Φοιτητικές Εκλογές

Πολιτικολογούμε, αναλύουμε, σχολιάζουμε επί των δημοσκοπήσεων και των κάθε είδους εκτιμήσεων, αλλά παραβλέπουμε τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών.

Ειδικά αν μας διαψεύδουν.

Μένω σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:

Ο ΣΚΑΪ πριν λίγες μέρες μετέδωσε στοιχεία δημοσκόπησης που διεξήγαγε η Public Issue με τίτλο: Ανατροπή στους Νέους. Σύμφωνα με αυτά, στην ηλικιακή ομάδα 18-24, προηγούνται στην πρόθεση ψήφου το Πασόκ και ο Σύριζα με 30% και έπεται η Νέα Δημοκρατία με 26%.

Ηλικιακή ομάδα 18-24: Οι φοιτητές δηλαδή.

Πάμε τώρα στα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών:

Παρά την αδυναμία έκδοσης κοινών αποτελεσμάτων, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ΔΑΠ είναι πρώτη δύναμη στις σχολές. Υπάρχουν μάλιστα ισχυρές ενδείξεις ότι αύξησε το ποσοστό της. Από την άλλη η παράταξη του Σύριζα ακροβατεί ανάμεσα στο 4 και το 7%. Ακόμα και η ίδια δεν δίνει στον εαυτό της πάνω από 9%.

Παρόλα αυτά στην ιστοσελίδα του ο ΣΚΑΪ σήμερα φιλοξενεί θέμα με τίτλο «Άνοδος της Αριστερής Ενότητας», όπου, χωρίς στοιχεία, χωρίς ποσοστά, μας αναφέρει ότι αυξήθηκε το ποσοστό της.

Την ανατροπή είναι αυτή που φέρνει η άνοδος του Σύριζα κατά 1% ή 2%, ο καθένας μπορεί να την αξιολογήσει.

Το ποιοι παίζουν παιχνίδια, πάλι μπορούμε όλοι να το δούμε.

Ποιοι είναι αυτοί που προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα σκηνικό κρίσης, τους ξέρουμε.

Ότι δεν έχουν τον λαό με το μέρος τους, είναι επίσης ολοφάνερο. Αφού ακόμα και πέρσι, με τα Πανεπιστήμια την μισή χρονιά κλειστά, πάλι η ΔΑΠ ήταν πρώτη. Ποιοι τα κλείναν τα Πανεπιστήμια άραγε; Και με ποια νομιμοποίηση;

Οι φοιτητικές εκλογές προσφέρονται για να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα από όλους μας. Για την πραγματικότητα και όχι για το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.

Advertisements

23 thoughts on “Φοιτητικές Εκλογές

  1. karpidis 10/04/2008 στο 2:01 μμ Reply

    Αγαπητέ πέρα πως συμφωνώ πως οι δημοσκοπήσεις είναι μαγειρεμένες το ποσοστό των φοιτητών στις ηλικίες 12-24 δεν είναι τόσο μεγάλο. Και η ΔΑΠ ψηφίζεται και από ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ σε βουλευτικές εκλογές (όχι οργανωμένους)

  2. fvasileiou 10/04/2008 στο 2:38 μμ Reply

    @Karpidis
    Έστω ότι ισχύουν όσα λες: Και πάλι η απόκλιση ανάμεσα στα όσα καταγράφονται στις φοιτητικές εκλογές και στα όσα λέγονται περί ανατροπής του πολιτικού σκηνικού, δεν είναι τεράστια;

  3. manolito 10/04/2008 στο 5:27 μμ Reply

    Θα συμφωνήσω με το τελικό σου συμπέρασμα, αλλά εν μέρει. Μην ξεχνάς ότι το ποσοστό αποχής των φοιτητών στις φοιτητικές εκλογές αγγίζει το 30%. Ποσοστό που θεωρώ πολύ μεγάλο για να μπορείς να βγάλεις σαφή συμπεράσματα. Έχει όμως ενδιαφέρον το άρθρο σου και… πολύ «ψωμί». Καλό σου απόγευμα.

  4. ilias 10/04/2008 στο 7:03 μμ Reply

    Απορία 1η) και ποιος φταίει που δεν πήγαν να ψηφίσουν?
    Απορία 2η) και γιατί όλο το 30% που απήχε πρέπει να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ?

    Από ότι φαίνεται ο Ελληνικός λαός είναι πιο ώριμος από ότι κάποιοι θέλουν να πιστεύουν.

    Η άνοδος του Συριζα είναι, κατ’ εμέ, δεδομένη. Από την άνοδο ενός μικρού κόμματος διαμαρτυρίας όμως, μέχρι την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού είναι τεράστια η διαδρομή.
    Ο αείμνηστος Α. Παπανδρέου χρειάστηκε σχεδόν 8 χρόνια για να το πετύχει.
    Λέτε ο Αλαβάνος με τον Τσίπρα να το πετύχαιναν σε 5 μήνες?
    Ήμαρτον….

  5. Theoprovlitos 10/04/2008 στο 10:51 μμ Reply

    Προφανως το σεναριο της ακυβερνησίας ή της ελεγχομενης συγκυβερνησης εχει τεθει σε εφαρμογη. Οι ψηφοφοροι του σύριζα σαφως ειναι πιό ιδεολογοι από αλλων κομματων. Αλλα γιατι κατι σε αυτό το κομμα δεν μου καθεται. Ιδιαιτερα όταν από περιθωριο καθισταται κεντρο της προσοχης του κατεστημένου.

  6. SOFIA 10/04/2008 στο 11:12 μμ Reply

    Γίνονται πολλά πράγματα στον κόσμο και γω τα χάνω! Θα επανέλθω όμως σύντομα… 🙂
    Καλό βράδυ Φώτη μου!

  7. fvasileiou 10/04/2008 στο 11:24 μμ Reply

    @manolito
    Εύλογη η απορία που εκφράζει ο Ηλίας: Γιατί το 30% της αποχής να χρεωθεί σε ένα κόμμα;
    Πάντως, ούτως ή άλλως, όπως και να υπολογιστεί το ποσοστό της αποχής, δεν φαίνεται να δικαιώνονται όσοι μιλάν για ανατροπές

    @ilias
    Το θέμα δεν έχει να κάνει με το πόσο χρόνο χρειάζονται οι Αλ-Αλ και πόσο χρειάστηκε ο Ανδρέας. Το θέμα έχει να κάνει με το περιεχόμενο: Δεν νομίζω ότι ένα κόμμα διαμαρτυρίας σήμερα, ένα κόμμα που υπόσχεται, ένα κόμμα που αρνείται, μπορεί να γοητεύσει ευρύτερα στρώματα.

    @Theoprovlitos
    Οι ψηφοφόροι του Σύριζα είναι πιο φοβικοί απέναντι στις νέες πραγματικότητες. Η ρητορεία των Αλ-Αλ δεν προχωράει πιο πέρα ή πιο βαθιά από μια καταγγελία της πραγματικότητας. Δεν έχουν να προτείνουν τίποτα. Ούτε καν αυτό το «έξω από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ», που μυρηκάζει το ΚουΚουΕ.

  8. fvasileiou 10/04/2008 στο 11:25 μμ Reply

    @SOFIA
    Σε περιμένουμε.

    Μέχρι τότε: Καληνύχτα!

  9. εξαποδω 11/04/2008 στο 7:35 πμ Reply

    Καλημέρα οικοδεσπότα!

    Επέτρεψέ μου, αντί άλλου, να αφήσω κι εδώ το απαντητικό σχόλιο που σου άφησα στο δικό μου ιστολόγιο:

    Αγαπητέ, αν νομίζεις ότι η κυριαρχία της ΔΑΠ στηρίζεται σε πολιτικούς μόνο όρους απατάσαι. Η κυριαρχία της ΔΑΠ στηρίζεται από και εκφράζει τον πολιτισμό του προσωπικού βολέματος, της απέχθειας προς την πολιτική και τα κοινά (συνεπικουρούμενη και από την ΠΑΣΠ) και είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του βαλτώματος του Πανεπιστημίου. Μια “πολιτική” παράταξη, της οποίας η “δράση” εξαντλείται στη διοργάνωση πάρτυ σε κοσμικά κλάμπ και εκδρομών στην Αράχοβα και τη Μύκονο (έναντι αδράς αμοιβής για τους διοργανωτές φοιτητές φυσικά…) και στην πώληση ή το χάρισμα σημειώσεων και θεμάτων εξετάσεων και στα κολλητηλίκια με υπαλλήλους και ΔΕΠ του Πανεπιστημίου, είναι φυσικό σε περιόδους όπου τίθενται πραγματικά ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία και την κατεύθυνση του Πανεπιστημίου (π.χ. άρθρο 16), να μην έχει δυνατότητα παρέμβασης και η ηγεμονία να περνάει στις δυνάμεις εκείνες που εκφράζουν τη γενικευμένη διάθεση για αγώνα. Όπως και οι αγρότες ψηφίζουν Δεξιά αλλά όταν έρθει η ώρα καίνε τα λάστιχα στα διόδια ή οι καθηγητές ψηφίζουν πληοψηφικά ΔΑΚΕ αλλά την ώρα του αγώνα κάνουν απεργίες δύο μηνών με συμμετοχή 90%…
    Αν, λοιπόν, υπάρχει κάποιος δείκτης για την κατάντια του Πανεπιστημίου είναι σαφές ότι αυτός είναι το γεγονός ότι (κατ’ όνομα) παρατάξεις σαν τη ΔΑΠ (και την ΠΑΣΠ) παίρνουν την πλειοψηφία των ψήφων.

  10. giota 11/04/2008 στο 8:20 πμ Reply

    Σίγουρα οι νεολαία αποτελεί ένα σημαντικό μερίδιο στις κάθε εκλογές.
    Δεν πιστεύω όμως ότι μπορεί να είναι τόσο μεγάλο. Οι δημοσκοπήσεις πάντα υπερβάλλουν και μεγαλοδραματοποιούν τα πράγματα κατά πως τους συμφέρει.

  11. fvasileiou 11/04/2008 στο 10:40 πμ Reply

    @εξαποδώ
    Δεν διαφωνώ μαζί σου. Όπως θα έλεγε κι ο σχολιαστής manos του ιστολογίου σου, υπό την σημαία της ΔΑΠ συνωστίζονται αντιφατικές μεταξύ τους δυνάμεις.

    Είσαι σίγουρος όμως ότι αν την πλειοψηφία έπαιρνε η ΕΑΑΚ, τα πράγματα θα ήταν καλλίτερα; Κι εκείνοι διοργανώνουν χορούς και εκδρομές στα ίδια περίπου μέρη.

    Προτιμώ να μην αρχίσω συζήτηση για το τι γινόταν τον προηγούμενο χρόνο με τις καταλήψεις. Να μην αρχίσουμε να λέμε για τις συνελεύσεις των 30 και 40 ατόμων σε σχολές χιλιάδων ενεργών φοιτητών, συνελεύσεις που αποφασίζονταν οι καταλήψεις. Να μην μιλήσουμε για το κλίμα τρομοκρατίας στα αμφιθέατρα από ροπαλοφόρους τραμπούκους. Να μην πούμε για το πλιάτσικο στις υπο κατάληψη σχολές.
    Ας τα αφήσουμε αυτά…

    @giota
    Την καλημέρα μου κι από εδώ. Η κάθε νεολαία έρχεται η ώρα που αρχίζει να εργάζεται: Αυτός είναι ένας κρίσιμος παράγοντας.

  12. ilias 11/04/2008 στο 11:23 πμ Reply

    Θα ήθελα να καταχραστώ την φιλοξενία που μου προσφέρεις Φώτη και να σημειώσω ότι η ηγεμονία της Αριστεράς στους κοινωνικούς αγώνες κάθε άλλα παρά δημοκρατικά νομιμοποιημένη είναι.
    Έχω φίλους μου που δουλεύουν στον ΟΤΕ στην Αθήνα και δεν μπορούν να πάνε για δουλειά γιατί ο χώρος εργασίας τους είναι υπό κατάληψη!!
    Στην δική μου δουλειά (δουλεύω στον τομέα των κατασκευών) όποτε προκηρύσσεται απεργία είναι αδύνατο να δουλέψεις. Φουσκωτοί περιπολούν τα εργοτάξια και αν δουν κάποιον να θέλει να βγάλει μεροκάματο του την «πέφτουν».
    Φυσικά όλοι αυτοί οι εργατοπατέρες και μεγαλοσυνδικαλιστάδες δεν έχουν κολλήσει ποτέ ούτε ένα ένσημο στην ζωή τους. Ξέρουν όμως τα πάντα για την εκμετάλλευση του εργάτη, τον ιμπεριαλισμό του κεφαλαίου κτλ.
    Απολιθώματα, έξω από την ζωή.
    Βολεμένοι στην κλειστή παρείτσα τους.
    Με φοβικά σύνδρομα για οτιδήποτε αλλάξει την βόλη τους.
    Γερασμένοι από τα 25 τους.

  13. manos 11/04/2008 στο 3:28 μμ Reply

    Εδώ είμαι κι εγώ. Ακουσα το όνομά μου και ήρθα.
    Θα έλεγα ότι η ΔΑΠ εκφράζει έναν κόσμο που παρακμάζει.
    Ή μάλλον ένα γλυκερό παραμύθι (ότι όλα είναι καλά)
    σε έναν κόσμο που παρακμάζει. Και αυτά τα παραμύθια είναι πανίσχυρα.
    Οι κυρίαρχοι μέχρι το τέλος τους αναπαύονται στο μύθο της αιώνιας δύναμής τους. Και ο κόσμος ακολουθεί συνήθως την πεπατημένη, καθώς το κίνημα από μόνο του δεν φτάνει για να αλλάξει η κατάσταση.
    Τέλος, είναι άλλο πράγμα το φοιτητικό κίνημα, άλλο οι φοιτητικές εκλογές και άλλο τα ποσοστά των κομμάτων. Υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται οπωσδήποτε και ένα μέρος των φοιτητών που απέχουν, ή ψηφίζουν ΕΑΑΚ στη σχολή ή ακόμα και ΠΚΣ.

  14. fvasileiou 11/04/2008 στο 3:49 μμ Reply

    @ilias
    Παρακαλώ, η καταχρήσεις επιτρέπονται…

    @manos
    Καλά έκανες και πέρασες…

    Κι εγώ θα έλεγα διάφορα, αλλά η σημερινή μέρα δεν είναι η καλλίτερη -για μένα- ώστε να πιάσω το νήμα που άπλωσες. Και λυπάμαι για αυτό.

    Πέρα από αυτό, χρησιμοποιώντας την δική σου λογική, θα έλεγα ότι οπωσδήποτε ένα μέρος των φοιτητών που απέχουν ή που στις φοιτητικές εκλογές ψηφίζουν ΕΑΑΚ ή ΠΚΣ είναι υπέρ της Νέας Δημοκρατίας. Άλλωστε σχολιάζεις στο μπλογκ ενός τέτοιου…

  15. Cacofonix 11/04/2008 στο 6:37 μμ Reply

    Τα πανεπιστήμια – θεωρητικά μιλώντας – είναι ο χώρος που εκφράζονται οι πιο μοντέρνες ιδέες. Ακόμη κι η αποχή είναι έκφραση.
    Όμως το ερώτημα που τέθηκε, αν κατάλαβα καλά, δεν είναι για ποιόν λόγο είναι η ΔΑΠ πρώτη δύναμη, αλλά:
    α) γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα της γενιάς των 700€, δεν έχει ουδεμία ανταπόκριση αλλά κι έρεισμα σε αυτή τη γενιά.
    β) γιατί τα μέσα και πιο ειδικά τα Αλαφούζεια, επιμένουν σε ειδήσεις που δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα βιάζουν ασύστολα την αλήθεια και τη δημοσιογραφική δεοντολογία.

    Αρχίζω να πιστεύω ότι καταντά γραφικό να προσπαθείς να δείξεις τη γύμνια τόσο της Ελευθερορυπίας όσο και της Καθημερινής και του Σκάϊ.
    Εγώ προτείνω, ειδικά στους τελευταίους, να συνεχίσουν να κυνηγάν τα χαμένα ευαγγέλια, όπως συχνά πυκνά μας δείχνουν με ντοκυμαντέρ, γιατί αυτά θα είναι όσο πιο κοντά θα φτάσουν στην αλήθεια…

  16. Λάμπρος 11/04/2008 στο 8:47 μμ Reply

    Καλησπέρα
    Να βάλω στην συζήτηση ένα στοιχείο σχετικά με την Αριστερή Ενότητα.
    Συμμετείχε σε περιορισμένες σχετικά σχολές στα ΑΕΙ και σε λίγες στα ΤΕΙ
    Αυτό παίζει έναν ρόλο έτσι;
    Δεν έχει μεγάλη παράδοση σαν αυτή της ΠΚΣ και των ΕΑΑΚ που ουσιαστικά είναι από την ίδια «μήτρα», και τα τελευταία 2-3 χρόνια ανασυντάσσεται και «δημιουργείτε» στα Πανεπιστήμια (ειδικά η Νεολαία ΣΥΝ που γνωρίζω και πιο καλά)
    Μπορείς με αυτές τις συνθήκες να εκφράσεις την δυναμική που δημιουργείτε συνολικά στην κοινωνία; Αντικειμενικά είναι δύσκολο. Δηλαδή τι περιμένατε να ρίχνουν στην κάλπη Αριστερή Ενότητα στις σχολές που δεν έχει υποψήφιους;;καταλαβαίνετε λοιπόν. Μερικές χιλιάδες νέων ανθρώπων που δεν έχουν διάθεση να συμμετέχουν ενεργά, αλλά κατευθύνονται στις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, σε κατά τόπους σχολές ψηφίζουν -πολύ λογικά-άλλες αριστερές δυνάμεις και κυρίως ΠΚΣ.
    Νομίζω πως τα εκλογικά αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών δεν προσφέρονται για γενικότερες εξηγήσεις και για έναν ακόμη λόγο.
    Το ποσοστό Ριζοσπαστικοποίησης που δίνει ο χώρος των φοιτητών στο σύνολο της κοινωνίας είναι πολύ σχετικό, και πολύ έυπλαστο. Διαφορετικά σήμερα θα μιλούσαμε για μεγάλες ανατροπές πολλά χρόνια πριν, όταν οι αριστερά στα Πανεπιστήμια ηγεμόνευε.
    Οι εκλογέα στα Πανεπιστήμια κακά τα ψέματα ποτέ δεν ήταν σε αντιστοιχία με την λοιπή κοινωνία. Και είναι πιστεύω λογικό.
    Πάντως γι αυτούς που ανησυχούν για την ανοδική τάση του ΣΥΡΙΖΑ στην νεολαία, ας κάνουν τις επόμενες ημέρες μια βόλτα στα τοπικά κινήματα, -τα οποία δεν είναι και λίγα (Ελαιώνας, πάρκο Γουδί κλπ)- κι εκεί θα δουν πολύ μεγάλο και νεανικό κοινό προσφάτος ενταγμένο σε διαδικασίες και αποφασισμένο για συγκρούσεις….

  17. fvasileiou 11/04/2008 στο 9:43 μμ Reply

    @Cacofonix
    Ακριβώς αυτό είναι τα θέματα που θέτω. Αλλά -τι να γίνει;- το έχω καταλάβει από την αρχή που ξεκίνησα το μπλογκ: Σπανίως διαβάζουμε/ακούμε τι λέει ο άλλος. Μας πνίγει όλους το δίκιο.

  18. fvasileiou 11/04/2008 στο 9:48 μμ Reply

    @Λάμπρος
    Τα πράγματα, νομίζω, είναι απλά:
    Μιλάμε το τελευταίο διάστημα για ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και συγκεκριμένα για ανατροπή του δικομματισμού. Αυτό ΔΕΝ φάνηκε στις φοιτητικές εκλογές. Πώς να το κάνουμε; Και να σου πω κάτι; Εγώ δεν μένω στην Αριστερή Ενότητα. Εγώ παίρνω συνολικά τις εξτρεμιστικές αριστερές παρατάξεις -δηλαδή κα τα ΕΑΑΚ και -εν μέρει- την ΠΚΣ: Εκτινάχτηκαν τα ποσοστά τους; Όχι. Άλλαξε στα Πανεπιστήμια η εικόνα που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 20 χρόνια; Όχι.
    ΤΙ άλλο να συζητήσουμε περί αυτού;

    Το ερώτημα όμως είναι αυτό που τόσο ευκρινώς το θέτει ο Κακοφωνίξ: Γιατί ορισμένοι επιμένουν ότι στις φοιτητικές εκλογές φάνηκε να ανατρέπεται το πολιτικό σκηνικό;

  19. nomansland 11/04/2008 στο 11:40 μμ Reply

    Εδώ λοιπόν συναντάμε, εννοώ και σε αυτή τη συζήτηση, μια μικρογραφία της τηλεόρασης, οι δεξιοί να κατηγορούν για απολιθώματα έξω από την ζωή, τους αριστερούς ( my ass με το συμπάθειο κυρ-Ηλία μου), κι οι αριστεροί για συντηριτισμό και βόλεμα τους δεξιούς (my ass γενικότερα), κι όλοι αυτοί μαζί, για άλλη μια φορά, να μη συνειδητοποιούν πόσο γελοίο είναι όλο αυτό το παραμύθι που θα μπορούσε και να λέγεται «τα έχουμε ξανακούσει αυτά» ή «ξαναζεσταμένη σούπα» ή «ξαναμασημένη τσίχλα»…! Όποιος νομίζει ότι μπορεί να υπάρξει εξυγείανση σε οποιοδήποτε πολιτικό χώρο σήμερα, που τα συμφέροντα έχουν διαποτίσει όλους και τον καθένα ξεχωριστά στο δικό του μετερίζι μέχρι το μεδούλι, είναι αιθεροβάμων και θα τολμούσα να πω κουτός…Κοιτάξτε όλοι, νέοι άνθρωποι να γεννήσετε καμμιά καινούργια ιδέα που λείπει, να πάψετε δεξιοί, αριστεροί και κεντρώοι (my ass, επίσης, μην ξεχνιόμαστε) να φροντίζετε προσωπικά και κομματικά συμφέροντα, ανοίξτε τα μάτια σας και ατενίστε το μέλλον με αισιοδοξία και αφήστε τους καρεκλοκένταυρους να τσακώνονται γι αυτά που στο κάτω κάτω αυτοί, πληρώνονται γι αυτό. Μοου φαίνονται όλα αυτά τόσο αστεία, σαν τα παιχνίδια στο ελληνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα που όλοι ξέρουν ότι είναι πουλημένα κι όλοι τρέχουν στα γήπεδα να δουν αγώνες και να ρίξουν πέτρες στον αντίπαλο.

    …το πιο αποκαρδιωτικό ήταν που περνούσα την Τετάρτη έξω από το πανεπιστήμιο και είδα νέα παιδια με αυτοκόλλητα στα πέτα, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ και ΠΚΣ…αντί το αίτημά τους να είναι καλύτερη παιδεία, ανόθευτες εξετάσεις, εξοπλισμός, λαχτάρα για γνώση, ποιότητα στη ζωή τους φοιτητική και μετέπειτα, να δίνουν σταυρωμένα ψηφοδέκτια στους περαστικούς φοιτητές…κατάθλιψη μ’ έπιασε…

    …ειδικά όταν είδα εκείνο το αποστειρωμένο κοριτσάκι, στο περίπτερο, με ένα χυμό life στο χέρι – που πίστευε είμαι σίγουρη, ότι πρόκειται για φυσικό χυμό, τόσο φυσικό όσο και η άποψή της πάνω στην κονκάρδα (για την ιστορία ΔΑΠ ΝΔΦΚ) – να μην καταλαβαίνει ακριβώς τι συμβαίνει και γιατί είναι εκεί και γιατι γαμώ το κέρατό μου φοράει αυτή την κονκάρδα στο πέτο…ήθελα να την πάρω από το χέρι και να τη φυγαδεύσω, να της δελιξω που – ίσως – κρύβεται η ζωή και για ποια πράγματα θα έπρεπε στην ηλικία της αληθινά να αγωνίζεται…μπουλουκιδών* κόσμος, μέσα σε μπουλουκιδών πανεπιστήμια, με μπουλουκιδών ιδέες και το χειρότερο ΝΕΑΡΟΣ κόσμος…

    *μπουλουκιδών= ετοιμ. από το μπουλούκι, της μάζας, του συρμού…

    …καλησπέρα σας…

  20. fvasileiou 12/04/2008 στο 12:54 πμ Reply

    @nomansland
    Ποιος σου είπε ότι δεν μοιάζουμε στο πρόσωπο του τέρατος;

    Κι έπειτα, η κατάσταση είναι αυτή που είναι, η δεδομένη. Διαπιστωτικά λειτουργούμε και ψηλαφητά και, προσωπικά, προσπαθώντας να αποφεύγουμε τις καταγγελίες.

    Και προσπαθούμε, όσο μπορούμε, να εντοπίσουμε πού κρύβεται η ζωή και για τι αληθινά πρέπει να αγωνιζόμαστε. Κι ακόμα γιατί αυτά είναι τόσο καλά κρυμμένα και πίσω από τι.

    Και κάποιοι αισθάνονται ότι τους πνίγει το δίκιο, κάποιοι ότι ξέρουν κάτι παραπάνω από τους υπόλοιπους, κάποιοι ότι τα αναλύουν καλλίτερα κι ότι οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν… Είναι εκνευριστικό. Προσπαθώ να κάνω όσο μπορώ μεγαλύτερη υπομονή. Και πάλι δεν φτάνει…

  21. nomansland 12/04/2008 στο 7:49 πμ Reply

    …Φώτη μου, ειλικρινά, πιστεύεις ότι υπάρχει ένας, έστω και ένας από όλους αυτούς, πολιτικούς, πολιτευόμενους, εκκολαπτόμενους και λοιπούς συγγενείς, που νιάζεται πραγματικά για τα προβλήματά σου, για τα προβλήματά μου; για την υγεία, την παιδεία, το ασφαλιστικό, για το περιβάλον; (βασικά, τελείως βασικά πράγματα δλδ) για το βασικό μισθό; την ακρίβεια; την ανεργεία; το κοινωνικό πρόσωπο του κράτους; τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες; τον αθλητισμό; τους ηλικιωμένους; τα αδέσποτα; ΚΑΝΕΙΣ!!! Νιώθεις ότι είναι άξιοι να εκπροσωπίσουν το δίκιο που σε πνίγει; που με πνίγει; που μας πνίγει; Πιστεύεις ότι ακόμα κι αν κάποιος που ξεκινά την πολιτική καθαρός και με όραμα, για να καταλήξει να σε εκπροσωπεί στη βουλή, περνώντας από τις ειδικές διαδικασίες και τα φίλτρα του εκάστοτε κόμματος, μπορεί, του επιτρέπεται και έχει τη δυνατότητα να παραμείνει καθαρός; Αστεία πράγματα…οπότε ποιος ο λόγος να διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας; Υπάρχει; Κι αν ναι ποιος είναι; Δείξτον μου σε παρακαλώ….το έχω ανάγκη…

  22. fvasileiou 12/04/2008 στο 10:21 πμ Reply

    @nomansland
    Έχουμε ένα πρόβλημα εμείς οι Έλληνες, το οποίο ίσως και να οφείλεται στο ότι είμαστε ακόμα νεαρό κράτος: Ψάχνουμε ακόμα τον πολιτικό-μεσσία και μάλιστα κάποιον που να έχει, ει δυνατόν, προσωπική σχέση μαζί μας.
    Δεν αρνούμαι, το έχω κι εγώ ίσως σε κάποιο βαθμό.
    Αλλά προσπαθώ να βλέπω τι γίνεται γύρω μου και να επιλέγω το καλλίτερο. Όπως έλεγε κι ο Σαββόπουλος:
    «το νόμισμα είναι όντως ξεπεσμένο
    διαλέγω ό,τι μπορώ
    που νά’ναι κι αγαθό
    προπάντων ικανό…»

  23. nomansland 12/04/2008 στο 3:10 μμ Reply

    …και λοιπόν, οκ, ποιος είναι αυτός που είναι κι αγαθός και προπάντων ικανός;…έχεις κάτι στο μυαλό σου;

    …δεν περιμένω κανένα μεσσία προσωπικά Φώτη, αυτός είναι και ο λόγος άλλωστε που δεν πιστεύω στο θεό…θεωρώ την αβάσιμη ελπίδα χάσιμο χρόνου. Βγήκα στην αληθινή ζωή – αυτή με τα δόντια (δεν ξέρω αν πολλοί από αυτούς που σκοτίζονται για τις πολιτικές εξελίξεις ξέρουν τι θα πει αυτό) πολύ μικρή. Χωρίς δε, να έχω μπάρμπα στην Κορώνη (αλλά μου ήταν και αδιανόητο σε μια – δυο περιπτώσεις που εμφανίστηκε ένας τέτοιος να τον χρησιμοποιήσω.) Πέρασα δια πυρός και σιδήρου μέχρι να τα καταφέρω…Αλλά λόγω ακριβώς του ότι ζορίστηκα, μου τη δίνει να βλέπω τους γραβατομένους μεσσίες να ασχολούνται με κάτι που δε γνωρίζουν και να προσπαθούν να με πείσουν ότι το κάνουν και καλά…Αυτούς για τους οποίους ο μισθός μου – που θεωρείται υψηλός – είναι ένα ζευγάρι παπούτσια…Αυτοί οι οποίοι δε χρειάστηκε ποτέ να κλείσουν ραντεβού στο κομψά ονομαζόμενο «ιατρείο πόνου» για να πάρουν τα γαμω-τσιρωτάκια με τις μορφίνες να δώσουν στον καρκινοπαθή πατέρα τους που λιώνει στο σπίτι…Αυτοί που δεν ξέρουν τι σημαίνει να βγάζεις 15.000 ευρώ το χρόνο από σύνταξη (δεδουλευμένα χρήματα δηλαδή ) και να έρχεται η εφορία να σου ζητάει πίσω τα 1000 στην εκκαθάριση. ΑΥΤΟΙ θα με πείσουν ότι μπορούν να διαχειριστούν τα οικονομικά μας; Αυτοί οι οποίοι φαντάζονται πως αν ένας άνθρωπος μπορεί να ζήσει με 600 ευρά το μήνα μπορεί και με 550, οπότε οκ, δεν πειράζει αν γίνονται δυσθεώρητες αυξήσεις στα αγαθά πρώτης ανάγκης; Αυτοί θα συντρέξουν τον άστεγο; Πως; Με δυο συσσίτια το χρόνο, Πάσχα και Χριστούγεννα; Ο κατάλογος είναι μακρύς Φώτη, κι εσύ που ασχολείσαι με αυτά ξέρεις καλλίτερα τι εννοώ…

    …Αλλά μη μου λες εμένα: «Έχουμε ένα πρόβλημα εμείς οι Έλληνες, το οποίο ίσως και να οφείλεται στο ότι είμαστε ακόμα νεαρό κράτος: Ψάχνουμε ακόμα τον πολιτικό-μεσσία και μάλιστα κάποιον που να έχει, ει δυνατόν, προσωπική σχέση μαζί μας.» Αυτά είναι αστεία πράγματα. Αυτά να τα πεις σε κανα βολεμένο γραβατάκια κι όχι σ’ ένα μισθωτό ιδιωτικό υπάλληλο. Όταν η σήψη έχει φτάσει τόσο βαθιά και το γνωρίζουμε όλοι μας, ποιον και γιατί να εμπιστευτούμε μετά από τόσα σκάνδαλα και δολιοφθορές; για πες μου… Ποιον;

    …Η απάντηση δεν περιέχει καμιά προσωπικκή μομφή, είναι απλώς λίγο καυστική και αυστηρή (κάποιος που ασχολείται με τα κοινά θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει και την καραμέλα «λαϊκιστική» – αλλά λίγο με νιάζει). Θέτω τα πράγματα απλά, έτσι όπως παρουσιάζονται στη δική μου κατανόηση των εννοιών: κράτος, οργάνωση του κράτους, κοινωνικό πρόσωπο του κράτους, διακυβέρνηση, αξιοκρατία, σεβασμός στο συμπολίτη και στο μόχθο του, πολιτικός στόχος και όραμα, εθνική πολιτική «και άλλα πολλά εμπριμέ» που έλεγε και ο Μηλιώκας για να σου απαντήσω κι εγώ με ένα τραγούδι. Κλείνοντας να πω, αρνούμαι να ασχολούμαι με τα κοινά σε μια κοινωνία που ανάμεσα στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Απαιτώ αυτόν με την όραση γερακιού…ούτε καν το μύωπα…

    Ευχαριστώ για το χρόνο σου, συγγνώμη για το μήκος των αναρτήσεων…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: