Extreme blogoπαίχνιδο

Νομίζω ότι ο πρώην φίλος μου Γ.Α. θα γελούσε χαιρέκακα, αν έβλεπε την πρόσκληση που μου έδωσε η Σοφία: Πάντα μου καταλόγιζε ότι εν είμαι αρκετά «ακραίος».

Κατά κάποιο τρόπο έχει δίκιο: Από μικρή ηλικία είχα έντονη την αίσθηση του γελοίου. Αυτό με απέτρεψε -με προφύλαξε, θα έλεγε άλλος- από τις διάφορες στιγμιαίες ακρότητες, στις οποίες επιδιδόταν κατά καιρούς εκείνος.

Δεν έχω λοιπόν να διηγηθώ ΕΝΑ μεθύσι, όπως είχε εκείνος. Υπήρξαν εποχές που τα μεθύσια ήταν στην ημερήσια διάταξη, κι ακόμα το  ποτήρι είναι ένα εργαλείο που το χειρίζομαι με αρκετή επιδεξιότητα. Από την στιγμή που κάτι το κάνεις συχνά, παύει να είναι και extreme.

Υπάρχει μια περίοδος της ζωής μας, εκεί γύρω στα είκοσι, αυτό που λέμε «φοιτητική ζωή», που η κοινωνία περιμένει μια πιο ακραία, μια λιγότερο μετρημένη συμπεριφορά. Που ίσως-ίσως να απαιτεί από τον νέο ενήλικα να δοκιμάσει πράγματα. Πριν κατασταλάξει. Θέλω να πω: Κάτι που έγινε σε κείνη την περίοδο της ζωής μας, και μπορεί να μας φαίνεται ακραίο και ηρωικό και σπάνιο, και μπορεί να το διηγούμαστε ως τέτοιο στους φίλους μας, είναι πράγματι;

Ας πούμε: Είναι ακραίο να καλέσει την 20άρα Erasmus φοιτήτρια με την κολλητή της για ούζα σπίτι ένας 20άρης ή είναι πιο ακραίο να κάνει το ίδιο ένας 40άρης που έχει και δυο παιδιά; Κλίνω προς το δεύτερο.

Θέλω να πω: Αυτό που είναι πράγματι ακραίο δεν έχει σχέση με τον χαβαλέ του τέλους της εφηβείας ή με τον καλοκαιρινό ήλιο, αλλά έχει να κάνει με τα σκοτάδια της ψυχής του ανθρώπου. Έχει να κάνει με το να μην χωράς κάπου, να θες το παραπάνω. Ή το παρακάτω.

Ακραία συμπεριφορά είναι να είσαι ο πιο εύελπις νέος επιστήμων του Κέμπριτζ, όλες οι πόρτες να είναι ανοιχτές για σένα, οι καθηγητές σου να σε θαυμάζουν και να περιμένουν να διδαχτούν από σένα και εσύ να φεύγεις και να πας να ζήσεις σε μια καλύβα κάπου σε ένα χωριό της Νορβηγίας, να ζήσεις ψαρεύοντας, συνομιλώντας με τους χωριάτες, τρώγοντας μόνο ψωμί και γράφοντας παράλληλα ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία του αιώνα σου.

Αυτό, ναι, είναι ακραίο.

Τα μεθύσια, τα ξενύχτια, τα γαμήσια, οι μικρές, ανεπαίσθητες επαναστάσεις στα μικροπεριβάλλοντά μας, δεν έχουν και μεγάλο νόημα. Αμφιβάλλω αν επηρεάζουν πραγματικά τις ψυχές μας, όσο κι αν ορκιζόμαστε για το αντίθετο.

Υ.Γ. Ειλικρινά, άλλο είχα στο νου μου να γράψω. Έλεγα να σας πω μια ιστορία, αλλά τελικά θα αφήσω αυτό το κείμενο κι ας χαλάει το παιχνίδι. Να δώσω τον πυρσό σε άλλους; Λέω όχι. Ας τον πάρει όποιος θέλει και ας ελπίσουμε ότι θα τον διαχειριστεί καλλίτερα από μένα.

Advertisements

13 thoughts on “Extreme blogoπαίχνιδο

  1. SOFIA 28/03/2008 στο 12:01 μμ Reply

    Δεν πειράζει που δεν έγραψες κάτι ακραίο, ήταν πολύ ωραίες οι σκέψεις που μοιράστηκες μαζί μας!

    Άλλωστε τι είναι τελικά ακραίο; Αναρωτιόμουν κι εγώ όταν έγραφα… Άλλα πράγματα διάβασα από όσους έπαιξαν και άλλα σκεφτόμουν εγώ! Ξέρεις που κατέληξα; Τελικά το ακραίο είναι να ζεις την ζωή σου όπως ακριβώς θέλεις, χωρίς καλούπια και πρέπει!!!

    Καλημέρα Φώτη μου και καλό Σαββατοκύριακο! 😉

  2. Γκρινιάρης 28/03/2008 στο 12:40 μμ Reply

    Χαχα! Δικός μου είσαι κι εσύ! Άρχισες να σπας τις αλυσίδες των chain blogoπαίχνιδων! 🙂

    Το ακραίο είναι κάτι τελείως υποκειμενικό πάντως.

    Ποιον φωτογραφίζεις στο τέλος;

  3. fvasileiou 28/03/2008 στο 2:38 μμ Reply

    @SOFIA
    Καλημέρα-καλημέρα
    Να υπακούς μόνο στον εαυτό σου, ναι, είναι πολύ ακραίο. Ποιος μπορεί όμως. Ακόμα και η αγάπη απαιτεί δέσμευση.

    @Γκρινιάρης
    Δηλαδή δεν θα μας γράψεις κάτι ακραίο; Ας πούμε, κάποια φορά που ήσουν απολύτως ευχαριστημένος; 🙂

    Στο τέλος ή στη μέση;..

  4. Γκρινιάρης 28/03/2008 στο 3:40 μμ Reply

    Καλό! 🙂 Αυτόν που πήγε στη Νορβηγία…

  5. fvasileiou 28/03/2008 στο 3:50 μμ Reply

    Ο Wittgenstein. Εκεί έγραψε τον Tractatus.

  6. astropeleki 28/03/2008 στο 8:39 μμ Reply

    Το extreme για κάθε άτομο είναι υποκειμενικό… Extreme μπορεί να είναι για κάποιον το να βγει έξω την ώρα που βρέχει και να γίνει λούτσα τραγουδώντας ταυτόχρονα… Extreme είναι για κάποιον το να πάει να κάνει μπάντζι τζάπινγκ…. Extreme είναι για κάποιον το να βάλει στη διαπασών τη μουσική την ώρα που τρέχει με το αυτοκίνητό του… Καθένας το λαμβάνει διαφορετικά… Οπότε και ο επιστήμων να παρατούσε την επιστημονική κοινότητα και να πήγαινε να ζήσει με εντελώς διαφορετικά κριτήρια και νοοτροπία, θα ήταν γι αυτόν αυτό που πραγματικά θα τον γεμιζε, που θα τον έκανε ευτυχή! 🙂

  7. μούργος 28/03/2008 στο 8:41 μμ Reply

    συμφωνω απολυτα στην αποψη σου περι «ακραιου».
    συνηθως οι περισσοτεροι μιλουν για συμπεριφορες της καθημερινοτητας που στις περισσοτερες φορες εχουν το ξεσπασμα μιας πιεσης (δουλειας, σχεσεων, οικογενειας κ.λ.π.)

  8. zalmoxis 29/03/2008 στο 2:12 πμ Reply

    Πράγματι, συμφωνώ πως δεν είναι ακραίο να καλέσει την 20άρα Erasmus φοιτήτρια με την κολλητή της ένας 20άρης, αυτό είναι κάτι το φυσιολογικό. Όμως ούτε και ο 40άρης με τα δύο παιδιά κάνει κάτι «ακραίο». Το ακραίο, το «επαναστατικό» είναι να καλέσει την 20άρα με τη φίλη της ένας άγαμος 40άρης ή ακόμη περισσότερο ένας άγαμος 50άρης, ο οποίος επέλεξε την κοινωνικά «ακραία» λύση να παραμείνει άγαμος. Ο προηγούμενος επέλεξε την «καβάτζα» (τη σύζυγο) και από ΄κει και πέρα ό,τι του κάτσει (σα να λέμε, στο άλλο παράδειγμα, να φεύγει μόνο για διακοπές κανα δυο μήνες στο χωριό της Νορβηγίας που ανέφερες και το φθινόπωρο να επιστρέφει στη σιγουριά της προοπτικής που προσφέρει το Καίμπριτζ / η σύζυγος). Ο παντρεμένος του παραδείγματος μου θυμίζει… αναλογικά, τους λεγόμενους «κεντροαριστερούς» τύπου Μπλαιρ, Πρόντι, Σολάνα, κ.ο.κ. που νομίζουν πως υπήρξαν… επαναστάτες!

  9. roadartist 29/03/2008 στο 12:51 μμ Reply

    Σε βρήσκω πολύ σωστό Φώτη.. Συμφωνώ απόλυτα..
    Και με αυτόν τον νέο επιστήμωνα του Κέμπριτζ, που «τα παρατάει όλα, ενώ όλες οι πόρτες να είναι ανοιχτές … και να παει να ζήσει σε μια καλύβα κάπου σε ένα χωριό της Νορβηγίας, να ζήσει ψαρεύοντας, συνομιλώντας με τους χωριάτες, τρώγοντας μόνο ψωμί και γράφοντας παράλληλα ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία του αιώνα σου…….» με τρέλανες..
    Θέλω να μου τον γνωρίσεις please 🙂

  10. fvasileiou 29/03/2008 στο 1:07 μμ Reply

    @astropeleki
    Πιθανόν, αν τα υποκειμενικοποιήσουμε όλα σε τέτοιο βαθμό, να έχεις δίκιο. Αλλά, πώς να το κάνουμε, η συμπεριφορά του Wit. είναι πολύ πιο ακραία για τα κοινωνικά δεδομένα κι ας βρίσκεται σε αρμονία με τον Έσω Κόσμο του.

    @μούργος
    Είμαστε και κοντοχωριανοί, έχουμε παρόμοιες οπτικές γωνίες

    @zalmoxis
    Χμμμ, πιθανόν να έχεις δίκιο, θέλω να πω: καλοδεχούμενη η διόρθωση του παραδείγματος – δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω υπέρ του δικού μου ή έναντίον του δικού σου.

    Όπως θα έλεγε και ο επιστήμονάς μου: Σημασία έχει που συνεννοηθήκαμε.

    @roadartist
    Κάτι θα γράψω για αυτόν τις επόμενες μέρες.

  11. roadartist 29/03/2008 στο 3:54 μμ Reply

    Τι?? Υπάρχει όντως? Πλάκα κάνεις…
    Νόμιζα οτι το ανέφερες ως παράδειγμα..

  12. fvasileiou 29/03/2008 στο 3:56 μμ Reply

    Φυσικά και υπάρχει. O L. Wittgenstein, ο μεγαλύτερος φιλόσοφος του αιώνα.

  13. roadartist 29/03/2008 στο 4:43 μμ Reply

    Περιμένω το σχετικό ποστ σου τότε !!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: