλημα του Ασφαλιστικού.

Εννοείται ότι δεν περιμένω κάτι προς αυτή την κατεύθυνση ούτε από τους συνδικαλισταράδες, ούτε από την παραπαίουσα αντιπολίτευση, αριστερή και μη. Και δεν περιμένω ούτε από την Κυβέρνηση. Στον τομέα των ιδεών η αδράνειά της είναι απογοητευτική…

Advertisements

32 thoughts on “Η καλλίτερη επένδυση για το Ασφαλιστικό

  1. SOFIA 12/03/2008 στο 6:51 μμ Reply

    Καλή η δουλειά, πολύ απαραίτητη για τον καθένα μας. Έχω δουλέψει στο παρελθόν σε δουλειά που χτυπούσα σχεδόν 14ωρα και δεν προλάβαινα να κάνω απολύτως τίποτε στην ζωή μου! Ούτε φίλους, ούτε σχέση, ούτε ταξίδια, ούτε καν την οικογένεια μου που ζούσα μαζί τους! Πιστεύω ότι πρέπει να δουλεύουμε για να ζούμε κι όχι να ζούμε για να δουλεύουμε!

    Όσο για την σύνταξη… γιατί δεν μας την δίνουν τώρα που ξέρουμε πολύ καλά τι να την κάνουμε και δουλεύουμε αργότερα… στα 50! 😉

    Καλό απόγευμα Φώτη!

  2. fvasileiou 12/03/2008 στο 7:23 μμ Reply

    Χαίρε, Σόφη,
    Διαφωνώ με το πιστεύω σου: Φυσικά και δεν ζω για να δουλεύω. Όπως δεν ζω μόνο για να διασκεδάζω ή μόνο για να ταξιδεύω. Ζω για να κάνω πολλά πράγματα. Και δεν δουλεύω μόνο από ανάγκη, μόνο για να ζήσω. Δουλεύω γιατί μου αρέσει. Ακόμα κι αν είχα όσα χρήματα χρειαζόμουνα, και πάλι θα δούλευα. Γιατί ζωή χωρίς δουλειά είναι ζωή χαμένη. Είναι ζωή άχρηστη.

  3. SOFIA 12/03/2008 στο 7:50 μμ Reply

    Εννοείται πως αν είχα πολλά χρήματα, πάλι θα δούλευα! Δεν είμαι από τους ανθρώπους που περιμένουν να πιάσουν την καλή και να παρατήσω τα πάντα! Απλά πιστεύω ότι όλα τα πράγματα έχουν όρια! Όπως δεν μπορώ να περνάω όλη μέρα κωλοβαρώντας (sorry για την έκφραση!) έτσι δεν μπορώ να περνάω και όλη μου την μέρα δουλεύοντας! Την θέλω όμως την δημιουργηκότητα της δουλειάς… Πως να το κάνουμε;
    Καλό βράδυ!

  4. fvasileiou 12/03/2008 στο 7:56 μμ Reply

    Τι το κουράζουμε;
    Συμφωνούμε ότι είναι ωραία να δουλεύει κανείς…

  5. Γκρινιάρης 12/03/2008 στο 8:37 μμ Reply

    Για άλλη μια φορά θα συμφωνήσω μαζί σου. Και θα γίνω πάλι ο κλασικός γραφικός γκρινιάρης που συγκρίνει την Ελλάδα με το εξωτερικό. Χωρίς λέω οτι αυτό ισχύει γενικότερα εδώ, πρέπει να ομολογήσω πως έχω γνωρίσει πάρα πολλούς ανθρώπους εδώ που παθιάζονται με τη δουλειά τους, που βάζουν στόχους που απαιτούν δουλειά, που νιώθουν ευτυχισμένοι αν τους πετύχουν (δουλεύοντς ξαναλέω), που όταν τους ρωτήσεις πως πάει η δουλειά θα σου πουν με ενθουσιασμό για τον νέο εξοπλισμό που ήρθε ή για το νέο project και δε θα σου πουν «ασ’ τα να πάνε» ή κάτι αρνητικό που έχουμε συνηθίσει.

    Ξαναλέω, δεν ξέρω αν έτυχε. Ας μην το γενικεύσω και πω για Ελλάδα και Αγγλία γιατί όταν γενικεύεις πολύ συχνά έχεις χάσει το παιχνίδι.

    Αλλά έχω βαρεθεί αυτόν τον αρνητισμό και τη γκρίνια (οξύμωρο;) γύρω απ’ τη δουλειά. Που πηγάζει ακριβώς από αυτά που λες. Βλέπουμε την δουλειά σαν χαμένο χρόνο, σαν καταναγκαστικά έργα, εντελώς και απολύτως βιοποριστικά. Χωρίς να επιζητούμε την καταξίωση μέσα από αυτήν, την εκπλήρωση στόχων και φιλοδοξιών.

    Δεν ξέρω αν είναι δουλειά της Κυβέρνησης, των συνδικαλιστών κλπ. Νομίζω οτι είναι θέμα νοοτροπίας, και ότι άπτεται τις νοοτροπίας αφ’ ενός αλλάζει πολύ δύσκολα και αφετέρου η αλλαγή του είναι δουλειά καθενός από εμάς.

    Πολύ εύστοχες και επίκαιρες οι παρατηρήσεις σου.

    Καλό βράδυ!

  6. osela 12/03/2008 στο 9:15 μμ Reply

    σίγουρα είναι ωραίο να δουλεύεις, όταν σ’ αρέσει η δουλειά σου βέβαια. ή όταν πληρώνεσαι γι’ αυτό και δεν σ’ εκμεταλλέυονται. πόσοι όμως είναι αυτοί που κάνουν αυτό που σπούδασαν? ή αυτό που γουστάρουν? και πόσοι πληρώνονται αναλόγως και δεν νιώθουν κορόιδα?!
    η εργασιακή ηθική στην οποία αναφέρεσαι, προυποθέτει μια άλλη, ευρύτερη ηθική: την πολιτική.

  7. Γκρινιάρης 12/03/2008 στο 9:29 μμ Reply

    Και επίσης osela πόσοι σπούδασαν αυτό που ήθελαν. Ή αυτό που είδαν οτι αξίζει να σπουδάσουν κάνοντας μια εκτίμηση της πραγματικότητας. Γιατί και από εκεί ξεκινάνε πολλά.

  8. nomansland 12/03/2008 στο 10:42 μμ Reply

    …εγώ δουλεύω πολύ…περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα…η δουλειά μου μου αρέσει…νιώθω δημιουργική μα και πολύ κουρασμένη…..δε δουλεύω για τη δόξα αλλά γιατί έχω ανάγκη τα χρήματα…αδέρφια θα κάνω τη διαφορά…Αν είχα χρήματα δε θα δούλευα…ΚΑ ΘΟ ΛΟΥ…Δώστε εσείς τα φράγκα κι εγώ μια χαρά θα βρω δραστηριότητες να περνάω δημιουργικά το χρόνο μου…και να είμαι τότε πραγματικά χρήσιμη κι όχι τώρα, που απλώς αισθάνομαι χρήσιμη…γιατί αλλιώς θα αυτοκτονούσα…Θέλω να πω ότι όλοι εμείς που δουλεύουμε, ψάχνουμε να βρούμε δικαιολογίες για τον εαυτό μας κυρίως, να δικαιολογούμε τις αφύσικα πολλές ώρες που δουλεύουμε, τις αφύσικες συνεργασίες που έχουμε, τις αφύσικες συνθήκες εργασίας κλπ κλπ, με ατάκες του στυλ εργασιοθεραπεία, νιώθω ότι πρσφέρω, είμαι χρήσιμος κλπ…αστειότητες…εγώ τους κονομημένους τους ζηλεύω…Μπορώ να σας κάνω λίστα με χιλιάδες χρήσιμα πράγματα που μπορώ και θέλω να κάνω και που απλώς τώρα δεν προλαβαίνω…λευτεριά στους δουλοπάροικους!

  9. Αννα 13/03/2008 στο 12:39 πμ Reply

    Τη δουλειά μου την λατρεύω!
    Δε νομιζω να μπορουσα να κανω κατι αλλο..Αυτο που κανω το ηθελα απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου.
    (Περα απο ενα φεγγαρι που ηθελα να γινω παιδιατρος.Παλι με παιδια δηλαδή!)

    Απο τα παιδια καθε μερα παιρνω τοσα πραγματα, γινομαι και εγω παιδι μαζι τους…
    Ξερω , πολλοι θα πειτε το κλασσικο που ακουω οσα χρονια δουλευω
    «Δασκαλα ε;Καταλαβααα, δε δουλευεις ποτε και πληρωνεσαι»
    Αυτο στην αρχη με πληγωνε….Εννοειται πως εχουμε καλο ωράριο , διακοπές και ενα σταθερο μισθο…δε λεω το αντιθετο.Αλλα δε δεχομαι αυτο που ακουω συχνα ακομα και απο φιλους. «Καλα σιγά τη δουλεια που κανεις!Αντε 1+1=2 και εγω, εσυ αυτός»

    Τωρα πια δεν με ενοχλει!Κουραστηκα να προσπαθω να υπερασπισω αυτο που κανω!
    Έτσι και αλλιως η καλυτερη πληρωμη για μενα ειναι τα 20 παιδακια που τρεχουν να με αγκαλιασουν καθε πρωί, ειναι τα φιλιά που παιρνω καθε μέρα, ειναι τα ανορθογραγα «σε αγαπω κυρια» πανω στις ζωγραφιές τους. Ειναι οι παλιοι μου μαθητες που δεν αλλάζουν πεζοδρομιο οταν με βλεπουν αλλα με ρωτουν ποτε θα παω ξανα σε κεινο το σχολειο να τους κανω μαθημα.
    Ακομα και αν μου εδιναν παλι μια μονιμη θεση με τα διπλα χρηματα εγω πάλι δασκαλα θα γινομουν.Ακομα και αν επιανα εκατομμυρια σε τζοκερ παλι θα δουλευα!
    Ειναι λοιπον ωραιο να εργαζεσαι..Να νιωθεις πως προσφερεις κατι.
    Δε θα ξεχασω ποτε την πρωτη χρονια με τα πρωτακια μου.Οταν ηρθαν σχολειο , ηξεραν απλα καποια γραμματα. Σιγα σιγα αρχισαν να διαβαζουν, λεξεις, προτάσεις , παραμυθια!
    Και ηξερα πως ειχα βαλει και εγω ενα λιθαρακι σε αυτο!
    Και φυσικά ειμαι πολυ πολυ τυχερή που πετυχα την χρυση για δασκαλους περιοδο.Πηρα πτυχιο Ιουλιο και Σεπτεμβρη δουλευα..Κατι που ξερω ποσο δυσκολο ειναι για χιλιαδες ανθρωπους!

    Αυτά!
    Καλο βραδυ!!!
    Εμεις παμε εκδρομουλα την Παρασκευήηηηηη (ασχετο τωρα αυτο…)

  10. fvasileiou 13/03/2008 στο 1:43 πμ Reply

    @osela
    Στην Ελλάδα λίγοι δικαιούνται να παραπονιούνται γιατί δεν κάνουν αυτό που σπούδασαν: Μόνιμη επωδός των αριστερών και σοσιαλίζοντων κομμάτων και φοιτητικών παρατάξεων είναι η αποσύνδεση του πανεπιστημίου από την αγορά εργασίας. Κανένας δεν τους φταίει.

    Και μια και αναφέρεσαι σε ευρύτερα ζητήματα, επίτρεψέ μου να παρατηρήσω κι εγώ κάτι ευρύτερο: Έχω βαρεθεί σε αυτή τη χώρα όταν λέω σε κάποιον «γιατί δεν κάνεις αυτό» ή «γιατί συμπεριφέρεσαι έτσι;», αντί άλλης απάντησης να τα χώνει στο σύστημα, στο κράτος, την κυβέρνηση, το σχολείο, την μητέρα του που δεν τον αγκάλιαζε συχνά όταν ήταν μικρός. Δεν σου αρέσει αυτό που κάνεις; Είσαι τεμπέλης; Δεν εξυπηρετείς τους συμπολίτες σου; Είναι δικό σου πρόβλημα. Μη το φορτώνεις σε μένα.

  11. alkal.gr 13/03/2008 στο 1:54 πμ Reply

    Φίλε fvasileiou φοβάμαι μην φας καμιά «μήνυση» (τώρα που είναι και της μόδας) από κανέναν «εργατοπατέρα»…χαχαχα-πλάκα κάνω φυσικά…τους χαλάς την «πιάτσα»!!! Για όλους αυτούς η μόνη δουλειά τους είναι τα λόγια τους και τίποτε άλλο…εθελοτυφλούν όποτε το επιθυμούν και επεμβαίνουνε με βάση τα συμφέροντά τους…

    Συμφωνώ απόλυτα με τα όσα έχεις προαναφέρει…μερικές φορές το συναίσθημα που παίρνεις από το αποτέλεσμα της δουλειάς σου είναι μοναδικό, τότε ξεχνάς ότι μπορεί να σε έχει στεναχωρήσει-πληγώσει, ξεχνάς τα 24ωρα που αφιέρωσες για να φτάσεις τον στόχο σου… !Θα συμφωνήσω βέβαια με τον osela…πως προαπαίτηση είναι να σου αρέσει αυτού που κάνεις…αλλά τελικά πιστεύω πως στο τέλος όλοι εργαζόμαστε πάνω σε αυτό που πραγματικά μας αρέσει..είτε το είχαμε σκεφτεί εξ’ αρχής, είτε το ανακαλύψαμε στην πορεία…είναι αυτό που λέμε ο καθένας βρίσκει το δρόμο του…

  12. fvasileiou 13/03/2008 στο 2:01 πμ Reply

    @nomansland
    Δεν ξέρω ποια είναι τα «αφύσικα» που απαριθμείς. Ξέρω όμως ένα πράγμα: Ο άνθρωπος χτίζει χαρακτήρα όταν αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις και αντιξοότητες. Όταν έχει διλήμματα και πρέπει να αποφασίσει. Ο χρόνος του Πόνου και του Κόπου έχει αξία, γι’ αυτό και μετράει πάνω μας και στις καρδιές μας. Ο χρόνος της ευτυχίας, της χαράς και της άνεσης, αντιθέτως, περνάει σαν φύσημα. Τίποτα δεν αφήνει.

  13. fvasileiou 13/03/2008 στο 2:03 πμ Reply

    @Άννα
    Περνάς καλά και δεν είναι ανάγκη να εξηγήσεις σε κανέναν τίποτα. Όπως είχε πει κι ο Ελύτης δεν χρειάζεται να απολογούμαστε συνεχώς στον οποιονδήποτε.

  14. fvasileiou 13/03/2008 στο 2:05 πμ Reply

    @Γκρηνιάρη
    Χαίρομαι που περνάς και τα λέμε. Και τώρα που συμφωνούμε και όταν θα διαφωνήσουμε.

    (Στην πραγματικότητα τις διαφωνίες τις χαίρομαι πιο πολύ 🙂 )

  15. fvasileiou 13/03/2008 στο 2:11 πμ Reply

    @alkal.gr
    Καταρχήν καλωσόρισες στο χάνι μου!

    Δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν να θέλει να πιάσει δουλειά που να του αρέσει. Όλοι ζητάνε βόλεμα και μονιμότητα. Ποιος τους φταίει αν μετά βαριούνται ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο; Τουμπεκί και τα χέρια γρήγορα.

  16. fvasileiou 13/03/2008 στο 2:12 πμ Reply

    @alkal.gr

    Καταρχήν καλωσόρισες στο χάνι μου!

    Δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν να θέλει να πιάσει δουλειά που να του αρέσει. Όλοι ζητάνε βόλεμα και μονιμότητα. Ποιος τους φταίει αν μετά βαριούνται ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο; Τουμπεκί και τα χέρια γρήγορα.

  17. agorafoviagr 13/03/2008 στο 12:12 μμ Reply

    Εγώ έχω μια απορία. Η μονιμότητα στο δημόσιο, είναι δίκαιο πράγμα; Είναι δίκαιο κάποιοι εργαζόμενοι να έχουν σίγουρη δουλειά και κάποιοι όχι;
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  18. fvasileiou 13/03/2008 στο 12:30 μμ Reply

    @agorafovia
    Είναι δίκαιο να έχει κάποιος σίγουρη τη δουλειά του εφόσον εργάζεται και την τιμά.

  19. Ακέστωρ 13/03/2008 στο 8:31 μμ Reply

    Έχεις απόλυτο δίκιο. Ο Έλληνας ασχολείται μόνο με τα δικαιώματα και με τη σύνταξη. Το ενδιάμεσο, ο παραγωγικός βίος, δεν τον απασχολεί. Ή μάλλον προσπαθεί να τον περάσει με αμειβόμενες από το Δημόσιο απεργίες και τριήμερες αργίες-κοπάνες.

  20. Γκρινιάρης 13/03/2008 στο 8:37 μμ Reply

    Όντως, έχει πιο πλάκα όταν διαφωνούμε! Lol!

  21. agorafoviagr 13/03/2008 στο 9:06 μμ Reply

    Δεν ξέρω πως γίνεται να μιλάμε για Κράτος Δικαίου όταν κάποιους τους δίνει το προνόμιο να έχουν μόνιμη δουλειά, κάνοντας έτσι απεργία εκ του ασφαλούς και τους άλλους τους έχει εκτεθειμένους σε εργοδότες που δεν κολλάνε ένσημα, δεν πληρώνουν εργοδοτικές εισφορές, δεν επιτρέπουν στις γυναίκες να μείνουν έγκυες ή αν μείνουν τις απολύουν, δεν πληρώνουν τις υπερωρίες, τις αργίες κλπ. Πόσο το κράτος δείχνει τον κοινωνικό του χαρακτήρα στους ιδιωτικούς υπαλλήλους, όταν κάνει τα στραβά μάτια σε εργοδότες που δεν είναι σωστοί; Είναι σκληρός ο ιδιωτικός τομέας, δύο χρόνια εργάστηκα σε μεγάλη επιχείρηση, έχοντας συγγενή στο δημόσιο και έβλεπα πως έτρεχα εγώ στη δουλειά και πως «έτρεχε» εκείνος (και «τρέχει» ακόμα). Δε μου φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι για να μην παρεξηγηθώ. Με ενοχλούν, όσοι στο δημόσιο αμείβονται χωρίς να εργάζονται , όσοι προσβάλουν τους πολίτες και όσοι νομίζουν ότι το δημόσιο είναι το τσιφλίκι τους στο οποίο μπορούν να κάνουν, ότι θέλουν σε βάρους του κοινωνικού συνόλου.
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  22. ilias 13/03/2008 στο 9:46 μμ Reply

    Αν θέλετε κάντε ο κάθε ένας ένα μικρό γκάλοπ.
    Αναρωτηθείτε στον μικρόκοσμό σας ποιοι είναι αυτοί που διαμαρτύρονται
    περισσότερο ότι κουράζονται, δουλεύουν πολύ κτλ.?

    Εμένα πάντως οι φίλοι μου που είναι στο δημόσιο γκρινιάζουν σχεδόν κάθε μέρα για το πόσο κουράζονται…..

  23. Dream_Rider 13/03/2008 στο 10:02 μμ Reply

    Το όνειρο των περισσοτέρων Ελλήνων είναι να βρεθούν πίσω από μια καρέκλα του δημοσίου τομέα έτσι ώστε να «καλυφθούν» με τον προστατευτικό μανδύα της μονιμότητας. Στη συνέχεια, και αφού εξασφαλίσουν τα μέτρια έως λίγα χρήματα με τα οποία αμοίβονται, ψάχνουν να βρόυν τρόπο να βγάλουν και ένα «χαρτζηλίκι», ανάλογα με τη θέση γιατί ο μισθός δε φτάνει..

    Το δημόσιο δεν είναι κακό. Κακοί είναι αυτοί που το στελεχώνουν με αυτά τα μυαλά. Εμείς δηλαδή ή κάποιοι γνωστοί μας. Αύριο τα παιδιά μας. Καλή η μονιμότητα, καλός ο σταθερός μισθός αλλά η δουλειά είναι δουλειά και πρέπει να γίνεται. Και να γίνεται σωστά άσχετα αν αισθανόμαστε οτι αξίζουμε παραπάνω. Στο κάτω κάτω, όποιος μπήκε στο δημόσιο ήξερε που έμπαινε και γιατί..

    Καλησπέρα!!

  24. fvasileiou 14/03/2008 στο 12:45 πμ Reply

    @Ακέστωρ
    Σε πληροφορώ ότι σε κάποια Πανεπιστήμια το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας έγινε πενθήμερο…

    @Γκρινιάρης
    Εγώ καλά σου τά ‘λεγα και τ’ άκουγες παράλογα… 🙂

    @agorafoviagr
    Δεν είναι το κράτος που ξεχνάει τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα που υποφέρουν από κακές εργοδοσίες. Είναι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Έχει κηρυχτεί καμιά απεργία στην τάδε ή την δείνα επιχείρηση για τους λόγους που λες;

    @ilias
    Γι’ αυτό απεργούν και τόσο συχνά

    @Dream_rider
    Ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα. Κανένας δεν θέλει να γίνει πχ υπάλληλος στην τάδε υπηρεσία για να σταδιοδρομήσει. Θέλουν μόνο να βολευτούν.

  25. giota 14/03/2008 στο 8:38 πμ Reply

    Αυτή ακριβώς τη συζήτηση είχα χθες Φώτη με την κολλητή μου! Να σου πω κάτι; Δε νομίζω πως υπάρχει τόσο μεγάλο πρόβλημα ανεργίας ποια. Αν ανοίξεις μια εφημερίδα, βρωμάει ο τόπος από αγγελίες. Οι Έλληνες όμως δεν πάνε όπου να ‘ναι! Ακόμα και να μην έχουν τα προσόντα θέλουν να γίνουν ή δημόσιοι υπάλληλοι ή διευθυντές, να κάθονται σε μια καρέκλα, να παίρνουν έναν υπέρογκο μισθό και να ξύνονται! Δεν είναι έτσι… Άμα θες κάτι να πετύχεις το κυνηγάς συνεχώς, προσπαθείς να βελτιωθείς, ν’ αποκομίσεις κι άλλες γνώσεις κι άλλες ιδιότητες. Δεν αφήνεις το μυαλό σου σε αδράνεια. Προσωπικά, είμαι σε μια δουλειά κι εξελίσομαι. Επέλεξα το συγκεκριμένο αντικείμενο και το γουστάρω. Από αγγελία τη βρήκα, δεν με έσπρωξε κανείς κι ότι έχω πετύχει εκεί μέσα το έχω πετύχει επειδή προσπαθώ… Ας μην το περιμένουμε όλα στο χέρι! Άλλωστε, γι’ αυτά που μοχθείς για να τ’ αποκτήσεις, αυτά είναι που εκτιμάς πραγματικά. Αν σου χαριστούν, δεν πρόκειται να το κάνεις ποτέ.

  26. tdjm 14/03/2008 στο 10:20 πμ Reply

    Φώτη μου καλημέρα…

    Δεν είναι τυχαίος ο όρος *δουλειά* που χρησιμομοποιούμε όλοι και όχι *εργασία*ή *απασχόληση*.
    Η *δουλειά* ετυμολογικά αν δεν κάνω λάθος προέρχεται από την λέξη *δουλεύω* που σήμαινε είμαι δούλος.
    Επίσης και στα Γαλλικά η λέξη δουλειά έχει να κάνει με βασανιστήρια ..νομίζω , δεν ξέρω και Γαλλικά..
    Πάντως κάπου έχω διαβάσει πως οι Ελληνες απέδωσαν στην εργασία τον όρο δουλειά ,λόγω της έμφυτής τους απέχθειας γι αυτήν..
    Τώρα γιατί άραγε οι Ελληνες απεχθάνονται ,την δουλειά ,αυτό είτε είναι γονιδιακό…το έχουμε δηλαδή στο Dna μας ,είτε προέρχεται από κατάλοιπα προηγούμενων γενιών ,(τότε που η εργασία ήταν πραγματικά δουλεία) και δεν έχουμε βρει τον τρόπο να την αποβάλουμε την απέχθειά μας…Δεν υπάρχει και η κατάλληλη παιδεία βλέπεις…

  27. fvasileiou 14/03/2008 στο 10:34 πμ Reply

    @giota
    Δεν είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει πρόβλημα ανεργίας. Ξέρω όμως ότι σε ορισμένες περιοχές της χώρας έχει μειωθεί και ότι σε ορισμένους κλάδους (πχ κατασκευές) είναι μηδενική.

    @tdjm
    Δεν πιστεύω στις γονιδιακές εξηγήσεις, αλλά σε αυτό που λες στο τέλος, στην παιδεία. Ο καθείς και η ανατροφή του που λέμε.

  28. Σοφία 15/03/2008 στο 5:36 πμ Reply

    Οι Έλληνες πιστεύουν ότι όλοι (το κράτος, η πολιτεία, ο Θεός) τους χρωστάνε. Πρέπει να τελειώσουν το σχολείο χωρίς φροντιστήρια (παραπαιδεία φτου φτου) αλλά και χωρίς να στρώσουν κ*λο να διαβάσουν από μόνοι τους. Πρέπει να περάσουν στο πανεπιστήμιο της επιλογής τους ώστε να σπουδάσουν αυτό ακριβώς που θέλουν δίπλα στο σπίτι τους (για να μην έχουν περιττά έξοδα). Μόλις τελειώσουν το πανεπιστήμιο, πρέπει να βρουν μια θεσούλα, κατά προτίμηση προϊσταμένου, κατά προτίμηση στο δημόσιο, κατά προτίμηση καλοπληρωμένη, κατά προτίμηση χωρίς πολλές ευθύνες, κατά προτίμηση δίπλα στη γειτονιά τους (γιατί πού να μπλέκεις με συγκοινωνίες) και απαραιτήτως πάνω στο αντικείμενό τους (γιατί αλλιώς οι σπουδές πάνε χαμένες) και χωρίς έξτρα απαιτήσεις (προϋπηρεσία, ξένες γλώσσες, γνώση Η/Υ). Η θεσούλα αυτή πρέπει να δίνει απαραιτήτως αυξήσεις κάθε χρόνο, κατά προτίμηση και μπόνους, καθώς και τις σχετικές προαγωγές (σε περίπτωση που δεν είναι εξ αρχής θέση προϊσταμένου), χωρίς να κουράζει υπέρμετρα με υποχρεώσεις (γιατί έχουμε και κοινωνική ζωή). Πρέπει επίσης να προσφέρει μονιμότητα, ασφάλιση, καλή σύνταξη (με αφάπαξ, επικουρικά κ.λπ.) ει δυνατόν χωρίς να απαιτείται από τον ίδιο τον υπάλληλο να πληρώσει έξτρα (γύρω στο 10% είναι καλά) και φυσικά να προβλέπεται συνταξιοδότηση στα 50 για να μπορεί να χαρεί την… τρίτη ηλικία χωρίς σκοτούρες.

    Και ας μην ξεχνάμε το σημαντικότερο, αν τυχόν βρεθεί στο δρόμο του αφεντικό ή συνάδελφος ή διοικητικό συμβούλιο που δεν είναι της αρεσκείας του, η μόνη λύση είναι η απεργία ή η απομάκρυνση του ενοχλητικού αφεντικού/συναδέλφου κ.λπ. γιατί φυσικά δεν μπορεί να χαλάει κάθε τρεις και λίγο τη βολή του ψάχνοντας για καινούρια καρέκλα… εεε αλλάζοντας δουλειά ήθελα να πω.

  29. fvasileiou 15/03/2008 στο 4:09 μμ Reply

    @Σοφία
    Συμφωνούμε απόλυτα ότι μια πλευρά -η συντριπικά κυρίαρχη- της πραγματικότητας είναι αυτή. Και δεν μας αρέσει.

  30. Σοφία 16/03/2008 στο 11:41 πμ Reply

    Αυτό το συντριπτικά κυρίαρχη είναι το χειρότερο από όλα. Γιατί τεμπέληδες καλοπερασάκηδες υπάρχουν παντού, αλλά όταν αποτελούν την πλειοψηφία είναι που δημιουργείται πρόβλημα.

  31. cortlinux 16/03/2008 στο 4:58 μμ Reply

    Περί την μονιμότητας του δημοσίου και της κόλασης του ιδιωτικού.

    Νομίζω ότι εξαρχής αυτή η λογική μας αποτρέπει να δούμε μια άλλη λογική. Προσωπικά αντί να εστιάσω στα δικαιώματα των υπαλλήλων του δημοσίου τομέα θα με ενδιέφερε ως κυβέρνηση πχ να προσπαθήσω να φτιάξω αντικίνητρα για να ψάξει κάποιος δουλειά στο δημόσιο. Θα προσπαθούσα να φτιάξω τις συνθήκες έως και να κάνω καλύτερες τις συνθήκες (από του δημοσίου) αυτές του ιδιωτικού τομέα.
    Θα αναφερθώ πιο συγκεκριμένα που πιο πολύ αφορά τις γυναίκες. Πόσες γυναίκες δεν καλούνται να αποφάσισουν μεταξύ μητρότηρας ή καριέρας; Είναι σημαντικό πρόβλημα αυτό. Ως κράτος ή κυβέρνηση δεν θα έπρεπε να προσπαθήσω να επιβραβεύω τις εταιρίες που προσφέρουν καλές συνθήκες για μία νέα μητέρα (πχ παιδικούς σταθμούς μέσα στις εταιρίες. αναφέρομαι σε μεγάλες εταιρίες φυσικά);
    Ή να δημιουργηθούν προγράμματα που να βοηθούν νεαρούς γονείς ώστε και στην δουλειά τους να εξελίσσονται αλλά και οικογένεια να δημιουργούν;

    Από την στιγμή που το κράτος μας λειτουργεί ακόμη κομματοκεντρικά (όχι πολιτικά) δυστυχώς η μονιμότητα έχει νόημα 😦
    Η λύση δεν είνα ακόμη η άρση της μονιμότητα αλλά η ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα, άρα και της παραγωγικότητας.

  32. fvasileiou 16/03/2008 στο 5:08 μμ Reply

    @cortlinux
    Ναι, πρέπει επιτέλους να πάψουν οι όροι εργασίας του δημοσίου υπαλλήλου να είναι τραγικά διαφορετικοί από του ιδιωτικού.
    Και, πάλι ναι, πρέπει να δοθούν δημιουργικά κίνητρα στους εργαζόμενους γονείς. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι, φοβάμαι, μόνο της κυβέρνησης. Είναι κυρίως των Συνδικαλιστικών οργανώσεων: Διότι, αντί να καθίσουν στο τραπέζι και να συζητήσουν δημιουργικά για να βρεθούν λογικές και ανθρωποκεντρικές λύσεις στο πρόβλημα του Ασφαλιστικού σε συνδυασμό με στην στήριξη της οικογένειας, επιμένουν στη διατήρηση ξεπερασμένων κεκτημένων: Δεν ζητάνε διασφάλιση πολύμηνης άδειας στις νέες μητέρες του ιδιωτικού τομέα όταν έχουν μωρά παιδιά, αλλά να παίρνουν σύνταξη οι 55άρες γιατί είναι μητέρες κι ας έχουν παιδιά ενήλικα.

    Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε γιατί οι συνδικαλισταράδες μας δεν έχουν καμιά επαφή με την πραγματικότητα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: