Και το όνομα αυτού Αλέξης Τσίπρας

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι το τρίτο στη σειρά τρομερό παιδί που έρχεται στο προσκήνιο με δυνατά ταρατατζούμ, από το 1990, οπότε άρχισαν να λειτουργούν τα ιδιωτικά κανάλια και δημιουργήθηκε και στην Ελλάδα το φαινόμενο που ευφυώς ο Κ. Μητσοτάκης ονόμασε «διαπλοκή». Οι άλλοι δύο ήταν ο Αντώνης Σαμαράς κι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος -αξιοπρόσεχτη πορεία είχε και ο Δημ. Τσοβόλας, αλλά αυτός ήταν εκτός των σχεδιασμών των κεντρικών ΜΜΕ.

Και οι τρεις τους (Σαμαράς, Αβραμόπουλος, Τσίπρας) έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά: Είναι νέοι, είναι γοητευτικοί, μιλάνε σωστά ελληνικά, ο πολιτικός τους λόγος είναι ασαφής χωρίς ούτε μια πραγματικά νέα ιδέα. Και οι τρεις ευαγγελίστηκαν -ο τρίτος μόλις ξεκίνησε φυσικά- το τέλος της μεταπολίτευσης. Το βιολογικό τέλος των μεταπολιτευτικών κομμάτων, για να θυμηθούμε την διατύπωση του Αβραμόπουλου.

Φυσικά έχουν και διαφορές: Οι δύο πρώτοι επιχειρούσαν να διεμβολίσουν την κεντροδεξιά, ενώ ο Τσίπρας την κεντροαριστερά. Κι ακόμα, το κόμμα του Τσίπρα εκπροσωπείται στην Βουλή, ενώ οι δύο πρώτοι έπρεπε να δώσουν μάχη για να μπουν (τελικά το ΚΕΠ του Αβραμόπουλου δεν συμμετείχε σε εκλογές).

Τα σκεφτόμουνα αυτά ενώ τον άκουγα να τα χώνει στο Πασόκ λέγοντας ότι «εμείς δεν έχουμε καλέσει τον Αμερικανό πρέσβη στη σύσκεψή μας». Μια δήλωση που κρύβει εκτός από αφόρητο λαϊκισμό και έλλειψη στοιχειώδους φαντασίας και πολιτικού κριτηρίου. Μα αυτό βρήκε να σχολιάσει στο Πασόκ του Γιώργου; Την λίγο-πολύ εθιμοτυπική πρόσκληση του Αμερικανού πρέσβη; Και είναι και κάπως αστείο να είναι πια τόσο αντιαμερικανός ο Αλέξης με τα ωραία τζινάκια, την φράντζα και την βαριά BMW μηχανή του.

Δείχνει όμως και έλλειψη πολιτικού λόγου και πολιτικού προσανατολισμού. Μέχρι τον Κωνσταντόπουλο ο Συνασπισμός ήταν σταθερά φιλοδυτικός. Τώρα;

Τώρα όταν τίθεται θέμα αλλαγών στην Παιδεία, λένε: Όχι, αφήστε τα όπως είναι.

Όταν τίθεται θέμα αλλαγής στο θεσμικό πλαίσιο της αγοράς εργασίας λένε: Όχι, αφήστε τα όπως είναι.

Όταν τίθεται θέμα αλλαγής του Συντάγματος, εξυγίανσης των ΔΕΚΟ, Ασφαλιστικού, οτιδήποτε, λένε: Όχι, αφήστε το όπως είναι.

Ακούγοντας κανείς τον πολιτικό λόγο του Συνασπισμού και του Σύριζα, πιστεύει κανείς ότι ζούμε στην τέλεια κοινωνία, που τίποτα δεν πρέπει να αλλάξει, τίποτα δεν πρέπει να μετακινηθεί. Κατά την γνώμη τους μόνο η… Εκκλησία χρειάζεται μεταρρύθμιση και, ει δυνατόν, εξαφάνιση.

Advertisements

16 thoughts on “Και το όνομα αυτού Αλέξης Τσίπρας

  1. giota 14/03/2008 στο 8:33 πμ Reply

    Μου αρέσει ο Τσίπρας! Στις τελευταίες δημοτικές έτοιμη ήμουν να τον ψηφίσω αν και τελικά δεν το έκανα.

  2. SOFIA 14/03/2008 στο 9:12 πμ Reply

    Να μου το θυμηθείς ότι σε δυο τετραετίες το πολύ, ο Τσίπρα θα είναι πρωθυπουργός! Έχω ακούσει πολλές να λένε ότι θα τον ψηφίσουν… Αχ! Αυτές οι γυναίκες που επιλέγουν με βάση τα σωστά κριτήρια!!!
    Παρ’ όλα αυτά, νομίζω ότι μπήκε πιο δυναμικά στον χώρο, από πολλούς άλλους που ακόμα αναρωτιέμαι τι κάνουν εδώ!
    Καλημέρα Φώτη μου!

  3. Γκρινιάρης 14/03/2008 στο 9:47 πμ Reply

    Καλημέρα Φώτη.
    Προσωπικά έχω πολλές επιφυλλάξεις για τον Τσίπρα. Είναι ένα φρέσκο πρόσωπο (τίποτα μεμπτό σ’ αυτό), και πάντα κάτι καινούριο αν διαχειριστεί σωστά τον αέρα που φέρνει μπορεί να κάνει αίσθηση. Και καλά κάνει.

    Αλλά μου κάνει εντύπωση πως ξαφνικά τα ΜΜΕ αλλά και οι πολίτες ανακάλυψαν την Αμερική! Ο κύριος Τσίπρας βρίσκεται ενεργά στην πολιτική σκηνή της χώρας αρκετά χρόνια. Μάλιστα πρόσφατα ήταν υποψήφιος για τη Δημαρχεία της Αθήνας! Δεν είδα να απολάμβανε ούτε την ίδια προβολή από τα μέσα ούτε την ίδια λατρεία από τους ψηφοφόρους. Τον τίμησαν με το – αξιόλογο για το κόμμα του – 10,5%! Ούτε 20, ούτε 30%. Και που; Σε Δημοτικές εκλογές, που υπάρχει σαφώς λιγότερη σύνδεση με αυτό που λέμε ρουσφέτι, σε σχέση με τις Βουλευτικές. Που ψηφίζεις έναν άνθρωπο (όχι ένα κόμμα) γιατί τον εμπιστεύεσαι για τις ιδέες του και για τη δυναμική του.

    Για το αν ο κύριος Τσίπρας έχει κάτι νέο να πει, κάτι ουσιαστικό να αλλάξει, για να ξεφύγει η χώρα από το σημείο που έχει βαλτώσει, θα περιμένω να το δω. Και θα είμαι υπομονετικός, γιατί υπομονετικός ήμουν και με άλλους. Και αν με πείσει, εκεί θα είμαι, να τον στηρίξω εκεί που μετράει, στις εκλογές. Γιατί τα άλλα είναι κουραφέξαλα.
    Γιατί έχω την εντύπωση οτι αυτοί που σπεύδουν να του δώσουν ένα 15-20% στις δημοσκοπήσεις, όταν χρειαστεί να συμβουλευτούν το βασικό κριτήριο με το οποίο δυστυχώς ψηφίζει ο Έλληνας, δηλαδή το συμφέρον και τη βολή του, θα το σκεφτούν και δύο και τρεις φορές αν θα «χαραμίσουν» την ψήφο τους αντί να σιγουρευτούν οτι θα βγει το κόμμα που θα βάλει τον κανακάρι του στο Δημόσιο.

    Μακάρι ο νέος αέρας που έφερε (βοηθούμενος φυσικά κι από τα μέσα που βρήκαν καινούριο star) να είναι και αέρας ουσιαστικών αλλαγών.
    Γιατί αν κρίνω από αυτό που είπε στο ΠΑΣΟΚ, και από τα λεγόμενά σου περί αγκυλώσεων και δυσπιστία στις αλλαγές, τότε νομίζω οτι το πάει για ένα νέο ΚΚΕ.

    Αλλά είμαι καλόπιστος, και χωρίς να ενθουσιάζομαι θα περιμένω να δω έργα.

  4. corfiot 14/03/2008 στο 10:15 πμ Reply

    Φώτη,

    σε γενικές γραμμές συμφωνώ με όσα γράφεις για τον Τσίπρα, αλλά νομίζω ότι πολλές είναι και οι διαφορές που τον διακρίνουν από τους άλλους δύο, που υπήρξαν κάποτε «φερέλπιδες νέοι».

    Δηλαδή, ο Τσίπρας είναι ήδη αρχηγός ενός σχετικά μικρού (αλλά υπαρκτού) κόμματος, είναι αντισυμβατικός (έστω για το θεαθήναι), προέρχεται από την Αριστερά, δεν έχει το προφίλ του «σοφού παιδιού», και έχει δηλωμένο -και αποδεδειγμένα γενναιόδωρο- μέντορα.

    Για τον λόγο του και την παρουσία του, ίδωμεν.

  5. fvasileiou 14/03/2008 στο 11:05 πμ Reply

    @giota
    Αχ εσείς οι γυναίκες….

    @SOFIA
    Σαφώς και μπήκε δυναμικά. Πολύ δυναμικά, αυτό είναι σαφές. Το να γίνει πρωθυπουργός όμως κάποιος είναι εντελώς διαφορετικό θέμα. Γιατί δεν αρκεί να τον ψηφίσουν οι έξαλλοι φοιτητές, αλλά και εκείνοι, κυρίως αυτοί, που δουλεύουν και τους νοιάζει πού θα πάνε τα λεφτά τους.

  6. fvasileiou 14/03/2008 στο 11:12 πμ Reply

    @Γκρινιάρης
    Το +3% ή +4% στις δημοσκοπήσεις, ξέρουμε πώς το φτιάχνουν οι εταιρίες στην Ελλάδα: Λίγο κόψιμο από εδώ, λίγο ράψιμο εκεί, έτοιμο. Εδώ η ALCO πριν την απαγόρευση δημοσίευσης δημοσκοπήσεων τον Σεπτέμβρη έδειχνε την διαφορά ΝΔ-Πασόκ στο 0,3!!! Οπότε, κράτα μικρό καλάθι.
    Μακάρι ο Τσίπρας να φέρει νέες ιδέες για την πρόοδο της χώρας. Έχει ακούσει κανείς κάτι σχετικά;

    @corfiot
    Ναι, οι διαφορές που λες ισχύουν. Αλλά μοιάζει με τους άλλους δύο στα υπόλοιπα.
    Όσο για τον μέντορά του: Παρατηρώ το εξής ενδιαφέρον: Η πολεμική του πρώην προέδρου του Συνασπισμού εναντίον των διαπλεκομένων έχει εγκαταληφθεί εντελώς. Τσιπρας και Αλαβάνος προτιμούν να επικρίνουν κυβέρνηση και… ΗΠΑ δίνοντας συνεντεύξεις στα μεγάλα συγκροτήματα τύπου, τα οποία δημοσιεύουν και τις τόσο κολακευτικές για κείνους δημοσκοπήσεις.

  7. manos 14/03/2008 στο 6:27 μμ Reply

    Τα ωραία παντελόνια, οι μηχανές και το μαλλί δεν κάνουν ούτε τον αριστερό ούτε τον αμερικανό.
    Πολύ περισσότερο, μπορεί να είναι κανείς κομψός και βαθιά αντιαμερικανός – αντικαπιταλιστής ή λέτσος και αμερικανόδουλος.
    Οπως και σε μια προηγούμενη απάντησή σου περί ιδρωτίλας στις συγκεντρώσεις, επαναλαμβάνεις και εδώ κάποια στερεότυπα που καθόλου δεν βοηθούν τα κείμενά σου.

  8. fvasileiou 14/03/2008 στο 6:35 μμ Reply

    @manos
    Εγώ δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν κάποιος να είναι αντιαμερικανός στα λόγια και στην προσωπική του ζωή και αισθητική να υιοθετεί αμερικάνικα πρότυπα. Ας μη γελιόμαστε: Αντιαμερικανός και ροκάς δεν γίνεται. Η ροκ γεννήθηκε σε συγκεκριμένο χώρο, σε συγκεκριμένο χρόνο. Στις σοσιαλιστικές χώρες δεν είχαμε ανάλογα παραδείγματα. Κι αν, τέλος πάντων, είχαμε, ας υιοθετήσει αυτά (την γενιάδα του Κάστρο ή τα φανταχτερά πουκάμισα του Τσάβες).

    Αν τα ρούχα δεν κάνουν τον αριστερό ή τον δεξιό, ο Ανδρέας δεν θα φόραγε ζιβάγκο στο ’70 και ο Αλαβάνος θα φόραγε γραβάτα στη Βουλή.

    Τώρα, η ιδρωτίλα είναι ιδρωτίλα, κι εμένα δεν μου αρέσει. Αν βοηθάει ή δεν βοηθάει τα κείμενά μου, τι να σου πω; Περί ορέξεως…

  9. Ακέστωρ 14/03/2008 στο 9:24 μμ Reply

    Ζωγράφισες! Τα λες πολύ σωστά και στο κείμενο και στα σχόλια. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Αλεξάκος θα αποδειχθεί σαπουνόφουσκα και διάττων αστήρ.

  10. fvasileiou 15/03/2008 στο 2:04 πμ Reply

    @Ακέστωρ
    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Αν πιστέψουμε τα γκάλοπ, είναι σκέψεις που λίγο-πολύ κάνει το 85% του λαού μας.

  11. osela 15/03/2008 στο 2:34 μμ Reply

    τα ΜΜΕ τον αβαντάρουν σχεδόν προκλητικά πια. Πολύς κόσμος έχει εναποθέσει τις ελπίδες του εκεί, όχι επειδή το πιστεύει, αλλά ως αρνητική ψήφο στους άλλους. κυριαρχεί και η ιδέα του «τί έχεις να χάσεις? »
    ειλικρινά μου φαίνεται εντελώς άσκοπο ν’ απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση, ειδικά όταν μιλάμε για πολιτική.
    Καλό ΣΚ Φώτη!

    (η εκκλησία είναι μάλλον εύκολος στόχος)

  12. fvasileiou 15/03/2008 στο 4:14 μμ Reply

    @osela
    Πολύς κόσμος έχει εναποθέσει τις ελπίδες του; Χμμ, πιθανόν. Αλλά δεν νομίζω ότι ο πολύς κόσμος θα τον ψηφίσει ελπίζοντας, αλλά ελπίζει ότι θα ακούσει κάποια σοβαρά πράγματα.
    Η πεποίθησή μου είναι ότι την νίκη στις εκλογές δεν την δίνουν οι πολίτες που της αρνητικής ψήφου και της συλλήβδην απορριπτικής διάθεσης, αλλά όσοι προσεκτικά ακούνε τα κόμματα και τους εκπροσώπους τους για να αποφασίσουν ποιοι θα διαχειριστούν καλλίτερα την δεδομένη πραγματικότητα. Όπως είπα και πιο πάνω: Τη νίκη στις εκλογές την δίνουν εκείνοι που δουλεύουν και νοιάζονται πού θα πάνε τα λεφτά τους. Οι υπόλοιποι στο… μαντρί.

    Θα μου πεις: Ο Τσίπρας δεν πηγαίνει για νίκη στις εκλογές. Ότι νίκη για τον Συνασπισμό/Σύριζα είναι να ξεπεράσει το ΚΚΕ και να τσιμπήσει λίγο από το Πασόκ.
    Σωστά…

  13. cortlinux 16/03/2008 στο 4:33 μμ Reply

    Καταρχήν ένα μικρό λαθάκι (δικό σου) ή (εσκεμμένο) λάθος των ΜΜΕ.
    Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πρόεδρος του ΣΥΝ όχι του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΝ είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ (με κυρίαρχο ποσοστό φυσικα).

    Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από την συνεργασία οργανώσεων και κομμάτων πολλές φορές ετερόκληρων εντελώς μεταξύ τους (από αντιευρωπαιστές κομμουνιστές μέχρι υποστηριχτές του λεγόμενου τρίτου δρόμου). Είναι μεγάλο στοίχημα το πώς θα συνδυαστούν όλες αυτές οι τάσεις.

    Δυστυχώς μέχρι στιγμής όπως επισημαίνεις βλέπουμε μια ρηχή αντιμετώπιση των πραγμάτων με έναν δήθεν (κατά την γνώμη μου) αριστερό προσανατολισμό (όχι ότι το ΚΚΕ ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα). Χωρίς ο λαικισμός να αποτελεί χαρακτηριστικό μόνο του ΣΥΡΙΖΑ (ένα κόμμα ή συμμαχία πολιτική θα πρέπει να θέτει μελετημένες προτάσεις εφαρμόσιμες κι όχι απλά να ακούγονται όμορφες στα αυτιά) αλλά χαρακτηριστικό ολόκληρου (ή πιο σωστά κατά το μεγαλύτερο ποσοστό) του πολιτικού μας συστήματος, αυτό δεν αποτελεί άλλοθι. Από ένα νέο σχετικά σχηματισμό περιμένω μια διαφορετική λογική, με μελετημένες θέσεις (αριστερού ή δεξιού προσανατολισμού ) και με ριζοσπαστικότητα. Και για μένα ένας ακόμη παράγοντας ριζοσπαστικότητας είναι η αποφυγή του λαικισμού.

    Όμως αναμένω να δω πώς θα εξελιχθεί όλο αυτό.

    Πολύ όμορφο blog 🙂

  14. fvasileiou 16/03/2008 στο 4:59 μμ Reply

    @cortlinux
    Καλωσόρισες στο χάνι μας κι ευχαριστώ.

    Έχεις δίκιο, ο Αλ. Τσίπρας είναι πρόεδρος του ΣΥΝ κι όχι του Σύριζα.

    Γενικά συμφωνούμε επί της ουσίας, αλλά επίτρεψέ μου να επισημάνω ότι ο Συνασπισμός/Σύριζα δεν είναι και τόσο νέος σχηματισμός. Προέρχεται από τον παλιό Συνασπισμό (τον της Αριστεράς και της Προόδου), που προέρχεται από την ΕΑΡ, που προέρχεται από το πάλαι ποτέ ΚΚΕ εσωτερικού, το οποίο προέρχεται, φυσικά, από το παλιό, γνωστό σταλινικό ΚΚΕ.
    Βέβαια ο Αλαβάνος επανατοποθέτησε το κόμμα. Και το επανατοποθέτησε με αναπάντεχο τρόπο: Ποιος περίμενε ο παλιός αγαπημένος ευρωβουλευτής να φτιάξει ένα κόμμα φοβικό προς την παγκοσμιοποίηση, ευρωσκεπτικιστικό, έσχατη καταφυγή όσων αρνούνται να αντιμετωπίσουν την σύγχρονη πραγματικότητα ως έχει. Ο κος Τσίπρας ακολουθεί πιστά αυτή τη συνταγή. Το απώτατο όριό της είναι το 15% – 17% που του χαρίζουν τώρα τα γκάλοπ. Αν φυσικά δεν κλωτσήσουν τα διάφορα κινήματα, που όπως σωστά επισημαίνεις, συσστεγάζονται στο Σύριζα.

  15. poetryscale 17/03/2008 στο 3:53 μμ Reply

    Υπάρχουν αντιθέσεις μέσα σε έναν πολιτισμό. Υπάρχει η αμερικανική λαϊκή κουλτούρα, που έχει δώσει τα μπλου τζην και τη ροκ μουσική, και υπάρχει και η ιμπεριαλιστική αστική κουλτούρα των bimbo γυναικών, των χυδαίων τηλεοπτικών εκπομπών κλπ. Για έναν αριστερό αντιαμερικανό το μπλου τζην είναι must. Η ξεφτίλα της τηλεόρασης όμως όχι. Γουστάρουμε τον Κλούνεϊ, αν και διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι η κυρία της καλής κοινωνίας που στέκεται στο αρρενωπό του προφίλ.

    Ως προς την ουσία, και εγώ πιστεύω, από άλλη σκοπιά, ότι ο Αλέξης θα ξεφουσκώσει.

    Αλλά αυτό που προσπαθεί να εκφράσει σήμερα ο ΣΥΝ, ένα σύγχρονο μεταρρυθμιστικό ρεύμα, θυμίζει πολύ λιγότερο το «σταλινικό» ΚΚΕ και περισσότερο τον Ανδρέα της Αλλαγής. Και είναι επίκαιρο. Εντελώς όμως.

    Τα τρία μεγάλα θέματα της εποχής μας είναι το σαρωτικό κύμα περιορισμού των δημοκρατικών ελευθεριών, η βίαιη επιδείνωση των συνθηκών εργασίας και φυσικά το περιβάλλον. Ακόμα και αν δεν υπήρχε το σφυροδρέπανο (στα καλύτερά του ε, όχι στα γκούλαγκ) θα έπρεπε να το επινοήσουμε.

    Αυτό που έρχεται είναι μεγάλο και σαρωτικό. Δεν θα το εκφράσει ο Τσίπρας ή δεν θα το εκφράσει ως το τέλος. Ερχεται μια νέα εποχή, που μπορεί να είναι επαναστατική αλλά με νέους όρους.

    Τα σέβη μου.

  16. fvasileiou 17/03/2008 στο 6:07 μμ Reply

    @poetryscale
    Η συζήτηση, η παρούσα τουλάχιστον, περί Αλ. Τσίπρα έχει εξαντληθεί, αλλά η συζήτηση μαζί σου, και μάλιστα με τα τόσα θέματα που τώρα θέτεις, έχει ενδιαφέρον. Είναι κρίμα να την περιορίζουμε εδώ. Επίτρεψέ μου λοιπόν να απαντήσω σε ξεχωριστό κείμενο και να συνεχίσουμε με μεγαλύτερη άνεση την συζήτησή μας.

    Χαίρε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: