Παραλλαγές στο ίδιο θέμα

Α΄

Θα σε περιμένω στο δωμάτιο ξενοδοχείου. Στο κέντρο – δεν θα δυσκολευτείς να το βρεις. Δεν θα πάω νωρίς. Δεν αντέχω τις αναμονές. Θα κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού και θα αλλάζω κανάλια στην τηλεόραση. Θα κοιτάζω το κινητό μου. Θα στέλνω μηνύματα. Να περάσει η ώρα. Να ακουστεί το χτύπημα στην πόρτα. Να κλείσω την τηλεόραση και να τιναχτώ να σου ανοίξω. Το χέρι μου στο χερούλι – βαθιά ανάσα – εκπνοή. Ανοίγω. Κρατάς την τσάντα σου κάτω από τη μασχάλη. Το κεφάλι σου χαμηλωμένο. Βλέπω τα μαλλιά σου να σέρνονται το λαιμό και τους ώμους σου. Κλείνω την πόρτα και με κοιτάς. Τώρα βλέπω και τα μάτια σου. Σε αγκαλιάζω. Τα στήθια σου στο στέρνο μου. Μισοκλείνεις τα μάτια. Εγώ σε κοιτάζω. Τα μπράτσα σου ελαφρώς ιδρωμένα. Μυρίζεις βανίλια.
Β΄

Εκδρομή το Σαββατοκύριακο. Από διαφορετικές αφετηρίες στον κοινό προορισμό: Μικρή γραφική πόλη της επαρχίας, τουριστικά αναξιοποίητη. Πηγαίνω στο ξενοδοχείο και αφήνω τις αποσκευές. Ήθελες δωμάτιο για μεγαλύτερη εχεμύθεια, αλλά προτιμώ την άνεση του ξενοδοχείου. Ντους. Κατεβαίνω. Αφήνω το κλειδί στη ρεσεψιόν και πηγαίνω στην πιο κοντινή καφετέρια. Κάθομαι στην μπάρα και παραγγέλνω διπλό εσπρέσο. Σου στέλνω μήνυμα: «Στην καφετέρια. Αυτός που κάθεται στο μπαρ με το γκρι πουκάμισο. Περιμένω. Αργείς;» Οι παλάμες μου μουδιασμένες – τα πόδια μου παγωμένα. Χρειάζομαι καφεΐνη. Μέχρι νά ‘ρθεις. Να με φιλήσεις απαλά στο μάγουλο και να μου ψιθυρίσεις κάτι στο αυτί. Που δεν θα το ακούσω αλλά θα το ξέρω. Θα κρατάς μια μικρή βαλίτσα και θα φύγεις για το ξενοδοχείο. Θα πιω αργά τον καφέ μου και θα κοιτάζω την σερβιτόρα να χορεύει ανάμεσα στα τραπέζια. Θα κοιτάζω και θα σκέφτομαι εσένα. Θ’ αφήσω τα χρήματα δίπλα στο φλιτζάνι και θα κατέβω αργά από το σκαμπό. Αργά θα περπατήσω ως το ξενοδοχείο. Αργά θα σύρω το βλέμμα μου από τη ρεσεψιόν στο ασανσέρ. Θα χτυπήσω την πόρτα μια φορά, σιγανά. Τα φώτα είναι σβηστά – τα στόρια κατεβασμένα. Ανυπομονώ να σε γδύσω.

Γ΄

Σύνταγμα. Κέντρο. Στα Μακντόναλντς. Κρατώ μια εφημερίδα όπως σου είχα πει και κοιτάζω γύρω μου. Θόρυβος από αυτοκίνητα – μουσικές από υπαίθριους οργανοπαίχτες. Σκόνη και ζέστη. Ιδρωμένος κοιτάζω γύρω μου. Κατά φαντασίαν γιάπι, τουρίστες με σαγιονάρες και φωτογραφικές μηχανές, ίμο, βαριεστημένοι περιπτεράδες, εργαζόμενοι, αργόσχολοι, βιαστικοί, συνταξιούχοι. Κόσμος περνάει, σταματάει, κοιτάζει, περιμένει. Κοιτάζω νευρικά την εφημερίδα. Την ξεφυλλίζω. Προσπαθώ να διαβάσω, αλλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ: Τα μάτια μου γλιστράνε πάνω στα μαύρα σύμβολα και ο εγκέφαλός μου δεν τα αναγνωρίζει. «Εσύ είσαι;», με ρωτάς. Χαμογελάω και σου απαντάω. Κατηφορίζουμε την Ερμού. Γελάμε. Κατά λάθος αγγίγματα στη σάρκα που αφήνουν γυμνή τα καλοκαιρινά ρούχα. Στη σάρκα που αχνίζει ιδρωμένη. Όταν σε χαιρετώ συνειδητοποιώ ότι δεν φάγαμε παγωτό.

Advertisements

22 thoughts on “Παραλλαγές στο ίδιο θέμα

  1. SOFIA 15/05/2008 στο 5:58 μμ Reply

    Όλα για μια αγκαλιά… Για να ενωθούν δυο κορμιά…

    Υπέροχες ιστορίες! Τόσο γνωστές σε όλους μας, αλλά τόσο απαγορευμένες… Όχι στο να γίνονται, αλλά στο να λέγονται!!!
    Καλό απόγευμα Φώτη μου!

  2. Ρίνα 15/05/2008 στο 6:00 μμ Reply

    Αν ο έρωτας είναι ο κοινός παρονομαστής, το πιλίκο θα είναι το ίδιο κι ας αλλάζουν οι διαιρέτες…

  3. fvasileiou 15/05/2008 στο 6:54 μμ Reply

    @SOFIΑ
    Υπάρχουν ακόμα απαγορευμένα στις μέρες μας?
    Μακάρι!

    Καλό απόγευμα!

    @Ρίνα
    Καλώς μας ήρθες! Χρειαζόμαστε καλούς στα μαθηματικά, καθότι…

  4. Μάρκο Τ 15/05/2008 στο 7:23 μμ Reply

    Φώτη, τι φοβερά ποστ ήταν αυτά! O δρόμος των chatrooms, της συνεχούς αναζήτησης. Κάπως ένιωσα μια γροθιά στο στομάχι…

  5. Theoprovlitos 15/05/2008 στο 8:17 μμ Reply

    Ποιούς τα γραψ’ ιτούτα παλικάρι μ’;

    Αυτα κάνς ούταν γυρνουβουλάς στην Αθήνα;

    Τουλάχιστουν είστι λουγουδουσμέν;

    Τήρα μη βρείς κανά μπιλά!

    ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥ να την ηξιεύρου την κουπέλα!

  6. fvasileiou 15/05/2008 στο 8:46 μμ Reply

    @Μάρκο Τ
    Στο περίπου…

    @Theoprovlitos
    😀 😀 😀

  7. Νίνα 15/05/2008 στο 9:05 μμ Reply

    Φίλε Φώτη,καλησπέρα.Δεν ήρθα για να σχολιάσω το-ομολογουμένωs-πολύ όμορφο ποστ σου,απλώs μία παράκληση :μήπωs να έγραφεs κάτι για το τριπλό φονικό που έγινε χθεs βράδυ στην περιοχή του Αγ.Παντελεήμονα(εκεί είναι το πατρικό μου)και κατά πόσο οι(Ελληνεs) κάτοικοι τέτοιων γκέτων-συνοικιών » υποχρεούνται» να τελούν υπό καθεστώs ομηρείαs από την αλλοδαπή εγκληματικότητα ενόσω η πολιτεία παρακολουθεί ΑΔΙΑΦΟΡΗ(κ’ καθόλου ανήμπορη κατά την γνώμη μου).Αυτό το χθεσινό περιστατικό έλαβε χώρα δύο βήματα από το αστυνομικό τμήμα!!!Αν θέλειs γράψε κάτι,τι θα μπορούσε να κάνει κανείs,πώs θα μπορούσε να υπερασπιστεί μια κάποια ποιότητα ζωήs συνεχίζονταs να διαμένει σε τέτοιεs υποβαθμισμένεs συνοικίεs-Μπρονξ,θα’θελα ν’ακούσω την γνώμη σου αλλά κ’των άλλων.Τέλοs,μία ερώτηση υψίστηs σημασίαs(για μένα):τι απέγινε ο κοινόs μαs μπλογκοφίλοs ο Εμπε;;;;;;Που είνετουs ου χαμένs να σκαιs λίγο το χειλακs μαs.Ξέρειs κάτι;;;;Λεs να πήγε σε κανενα μπαρ,να γνώρισε καμιά γκομενίτσα,να την καμάκωνε μέχρι που άκουσε από τα ..κερασένια ,ζουμερά χειλάκια τηs την φοβερή φράση έχω γκόμενο,να αντέδρασε κάπωs ..απότομα ο Εμπε (όπωs στο βιντεάκι του τελευταίου ποστ του αs πούμε),κάπου εκεί να έσκασε μύτη κ’ ο γκόμενοs τηs εν…λόγω και να τουλούμιασε τον δικό μαs.Μάλλον του’σπασε κάνα χέρι κ’ δεν μπορεί να ποστάρει τίποτα ο καημενούληs.Αs ελπίσουμε σε γρήγορη ανάρρωση λοιπόν(χε,χε,φαντάζεσαι).Καλό βράδυ.

  8. nomansland 15/05/2008 στο 10:20 μμ Reply

    Ήρθα να προσθέσω απάντηση σ΄ αυτό που σχολίασες στο προηγούμενο ποστ. Είχα γράψει η καημένη σχεδόν μια σελίδα….

    …αλλά διάβασα αυτό και μου έφυγε η διάθεση γκρίνιας και ρητορίας…

    …τι γλυκά που είναι και τα 3…

    …καλησπέρες…

  9. fvasileiou 15/05/2008 στο 10:28 μμ Reply

    @Νίνα
    Ειλικρινά δεν ξέρω τι γίνεται αυτή η ψυχή. Και μένα μου λείπουν τα κείμενά του…

    @nomansland
    Μου αρέσει να σε διαβάζω. Κι ας γκρινιάζεις (για ρητορεία άστο, δεν έχεις. τουλάχιστον αυτή που με εκνευρίζει. κάτι άλλοι). Κράτησες το κείμενο? Πόσταρέ το!

  10. μούργος 15/05/2008 στο 11:53 μμ Reply

    φωτη και στη σκηνοθεσια τα πας πολυ καλα!
    πολυ καλο ποστ!

  11. vayiap 16/05/2008 στο 8:54 πμ Reply

    Πρέπει να ομολογήσω ότι μου άρεσε πολύ το post, μου ξύπνησε μία νοσταλγία και έναν ρομαντισμό που είχα σχεδόν ξεχάσει.
    Να’σαι καλά γιαυτό.

    Α και κάνω μία προσπάθεια να ξεπεράσω το writer’s blog 😉
    Νομίζω ότι τα καταφέρνω σιγά σιγά.

  12. fvasileiou 16/05/2008 στο 9:51 πμ Reply

    @μούργος
    Μη το συζητάς…

    @vayiap
    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    Επιτέλους, γιατί ο emperistatomenos την έκανε προ πολλού (εξαγριωμένες φαν τον αναζητούν ακόμα και εδώ 😀 ), δεν μας παίρνει να χαθεί ακόμα ένας μπλόγκερ…

  13. giota 16/05/2008 στο 11:30 πμ Reply

    Φώτη καταπληκτικό post!
    Προσωπικά όμως θα προτιμήσω τη δεύτερη εκδοχή!
    Δεν ξέρω, αλλά κάτι μου κάνει.

  14. a-pokleietai 16/05/2008 στο 12:09 μμ Reply

    κι εμένα με άγγιξαν όπως και την vayiap, γιατί μου ξύπνησαν τη νοσταλγία για έναν ρομαντισμό που κάπου στη ζέστη και τη σκόνη που λες τον έχασα.
    χάρηκα που βρέθηκα εδώ….

  15. SOFIA 16/05/2008 στο 5:42 μμ Reply

    Γιατί να μην υπάρχουν απαγορευμένα; Δεν νομίζω ότι θα βρεις εύκολα ανθρώπους, που θα σου περιγράψουν με τόση γλαφυρότητα μια τέτοια εμπειρία τους! …Κι όμως! Αυτές οι ιστορίες βγάζουν τόσο πάθος!!!
    Καλό Σαββατοκύριακο Φώτη μου! 🙂

  16. fvasileiou 16/05/2008 στο 8:11 μμ Reply

    @giota
    Η δεύτερη εκδοχή είναι πιο περιπετειώδης.

    Μάλλον…

    @a-pokleietai
    Καλώς μας ήρθες. Κι εμείς χαιρόμαστε που συμμετέχεις με στην κουβέντα ανοίγοντας την καρδιά σου…

    @SOFIA
    Έστω απαγορευμένα -δεν με χαλάει να φανερώνω το κρυφό.
    Με τίποτα δεν θέλω να είμαι χυδαίος ή πρόστυχος.

  17. osela 16/05/2008 στο 8:43 μμ Reply

    η δευτερη εκδοχη ειναι αναμφιβολα η καλύτερη. όχι μόνο λόγω της περιπέτειας. Κυρίως λόγω των προοπτικών, που ξεκινούν εκεί που βάζεις τελεία.

  18. Αννα 16/05/2008 στο 11:19 μμ Reply

    Πολύ όμορφο το ποστ…Δε ξέρω το γιατί αλλά θα προτιμησω τη δευτερη εκδοχή…
    Να εχεις ενα ομορφο Σαββατοκύριακο!!!

  19. fvasileiou 17/05/2008 στο 1:01 πμ Reply

    @osela
    Βλέπω σε έλκουν οι προοπτικές…)

    @Αννα
    Κι εσύ με την δεύτερη;;; Μα…

    Καλό ΣουΚου και σε σένα!

  20. clib 17/05/2008 στο 11:38 πμ Reply

    Απλά τέλεια! Ανατριχιαστικά. Όπως το πρώτο άγγιγμα…

  21. fvasileiou 18/05/2008 στο 12:39 μμ Reply

    @Clib
    Καλημέρα! Καλώς μας ήρθες!

  22. Σοφία 15/04/2011 στο 11:58 πμ Reply

    Γιατί γράφεις τόσο ωραία;
    Ιστορίες που κρύβουν κάτι απ’ τη ζωή μας…
    Για άλλη μια φορά μας άγγιξες φίλε!
    Οταν γίνεις διάσημος συγγραφέας θα μας μιλάς στο τουίτερ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: