Γιώργος Νταλάρας: Τραγούδια με Ουσίες

Αν βαριέμαι κάτι στις συζητήσεις για τους δίσκους του Γιώργου Νταλάρα είναι ότι όλο και πιο σπάνια ασχολούνται με τον δίσκο, τα τραγούδια, τις ερμηνείες, και αναλώνονται σε συζητήσεις περί του ίδιου του Νταλάρα. Το δηλώνω εξ αρχής: Δεν με ενδιαφέρει ο χαρακτήρας του ανδρός, δεν με νοιάζει αν είναι καλός, κακός, φαταούλας ή οτιδήποτε άλλο. Στο κείμενο αυτό με ενδιαφέρει ο συγκεκριμένος δίσκος.

Τα Τραγούδια με Ουσίες είναι η ηχογράφηση της καλοκαιρινής μουσικής παράστασης που δόθηκε στο Ηρώδειο με τραγούδια με θέμα «παράνομες και νόμιμες ουσίες» -κατά την έκφραση των συντελεστών. Φυσικά την μερίδα του λέοντος καταλαμβάνουν τα ρεμπέτικα. Αυτά άλλωστε και τα πιο ενδιαφέροντα μουσικά, στιχουργικά, υφολογικά. Παρεμβάλλονται και κάποια επιθεωρησιακά και ελαφρά προπολεμικά τραγούδια με χασιστική θεματολογία, ενώ λέει κι ο Θηβαίος 2-3 καινούργια ροκάδικα στο τέλος. Δεν μου άρεσαν. Δεν είχε κανένα νόημα να κολλήσουν και έξι ή εφτά τραγούδια από άλλα είδη για να δοθεί η εντύπωση μιας ευρύτερης εργασίας. Είμαι βέβαιος ότι η λύση θα δοθεί από τους ακροατές του CD, οι οποίοι θα προσπερνάνε τα άσχετα για να ακούσουν το ζουμί. Και το ζουμί είναι τα ρεμπέτικα, σμυρναίικα και πειραιώτικα, τραγούδια.

Έχω πρόβλημα με τις ζωντανές ηχογραφήσεις. Δεν μου αρέσουν. Και ειδικά σε τέτοιες δουλείες, που είναι ολοκληρωμένες, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ακούμε σαν πρόλογο και επίλογο κάθε τραγουδιού τα χειροκροτήματα. Δεν ξέρω, δεν καταλαβαίνω γιατί ο Νταλάρας δεν μπαίνει στο στούντιο για τα παλιά τραγούδια, αλλά μόνο για τους τραγικούς ποπ δίσκους που βγάζει τελευταία. Κι έπειτα, αυτά τα τραγούδια, τα χασικλίδικα είναι τραγούδια που απαιτούν κλειστούς χώρους, μικρά ακροατήρια. Εχεμύθεια. Το τραγούδισμά τους σε ένα κατάμεστο Ηρώδειο είναι προδοσία. Πόσο μάλλον η ηχογράφησή τους σε έναν τέτοιο θηριώδη χώρο.

Είναι όμως ωραία να ακούς τον Νταλάρα να τραγουδάει παλιά λαϊκά τραγούδια. Τα ξέρει καλά, ξέρει πώς τραγουδιούνται, ξέρει τις απαιτήσεις τους, ξέρει να τοποθετεί τη φωνή του, ξέρει να τα φωτίζει κι από άλλες μεριές. Έτσι τραγουδάει εδώ ο Νταλάρας, με γνώση. Λέει κάποια τραγούδια που τα είχε ξαναπεί στο παρελθόν (Ο Ξέμαγκας, Η φωνή του αργιλέ, Η λιτανεία του μάγκα) και πολλά για πρώτη φορά. Ξεχωρίζω την Υπόγα, το Ηρωίνη και Μαυράκι, Σούρα και Μαστούρα, Το παράπονο του δερβίση, τον Μάγκα του Βοτανικού, με τα πρώτα λόγια που είχε βάλει ο Περιστέρης, που τραγούδησε ο Κασιμάτης. και το Κουβέντες με το Χάρο, αυτό το λέει όπως το ηχογράφησε ο Τούντας, και όχι με τον αμανέδικο τρόπο που επικράτησε αργότερα.

Τραγουδάει και ο Τσέρτος κάποια τραγούδια, μεταξύ των οποίων και το Πέντε μάγκες στον Περαία -δεν ξεχωρίζει. Η κοπέλα που λέει το Ούζο, μορφίνη και χασίς, η Μάρθα Φριντζήλα, είναι πολύ καλή. Ο Θέμης Σερμιέ λέει τον Κοχλιαράκια με εντελώς άνοστο τρόπο. Εννοείται ότι η ορχήστρα είναι εξαιρετική. Οι ενορχηστρώσεις κάπως παραφορτωμένες για τα γούστα μου, αλλά αυτό ίσως να μην λέει και τίποτα. Ο ήχος κρυστάλλινος.

Την επιλογή των τραγουδιών την έκανε ο Νταλάρας με τον Παναγιώτη Κουνάδη. Είπα και προηγουμένως ότι το ξεχείλωμα στην οπερέτα, τα ελαφρά, τα «ροκ» δεν μου άρεσε. Κι αποτελεί έλλειψη, κατά τη γνώμη μου, που δεν βρέθηκε χώρος για τον Πόνο του Πρεζάκια του Γιοβάν Τσαούς και για 1-2 ακόμα του Μάρκου.

——————

Για τον Γιώργο Νταλάρα δες κι ΕΔΩ.

Advertisements

28 thoughts on “Γιώργος Νταλάρας: Τραγούδια με Ουσίες

  1. SOFIA 18/04/2008 στο 5:34 μμ Reply

    Σήμερα το πρωί άκουσα τον Νταλάρα να παρουσιάζει αυτό το cd στο Δεύτερο πρόγραμμα της Ελληνικής ραδιοφωνίας. Να ξεκαθαρίσω ότι τον Νταλάρα τον σιχαίνομαι, σαν άνθρωπο αλλά και σαν φωνή! Τραγουδάει από την μύτη και με χαλάει πολύ! Πέρα από αυτό όμως, άκουσα μερικά πολύ ωραία κομμάτια, που βγήκαν στην επιφάνεια… Πιστεύω ότι είναι κρίμα που τέτοια τραγούδια χάνονται, και εδώ εννοώ ότι δεν τα γνωρίζει η νέα γενιά… Γιατί ουσιαστικά δεν θα χαθούν ποτέ, αποτελούν την πολιτιστική μας κληρονομιά!
    Αυτό με το κατάμεστο Ηρώδειο που είναι προδοσία πολύ μου άρεσε, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι!!!
    Καλό απόγευμα Φώτη μου και καλό Σαββατοκύριακο!

  2. Γκρινιάρης 18/04/2008 στο 6:15 μμ Reply

    Εμένα ο Νταλάρας μ’ αρέσει σαν καλλιτέχνη, σαν άνθρωπο δεν έχω σαφή άποψη, αλλά πιο πολύ με ενδιαφέρει το έργο κάποιου. Βέβαια αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση. Πόσο δηλαδή μπορείς να ξεχωρίσεις το έργο από τον καλλιτέχνη. Δηλαδή αν κάποιος ζωγράφος ήταν και προδότης, δολοφόνος και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορείς να εστιάσεις στο έργο και να κρίνεις μόνο αυτό, αποκλειστικά με τα δικά σου αισθητηριακά κριτήρια. Εγώ νομίζω οτι μπορείς, και στην τελική αν ψάξουμε την ζωή και τις απόψεις αυτών των οποίων τη μουσική ακούμε ή τα έργα θαυμάζουμε στα μουσεία, ίσως μαθαίναμε πράγματα που μας ξένιζαν!

    Anyway, το cd δεν το έχω ακούσει, τα ρεμπέτικα μου αρέσουν πολύ και άλλον ευχάριστα θα άκουγα τη συγκεκριμένη ηχογράφηση. Αν και για την συγκεκριμένη υποκατηγορία των ρεμπέτικων δεν γνωρίζω πολλά. Ωστόσο ποτέ δεν ήμουν καλός στο να συγκρατώ τίτλους παρά μόνο μελωδίες, οπότε δεν αποκλείω να ξέρω αρκετά από αυτά.

    Σε ποιους ραδιοφωνικούς σταθμούς έχετε ακούσει να το παίζουν; Για ρίξτε μια ενημέρωση…

    Καλό Σαββατοκύριακο Φώτη!

  3. ilias 18/04/2008 στο 6:36 μμ Reply

    Ο Νταλάρας είναι ο άνθρωπος που μου σύστησε τον κόσμο του ρεμπέτικου όταν ήμουν παιδάκι. Θυμάμαι τους συμμαθητές μου να ακούνε ΜΤV και εγώ να ακούω το «Πενήντα χρόνια ρεμπέτικο τραγούδι».
    Επίσης ο Νταλάρας είναι ο τελευταίος μεγάλος τραγουδιστής που έχει ρεμπέτικα βιώματα και έχει διδαχθεί την ρεμπέτικη μουσική από Ιερά τέρατα (Βαμβακάρης, Μπιθικώτσης, ο πατέρας του ο Λουκάς κτλ.).
    Τον δίσκο δεν τον έχω ακούσει ακόμη. Πάντως δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον σύγχρονο καλλιτέχνη να ερμηνεύει την υπόγα ή το σούρα και μαστούρα το 2008.
    Ελπίζω το Σαβ-κο να βρω χρόνο να ακούσω τον δίσκο…

  4. fvasileiou 18/04/2008 στο 7:46 μμ Reply

    @SOFIA
    Δεν υπάρχει τραγουδιστής νεώτερης γενιάς που να τραγουδάει ρεμπέτικα. Υποθέτω ότι δεν τα ξέρουν και ότι δεν μπορούν.

    Καλησπέρα!!!

    @Γκρινιάρης
    Ο Νταλάρας μου αρέσει στα λαϊκά. Δεν ξέρω ποια ραδιόφωνα παίζουν τον δίσκο.

    Καλό Σαββατοκύριακο – Καλή Ξεκούραση…

    @ilias
    Άκου τον δίσκο και περιμένουμε τη γνώμη σου τη Δευτέρα.

  5. agorafoviagr 18/04/2008 στο 8:54 μμ Reply

    Πολύ καλός καλλιτέχνης κατά την άποψή μου, διαχρονικός, με φωνή που δε «χάνεται» σε ζωντανές συναυλίες. Δε μπήκε από όσο ξέρω στο κανάλι, του να δίνει συνεντεύξεις από εδώ και από εκεί, δεν έχω ακούσει για την προσωπική του ζωή κάτι κουτσομπολίστικο (είχε μια διαμάχη δικαστική την οποία η δικαιοσύνη την έκρινε με έναν άλλον καλλιτέχνη), με ευαισθησίες. Έχει ανακηρυχθεί πρεσβευτής Καλής Θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (http://www.ikypros.com/cgibin/hweb?-A=21494&-V=people&w=). Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε φίλε μου fvasileiou!
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  6. Adonios 18/04/2008 στο 9:47 μμ Reply

    Μεγάλος καλλιτέχνης ο Νταλάρας με εξαιρετική ιστορία στη μουσική!
    Η προσφορά του βρίσκει συνέχεια με άλλον έναν δίσκο που πολύ όμορφα παρουσίασες αγαπητέ.
    Καλά ακούσματα!

  7. nomansland 18/04/2008 στο 11:53 μμ Reply

    Λοιπόν, συμφωνώ μαζί σου συνολικά…όμως, εσύ μπορεί να μην το κάνεις μα εγώ θα το κάνω. Βαρέθηκα! Νομίζω ότι πριν κρεμάσει την κιθάρα του ο Νταλάρας θα πρέπει να του μελοποιήσουμε και τον τηλεφωνικό κατάλογο Αθηνών Πειραιώς Προαστίων, να τον τραγουδήσει κι αυτόν και να ησυχάσει! Θυμάμαι την εποχή που δούλευα στο ραδιόφωνο, έρχονταν για μια περίοδο δίσκοι και όταν δεν ήταν του Νταλάρα, ήταν όλων των άλλων στους οποίους » συμμετείχε ο Γ.Νταλάρας «. Μέχρι που βγήκε ο Πανούσης στις αφίσες για τις εμφανίσεις του στο Μετρό και έγραψε: «Δεν συμμετέχει ο Γ. Νταλάρας» και μετά τον έκραξαν λίγο και τα ραδιόφωνα και το ‘κοψε το κακό το χούι…δηλαδή περίπου…γιατί οι κακές συνήθεις δεν κόβονται εύκολα….

    …καλησπέρες…

  8. nomansland 18/04/2008 στο 11:55 μμ Reply

    …α!όσο για το αν υπάρχει άλλος σύγχρονος να τραγουδήσει ρεμπέτικα…πέρα από το ότι δε χρειάζεται γιατί τα ρεμπέτικα φέρουν το βάρος που φέρουν και καλό είναι να μην τα κακοποιούμε, θαρρώ πως υπάρχει…ο Μητροπάνος, ο Λιδάκης ακόμα ακόμα και ο Μακεδόνας…

    …αυτά…

    ….σας ασπάζομαι…

  9. fvasileiou 19/04/2008 στο 12:17 πμ Reply

    @agorafoviagr
    Γεια σου φίλε μου. Καλό Σαββατοκύριακο

    @Adonios
    Καλώς μας ήρθες και ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Αντεύχομαι.

  10. fvasileiou 19/04/2008 στο 12:20 πμ Reply

    @nomansland
    Το έχω βαρεθεί αυτό το ρεφρενάκι: Γιατί η Γαλάνη έχει πει λιγότερα; Η Φαραντούρη, που έφτασε σε σημείο να τραγουδήσει και τζαζ; Η Αλεξίου; Γιατί επικεντρώνεται μόνο στον Ντ. δεν καταλαβαίνω.

    Όχι, ο Λιδάκης και ο Μητροπάνος παραείναι soft και γλυκεροί για να τραγουδήσουν ρεμπέτικα -όποτε το επιχείρησαν η αποτυχία ήταν παταγώδης. Ο Μακεδόνας θα μπορούσε, αλλά δεν το κάνει. Δεν τον ενδιαφέρει προφανώς…

  11. indictos 19/04/2008 στο 9:16 πμ Reply

    Καλημέρα Φώτη,
    ειλικρινά δεν βλέπω κανέναν λόγο να ακούσω σήμερα τα χασικλίδικα και ειδικά από κάποιον που περηφανεύεται ότι δεν καπνίζει ούτε (απλό) τσιγάρο.
    Και ένα παράδοξο (που όμως μου έχει τύχει).
    Σε χώρο που εκστασιασμένοι όλοι ακούν τα χασικλίδικα, να μπαίνει πρεζάκι να ζητιανέψει και να τον κοιτάν όλοι με αηδία…
    Άραγε στο Ηρώδειο τα πρεζάκια τα βάζουν μέσα;

    (το σχόλιο δεν έχει καθόλου να κάνει με το πόσο αντιπαθώ τον Νταλάρα)

  12. fvasileiou 19/04/2008 στο 11:19 πμ Reply

    @indictos
    Θίγεις ένα θέμα το οποίο δεν μπορούμε να απαντήσουμε στα πρόχειρα.
    Σημειώνω όμως:
    1. Ακόμα και στα χασικλίδικα τραγούδια ο πρεζάκιας -δηλαδή ο χρήστης ηρωίνης- αντιμετωπίζεται με απέχθεια και είναι απομονωμένος από τους υπολοίπους, τους χρήστες χασίς.
    2. Θέτεις 2 παράγοντες α) γιατί να ακούσω σήμερα χασικλίδικα: Ειλικρινά δεν έχω απάντηση σε αυτό. Λέω μόνο ότι μου αρέσει να ακούω, να παίζω, να τραγουδάω χασικλίδικα -το γιατί το αγνοώ. β) από κάποιον που δεν καπνίζει: Διότι αφενός μεν ο τραγουδιστής αυτός μπορεί να μην καπνίζει, αλλά κατέχει την τεχνική για να τα τραγουδήσει σωστά, αφετέρου διότι τα τραγούδια αυτά, εκτός από το εξωτερικό τους στοιχείο -το χασίς- έχουν μια έντονη εσωτερικότητα που δεν περιορίζεται ούτε ορίζεται από το χασίς. Αυτό απαντάει ίσως και στο α).

  13. μούργος 19/04/2008 στο 1:38 μμ Reply

    φωτη, ειναι τυχαιο που ενας τοσο ταλαντουχος ανθρωπος συγκεντρωνει τοση αντιπαθεια απο τοσο κοσμο;
    θα μου πεις δεν ειναι αυτο το θεμα του ποστ.
    σωστα, αλλα για τα συγκεκριμενα τραγουδια δεν εχω να πω και πολλα.
    εγω προτιμω μουσικους της ροκ, οι οποιοι στη συντριπτικη τους πλειοψηφια τους τα αριστουργηματα τους τα εκαναν μετα απο χρηση ουσιων, χωρις αυτο να βγαινει κατ’ αναγκην στα τραγουδια τους.
    υ.γ.
    δεν εχω κανει ποτε , απο επιλογη, καμμια χρηση ουσιων-περαν του τσιγαρου-.

  14. fvasileiou 19/04/2008 στο 2:07 μμ Reply

    @μούργος
    Παρότι θέλησα να περιορίσω την συζήτηση στον συγκεκριμένο δίσκο, δεν τα κατάφερα. Και τίποτα στη ζωή δεν είναι τυχαίο.

  15. nomansland 19/04/2008 στο 7:02 μμ Reply

    Φώτη μου λυπάμαι, οι αριθμοί θα σε διαψεύσουν….κοίταξε τη δισκογραφία του Γ.Νταλάρα, ψάξτην στο νετ, γύρω στους 70 προσωπικούς δίσκους (πότε πρόλαβε) δλδ αν ξεκίνησε με τον πρώτο δίσκο το ’69 κι έχει σαράντα χρόνια καριέρας, βγαίνει κάτι λιγότερο από δύο δίσκους το χρόνο. Συνεπώς κάθε περίπου 8-9 μήνες είχε κάτι καινούργιο να μας πει. Βάλε τώρα και γύρω στις 90 συμμετοχές σε δίσκους άλλων, βάλε και καμιά 40 περίπου 45άρια…καταλαβαίνεις ότι ούτε η Αλεξίου μπορεί να τον ανταγωνιστεί πόσο μάλλον εκείνη η έρμη η Φαραντούρη…

  16. fvasileiou 19/04/2008 στο 7:13 μμ Reply

    @nomansland
    Κοίτα, προφανώς ο Ντ. έχει μεγαλύτερη δισκογραφία. Δεν αναφέρομαι στους αριθμούς των δίσκων, αλλά στο εύρος της: Όταν η Γαλάνη, στην περιορισμένη -ας το δεχτούμε-, δισκογραφία της έχει τραγουδήσει από Χατζιδάκι μέχρι Άκη Πάνου, από Κορκολή μέχρι Χάνομαι γιατί ρεμβάζω, από Τάκη Σούκα ως Λέοναρντ Κοέν -και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό, γιατί να ασχοληθώ μόνο με τον Νταλάρα;
    Κι η Φαραντούρη, αυτή κι αν έχει εντάξει στο ρεπερτόριό της τα μύρια όσα αντιφατικά…

    Το θέμα δεν είναι πόσους δίσκους βγάζει κάποιος. Το θέμα είναι αν αυτοί οι δίσκοι είναι καλοί, δηλαδή η ποιότητα της μουσικής, των στίχων, της ενορχήστρωσης, των ερμηνειών κτλ. Η υπόλοιπη συζήτηση μου είναι κουραστική…

  17. nomansland 19/04/2008 στο 8:12 μμ Reply

    Νόμιζα ότι τα αυτονόητα είναι αυτονόητα για όλους, μάλλον δεν είναι έτσι…δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένας καλλιτέχνης και πολύ περισσότερο το αποτέλεσμα της δουλειάς του εξαντλείται μέσα σε 8 με 9 μήνες. Στη δική μου κατανόηση αυτό μου κάνει «business στα Βαλκάνια». Κατ’ αντιστοιχία λοιπόν κι ένας μεγάλος ζωγράφος που το αποτέλεσμα της δουλειάς του είναι καλό ότι κι αν ζωγραφίσει, γιατί κατέχει την τεχνική και έχει το ταλέντο, δε θα ‘ταν άσχημο να ζωγραφίζει καμιά 5-6 πίνακες την εβδομάδα και να κάνει συμβόλαιο με μια γκαλερί και να τους πουλάει κοψοχρονιά…αν μιλάμε για τέχνη…που σημαίνει εκφράζομαι, παραδίδω στην ιστορία και στο κοινό μου το αποτέλεσμα της έμπνευσής μου, έχω κάτι να πω με το έργο μου, χρειάζεται κάποιος καιρός να μετουσιωθεί μέσα μου το καινούργιο υλικό που θα δουλέψω, θέλω χρόνο προσωπικό για να το εκφράσω κλπ κλπ. Και για να μη σε κουράζω άλλο, δεν ξανασχολιάζω λοιπόν.

  18. fvasileiou 19/04/2008 στο 8:43 μμ Reply

    @nomansland

    1. Μην πεισμώνεις και μην κάνεις σαν παιδί. Για αυτό σε παρακαλώ πάρα-πάρα πολύ.

    2. Ο Ντ. έβγαλε δεκάδες δίσκους εξαιρετικής ποιότητας – δεν χρειάζεται να τους αναφέρω. Είναι τραγουδιστής του στούντιο και γι’ αυτό έχει δισκογραφήσει περισσότερο από άλλους – λογικό είναι. Τα τελευταία χρόνια βγάζει δύο ίσως και τρεις δίσκους το χρόνο, αλλά αυτό οφείλεται στην κρίση της δισκογραφίας. Εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει – το δήλωσα και στο κείμενό μου.
    Αν έβγαλε 70 δίσκους, ας δούμε πόσοι από αυτούς ήταν σκάρτοι, πόσοι από αυτούς ήταν για πέταμα. Δεν είναι και τόσοι πολλοί – σε διαβεβαιώ.

  19. astropeleki 20/04/2008 στο 12:08 πμ Reply

    Δεν δηλώνω φαν του Νταλάρα (Νταράλα για να είμαστε και ακριβείς 🙂 ) αλλά υπάρχουν αρκετά τραγούδια του, που όταν τα πετύχω είτε στο ραδιόφωνο είτε να τα τραγουδάει κάποιος καλλιτέχνης σε οποιονδήποτε μουσικό χώρο, τα σιγοτραγουδώ και μου αρέσει να τα ακούω.

    Όσον αφορά τους live δίσκους… Όλοι κάνουν.. γιατί να μην κάνει και εκείνος; Δεν νοείται πλέον καλλιτέχνης χωρίς live δίσκο… Και γω δεν το πολυκαταλαβαίνω αυτό.

    Τον δίσκο δεν τον έχω καν ακούσει… Γενικά τελευταία δεν ακούω και δεν παίρνω είδηση τι νέο κυκλοφορεί… Οπότε, αν τύχει και πέσει στα χέρια μου το cd, θα κάνω μια βόλτα από τα τραγούδια 😉

  20. gazakas 21/04/2008 στο 12:08 μμ Reply

    Φώτη (συγγνώμη για τον ενικό, αλλά ο τρόπος γράφης σου με κάνει να σε νιώθω οικείο), θα συμφωνήσω απόλυτα με την εισαγωγή του ποστ και πραγματικά είναι εντυπωσιακό πώς τα περισσότερα σχόλια δεν συμβαδίζουν με αυτή.
    Ως προς την κριτική σου, κι εμένα τα live κατά κανόνα δε μου αρέσουν, αλλά όταν έχουμε να κάνουμε με την ηχογράφηση μιας ολοκληρωμένης θεματικής παράστασης, μάλλον πρακτικό είναι το ζήτημα, αν σκεφτούμε το πώς ηχογραφούνται σήμερα οι δίσκοι στα στούντιο. Για τα υπόλοιπα θα έχω ολοκληρωμένη άποψη όταν ακούσω το δίσκο.

    Τώρα, σχετικά με τα σχόλια του nomansland που αναφέρονται στο πλήθος των δίσκων στους οποίους έχει τραγουδήσει ο Νταλάρας, αν θέλετε συγκεκριμένα πράγματα δείτε εδώ. Από μια σύντομη αναδρομή στη δισκογραφία του Νταλάρα μπορεί κανείς να βγάλει κανείς και μόνος του χρήσιμα συμπεράσματα. Πάντως οι αριθμοί που δίνει ο nomansland δεν απεικονίζουν σωστά την πραγματικότητα, αφού δε λαμβάνουν υπόψη ότι καμιά εικοσαριά από τους «προσωπικούς» δίσκους είναι live, και κάποια από αυτά τα live είναι ολοκληρωμένες θεματικές παραστάσεις.
    Το πιο σημαντικό σφάλμα στο συλλογισμό του nomansland είναι η φράση του «Συνεπώς κάθε περίπου 8-9 μήνες είχε κάτι καινούργιο να μας πει.» Μα, η συντριπτική πλειοψηφία των δίσκων στους οποίους ο Νταλάρας είναι ο αποκλειστικός ή ο κύριος ερμηνευτής των τραγουδιών είναι δίσκοι δημιουργών, ενός συνθέτη δηλαδή (Κουγιουμτζή, Καλδάρα, Λοϊζου, Θεοδωράκη, Άκη Πάνου, Μικρούτσικου, Νικολόπουλου κα.), ενώ αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για τις συμμετοχές του, οι οποίες όλες σχεδόν είναι σε τέτοιους δίσκους. Άρα, αυτοί που είχαν κάθε φορά κάτι διαφορετικό να πουν ήταν όλοι αυτοί οι δημιουργοί! Ξέρετε πόσοι από τους προσωπικούς δίσκους στούντιο του Νταλάρα είναι πραγματικά «προσωπικοί», δηλαδή συμπίλημα τραγουδιών διαφόρων δημιουργών με μοναδικό άξονα τη φωνή του Νταλάρα; 12 με 15 σε 40 χρόνια δισκογραφίας! Εξάλλου, ο παραλληλισμός με τον ζωγράφο (όπως και με τον σκηνοθέτη, τον γλύπτη, τον συνθέτη, τον ποιητή -αν και ο Ρίτσος και άλλοι μεγάλοι ήταν παραγωγικότατος) είναι τουλάχιστον ατυχής: άλλο ο δημιουργός και άλλο ο ερμηνευτής της δημιουργίας. Ο τραγουδιστής ανήκει στην ίδια κατηγορία όχι με τους προαναφερθέντες, αλλά με τους ηθοποιούς, τους οργανοπαίχτες, τους χορευτές. Το σημαντικότερο όμως αντεπίχειρημα σχετικά με την (υπερ-)παραγωγικότητα του Νταλάρα το ανάφερε ήδη ο Φώτης: ας δούμε πρώτα αν αυτή η παραγωγικότητα έχει βλάψει το τελικό αποτέλεσμα και μετά ας την κατακρίνουμε…

    astropeleki, «Νταλάρας» για να είμαστε ακριβείς: δεν πρόκειται περί ψευδωνύμου -έχει αλλάξει το επίθετό του. Είχε πολλά προβλήματα με τον πατέρα του και ίσως αυτό να έπαιξε το ρόλο του στην αλλαγή επιθέτου…

  21. fvasileiou 21/04/2008 στο 3:39 μμ Reply

    @astropeleki
    Έχει δίκιο ο gazakas: Νταλάρας είναι το όνομά του. Ο καθένας έχει δικαίωμα να το αλλάξει και είναι δικαίωμα σεβαστό, πολύ σεβαστό, που δεν χωράει αστεία και πλάκες. Τα υπόλοιπα τα συζητάμε.

    @gazakas
    Σε πολλά συμφωνώ από αυτά που λες. Τα βλέπω όμως από άλλη πλευρά. Μετά το Πάσχα σκέφτομαι να γράψω κάτι πιο συνολικό για τον Γ.Ντ. Χαρά μου θα είναι να συμμετέχεις στην συζήτηση.

  22. astropeleki 22/04/2008 στο 7:41 μμ Reply

    Καλησπέρα παιδιά 🙂

    Παλαιότερα είχα ακούσει ότι οι δισκογραφικές του έκαναν την αλλαγή στο επίθετο γιατί δεν έγραφε καλά…δεν ακουγόταν καλά… Σαν να σκόνταφτε-και καλα- η γλώσσα στο Νταράλας και έγινε Νταλάρας.

    😉

  23. nomansland 22/04/2008 στο 10:09 μμ Reply

    ….α πα πα! Δηλαδή με λίγα λόγια κύριε gazaka μου, δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι ο Ντααλάρας δεν είναι «εμποράκος» ε; Μάλιστα…θα απαντήσω σε μια μια από τις παρατηρήσεις σας λοιπόν: α) το ότι ένας δίσκος είναι live, όταν τραγουδά σχεδόν σε ολόκληρο ο Γ. Νταλάρας και μάλιστα όπως λέτε είναι και θεματικός δεν είναι ένας ακόμη δίσκος του Γ. Νταλάρα; Δεν προτείνει μια άλλη έκφραση των ίδιων τραγουδιών που έχει τραγουδήσει στους προηγούμενους δίσκους του; δεν είναι μια καινούργια πρόταση που θέλει να μοιραστεί με το κοινό του; Αν όχι, τότε τι σημασία έχει άλλος ένας δίσκος με τραγούδια που έχουμε ήδη ακούσει; και τέλος δεν εκφράζεται μέσα από αυτό; Αν λοιπόν ισχυριστούμε ότι δεν είναι καινούργιος προσωπικός δίσκος (δεν περιέχει δλδ μια καινούργια πρόταση από τον «καλλιτέχνη» Γ. Νταλάρα τότε ποιος ο λόγος ύπαρξής του; β) Όσο για τη φράση μου “Συνεπώς κάθε περίπου 8-9 μήνες είχε κάτι καινούργιο να μας πει.” γράφτηκε γιατί θεωρώ ότι σαφώς, ένας ερμηνευτής είναι καλλιτέχνης και εκφράζεται μέσα από την τέχνη του, και έχει λόγο και άποψη στους δίσκους που βάζει την υπογραφή του, και κάνει μια καινούργια πρόταση στο κοινό του με την ερμηνεία του, και θέλει να αφήσει στο κοινό του το χρόνο εκείνο τον απαραίτητο να γράψει ο δίσκος μέσα τους αλλά και μέσα στον ίδιο μέχρι να προβεί στην καινούργια του δισκογραφική προσπάθεια. Αν τώρα δεν είναι καλλιτέχνης και είναι απλά εκτελεστής, με πολύ καλή ομολογουμένως φωνή, τότε προτείνω όλοι οι μεγάλοι συνθέτες να του στέλνουν κατ’ ευθείαν με courier τα τραγούδια τους στο σπίτι και να τα ερμηνεύει, μην τυχόν και κακοπέσουν σε τίποτις κακοερμηνευτές, να γίνει προτείνω λοιπόν, ο εθνικός μας τραγοουδιστής (πράγμα που πολύ φοβάμαι ότι έχει ήδη συμβεί), και γ) για το διαχωρισμό καλλιτέχνη – ερμηνευτή μίλησα παραπάνω, δεν υπάρχει διαφορά για μένα και θα χρησιμοποιήσω έναν άλλο παραλληλησμό για να γίνω πιο κατανοητή* αυτή τη φορά. Δεν με αφορά ένας ηθοποιός που κάνει κούρσα αντοχής να ερμηνεύσει όλους τους ρόλους του Στρίνμπεργκ, του Ίψεν, του Γκόγκολ, του Μαριβό του Τσέχοφ, του Μολιέρου, να αλλάζει το ρεπερτόριό του 3 φορές το χρόνο για να μου αποδείξει ότι είναι καλός ηθοποιός. Το ποιος είναι καλός ηθοποιός, ερμηνευτής, χορευτής φαίνεται σε μια γραμμή, σε ένα στίχο, σε μια φιγούρα, δε χρειάζεται αυτή η πομπώδης σχέση με τη δισκογραφία που διατηρεί ο Γ.Νταλάρας. Πολύ φοβάμαι και κατά προσωπική μου εκτίμηση, όλα αυτά γίνονται γιατί κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού του ελοχεύει ένας ακατανόητος φόβος μην τυχόν ξεχαστεί, μην τυχόν και, αν πάψει για λίγο να τραγουδά θα σταματήσει να είναι ο Νταλάρας που έχει το δικαίωμα να βγάζει όσους δίσκους θέλει το χρόνο και να παίρνει τα κλειδιά του Ηρωδείου όποτε του καπνίσει. Ψυχαναιμίζομαι ότι παίζει τρελλή ανασφάλεια από πίσω και βεβαίως τρελλά οικονομικά συμφέροντα, είναι το εν Ελλάδι χρυσορυχείο της ΜΙΝΟS EMI. Επίσης, μιας και κάνατε τις έρευνές σας γύρω από τη δισκογραφία του Νταλάρα, έτσι για την ιστορία ελέγξτε σας παρακαλώ ποιες ημερομηνίες βγάζει καινούργιους δίσκους. Πριν από το Πάσχα και πρίν από τα Χριστούγεννα…για λόγους μάρκετινγκ και μόνο σας διαβεβαιώ…

    *τέλος όταν απευθύνετε το λόγο προσωπικά σε κάποιον – έστω κι αν αυτό συμβαίνει διαδικτυακώς – βεβαιωθείτε για την ταυτότητά του, είναι ένα click μακρυά. Δε θα ήταν και ιδιαίτερα κομψό να σας αποκαλώ κυρία gazaka…

    ….Φώτη, καλησπέρες…

  24. fvasileiou 22/04/2008 στο 10:56 μμ Reply

    @astropeleki
    Άλλαξε το όνομά του από αντίδραση στον πατέρα του. Η ιστορία είναι γνωστή και είναι πολύ τραγική.

    @nomansland
    Είσαι καταιγιστική. Θα γράψω τη γνώμη μου για τον Γ.Ντ. μετά το Πάσχα -ελπίζω να συμμετέχεις στο διάλογο. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να επισημάνω κάτι, που αισθάνομαι να ξεχάστηκε στη ροή του διαλόγου: Το σημείωμά μου δεν είναι επαινετικό για τον δίσκο. Αντιθέτως εντοπίζω προβλήματα και στην επιλογή του υλικού και -κυρίως- στον χώρο που παρουσιάστηκε και σε ό,τι συνεπάγεται αυτός ο δίσκος. Θα προσθέσω και κάτι ακόμα που δεν το ανέφερα: Νομίζω ότι μόνο στα «Κουβέντες με τον Χάρο» και «Ο μάγκας του Βοτανικού» ο Νταλάρας κάνει κάτι παραπάνω – τα υπόλοιπα τραγούδια απλώς τα λέει. Και αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό: Ο Γ. Ντ. ξέρει και (μπορεί και) λέει αυτά τα τραγούδια. Κανένας άλλος δεν το κάνει. Κανένας. Κι αν κανένας επιχειρήσει (ο Λιδάκης που ανέφερες έβγαλε έναν δίσκο που λέγεται «Αυστηρώς Λαϊκόν». Όπως θα έλεγε και ο Μητσοτάκης «δεν κάνει το παιδί») αποτυχαίνει. Τα τραγούδια αυτά λέγονται με ειδικό τρόπο. Εγώ πιστεύω ότι παλιά ρεμπέτικα ούτε ο Καζαντζίδης δεν μπορούσε να τραγουδήσει μετά το ΄65. Τα υπόλοιπα προσεχώς.

  25. nomansland 23/04/2008 στο 12:59 πμ Reply

    …Φώτη μου, διάβασα το ποστ σου και σου απάντησα ότι σε γενικές γραμμές συμφωνώ. Το σχόλιό μου αφορά στην προσωπική μου γνώμη για το Γ. Νταλάρα. Αφού λοιπόν ανέφερες το θέμα είπα να την πω όπως θα την έλεγα αν ήμασταν σε μια παρέα και συζητούσαμε. Ξέρω ότι έχει πολλούς υποστηρικτές και πολλούς επικριτές. Εγώ απλώς συντάσσομαι με τη «χαριτολογούσα» γνώμη του Πανούση γιατί μου βγάζει ακριβώς αυτό που νομίζω έβγαλε και σ’ εκείνον: » Ουφ! πάλι Νταλάρας!». Σαφώς και πιστεύω ότι πρόκειται για μια μεγάλη φωνή, από τις μεγαλύτερες των τελευταίων χρόνων, με εύρος, βάθος και ιδιαιτερότητα. Όμως πιστεύω ότι ο ίδιος είναι ο χειρότερος εχθρός του ίδιου του του ταλέντου.

    …ξανά καλησπέρες…

  26. fvasileiou 24/04/2008 στο 2:05 πμ Reply

    @nomansland
    Σκέφτηκα να σου πω μια ιστορία, που δείχνει το αδιέξοδο που βρίσκονται οι άνθρωποι που κάποιοι χιουμορίστες τους στοχοποιούν, αλλά προτιμώ να το αφήσω για την ώρα, γιατί αφορά έναν πολύ γνωστό πανεπιστημιακό και ηλικιωμένο και όσο ανώνυμα και να το κρατήσω, όλοι θα καταλάβουν ποιον εννοώ.

    Αλλά ξέρεις το γνωστό τραγούδι του Πανούση «Όχι άλλο Νταλάρα» έχει και συνέχεια: Λέει «όχι άλλο Νταλάρα, Πάριο κι Αλεξίου» κι αμέσως μετά «(όχι άλλο) Ρίτσο σε νταμάρια». Θέλω να πω: Η φασαρία ανάμεσα στον Νταλάρα και τον Πανούση δεν έγινε για το χαριτολόγημα. Έγινε γιατί ο Πανούσης στο σόου έλεγε ότι ο Νταλάρας είναι κλέφτης. Έτσι ξερά. Στην προκειμένη περίπτωση τι μπορεί να κάνεις; Να σιωπήσεις; Είναι σαν να αποδέχεσαι την κατηγορία. Να αντιδράσεις; Όλοι θα σε κατηγορήσουν ότι δεν ανέχεσαι την σάτιρα.

    Ξέρω ότι το σχόλιό μου δεν μπαίνει στην ουσία των όσων λες. Επιφυλάσσομαι, για να έχω να γράψω και κάτι στο ποστ 🙂

    Σε ασπάζομαι
    φ

  27. gazakas 24/04/2008 στο 4:28 μμ Reply

    Αγαπητή nomansland, (συγγνώμη, Φώτη, αν κάνουμε κατάχρηση χώρου, αλλά η συζήτηση είναι πολύ ενδιαφέρουσα) πρώτα-πρώτα απολογούμαι για το λάθος μου να μην ελέγξω το φύλο σας -το οποίο (το λάθος, όχι το φύλο) είναι ασύγγνωστο πολύ περισσότερο όταν έχω πέσει κι εγώ θύμα παρομοίων λαθών και ενώ μάλιστα είχα σκοπό να κάνω αυτό το κλικ που λέτε και τελικά το ξέχασα.
    Στα σχόλια τώρα:
    Με δυο λόγια ναι, θέλω να σας πω ότι ο Νταλάρας δεν είναι (έστω «δεν είναι κυρίως», για να σας κάνω ένα χατίρι) εμποράκος, και απορώ πώς είναι δυνατόν να μπορείτε να σχηματίζετε μια τόσο απόλυτη και μειωτική άποψη για κάποιον που, ένα σχόλιο μετά, δηλώνετε ότι σας ενοχλεί επειδή σας βγάζει το «Ουφ πάλι Νταλάρας!» και για τον οποίο στην τελική γράφετε «πιστεύω ότι πρόκειται για μια μεγάλη φωνή, από τις μεγαλύτερες των τελευταίων χρόνων, με εύρος, βάθος και ιδιαιτερότητα.» Αν θέλετε τη δική μου άποψη πάνω στο θέμα, το μεγαλύτερο ελάττωμά του μάλλον είναι η ματαιοδοξία παρά η φιλαργυρία. Ματαιοδοξία η οποία έχει ως βασικό της συστατικό ένα μάλλον φαντασιακό αίσθημα «αποστολής» και «αποστόλου» που επιφυλάσσει ο ίδιος για το έργο του και τον εαυτό του.
    Αναλυτικότερα τώρα, αφού πιάσατε ένα ένα τα σχόλιά μου:
    α) Η βασική μου διαφωνία για τους live δίσκους έχει κυρίως ταξινομικό χαρακτήρα: συνήθως ΔΕ θεωρούνται «προσωπικοί» δίσκοι. Επιτρέψτε μου όμως και ένα πιο εκτενές σχόλιο: τα live του Ντ. μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: η μία (που δεν είναι και πολύ του γούστου μου) είναι δίσκοι που αποτυπώνουν το πρόγραμμα των συναυλιών που έδωσε μόνος ή σε σύμπραξη με άλλον καλλιτέχνη κάποια σεζόν (το live του Ορφέα, του Αττικόν, της Ιεράς Οδού, του Ζυγού κα.) και περιλαμβάνουν είτε «δικά του» τραγούδια είτε άλλων σε νέα εκτέλεση. Αυτή η περίπτωση μοιάζει με ένα άτυπο Best of, ενώ κάποιες φορές παρουσιάζουν ενδιαφέρον οι διαφορετικές ενορχηστρώσεις, εκτελέσεις, η επιλογή των τραγουδιών και κάποια ντουέτα. Η κριτική σας ως προς αυτούς τους δίσκους (που δεν είναι πια και τόσο πολλοί) μοιάζει να είναι και κριτική απέναντι και στις ίδιες τις ζωντανές εμφανίσεις τις οποίες καλώς ή κακώς αποτυπώνουν. Ε, δε νομίζω ότι την ίδια πρόταση στο κοινό αποτελεί ένας τέτοιος live και ένας studio δίσκος… Η άλλη περίπτωση των live δίσκων είναι αυτοί που ονόμασα «θεματικές παραστάσεις», στους οποίους συγκαταλέγονται παραστάσεις του «Άξιον Εστί», των τραγουδιών του Τσιτσάνη, του Βαμβακάρη κα. μέχρι και τον πιο πρόσφατο δίσκο. Κι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια απολύτως πρωτότυπη δουλειά, αλλά με μια ηχογράφηση κάποιας παράστασης, εξού και η αντίρρησή μου: αν συμπεριλάβουμε και αυτούς τους δίσκους στους προσωπικούς, παραφουσκώνουμε μάλλον άδικα τον αριθμό τους.
    β) Στα όσα γράφετε στο δεύτερο σχόλιό σας, αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η αχρονική αντίληψη που έχετε για την πορεία του Νταλάρα: ένα μεγάλο μέρος της (υπερ-)παραγωγικότητάς του που τόσο σας ενοχλεί οφείλεται ακριβώς στην πρακτική πολλών συνθετών να τον επιλέγουν ως ερμηνευτή των τραγουδιών τους. Ή μήπως πιστεύετε ότι τα πρώτα 15 χρόνια της δουλειάς του ο Ντ. έκανε ό,τι ήθελε τον Λοϊζο, τον Θεοδωράκη, τον Κουγιουμτζή, πόσο μάλλον τον Άκη Πάνου; Σε όλους αυτούς τους δίσκους ο Νταλάρας δεν έβαζε την υπογραφή του, αλλά τη φωνή του. Την υπογραφή τους την έβαζαν οι προαναφερθέντες συνθέτες. Ας δεχτούμε όμως ότι είναι και του Νταλάρα νέα πρόταση ο κάθε νέος δίσκος. Πόθεν προκύπτει ότι κάθε 8-9 μήνες (κάτι που δεν ισχύει συνολικά για τα 40 χρόνια της καριέρας του) ΔΕΝ μπορεί να έχει κάτι καινούριο να πει; Ποια Καλλιτεχνικό Δίκαιο το λέει;
    γ) Στο τελευταίο σχόλιό σας σχετικά με τον καλλιτέχνη, δηλώνετε πως αδιαφορείτε a priori για τον υπερπαραγωγικό καλλιτέχνη (τον οποίο απ’ ό,τι καταλαβαίνω δεν τον διαχωρίζετε από τον ερμηνευτή). Επιμένω ότι μόνο αν το ίδιο το αποτέλεσμα της υπερπαραγωγικότητας είναι φτωχό, μπορούμε να την κατακρίνουμε ως ένα πιθανό αίτιό της και όχι αντίστροφα. Όσο για αυτή τη μεταφυσική σχεδόν αποστροφή για το ποιος είναι ο καλός ερμηνευτής, ηθοποιός, χορευτής, που αποτελεί δοξολογία του τυχαίου, δυστυχώς δε μπορώ να τη συμμεριστώ. Ίσως φταίει η αριστοτέλεια λογική που λέει ότι δίκαιος είναι όποιος κάνει πολλές δίκαιες πράξεις εν γνώσει του.

    Αυτά τα ολίγα… Αν ο Φώτης όντως ανοίξει μετά το Πάσχα τη συζήτηση για τον Ακατανόμαστο, ευχαρίστως να συμμετάσχω και να του τα «χώσω» κι εγώ. Να μη δίνω κιόλας την εντύπωση ότι είμαι ο επίσημος αγιογράφος του 🙂

    ΥΓ. Φώτη, χαίρομαι ιδιαίτερα που γράφει κάποιος επιτέλους το αυτονόητο σχετικά με τη διαμάχη Νταλάρα-Πανούση! Να προσθέσω ότι το συγκεκριμένο τραγούδι, όπως και το «ΔΕ Συμμετέχει ο Γιώργος Νταλάρας» είναι πολύ παλιότερα από τη διαμάχη αυτή και δεν είχαν προκαλέσει την αντίδραση τυο Ντ.

  28. fvasileiou 26/04/2008 στο 2:02 μμ Reply

    @gazakas
    Σχόλια εμπεριστατωμένα και με άποψη μόνο χαρά μου δίνουν -είτε συμφωνώ, είτε διαφωνώ. Θα τα πούμε διεξοδικά για τον Ντ. μετά τις γιορτές.

    Καλή Ανάσταση, Χρόνια πολλά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: