Για τον Γιώργο Νταλάρα

1. Βλέπω τον Γιώργο Νταλάρα σαν ένα λαϊκό τραγουδιστή. Τον πλέον επιφανή και τον καλλίτερο λαϊκό τραγουδιστή του καιρού μας. Άλλωστε οι άλλοι διεκδικητές του τίτλου (Μητσιάς, Μητροπάνος, Λιδάκης κτλ) είναι περισσότερο τραγουδιστές του ελαφρού τραγουδιού, που για τον άλφα ή βήτα λόγο (δηλαδή κυρίως για τον άλφα: τα νυχτοκάματα) τραγούδησαν και λαϊκά τραγούδια. Τα τραγούδησαν όμως πάντα με τη νοοτροπία και το ύφος του ελαφρού τραγουδιστή. Έτσι, ενώ στην αρχή της καριέρας τους ο Γ. Ντ. τραγουδούσε Μητσάκη, Καλδάρα, Κουγιουμτζή, ο Μητσιάς τραγουδούσε Μάριο Τόκα και Λουκιανό Κηλαϊδόνη ενώ ο Μητροπάνος Γιώργο Κατσαρό.

2. Βλέπω τον Γ.Ντ. σαν κάποιον που συνεχίζει πάνω στις βάσεις που έθεσε ο Μπιθικώτσης στη δουλειά του λαϊκού τραγουδιστή: Ο Μπιθικώτσης από τη μια ασχολήθηκε εντατικά με το λαϊκό και το ρεμπέτικο τραγούδι κι από την άλλη έκανε ανοίγματα στο έντεχνο και ελαφρό τραγούδι της εποχής του. Δεν χρειάζεται να θυμίσω τα ανοίγματα που έχει κάνει ο Νταλάρας. Τα βασικά (Latin και δημοτικά, συμμετοχές σε δίσκους νέων τραγουδοποιών) ήταν, κατά τη γνώμη μου, επιτυχημένα.

3. Εγώ έτσι βλέπω -έτσι προσπαθώ να βλέπω- τον Γιώργο Νταλάρα, αλλά δεν είμαι και αφελής: Βλέπω ότι ο Γ. Ντ. δεν είναι απλώς ένας τραγουδιστής, αλλά ένας ολόκληρος μηχανισμός: Δισκογραφικές εταιρείες, ορχήστρες, θέατρα και φεστιβάλ, μουσικοί, ΜΚΟ, πιθανότατα και άλλοι εξαρτώνται από εκείνον. Πολλοί θα χάσουν τη δουλειά τους, αν αύριο αποφασίσει αίφνης να αποσυρθεί. Ο Γ.Ντ. είναι ένα σύστημα που εξαπλώνεται με σταθερούς ρυθμούς και προς την πολιτική: Η γυναίκα του παρά λίγο να είναι υποψήφια με το Πασόκ τον Σεπτέμβριο κι ο Γιάννης Ραγκούσης ξάδερφός της (του) δεν είναι;

Αλλά:

Δεν μπορώ όταν ακούω ένα δίσκο με την φωνή του να σκέφτομαι τη γυναίκα του, τον ξάδερφό του, τον ΓΑΠ ή την… Κύπρο. Έτσι, όταν λέω ότι μου αρέσει ο Γ. Ντ., πάντα προσθέτω πού και σε τι και το εννοώ κάθε φορά στη συγκεκριμένη περίπτωση.

4. Επειδή πολλοί το αναφέρουν, θέλω να θυμίσω πώς έγιναν τα πράγματα:

Το πρόβλημα με τον Πανούση δεν δημιουργήθηκε όταν ο Τζιμάκος έβγαλε το γνωστό του τραγούδι:

Όχι άλλο Νταλάρα, Πάριο κι Αλεξίου

Ρίτσο σε νταμάρια, κουλτούρα καφενείου

Δεν ξέρω αν γέλασε, πάντως κανένας από τους τέσσερις που αναφέρονται στο τραγούδι δεν αντέδρασε δημόσια.

Όταν όμως ο Πανούσης άρχισε να λέει ότι καταχρώνταν τα έσοδα από τις φιλανθρωπικές συναυλίες, είχε δύο επιλογές: Είτε να κάνει το χαζό και να λέει ότι ψιχαλίζει ενώ θα τον φτύναμε ή να καταφύγει στα δικαστήρια.

Πιστεύω πάντως ότι ο βίος του Νταλάρα είναι ενδεικτικός και αποκαλυπτικός της πορείας της χώρας μας τα τελευταία 35 χρόνια.

____________________

Για τον Γιώργο Νταλάρα δες κι ΕΔΩ.

Advertisements

42 thoughts on “Για τον Γιώργο Νταλάρα

  1. Cacofonix 11/05/2008 στο 9:14 μμ Reply

    Ο Τζιμάκος δίνει άνετα τον … πωπό για λίγα δεύτερα δημοσιότητας. Το να τον βάζεις μαζί με τον Νταλάρα, έστω και σαν επεξήγηση είναι το λιγότερο βρισιά στη … λογική. Για μένα ο Νταλάρας είναι η μεγαλύτερη φωνή μετά τον Καζαντζίδη…

  2. fvasileiou 11/05/2008 στο 9:59 μμ Reply

    @Cacofonix
    Κι ο Καταντζίδης μετά τον Μπιθικώτση!

    Αστειεύομαι (σχεδόν) 🙂

  3. Σοφία 11/05/2008 στο 10:16 μμ Reply

    Δεν ξέρω τι ακριβώς έχει γίνει, πάντως ο Νταλάρας θεωρώ ότι είναι κορυφή στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι, ενώ τον Πανούση ποτέ δεν τον συμπάθησα ιδιαίτερα.

  4. fvasileiou 11/05/2008 στο 10:23 μμ Reply

    @Σοφία
    Εντάξει, ο Τζιμάκος ήταν πολλά υποσχόμενος το 1981 -όπως και πολλοί τότε. Μετά αφέθηκε στον χαβαλέ. Δεν χρειάζεται να κάνουμε αυτή τη σύγκριση – ανέφερα το περιστατικό, γιατί σχολιάστηκε στην προηγούμενη συζήτηση που άνοιξε με αφορμή τις «Ουσίες»

  5. gazakas 11/05/2008 στο 11:49 μμ Reply

    Φώτη, χαίρομαι που κράτησες την υπόσχεσή σου και έγραψες τελικά για τον Νταλάρα. Σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω στα περισσότερα μαζί σου, αλλά έχω και επιμέρους διαφωνίες και απορίες, γι’ αυτό θα ακολουθήσω την πορεία του κειμένου σου αναπτύσσοντάς τες:

    1.Ο όρος «λαϊκός τραγουδιστής» είναι από μόνος του προβληματικός, κυρίως γιατί είναι πολύ δύσκολο να οριστεί το «λαϊκός» στην ελληνική μουσική. Αν εννοούμε τα «λαϊκά» ως το είδος εκείνο που πατάει κυρίως στο μπουζούκι και στους περίφημους «δρόμους» του, με στίχο σχετικά εύληπτο, τότε ο Νταλάρας δεν είναι απλά «λαϊκός τραγουδιστής», παρότι αυτά τα τραγούδια τα τραγουδά όπως ακριβώς πρέπει: όπως εύστοχα έχεις γράψει κι εσύ, ξέρει να τα λέει. Όμως, την καριέρα του την έχτισε πάνω στο έντεχνο λαϊκό (Κουγιουμτζής ως τα μέσα του ’80, οι δύο «προσφυγικοί» δίσκοι του Καλδάρα στις αρχές του ’70, Λοϊζος, Θεοδωράκης, Μαρκόπουλος, Μικρούτσικος) και σποραδικά μόνο έκανε δίσκους με λαϊκά και ρεμπέτικα -τουλάχιστον μέχρι να αρχίσει να συνεργάζεται με το Νικολόπουλο. Αν πάλι εννοείς το «λαϊκός» με την έννοια του «αυτός που απευθύνεται στις μάζες», τότε ο Νταλάρας είναι ο πλέον λαϊκός τραγουδιστής της τελευταίας 40ετίας. Αυτό που για μένα είναι σίγουρο, είναι ότι, όπως και να εννοήσουμε το «λαϊκός», ο Νταλάρας είναι και ο επιφανέστερος (αυτό δε μπορούν να το αρνηθούν ούτε οι εχθροί του, καθώς μιλάνε οι αριθμοί: περίπου 10.000.000 δίσκοι το μαρτυρούν) και ο καλύτερος -αν τελοσπάντων έχει κάποιο νόημα μια τέτοια αξιολόγηση- τραγουδιστής από το 1970. Αν και συμφωνώ όμως με το συμπέρασμά σου, διαφωνώ με τα όσα γράφεις για Μητσιά, Μητροπάνο και, σε μικρότερο βαθμό, για το Λιδάκη: σίγουρα ΔΕΝ είναι τραγουδιστές του «ελαφρού» τραγουδιού. Κάτι άλλο μάλλον ήθελες να πεις (ίσως του ελαφρολαϊκού, αλλά και πάλι αυτό δεν ισχύει απόλυτα… για την ιστορία, ο Μητσιάς ξεκίνησε με τραγούδια του Μούτση, του Χατζιδάκι και του [έντεχνου] Κηλαηδόνη, ενώ ο Μητροπάνος με τον λαϊκότατο Ζαμπέτα, τον Μούτση, και έπειτα τραγούδησε και Κατσαρό). Ο Νταλάρας τους κερδίζει όλους αυτούς για δύο άλλους λόγους: α) διαχρονικά και συνολικά έχει να επιδείξει πολύ καλύτερο ρεπερτόριο και β) ικανότητα να τραγουδάει διαφορετικά πράγματα με διαφορετικό τρόπο και πάντοτε το λιγότερο επαρκώς, χωρίς να περιορίζεται σε μια ερμηνευτική και ειδολογική μανιέρα).
    2. Εϊπα και πιο πάνω ότι το βασικό είδος του Νταλάρα είναι (ή, έστω, ήταν) το έντεχνο λαϊκό και δευτερευόντως το λαϊκό. Με αυτή τη διαφοροποίηση, έκανε πράγματι αυτό που λες ότι έκανε και ο Σερ (αν και δεν ξέρω κατά πόσο εκείνος το είχε κάνει συνειδητά), μόνο που ανοίχτηκε σε μεγαλύτερη ποικιλία ειδών. Καλό θα ήταν πάντως όλοι αυτοί που τα χώνουν σε αυτό το άνοιγμα εκ μέρους του Νταλάρα, θεωρώντας το ως έναν από τους βασικούς λόγους για να τον αντιπαθήσουν, να μας πουν επιτέλους ποιες και πόσες ακριβώς κινήσεις του στον τομέα αυτό ήταν τόσο αποτυχημένες και γιατί…
    3. Εδώ περιγράφεις αυτό που έχει ονομαστεί από κάποιους «το σύστημα/το φαινόμενο Νταλάρας.» Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, μόνο που έχω την αίσθηση ότι το ίδιο συμβαίνει οπουδήποτε μυρίζει επιτυχία. Είναι μάλλον άδικο αυτό που γράφεις για την εξάπλωσή του στην πολιτική, συνδυάζοντάς την με την παραλίγο υποψηφιότητα της γυναίκας του (λες και αυτός είναι υπεύθυνος γι’ αυτήν, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να είναι υπεύθυνος για το ότι δεν κατέβηκε τελικά στις εκλογές), ενώ τελείως μα τελείως άσχετη είναι και η συγγενική σχέση της γυναίκας του με τον Ραγκούση: θα απολογηθεί τώρα και για τα συμπεθέρια του; Θα μπορούσες να του καταλογίσεις άλλα στο θέμα της πολιτικής, όπως τη στήριξη εκ μέρους του της κυβέρνησης Σημίτη, αλλά και του ίδιου του Σημίτη (είχε πάει ακόμα και στην παρουσίαση του βιβλίου του στο Ζάππειο), τις φιλίες και τους χαριεντισμούς με αρκετούς πολιτικούς από το ΠΑΣΟΚ και του επιχειρηματικού κόσμου και γενικά για τη βαθμιαία, αλλά πέρα από βέβαιη (την έχει ψιλοπαραδεχθεί κι ο ίδιος σε συνεντεύξεις του), καθεστωτοποίησή του.
    4. Ο τρόπος που ερμηνεύουν πολλοί τη δικαστική διαμάχη του με τον Πανούση είναι ενδεικτικός του πόσο προκατειλημμένοι εναντίνο του είναι: η αντίδραση στη συκοφαντία θεωρείται προσπάθεια λογοκρισίας και δυσκαμψία απέναντι στη σάτιρα… Ευτυχώς που κάποιοι ακόμα θυμούνται το πώς και το γιατί και δε μένουν μόνο στην εύκολη συνθηματολογία…

    Με την τελευταία σου φράση συμφωνώ και διαφωνώ ταυτόχρονα, αλλά μου είναι δύσκολο να το εξηγήσω αυτό με συντομία. Ας πω μόνο, με βάση και μια προσωπική εμπειρία που έχω από μια Ολλανδέζα φίλη μου που ξεκίνησε να μαθαίνει εδώ και 7 χρόνια την Ελλάδα μέσα από το Νταλάρα, ότι το «φαινόμενο Νταλάρας» είναι μια πολύ καλή αφετηρία για να διερευνηθεί ο μετασχηματισμός της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία 40 -ίσως και παραπάνω- χρόνια…

  6. fvasileiou 12/05/2008 στο 10:46 πμ Reply

    @gazakas
    Καλή αρχή να μου λες, γιατί σιγά-σιγά πρέπει να γράψω όλα όσα έχω υποσχεθεί κατά καιρούς.
    Τώρα, για αυτά που λες, δεν έχω ουσιαστικές διαφωνίες. Κι έχεις απολύτως σωστός στα της δισκογραφίας Μητσιά, Μητροπάνου (μπορεί να προσθέσει κανείς και Πάριο, Γαλάνη ή και άλλους που χάθηκαν όπως τον Κλωναρίδη κα). Αλλά, πέρα από τα ονόματα των συνθετών και των στιχουργών που μπορεί να δημιουργούν μια συναισθηματική φόρτιση (Κηλαϊδόνης, Τόκας, Μούτσης κα), αναρωτιέμαι αν έχει μείνει έστω κι ένα τραγούδι από εκείνους τους δίσκους. Ένα τραγούδι που να μπορεί να σταθεί σήμερα.
    «Έντεχνο λαϊκό»/»λαϊκό»… Δεν έχει τόσο σημασία στην προκειμένη περίπτωση πού κατατάσσει κανείς το υλικό ή τον δημιουργό, αλλά στον τρόπο που το πλησίαζε το Γ.Ντ. Και, κατά την γνώμη μου, ο τρόπος που τραγουδούσε για πολλά-πολλά χρόνια ήταν εκείνος του νομίμου απογόνου των παλαιών. Νομίμου απογόνου του Μπιθικώτση και του Καζαντζίδη, αλλά και του Αγγελόπουλου ή του Περπινιάδη. Άλλωστε είχε και την «ευλογία» των περισσότερων παλαιών (Τσιτσάνη, Μάρκου, Παπαϊωάννου κα).
    Και φυσικά δεν θεωρώ ότι η καριέρα του χαρακτηρίζεται από τις συνεργασίες με Μικρούτσικο ή Θεοδωράκη -πολλώ δε μάλλον με τον Μαρκόπουλο. Πιο πολύ χαρακτηρίζεται από τα «50 χρόνια» ή τα «Latin», για να μη σου πω τα τραγούδια από το «Ρεμπέτικο», που τα τραγουδούσε για χρόνια στις συναυλίες του.
    Δεν φαντάζομαι σοβαρά να πιστεύεις ότι ο Γιώργος απαγόρευσε στην Άννα να κατέβει υποψήφια βουλευτίς.

  7. agorafoviagr 12/05/2008 στο 11:30 πμ Reply

    Πολύ ωραίο το άρθρο σου φίλε μου fvasileiou! Ο Νταλάρας έχει καταπληκτική φωνή, εδώ και χρόνια (δε έχει δηλαδή ο χρόνος φανεί στη φωνή του). Σχετικά με τον Πανούση, έκανε το αυτονόητο. Θίχθηκε, αισθάνεται ο ίδιος ο Νταλάρας ότι είναι ένας άνθρωπος με αξιοπρέπεια και όταν προσβλήθηκε, ακολούθησε το σωστό δρόμο της δικαιοσύνης. Σχετικά με το τι κόμμα είναι αυτός, η γυναίκα του κλπ., εντάξει στην Ελλάδα ζούμε. Όλοι με τα κομματικά ασχολούμαστε…..Από τα καφενεία, μέχρι το διαδίκτυο….
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  8. SOFIA 12/05/2008 στο 11:41 πμ Reply

    Νομίζω ότι έχω ξαναπεί ότι δεν μου αρέσει καθόλου ο Νταλάρα. Με κουράζει απίστευτα η φωνή του, έχω την αίσθηση ότι τραγουδάει από την μύτη, σαν να προσπαθεί δηλαδή να φτιάξει μια πιο λαϊκή φωνή! Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να αμφισβητήσω την σταθερή πορεία του, την ποιότητα στις επιλογές του (με εξαίρεση τα λάτιν! Δεν γίνεται όλοι να τραγουδήσουν όλα τα είδη της μουσικής με επιτυχία!) και την βιομηχανία μου κουβαλά στις πλάτες του!
    Καλημέρα Φώτη μου!

  9. Adonios 12/05/2008 στο 1:41 μμ Reply

    Φίλε Φώτη έγραψες ένα πολύ καλό post για έναν άνθρωπο που έχει συγκλονίσει πολύ κόσμο σε Ελλάδα και εξωτερικό.
    Με μια διαδρομή που πολλοί θα ζήλευαν δε νομίζω ότι υπάρχει άλλος τραγουδιστής που να έχει καταφέρει ότι και ο Νταλάρας.
    Μόνο οι συναυλίες που έχει κάνει είναι πάνω από 500 και στους μεγαλύτερους συναυλιακούς χώρους (Wembley, Brendan Byme Arena, Alte Oper, Olympia, Mann Auditorium κ.α.)
    Το 1983 σε 2 συναυλίες στο ΟΑΚΑ έκοψε 160.000 εισιτήρια και ενώ μεταδίδονταν ζωντανά και από το ράδιο (το θυμάμαι γιατί καθόμουν να τον ακούσω και ήμουν 10 χρονών τότε!). Είναι οι μεγαλύτερες ανάλογες διοργανώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ στην Ελλάδα!

    Τώρα αν για κάποιους είναι αντιπαθής δεν αναιρούνται όλα αυτά που έχει καταφέρει για την μουσική στην Ελλάδα.

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα 😉

  10. zamuc 12/05/2008 στο 2:05 μμ Reply

    Προσωπικά δε μου αρέσει ο Νταλάρας και μην πέσετε να με φάτε. Όσο για τον Τζιμάκο τον είδα live πριν μερικές μέρες με την Αφιλοκερδώς Α.Ε. και ακόμα γελάω. Για τη διαμάχη τους δεν έχω άποψη, το ποιον συμπαθώ και ποιον όχι, προφανές.
    Επίσης επειδή αναφέρθηκε, παρότι δεν έχω ιδιαίτερα πολλά σχετικά ακούσματα, αυτό όμως ίσως να με κάνει ποιο αντικειμένικο, θεωρώ ότι ο Μπιθικώτσης είναι όντως η κορυφαία φωνή.

  11. fvasileiou 12/05/2008 στο 2:43 μμ Reply

    @agorafoviagr
    Και εγώ νομίζω ότι έκανε το αυτονόητο με τον Πανούση. Αλλά στην Ελλάδα κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι η συκοφαντία είναι σάτιρα κι ότι η σάτιρα είναι μια μεταφυσική ύπαρξη χωρίς όρια.

    @SOFIA
    Δεν νομίζω ότι ο Ντ. τραγουδά με την μύτη. Με τον φάρυγγα ναι, τραγουδάει.
    Χαίρομαι πάντως και σε ευχαριστώ που μέσα στην αναμπουμπούλα της προετοιμασίας βρίσκεις χρόνο να κοιτάς το μπλόγκ μου.

  12. fvasileiou 12/05/2008 στο 2:47 μμ Reply

    @Adonios
    Δεν είμαι πρόχειρος για να κάνω συγκρίσεις, αλλά είναι βέβαιο ότι εκείνη την εποχή, στις αρχές του ’80, γινόταν πολλές τέτοιες ογκώδεις συναυλίες: Θυμήσου την Βουλιαγμένη του Λούκυ και τον Σαββόπουλο στο Ολυμπιακό. Βέβαια του Ντ. είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, γιατί σε εκείνες τις συναυλίες έπαιξε παλιά λαϊκά τραγούδια, που θεωρούνταν μη-συναυλιακά.

  13. fvasileiou 12/05/2008 στο 2:50 μμ Reply

    @zamuk
    Εδώ συζήτηση κάνουμε και δεν πρόκειται να σε φάει κανείς. Αντιθέτως, χαρά μου δίνεις που εκφράζεις μια διαφορετική άποψη, καθώς δεν θέλω να είναι αυτό το ποστ αγιογραφία του Ντ., αλλά μια ισορροπημένη ματιά.
    Συμπαθής μου είναι ο Τζιμάκος, αλλά τον θεωρώ τελειωμένο. Δεν αμφιβάλλω ότι γέλασες με την καρδιά σου, αλλά κάνει τα ίδια ανακυκλωμένα αστεία 20 χρόνια τώρα. Έχει γράψει όμως και 10 τραγούδια που ακόμα τα ακούω άνετα…

  14. agorafoviagr 12/05/2008 στο 7:04 μμ Reply

    @agorafoviagr
    Και εγώ νομίζω ότι έκανε το αυτονόητο με τον Πανούση. Αλλά στην Ελλάδα κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι η συκοφαντία είναι σάτιρα κι ότι η σάτιρα είναι μια μεταφυσική ύπαρξη χωρίς όρια.

    Φίλε fvasileiou, για εμένα σε όλα πρέπει να υπάρχουν όρια. Η σάτιρα για εμένα είναι καλή όταν δεν συκοφαντεί κάποιον, όταν δεν στοχοποιεί πρόσωπα και τα κάνει κουρέλια ψυχικά. Τέλος στη σάτιρα πιστεύω, ότι πρέπει όλα τα κόμματα να τα σατιρίζουμε και όχι κάποια να τα χαϊδεύουμε. Αυτό για εμένα είναι επιλεκτική σάτιρα.
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  15. gazakas 12/05/2008 στο 11:01 μμ Reply

    Φώτη, το σχόλιο μου για την κάθοδο ή μη της συζύγου στις εκλογές είχε την έννοια ότι όσο δεν ξέρουμε αν ο Νταλάρας την προέτρεψε άλλο τόσο δεν ξέρουμε αν την απέτρεψε…

    Χαίρομαι που συμφωνούμε στα του Νταλάρα, παρότι εξακολουθώ να διαφωνώ με τη θέση σου για τους υπόλοιπους τραγουδιστές της γενιάς του: και πολλά τραγούδια τους από εκείνη την εποχή έχουν επιβιώσει και ακούγονται μια χαρά σήμερα (αν θες μπορώ να σου στείλω ολόκληρες λίστες).

    Όσο για το αν χαρακτηρίζεται η καριέρα του από τις συνεργασίες με Θεοδωράκη, Μαρκόπουλο, Μικρούτσικο, πρώτα θα σου πω ότι κυρίως χαρακτηρίζεται από τις συνεργασίες με Κουγιουμτζή και Λοϊζο (άντε και Καλδάρα) και έπειτα θα σου αναφέρω από ένα τραγούδι κάθε συνθέτη για να δεις ότι δεν έχω άδικο: Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, Παραπονεμένα Λόγια, Ανεμολόγιο (Έβγαλε βρώμα η ιστορία…). Αυτά βέβαια δε σημαίνουν ότι τα ρεμπέτικα ή τα λάτιν δεν καταλαμβάνουν μια ιδιαίτερη θέση στο ρεπερτόριό του…

  16. fvasileiou 12/05/2008 στο 11:15 μμ Reply

    @agorafoviagr
    Συμφωνούμε φίλε μου. Όλα έχουν όρια, η ίδια η ζωή μας έχει όρια. Πόσο μάλλον η σάτιρα, η τέχνη, η κριτική…

    @gazakas
    Από δω και στο εξής, επειδή η συζήτηση εξειδικεύεται, κάθε θέση παίρνει αντίθεση: Για παράδειγμα: Ο δίσκος με τον Μικρούτσικο (Συγγνώμη για την άμυνα) ήταν από τους πλέον αποτυχημένους του Ντ. (όπως και εκείνος με Ξαρχάκο-Γκάτσο που προηγήθηκε). Ένα σουξέ μπορεί να έκανε και με τον Θεοδωράκη και με τον Μαρκόπουλο και με πολλούς άλλους, αλλά όχι, τα «Λιανοτράγουδα» δεν χαρακτηρίζουν την καριέρα του, ούτε το «Ραντάρ». Μάλλον διακλαδώσεις είναι και παράδρομοι. Και η σχέση του με τον Καλδάρα (με τον οποίο έβγαλε 3 δίσκους και κάμποσα τραγούδια από δω κι από κει) δεν μπορεί να περιγραφεί με το «άντε».
    Εννοείται βέβαια ότι αν έχεις αυτή την εικόνα από την καριέρα του Γ.Ντ., είναι ΟΚ.

    Έχουν διασωθεί τραγούδια από το «Δρομολόγιο» του Μούτση, τα «Τραγούδια της Παρέας», ή εκείνους του Λουκιανού, που ούτε τους θυμάμαι πλέον; Μπορεί…

  17. scarface 13/05/2008 στο 8:45 πμ Reply

    Κάποιοι κάνουν το λάθος να συγκρίνουν τον Πανούση με τον Νταλάρα.
    Είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα, σα να συγκρίνεις μία υπερπαραγωγή του Χόλυγουντ με μια ταινία του ανεξάρτητου σινεμά.

    Περιττό να πω ποιος είναι η υπερπαραγωγή.
    Σαν φωνή ο Νταλάρας , είναι πράγματι κορυφή.

    Α΄και κάτι ακόμα, εμένα μου αρέσει ο ανεξάρτητος κινηματογράφος.

  18. tdjm 13/05/2008 στο 9:19 πμ Reply

    Kαλημέρα Φώτη μου.

    Δεν γνωρίζω πολλά για την κόντρα των δύο κυρίων .Και θα σου πω ότι δεν με αφορά κιόλας.
    Ο Κύριος Ντάλαρας κατά καιρούς είναι παρεξηγημένος ,όπως φαντάζομαι και ο Κυριος Πανούσης ….
    Το θέμα δεν είναι νομίζω η προσωπική τους κόντρα . Το θέμα είναι η φωνή και το τι αντιπροσωπεύει ο κάθε καλλιτέχνης ,που ως καλλιτέχνης ένα ψώνιο δικαιούται να το έχει.
    Για μένα ο ένας τραγουδά και σε παρασέρνει ,αγγίζει την ψυχή σου και λέει ΄μελωδικά όσα νιώθουμε…Ο δε άλλος εμένα προσωπικά μου είναι αδιάφορος.Πόσο μάλλον όταν εξαπολύει και ύβρεις..
    Και εγώ στην θέση του Νταλάρα το ίδιο θα έκανα!!

  19. fvasileiou 13/05/2008 στο 9:43 πμ Reply

    @Scarface
    Οι προτιμήσεις μου δεν καθορίζονται από την παραγωγή της ταινίας. Και υπάρχουν και υπερπαραγωγές και ανεξάρτητες ταινίες που μου αρέσουν -κατά περίπτωση πάντα.

    Το «Scarface» ήταν υπερπαραγωγή ή ανεξάρτητη;

    @tdjm
    Η κόντρα ούτε κι εμένα με αφορά. Και ήταν λάθος μου η αναφορά μου σε αυτήν. Προσπαθώντας προκαταβολικά να αποτρέψω κάθε συζήτηση για το θέμα αυτό, την προκάλεσα.
    Καλημέρα!

  20. fpboy 13/05/2008 στο 11:11 πμ Reply

    Όχι άλλο Νταλάρα, Πάριο και Αλεξίου,
    η μουσική έχει προχωρήσει πάρα πολύ
    απο αυτούς …..

  21. mkm 13/05/2008 στο 4:07 μμ Reply

    Χάιρε Φώτιε. Δεν συμπαθώ πια Νταράλα. Αλλά δεν παραγνωρίζω πως αυτός με τον Καζαντζίδη είναι οι πιο αναγνωρίσιμες φωνές σε Ελλάδα και, κάπως, σε εξωτερικό. Τα τελευταία χρόνια βλέπω να μου πηγαίνει περισσότερο ο Τζιμάκος. Ίσως επειδή βλέπει πιο αληθινές καταστάσεις. Υποκειμενικό… Να ‘σαι καλά και πάντα με τέτοια ωράια κείμενα.

  22. M@ria_ 13/05/2008 στο 5:46 μμ Reply

    Ρε παιδιά, τόση συζήτηση για τον Νταλάρα; Το αξίζει;

  23. fvasileiou 13/05/2008 στο 5:49 μμ Reply

    @fb
    Και πού έχει πάει;

    @mkm
    Μη μου πεις ότι συμπαθείς περισσότερο τον Καζαντζίδη!!! 🙂

  24. nomansland 13/05/2008 στο 8:25 μμ Reply

    Λοιπόν, έχω θα πω τα εξής, αφού ήμουν λίγο η πέτρα του σκανδάλου στο προηγούμενο ποστ. Εμένα ο Νταλάρας με κουράζει. Με κουράζει κυρίως γιατί η τόσο μεγάλη του παραγωγικότητα σε δίσκους, έχοντας γίνει καθεστώς, σχεδόν μου επιβάλλεται. Τόσο πολύ όσο τα σκυλάδικα που ενώ δεν ακούς ποτέ, δεν έχεις αγοράσει ποτέ, δε συναναστρέφεσαι ανθρώπους που ακούν τέτοια μουσική, δεν πηγαίνεις σε χώρους που παίζουν τέτοια μουσική, καταλήγεις να ξέρεις όλα τα ρεφρέν λόγω της μεγάλης και αφόρητης επανάληψής τους. (My secret combination is a mystery to you…Στα ‘δωσα όλα κι έμεινα στον άσσο, έτσι θέλησα να σου εκφράσωωωωωω…κλπ, κλπ) Πέρα από αυτό, με ενοχλεί η στάση του που όπως εξήγησα στα προηγούμενα σχόλιά μου, με κάνει να αισθάνομαι ότι έχει ένα άγχος να τραγουδήσει ότι μπορεί να τραγουδηθεί. Επιπροσθέτως, και για να απαντήσω στο φίλο gazaka στο ερώτημά του «Καλό θα ήταν πάντως όλοι αυτοί που τα χώνουν σε αυτό το άνοιγμα εκ μέρους του Νταλάρα, θεωρώντας το ως έναν από τους βασικούς λόγους για να τον αντιπαθήσουν, να μας πουν επιτέλους ποιες και πόσες ακριβώς κινήσεις του στον τομέα αυτό ήταν τόσο αποτυχημένες και γιατί…». Αποτυχημένη μπορεί να μην ήταν καμία εμπορικά, εννοώ στο όπως αυτό αποτυπώνεται στα νούμερα των πωλήσεων – το τι πουλάει, πόσο και γιατί είναι μια άλλη τεράστια κουβέντα που δεν είναι της παρούσης – όμως, θεωρώ πολύ γελοία τη «ροκοποίησή» του τότε με τον Παπακωνσταντίνου που άφησε μάλιστα και μακρύ μαλλί πιο μακρύ από του «ροκά» Βασίλη. Αποτυχημένη επίσης θεωρώ και την παραγωγή του στα λάτιν. Τι σχέση έχει ο Γ. Νταλάρας με την κουλτούρα αυτή έτσι ώστε να υπογράψει μια παραγωγή στην οποία τραγουδά αποκλειστικά τέτοια τραγούδια; Το να συμμετέχει σε ένα δίσκο του Al di Meola το καταλαβαίνω, το να επηρεαστεί και να επηρεάσει άλλα μουσικά ρεύματα κι αυτό το καταλαβαίνω, αλλά ολόκληρο δίσκο; Μου φαίνεται το ίδιο γελοίο σα να βγάλει ένα δίσκο που να περιέχει αποκλειστικά έντεχνα ελληνικά τραγούδια και να τα τραγουδήσει στα ελληνικά μάλιστα, η Cesaria Evora για παράδειγμα. Η συνεργασία του με τους «Άγαμους θύτες», αυτό κι αν ήταν, από πού και ως που και γιατί; Οι συμμετοχές του σε soundtracks ελληνικών τηλεοπτικών σειρών και κινηματογραφικών ταινιών (βαμμένα κόκκινα μαλλιά, κάθε νύχτααααααα…, η σφαγή του κόκορα, το τελευταίο αντίο κλπ κλπ) όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη! Κυρίως λοιπόν αυτό που με ενοχλεί στο Νταλάρα είναι ο απίθανος όγκος της δουλειάς του που κατά τη γνώμη μου, τίποτα δε θα έχανε ούτε ο ίδιος ούτε η ελληνική μουσική αν ήταν ο μισός και πιο μαζεμένος και μεστός. Του αναγνωρίζω την καλή φωνή, του αναγνωρίζω τον επαγγελματισμό, του αναγνωρίζω την έλλειψη μεγάλων συνθετών και τραγουδοποιών τα τελευταία χρόνια, αλλά για μένα ο Νταλάρας έληξε στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Έκτοτε έχω ακούσει πολύ Νταλάρα, πολύ αδιάφορο Νταλάρα. Κλείνοντας να πω, συντάσσομαι με Πανούση ασκαρδαμιχτί!!! Όχι τόσο πολύ για τη μεταξύ τους διαμάχη όσο για το τσιτάτο: «Δε συμμετέχει ο Γ. Νταλάρας»

  25. nomansland 13/05/2008 στο 8:25 μμ Reply

    …ξέχασα μα πω…

    …καλησπέρα σας…

  26. fvasileiou 13/05/2008 στο 10:13 μμ Reply

    @nomansland
    Ξεκινάω με το τελευταίο: Καλησπέρα!

    Λοιπόν, όσο πιο σύντομα. Εμένα τα Λάτιν μου άρεσαν. Είχε και καλή προφορά -παραδόξως. Και ήταν μια τολμηρή επιλογή για πολλούς λόγους. Και τα «Βαμμένα Κόκκινα» δεν ήταν κακός δίσκος – το αντίθετο. Εκείνο που με χαλάει είναι αυτοί οι γελοίοι κωλοποπ δίσκοι που βγάζει τελευταία. Όπως με χάλαγαν και οι γελοίοι λαϊκοί που έβγαζε προηγουμένως. Παραδόξως, παρότι όπως έχω πει δεν μου αρέσουν τα live, τα τελευταία χρόνια προτιμώ τα live του. Κι αν μου επιτρέπεις, θεωρώ εξαιρετικές τις ερμηνείες του σε μερικά από τα κλασικά λαϊκά τραγούδια που ηχογράφησε σε συναυλίες τελευταία, με κορυφαία ίσως το «Άσπρο πουκάμισο φορώ» του Τσιτσάνη, που, επιλέγοντας μια αλανιάρικη γωνιά, υπερκέρασε τον Καζαντζίδη.

    Το ξαναλέω τελειώνοντας: Είδα χτες στο Metropolis να διαφημίζονται οι «Ουσίες» και ο άλλος ο δίσκος με το κουφό παράθυρο στο εξώφυλλο. Ο δεύτερος όχι δεν με αφορά, αλλά τον σιχαίνομαι. Αγαπώ τραγούδια από τον πρώτο…

  27. Μάρκο Τ 13/05/2008 στο 10:14 μμ Reply

    Φίλε Φώτη, ο Νταλάρας έχει καλή φωνή, αν και δεν είναι ο τύπος της φωνής που μου πάει ιδιαίτερα (αλλά αυτό είναι θέμα γούστου), έχει πει και καλά τραγούδια, έχει πει και μέτρια τραγούδια, σίγουρα έχει πολλές σχέσεις με αυτό που λέμε «κατεστημένο», τέλος πάντων αυτή την ελίτ που κουμαντάρει τον τόπο, και η φετεινή-περσινή του εμφάνιση στο «Παλλάς» («Όλα από την αρχή»), δεν απέσπασε και τα καλύτερα σχόλια (προφανώς το άγχος να παραμείνει στην επικαιρότητα τον οδηγεί ). Από την άλλη, υπάρχουν τραγουδιστές στην Ελλάδα που είναι πολύ λιγότερο προβεβλημένοι από δική τους επιλογή, όπως ο Θανάσης Μωραϊτης. Είναι καλό όμως που θέτεις αυτόν τον προβληματισμό εδώ και το κείμενό σου είναι ιδιαίτερα ισορροπημένο.

  28. Μάρκο Τ 13/05/2008 στο 10:16 μμ Reply

    Να συμπληρώσω μία φράση λειψή στο προηγούμενο ποστ: Προφανώς το άγχος να παραμείνει στην επικαιρότητα τον οδηγεί σε επιλογές που προσεγγίζουν το χώρο της «πίστας», τον οποίο σνόμπαρε.

  29. fvasileiou 14/05/2008 στο 12:39 πμ Reply

    @Μαρκο Τ
    Η παράσταση «Όλα από την Αρχή» είναι ένα καλό θέμα για ανάλυση: 1. Του δίνει σίγουρη επιτυχία. Άσχετα με τις κριτικές, τα εισιτήρια ξεπούλησαν. 2. Αν ηχογραφηθεί, όλα τα κλασικά του τραγούδια περνάνε στην καινούργια του εταιρία, με ό,τι σημαίνει αυτό. 3. Αποδεικνύει το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ντ. και του καθενός Ντ.: Έχει «ψηλώσει» πολύ, τόσο που το τραγούδι δεν τον χωράει πλέον. Έτσι θέλει και τον φασουλή του για να του στήσει ένα θέαμα.
    Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς άγχος για την επικαιρότητα. Περισσότερο το βλέπω σαν άγχος να προλάβει. Τα χρόνια περνάνε…

  30. gazakas 14/05/2008 στο 12:54 μμ Reply

    @nomansland
    Να ξεκινήσω από το σημείο με το οποίο συμφωνώ μαζί σου: από ένα σημείο και έπειτα ο Νταλάρας θα μπορούσε να κάνει πολύ λιγότερους δίσκους χωρίς να χάσει τίποτα η ελληνική μουσική. Βέβαια -και εδώ αρχίζει η διαφοροποίησή μου μαζί σου- προσωπικά τοποθετώ αυτό το χρονικό σημείο στα τέλη περίπου της δεκαετίας του ’90 (με εξαίρεση την Άσφαλτο που Τρέχει που βγήκε στις αρχές της επόμενης δεκαετίας).
    Υποστηρίζεις, αν κατάλαβα καλά, ότι ακούς αναγκαστικά τόσο πολύ Νταλάρα δεξιά κι αριστερά που σε έχει κουράσει. Πού; Στο Δεύτερο και στο Μελωδία από τους δεκάδες ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αθήνας και στον έναν (1) εντεχνοκουλτουριάρικο ραδιοφωνικό σταθμό της κάθε επαρχίας; Στα κρατικά κανάλια που μπορεί να τον πετύχεις σε καμιά Μπίλιω ή σε κανένα «Στην Υγειά σας»; Στα ελάχιστα καφέ και μπαράκια που παίζουν «έντεχνα» (αποστρέφομαι τον όρο, αλλά τον χρησιμοποιώ για να καταλαβαινόμαστε); Ακόμα κι αν υποτεθεί ότι ακούς μόνο αυτούς τους σταθμούς, βλέπεις μόνο αυτά τα κανάλια και συχνάζεις μόνο στα συγκεκριμένα μέρη, αμφιβάλλω ότι έστω κι έτσι εκτίθεσαι τόσο πολύ σε Νταλάρα 😉 -και σίγουρα όχι όσο εκτίθεσαι στο σκυλοπόπ, την έκθεση στο οποίο την περιγράφεις τόσο γλαφυρά.
    Σχετικά τώρα με τα ανοίγματά του σε άλλα είδη, εννοείται ότι όταν μιλούσα για αποτυχία δεν εννοούσα κυρίως την εμπορική διάσταση του θέματος, αλλά την καλλιτεχνική, παρότι στην περίπτωση του Λάτιν (1987) είναι λιγάκι ισοπεδωτικό το να απαξιώσεις 600.000-700.000 ακροατές που αγόρασαν τον διπλό αυτό δίσκο, τη στιγμή που ούτε οι αμέσως προηγούμενοι ούτε οι αμέσως επόμενοι του Νταλάρα έφτασαν τέτοια νούμερα. Είναι ενδιαφέρον όμως πως οι προκαταλήψεις μας ανδσυνθέτουν εκ των υστέρων τα γεγονότα: μάλλον είσαι μεγαλύτερη από εμένα ή έστω συνομήλικη και θα έπρεπε να θυμάσαι ότι μακρύ μαλλί ο Νταλάρας άφησε αρκετά πριν τη συνεργασία με τον Παπακωνσταντίνου και στην ίδια τη συνεργασία τουλάχιστον όπως αποτυπώθηκε σε δίσκο δε διαφαίνεται καμιά ιδιαίτερη «ροκοποίησή» του. Άσε που δεν καταλαβαίνω γιατί δεν δικαιούται να πει και τραγούδια που ανήκουν στη ροκ ή στις παρυφές της. Ξέρεις μήπως τα ακούσματά του και τις μουσικές προτιμήσεις του; Το τελευταίο ερώτημα ισχύει και για τα λάτιν: αν διαβάσεις το σημείωμα του που περιλαμβανόταν στο δίσκο θα δεις ότι εξηγεί την (ανύπαρκτη κατ’ εσέ) σχέση του με την κουλτούρα αυτή. Όταν πάλι γράφεις ότι «τραγουδά αποκλειστικά τέτοια [λάτιν] τραγούδια», δείχνεις ότι μάλλον δε θυμάσαι καθόλου το δίσκο, αφού κάτι τέτοιο δε συμβαίνει: στην παραγωγή αυτή περιλαμβάνονται 12 ισπανόφωνα τραγούδια (αυθεντικά «λάτιν») και 11 ελληνικά της δεκαετίας του ’50 και του ’60 που είναι είτε διασκευές αυθεντικών λάτιν είτε τραγούδια πρωτότυπα γραμμένα σε λάτιν ρυθμούς. Όσο για τον Al Di Meola που αναφέρεις, ο κορυφαίος κιθαρίστας συμμετείχε σε αυτον τον δίσκο και έκτοτε έχει κάνει κολακευτικότατα σχόλια και για τη συνεργασία και για το Νταλάρα. Η συνεργασία πάλι με τους «Άγαμους Θύτας» γιατί σε ενοχλεί τόσο; Τους άκουσε στη Θεσσαλονίκη, του άρεσαν και συνεργάστηκαν μια σεζόν. Είχα δει τη σύμπραξή τους επί σκηνής και ήταν μια χαρά!
    Συμμετοχές σε soundtracks και μάλιστα περισσότερες έχουν και άλλοι συνάδελφοί του Έλληνες και ξένοι. Μάλλον μετρημένος και προσεκτικός στο θέμα αυτό ήταν ο Νταλάρας και, όπως λέει κι ο Φώτης για τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά», μερικές από αυτές τις συμμετοχές ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένες.

    Εκείνο που με χάλασε κι εμένα στον τραγουδιστή Νταλάρα είναι οι δύο τελευταίοι απαράδεκτοι λαϊκοπόπ προσωπικοί του δίσκοι, «Στα τραγούδια που σου γράφω» και «Με τονα πόδι στ’ άστρα», όπως και τα live που δεν είναι κάποια θεματική παράσταση και καταγράφονται σε cd.

    Δεν ξέρω όμως γιατί όταν ακούω αυτό το «βαρέθηκα να ακούω (για) τον Νταλάρα» θυμάμαι πάντα την ιστορία με τον Αριστείδη και τον αγράμματο που ήθελε να τον οστρακίσει…

  31. fvasileiou 14/05/2008 στο 2:46 μμ Reply

    @gazakas
    Αν θυμάμαι καλά, ο Ντ. πάντα ακολουθούσε χαλαρά την μόδα στο θέμα της κόμμωσης. Και το ’70 είχε μακρύ μαλλί. Έχει δει κανείς το εξώφυλλο από τον δίσκο με τον Κουγιουμτζή (και την Άννα Βίσση) «Στα ψηλά τα παραθύρια»; Για πολλά χαμογέλια!!!
    Και η «Άσφαλτος που τρέχει» είναι ο τελευταίος δίσκος του με πολύ καλά καινούργια τραγούδια. Κρίμα που πήγε άπατος. Τα «Έρημα χωριά» που ακολούθησαν ήταν ενδιαφέρουσα προσπάθεια. Αλλά από κει και μετά ο Χατζηγιάννης και το χάος.

  32. scarface 14/05/2008 στο 3:34 μμ Reply

    To scarface ήταν μια ταινία του Χόλυγουντ (όχι ανεξάρτητη παραγωγή) αλλά όταν στους συντελεστές υπάρχζουν οι Ντε Πάλμα, Ολιβερ Στοουν και Αλ Πατσίνο τότε δε μπορεί να ναι και πολύ mainstream το αποτέλεσμα.
    Isn’t it?

  33. fvasileiou 14/05/2008 στο 4:12 μμ Reply

    @scarface
    Εννοείται ότι ξέρω πολύ καλά ποιος είναι ο δεύτερος «Σημαδεμένος» -όπως ξέρω και τον πρώτο. Τι είναι mainstream και τι δεν είναι αποτελεί μεγάλη κουβέντα. Και φυσικά ο καθένας μπορεί να ονομάζει το καθετί που του αρέσει όπως θέλει και να το κατατάσσει εκεί που θέλει.

  34. ilias 14/05/2008 στο 6:07 μμ Reply

    Πάντως εμένα μου αρέσει ο Νταλάρας (κυρίως στην λαϊκή του εκδοχή) και ας είναι mainstream. Επίσης μου αρέσει και ο δεύτερος «Σημαδεμένος» παρόλο που και αυτός είναι mainstream. Τον πρώτο του 1932 δεν τον έχω δει.
    Αυτό το χάλι να ονομάζουμε ό,τι μας αρέσει αντισυμβατικό και ό,τι μας χαλάει mainstream δεν την καταλαβαίνω.

  35. nomansland 15/05/2008 στο 2:27 πμ Reply

    Κύριε gazaka μου, και για να τελειώνουμε -όχι επειδή μου είναι δυσάρεστο να συζητώ μαζί σου αλλά επειδή κάνουμε χρήση ενός χώρου που δε μας ανήκει – πολλές καλησπέρες Φώτη μου – καθόλου δε μου λέτε τι κάνει για παράδειγμα, τα λάτιν ένα επιτυχημένο δίσκο, κι όταν προσπαθείτε να το εξηγήσετε ή λέτε ότι καλλιτεχνικά ήταν επιτυχημένος – για ποιον, για εσάς; – ή απαντάτε με νούμερα. Ε, λοιπόν εμένα ότι πουλάει με βάζει σε σκέψεις…Έχετε εμπιστοσύνη στο κριτήριο της μάζας; Ακούτε τι ακούει και τι αγοράζει ο πολύς κόσμος; Με ποιο κριτήριο το πολύ σημαίνει απαραιτήτως και καλό; Και μην ξεσχνάτε ότι τόσο πολύ, ίσως και περισσότερο πουλούν και οι σκυλοπόπ δίσκοι, να καθαγιαστούν και αυτοί μιας και τους αγοράζει ο κόσμος;

    Όταν λοιπόν λέω μου επιβάλλεται, εννοώ ναι, μου επιβάλλεται εκεί που συχνάζω, σε αυτά που ακούω και βλέπω…Για να είμαι πιο ακριβής όλα αυτά τα τελευταία σε παρελθόντα χρόνο θα έπρεπε να τα βάλω. Να τα τοποθετήσω στην εποχή που κι εγώ άκουγα αποκλειστικά ελληνικά τραγούδια και πίστευα ότι ο Νταλάρας είναι μεγάλος τραγουδιστής. Αργότερα που κατάλαβα ότι συλλήβδην η ελληνική δισκογραφία είναι ένας κόκκος άμμου μπροστά στην παγκόσμια δισκογραφία, στα ρεύματα, στα κινήματα και τις σκηνές που έχουν αναπτυχθεί από το ’60 και ‘δώθε, νομίζω ότι ο Νταλάρας πήρε τη θέση που του αξίζει, ανάμεσα δηλαδή στους καλούς ερμηνευτές με πολλούς κακούς δίσκους στο ενεργητικό του…Και στο κάτω κάτω καθόλου κακό δεν είναι να είμαστε και λίγο επιλεκτικοί ακόμα και με αυτούς που μας αρέσουν πολύ. Επειδή έβγαλε δίσκο ο Νταλάρας, πάει και τελείωσε, είναι καλός; Για παράδειγμα και εμένα μου αρέσει ο Miles Davis με ογκοδέστατη δισκογραφία αυτός ο ογκόλιθος της jazz. Αλλά πως να το κάνουμε, δε συγκρίνεται το Sketches of Spain ή το Kind of blue με το Decoy ή το Dingo.

    Τελειώνοντας να σου πω ότι διατηρώ επιλεκτική μνήμη – ως άμυνα για να μην τρελλαθώ ή όπως είχε πει ο Έκο για να μη γεμίζω το σκληρό μου με χιλιάδες άχρηστες πληροφορίες – το γεγονός ότι δε θυμάμαι τι περιείχε ακριβώς ο λάτιν δίσκος του Νταλάρα σημαίνει μάλλον ότι για μένα είναι μια πληροφορία που δεν τη χρειαζόμουν. Αλλά και τώρα που μου το θύμησες δεν άλλαξε η γνώμη μου για αυτόν.

    Μιας λοιπόν και συμφωνήσαμε σε κάτι, στο ότι ο όγκος της δουλειάς του θα μπορούσε να είναι μικρότερος, ε, συμφώνησε μαζί μου και σε αυτό: θα μπορούσε να κάνει πιο προσεκτικές επιλογές αντάξιες της φωνής και του ταλέντου του. Όποιος θέλει να τραγουδάει πολύ, θα τραγουδήσει και λαλακίες δε γίνεται! Εδώ λαλακίες κάνουν οι ίδιοι οι δημιουργοί, που ακούς ένα δίσκο τους και λες θεϊκός και μετά παίρνεις τον επόμενο και λες, μα είναι ο ίδιος άνθρωπος; Πόσο μάλλον ο Νταλάρας που είναι κυρίως ερμηνευτής. Και εν πάσει περιπτώσει, όλα είναι θέμα αισθητικής. Δεν προσβάλλει ναι μεν την αισθητική μου ο Γ. Νταλάρας από την άλλη όμως μου είναι παγερά αδιάφορος.

    Φώτη μου χίλια συγγνώμη και πάλι, σε φιλώ!

  36. gazakas 15/05/2008 στο 6:17 πμ Reply

    Εννοείται ότι συμφωνώ μαζί σου, nomansland, στο ότι θα έπρεπε από ένα σημείο και έπειτα να προσέξει περισσότερο τις επιλογές του ο Νταλάρας και νομίζω ότι ξέρεις πως συμφωνώ σε αυτό. Οι διαφωνίες μας είναι στα επιμέρους μάλλον παρά στην ουσία -πέρα τουλάχιστον από την αισθητική απόλαυση που μας προσφέρει ή όχι η δισκογραφία…

  37. fvasileiou 15/05/2008 στο 9:14 πμ Reply

    @nomansland
    Κάνε δουλειά σου (όσο με δωροδοκείς με… φιλιά)

    @gazakas
    Έτσι όπως βλέπω εγώ την κουβέντα να εξελίσσεται, αν έχουμε φτάσει σε ένα αδιέξοδο, είναι ακριβώς γιατί συμφωνήσαμε στα επιμέρους και διαφωνούμε στην ουσία. Και η ουσία είναι ότι στο γούστο δεν μπορούν να μπουν αντικειμενικά κριτήρια από ένα σημείο και μετά, όπως είχε πει κι ο Wittgenstein. Θέλω να πω, αν συμφωνούμε ότι ο Ντ. έχει καλή φωνή, ότι οι ενορχηστρώσεις είναι εξαιρετικές, η παραγωγή υψηλού επιπέδου, παρόλα αυτά δεν μας αρέσει ένας δίσκος, τότε έχει να κάνει με την ουσία. Και στο λέω εγώ, που μου άρεσαν τα «Λάτιν».

  38. gazakas 15/05/2008 στο 10:09 πμ Reply

    Φώτη, αν προσέξεις τι γράφω στο τέλος του τελευταίου μου σχολίου, θα δεις ότι λέμε το ίδιο πράγμα, ίσως λίγο πιο κρυπτικά απ’ ό,τι θα έπρεπε: η διαφωνία μας στην αισθητική απόλαυση όταν συμφωνούμε στα μετρήσιμα δεδομένα, αυτά που αναφέρεις κι εσύ, είναι τελικά η ουσία…

  39. fvasileiou 15/05/2008 στο 3:40 μμ Reply

    @gazakas
    Θα το έχεις παρατηρήσει ότι συμφωνούμε σε πολλά. Πέρα όμως από τις συμφωνίες και τις διαφωνίες που μπορεί να έχουμε, διάβαζα τα σχόλιά σου με μεγάλη χαρά. Γνωρίζεις το θέμα, έχεις άποψη, γράφεις καθαρά και συμβάλλεις στο να έχουμε καλές συζητήσεις. Ελπίζω να φιλοξενούμε συχνά τις σκέψεις σου.

  40. Penny 01/07/2008 στο 4:06 μμ Reply

    Χαίρομαι που άνοιξες αυτό το θέμα!

    Και χαίρομαι επειδή τα τελευταία χρόνια αισθάνομαι ότι είσαι δακτυλοδεικτούμενος όταν παραδέχεσαι ότι σου αρέσει ο Νταλάρας!!! Ότι θεωρείαι καθεστωτικός και άνευ κουτλούρας! Και να φανταστείς ότι όταν ήμασταν παιδιά, ο Νταλάρας θεωρείτο εκφραστής των αντικαθεστωτικών!
    Έχω μεγαλώσει με τα τραγούδια του Νταλάρα και τον θαυμάζω απεριόριστα ως καλλιτέχνη, όχι μόνο για τις φωνητικές του ικανότητες αλλά και για τις ανησυχίες του και την επιθυμία του να μάθει και να προχωρήσει.

    Και το γεγονός ότι κι μόνο η αναφορά στο όνομά του, ξεσηκώνει τα πάθη, ε κάτι σημαίνει…

    Εάν θέλεις να διαβάσεις τη δική μου αναφορά, μπορεία να το κάνεις εδώ:
    http://blogs.in.gr/pmprotzaki/archive/2007/11/19/517.aspx

    ΥΣ: Δεν είναι mainstream οι Πατσίνο, Ντε Πάλμα και Όλιβερ Στόουν;;; Μα πρόκειται για βαριά χαρτιά της βιομηχανίας του Χόλιγουντ!!!

  41. fvasileiou 02/07/2008 στο 12:02 μμ Reply

    @Penny
    Καλωσήρθες στο χάνι μου, Πέννυ.
    Όπως βλέπεις η συζήτηση για τον Γ.Ντ. είναι μεγάλη και ενδιαφέρουσα και στο «Σημειωματάριο».
    Κι εμένα οι γονείς μου είχαν δίσκους του Ντ. στο σπίτι και τους άκουγα από μικρός. Μεγαλώνοντας κάποια τραγούδια έχουν μείνει μέσα μου αλληλένδετα δεμένα με στιγμές της παιδικής μου ηλικίας, παρότι άλλαξα και απόψεις και γούστα στο μεταξύ.

  42. Νάνσυ Φιλίππου 04/04/2010 στο 9:35 πμ Reply

    Ξεκαθαρίζουμε το αυτονόητο ότι Μπιθικώτσης και Καζαντζίδης είναι υπεράνω σύγκρισης πάντα. Μετά όμως απ’ αυτούς, αμέσως μετά απ’ αυτούς τους ημίθεους, με άκρα αντικειμενικότητα και όλα τα στοιχεία πωλήσεων δίσκων και με όλες τις ενδείξεις, ο Γιώργος Νταλάρας είναι ο δημοφιλέστερος και σημαντικότερος Έλληνας τραγουδιστής των τελευταίων 40 ετών, εννοείται και των λαικών τραγουδιστών. Ακόμη και ο άλλος μεγάλος Γιάννης Πουλόπουλος δεν φτάνει το τεράστιο ρεπερτόριο του Νταλάρα, ρεπερτόριο με διαμάντια, όχι απλά επιτυχίες. Στον Νταλάρα έδωσαν τα περισσότερα διαμάντια τους οι μεγάλοι συνθέτες Κουγιουμτζής, Λοίζος, Μαρκόπουλος, Ακης Πάνου, Καλδάρας και Μικρούτσικος.
    Μετά τον Μίκη Θεοδωράκη και τη Νανά Μούσχουρη, ο Νταλάρας είναι ο Έλληνας με τις μεγαλύτερες πωλήσεις δίσκων ανά τον κόσμο, που πλησιάζουν τα 15 εκατομύρια πωλήσεις. Και το σπουδαίο, παραμένει πάντα μοντέρνος και μπροστά απ’την εποχή. Όσοι τον πολεμούν (επειδή είναι στην κορυφή), έχουν μεγάλη ανασφάλεια και ζήλο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: