Monthly Archives: Ιουνίου 2008

Για την περίοδο Σημίτη ξανά

Γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης στο σημερινό ΒΗΜΑ:

Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί η διακυβέρνηση Σημίτη προκαλεί ακόμη και σήμερα τόσες εντάσεις και τόσες αντιδράσεις, θετικές και αρνητικές. Νομίζω ότι η απάντηση είναι απλή: επειδή ήταν η τελευταία διακυβέρνηση που είχε πραγματική ιδεολογική βάση. Η άσκηση της εξουσίας εξέφραζε μια συγκεκριμένη αντίληψη για τα πράγματα, αρεστή σε κάποιους και δυσάρεστη σε άλλους, χωρίς να πολυνοιάζεται γι’ αυτούς στους οποίους δεν άρεσε.

Διαβάζοντας τα τελευταία πέντε χρόνια τα άρθρα των απολογητών της περιόδου Σημίτη εγώ αναρωτιέμαι: Μα πραγματικά δεν κατάλαβαν;

Η διακυβέρνηση Σημίτη προκαλεί εντάσεις γιατί κάποιοι συνεχίζουν υποτιμώντας την νοημοσύνη μας να μας την παρουσιάζουν διαφορετική από ότι ήταν.

Προσοχή: Δεν τονίζουν απλώς τα θετικά της μειώνοντας τα αρνητικά, αλλά την αλλάζουν εντελώς, την διαστρέφουν, παραποιούν ξεδιάντροπα την πολύ πρόσφατη ιστορία.

Ναι, φάνηκε στην αρχή ότι ο Σημίτης θα κυβερνήσει με συγκεκριμένο ιδεολογικό μπούσουλα αδιαφορώντας για το περιβόητο πολιτικό κόστος. Πολύ γρήγορα όμως αυτό φάνηκε οφθαλματάτη. Εκτός πια αν θεωρήσουμε ότι ο Μέγας Ιδεολογικός Πόλεμος κατά την Μεταπολιτευτική Περίοδο ήταν οι… ταυτότητες. Αν αυτό είναι ο μέγιστος εκσυγχρονισμός που κατάφερε να πετύχει ο Σημίτης μέσα σε 8 χρόνια πρωθυπουργίας, αναρωτιέμαι αν είναι περήφανος.

Άλλα είναι τα χαρακτηριστικά εκείνης της περιόδου:

Η ομερτά των συμφερόντων. Μεγάλες επιχειρήσεις έφτασαν σε συμφωνία, μοιράστηκαν μεταξύ τους ευρωπαϊκά και εθνικά κονδύλια, αδιαφορώντας για τη χώρα και τον πολίτη. Και θα ξέφευγαν, αν δεν έκαναν το μεγάλο κόλπο του Χρηματιστηρίου, όπου το Πασόκ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΠΛΗΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ, άφησε να καταληστευθούν οι οικονομίες που η μέση οικογένεια κατάφερε να μαζέψει από το ’45 και δώθε. Η φτώχεια, για την οποία σήμερα μιλάμε, τότε ξεκίνησε.

Και προχώρησαν παραπέρα: Έλεγξαν όλα τα ΜΜΕ, με αποτέλεσμα κάθε αντίθετη φωνή να πνίγεται, να εξαφανίζεται, να λοιδορείται.

Πλύση εγκεφάλου – ιδεολογική τρομοκρατία – συνειδητός αποπροσανατολισμός του πολίτη από το καίριο με life-style δελτία ειδήσεων.

Κενή ρητορία για την Ελλάδα που είναι «στο κλαμπ των ισχυρών» που νάρκωνε τον πολίτη και τον έκανε να ξεχνάει την υποτέλεια του «Ευχαριστώ την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών» και την Εξωτερική Πολιτική που μοιραία ακολούθησε.

Περιφρόνηση καθε ντόπιου λαϊκού στοιχείου πολιτισμού.

Κιτς μεγαθεάματα στο Ηρώδειο – ζεϊμπέκικα στις πίστες των ελληνάδικων – πάρτι μεγαλοστελεχών / πράσινων επιχειρηματιών / σταρ δημοσιογράφων σε βεράντες, κέντρα, βίλες, εξωχικά. Κότερα.

Ούτε ένας. Ας το επαναλάβω μεγαλόφωνα: ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΕΠΙΦΑΝΗΣ / ΔΙΑΣΗΜΟΣ/ ΙΣΧΥΡΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ. Έπρεπε να φύγει αυτό το καθεστώς για τα καλά, για να δούμε Πρυτάνεις, διοικητές, στελέχη να οδηγούνται στις φυλακές και πάλι να μην έχει ικανοποιηθεί το περί δικαίου συναίσθημα του πολίτη. Το δόγμα Σημίτη: Όποιος έχει στοιχεία για την διαφθορά, να τα πάει στον εισαγγελέα, επιμέριζε το δάσος της διαπλοκής και της διαφθοράς σε σύνολο δέντρων και καθιστούσε αδύνατη την όποια προσπάθει εξυγείανσης, όπως παρατηρούσε ο Στ. Λυγερός.

Και βέβαια το προσωπικό στυλ του ίδιου του Κώστα Σημίτη. Δεν έφταιγε το μπλοκάκι, ούτε οι ελιές. Έφταιγε ο μοχθηρός του χαρακτήρας. Που ποτέ δεν συγχωρούσε κανέναν. Που ποτέ δεν αναγνώριζε τίποτα. Ένας θλιβερό ανδρείκελο, που μοιραία ξεχάστηκε από όλους την επομένη της παράδοσης της πρωθυπουργίας. Είναι αστείο να συζητάμε ότι θέλει να γίνει ο Μητσοτάκης του Πασόκ. Δεν έχει τα φόντα. Δεν μπορεί ούτε κι αυτό, τώρα που οι προστάτες του στα ΜΜΕ έχασαν τη δύναμή τους.

Οχτώ χρόνια Σημιτικού εκσυγχρονισμού και δεν έγινε μια μεγάλη αλλαγή, μια ανατροπή, κάτι. Και ο Πρετεντέρης συνεχίζει να απορεί.

Μάλλον νοσταλγεί…

Advertisements

Misty

Και όμως η πρωινή πτήση από Γιάννενα προς Αθήνα των Ολυμπιακών Αερογραμμών είχε καθυστέρηση δύο ωρών εξαιτίας της πυκνής ομίχλης!

Χτες το μεσημέρι έβρεξε δυνατά -η ζέστη και η υγρασία ξέσπασαν. Όμως καθώς η νυχτα έπεφτε, η υγρασία την ακολουθούσε. Ψύχρα και τα κοντομάνικα πουκάμισα να κολλάνε στα μπράτσα μας.

Υγρασία.

Και το πρωί ομίχλη.

Έτσι το τραγούδι ήρθε σχεδόν αυτόματα στο νου. Και η επιλογή της εκδοχής της Ella, αυτονόητη.

 

Μαλβίνα, Τάπερμαν, τσουΤσουκάτος

Έψαχνα χτες τη νύχτα στο YouTube για κάποιο βιντεάκι της Μαλβίνας να σχολιάζει Τσουκάτο (τσουΤσουκάτο τον έλεγε). Με έπιασε μια νοσταλγία για το χιούμορ της και την καυστική της σάτιρα αυτές τις μέρες που στην επικαιρότητα κυριαρχούν αυτά τα ονόματα. Γιατί, πρέπει όλοι να το παραδεχτούμε, η Μαλβίνα ήταν εκείνη που επεσήμανε με τον πλέον σαφή τρόπο το σύστημα εξουσίας που είχε στηθεί εκείνη την εποχή: Τσουκάτος, Πανταγιάς, Θέμελης… Γι’ αυτό και κυνηγήθηκε τόσο: Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, να μην ξαναζήσουμε πάλι περίοδο που η κυβέρνηση να στέλνει καταλόγους με κομμένους στα κανάλια κι αυτά να υπακούνε. Να μην ξαναζήσουμε περίοδο όπου μια εκπομπή με μεγάλη θεαματικότητα δεν μπορεί να βρει τηλεοπτική στέγη, γιατί δεν αρέσει στο σύστημα εξουσίας. Να μην ξαναζήσουμε περίοδο όπου κάθε αντίθετη γνώμη συκοφαντείται συστηματικά. Την ζήσαμε και την χορτάσαμε.

Δεν βρήκα, δυστυχώς.

Βρήκα όμως μια συνέντευξή της στην Λ. Ιωάννου (Τύπος της Κυριακής, 15 Νοεμβρίου 1998 ) που μιλάει την κατάσταστη στα ΜΜΕ εκείνη την εποχή -και είναι καλό να την θυμηθούμε, ώστε και όσοι από το Πασόκ τώρα κατηγορούν διάφορα Μέσα, νά κάνουν μια πιο ουσιαστική αυτοκριτική- αλλά, φυσικά, και για τον Τσουκάτο. Ας τα πάρουμε από την αρχή:

Ας ξεκινήσουμε από την τελευταία περιπέτειά σας και το άδοξο τέλος της συνεργασίας σας με την Ελευθεροτυπία.

Εννοείς την παραίτησή μου αυτού του μήνα; (γέλια).

Ναι. Φύγατε, σας εξανάγκασαν; Κάπου διαβάσαμε ότι «όλα τελείωσαν», όταν εξασφάλισε η συγκεκριμένη εφημερίδα την είσοδό της στο Χρηματιστήριο.

Ε, αφού τα γράφουν, κάτι θα ξέρουν. Φυσικά και έφυγα. Νομίζω, όμως, πως το θέμα τους δεν ήταν να φύγω, αλλά το να μείνω και να είμαι υπό έλεγχον.

Και τι τους έκανε να πιστεύουν πως μπορούν να σας ελέγξουν;

Ίσως το γεγονός πως όταν πληρώνεσαι κάποια εκατομμύρια το μήνα, όπως εγώ στην «Ελευθεροτυπία», το σκέφτεσαι να φύγεις. Βάζεις εύκολα νερό στο κρασί σου. Θα ήθελα να μπορούσα να το κάνω, θα μου διευκόλυνε τη ζωή στο κάτω-κάτω. Δεν μπορώ όμως. Βλέπετε, τα όρια στον εαυτό μου τα βάζω μόνον εγώ. Κανένας άλλος.

(…) Εκτός από τον Σημίτη, έχετε χτυπήσει πολύ και άτομα του άμεσου περιβάλλοντός του, όπως τον Θεόδωρο Τσουκάτο…

Α, ο Τσουκάτος… Ο αγνώμων παραγιός του Κατσιφάρα… Αυτός είναι ικανός να συνωμοτήσει μέχρει και κατά του εαυτού του. Δεν το κόβει το βίτσιο. Αυτοί οι τύποι, επί Παπανδρέου (σημ. αντιγραφέα: του Ανδρέα, προφανώς) θα ήταν δελαπατρίδηδες. Φυσικά, ο φίλος σου, όπως και ο ερωτικός σου σύντροφος, σε συνοψίζει απολύτως. Αλλά στην ουσία δεν πρόκειται για περιβάλλον. Ο Τσουκάτος, ο Πανταγιάς, ο Πασχαλίδης, και ο Θέμελης είναι η κυβέρνηση. Μήπως νομίζεται πως αποφασίζει ο δυστυχής Γείτονας ή ο γιαουρτωμένος ο Παπαϊωάννου; Οι εξωμότες του ΕΚΚΕ κυβερνάνε.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός (σ.α. ο Σημίτης) έχει αναγνωρίσει πολλές στρατηγικές ικανότητες στον Τσουκάτο. Όσοι μάλιστα γνωρίζουν καλλίτερα τον Σημίτη, λένε πως ο ίδιος δεν γνωρίζει από ίντριγκες.

Γενικώς ο Σημίτης δεν γνωρίζει από τίποτε. Εν πλήρει συγχύσει αθώος ή μάλλον εν πλήρει συγχύσει ύποπτος.

Ας θυμηθούμε όμως την Μαλβίνα. Στο παρακάτω βίντεο σχολιάζει το «κάνω έρωτα» με το «πηδάω»:

Κι εδώ την μόδα:

Πασόκ, Γιώργος και ΜΜΕ

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες στα μπλογκ φίλων του ΓΑΠ κείμενα γεμάτα αγανάκτηση για τον ρόλο των πράσινων ΜΜΕ στο κόμμα τους. Ο ΔΟΛ, το Mega και -κατά κύριο λόγο- ο Γιάννης Πρετεντέρης έχουν γίνει κόκκινο πανί γι’ αυτούς.

«Άσε τα παιδιά να μπουν στο κλαμπ», θα μπορούσε να μου πει κάποιος «είναι ευρύχωρο και μας χωράει όλους».

Δεν έχω καμιά αντίρρηση. Απλώς τα κατηγορητήρια δεν βοηθούν και πολύ. Πρέπει να γίνει σωστή διάγνωση της αρρώστιας (αν φυσικά έχουμε να κάνουμε με αρρώστια) για να μπορέσει να θεραπευτεί. Και για να γίνει διάγνωση, χρειάζεται το ιστορικό του ασθενή. Βλέπω όμως ότι η μνήμη όσων μπλογκάρουν εναντίον των ΜΜΕ σπανίως πηγαίνει πριν τις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου. Όμως η δράση όλων αυτών δεν ξεκίνησε πριν από 9 μήνες.

-.-

Θα μπορούσαμε να πάμε παλιά, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, για να διαπιστώσουμε ότι όλοι όσοι μιλάνε μετά το 1994 για Βρώμικο ’89 είναι εκείνοι ακριβώς που το ενορχήστρωσαν. Θέλω να πω: Δεν ήταν οι εφημερίδες της δεξιάς ή της αριστεράς εκείνες που αποκαλύψανε το σκάνδαλο Κοσκωτά και αποδώσανε ευθύνες προσωπικά στον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά η Ελευθεροτυπία, Τα Νέα, το Έθνος, Το Βήμα. Το πρωτοσέλιο «Πέφτει ο Φαύλος» ήταν των Νέων και αναφερόταν στον Ανδρέα.

-.-

Το μεγάλο κόλπο έγινε βέβαια επί Σημίτη:

Τα κοινοτικά χρήματα που έρρεαν άφθονα και τα μεγάλα έργα λόγω Ολυμπιακών Αγώνων ήταν η πρώτη και η καλλίτερη αιτία για να δημιουργηθεί ένα σκοτεινό δίχτυ προστασίας της τότε κυβέρνησης από τα φιλικά της ΜΜΕ, καθώς αυτά συνδέθηκαν άμεσα με μεγάλες κατασκευαστικές επιχειρήσεις. Κάθε διαφορετική φωνή κοβόταν κι αν δεν μπορούσε να γίνει αυτό συστηματικά διαβαλόταν, σαρκαζόταν, ελεεινολογούνταν. Για να υπερασπιστούν, ας πούμε, την κατευναστική πολιτική του Γιώργου έναντι της Τουρκίας, κατηγορούσαν όποιον εξέφραζε άλλη άποψη ως υπερπατριώτη ή Ελληναρά -τον τελευταίο όρο, αν θυμάμαι καλά, τον εφηύρε ο Γιάννης Πρετεντέρης, που σήμερα ακούει τα εξ αμάξης από τους Γιωργιστές.

Αλλά και τις εκλογές του 2000, που οδήγησαν τον Σημίτη στην δεύτερη και καταστροφική για τον ίδιο, το κόμμα του και τον τόπο τετραετία, τις κέρδισαν με την φανατική υποστήριξη των ίδιων Μέσων.

Και κάμποσα βρώμικα, πολύ βρώμικα, πάρα πολύ βρώμικα κολπάκια: Θυμίζω, για παράδειγμα, το παιχνίδι που στήθηκε με σιχαμερά υπονοούμενα γύρω από την πετσέτα του Άρη, στο οποίο υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι συμμετείχε εν γνώσει του και ο πρώην πρωθυπουργός.

Το ερώτημα είναι εύλογο και καθόλου σοφιστικό: Πού ήταν ο Γιώργος όταν γίνονταν όλα αυτά; Ποια ήταν η θέση του τότε; Διαφώνησε ποτέ, όπως για παράδειγμα ο προκάτοχός του στο ΥΠΕΞ, Θ. Πάγκαλος; Ελπίζω. Πάντως εμείς δεν μάθαμε τίποτα.

Κι ούτε αντιληφθήκαμε κάποια διαφωνία του. Έφταιγε και η υπερπροβολή του από τα ίδια κέντρα, όταν πήρε το δαχτυλίδι από τον Κ. Σημίτη: Έκτακτα Δελτία ειδήσεων γιατί ο Γιώργος φεύγει από το Καστρί για να πάει στη Βουλή, στο γυμναστήριο, στην Πάτρα κτλ.

Η αγαπητική αυτή σχέση χάλασε. Δεν μπορώ να προσδιορίσω με ακρίβεια το πότε -εξάλλου δεν συνέβη εν μιά νυκτί- αλλά είμαι βέβαιος ότι ευθύνεται η διάψευση της συλλογικής ονείρωξης περί δεξιάς παρένθεσης.

Είναι βέβαιο ότι κάποιοι κοιμήθηκαν το βράδυ των εκλογών του 2004 με αυτό το παραμυθάκι και περίμεναν να έχει πραγματοποιηθεί όταν ξυπνήσουν. Όσο δεν γινόταν αυτό, τόσο τους έφταιγε ο Γιώργος και η αντιπολιτευτική του τακτική.

Αυτό μας φέρνει στο μεγάλο λάθος του Γ. Παπανδρέου: Δεν κράτησε ένα σταθερό αντιπολιτευτικό τόνο εξαρχής, αλλά πισωγύριζε, έφασκε κι αντέφασκε, έρραβε και ξήλωνε, χωρίς ειρμό και στόχευση, ανάλογα με την περίσταση. Ακόμα κι όταν προσπαθούσε να είναι εποικοδομητικός και συναινετικός, οι αρθρογράφοι και οι σχολιαστές των παραθύρων κατάφερναν να δίνουν στο Πασόκ και τον ίδιο τον οξύ αντιπολιτευτικό τόνο, που πίστευαν ότι έφθειρε τον Κ. Καραμανλή και την κυβέρνησή του. Αυτό το «η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης» ή την ετήσια Μαύρη Βίβλο με τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, που άρχισε να εκδίδει από τότε που συμπλήρωσε ένα χρόνο ζωής η νέα κυβέρνηση τι τα ήθελε; Χαμόγελα μόνο προκαλούσε.

Ερχόμαστε στο σήμερα. Που είναι δύσκολο για τον Γιώργο. Όχι μόνο γιατί 6 χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνηση από την Ν.Δ., η διαφθορά των ημερών του Πασόκ συνεχίζει να είναι πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων, ούτε γιατί τα ΜΜΕ παραμένουν οργανικά δεμένα με το κόμμα του. Είναι δύσκολα εξαιτίας της δικής του αδυναμίας να αντιληφθεί την πραγματική πραγματικότητα και τον σωστό χρόνο.

Μας λένε ότι τις επόμενες εβδομάδες θα μάθουμε και θα δούμε πολλά.

Νομίζω όμως ότι το πραγματικό ραντεβού είναι για τον Σεπτέμβριο.

—————

Επίσης: Γιάννης Πρετεντέρης

              Ο Βαθύς Κιτρινισμός του Παύλου Τσίμα

Τσαρλς Μπουκόβσκι: Ο καπετάνιος έχει κόψει αλυσίδα και το πλοίο είναι στα χέρια των ναυτών

Καθώς κατηφόριζα τον λόφο άκουσα τον γέρο γείτονά μου. Μου φώναζε. Ανέβηκα τα σκαλιά του σπιτιού του. Ήταν με το παντελόνι της πυτζάμας κι ένα παλιό γκρίζο φανελάκι. Προχώρησα και του έσφιξα το χέρι.

«Ποιος είσαι»; ρώτησα.

«Είμαι ο γείτονάς σου. Εδώ και δέκα χρόνια».

«Είμαι 96», είπε.

«Το ξέρω, Τσάρλι».

«Ο θεός δεν έρχεται να με πάρει γιατί φοβάται πως θα του κλέψω την δουλειά».

«Θα μπορούσες».

«Θα μπορούσα να κλέψω και την δουλειά του διαβόλου».

«Έτσι είναι».

«Εσύ πόσων χρονών είσαι;»

«71».

«71»;

«Ναι».

«Είσαι γέρος κι εσύ».

«Ω, το ξέρω Τσάρλι».

Το βιβλίο αυτό περιέχει ημερολογιακές σημειώσεις του Τσαρλς Μπουκόβσκι από το 1991 ως το 1993 και δημοσιεύτηκε δυο χρόνια μετά τον θάνατό του. Σημειώσεις για τον τζόγο, τα γηρατιά, τη συγγραφή, αναμνήσεις από τα παλιά. Δεν είναι ένα σπουδαίο βιβλίο. Σε κάποιον νέο αναγνώστη του Μπουκόβσκι θα συνιστούσα να ξεκινήσει με κάποιο από τα κλασικά πεζά του, όπως το Ταχυδρομέιο, Άνθρωπος για όλες τις δουλειές, Γυναίκες, Τοστ ζαμπόν ή τις σπουδαίες συλλογές διηγημάτων Ιστορίες μιας θαμμένης ζωής και Ερωτικές Ιστορίες καθημερινής τρέλας. Και, φυσικά, τα ποιήματά του. Γιατί ο Μπουκόβσκι ήταν κυρίως ποιητής. Εκεί βρίσκονται τα μεγάλα αριστουργήματά του. Βέβαια και σε αυτό το βιβλίο ο αναγνώστης θα βρει σελίδες καθαρού μπουκοβσκικού μεγαλείου 

… Το μυαλό μου ήταν άδειο. Άρχισα να κρυώνω. Όντας γερομαλάκας, σκέφτηκα πως το καλύτερο ήταν να φορέσω το σακάκι μου. Κατέβηκα με τις κυλιόμενες σκάλες από τον τέταρτο όροφο. Ποιος εφηύρε τις κυλιόμενες σκάλες;  Σκαλοπάτια που κινούνται. Τώρα, μιλάμε για τρέλα. Οι άνθρωποι ανεβοκατεβαίνουν κυλιόμενες σκάλες, ασανσέρ, οδηγούν αυτοκίνητα, έχουν πόρτες στο γκαράζ που ανοίγουν με το πάτημα ενός κουμπιού. Ύστερα πηγαίνουν στα γυμναστήρια γα να διώξουν το λίπος. Σε 4000 χρόνια δεν θα έχουμε πια πόδια, θα κινούμαστε πάνω στις κωλοτρυπίδες μας ή ίσως θα κυλάμε σαν τα αγριόχορτα που παίρνει ο άνεμος. Κάθε είδος καταστρέφει τον εαυτό του. Αυτό που σκότωσε τους δεινόσαυρους ήταν πως έφαγαν τα πάντα κι ύστερα χρειάστηκε να φάει ο ένας τον άλλον κι αυτό οδήγησε στο να απομείνει ένας και πέθανε ο γαμημένος απ’ την πείνα.

Τα έργα του Μπουκόβσκι χαρτογραφούν μια κοινωνία που πορεύεται έχοντας χάσει κάθε νόημα. Ο Μπουκόβσκι δεν αναζητά νόημα. Κοιτάζει κατάματα το Κενό και σαρκάζει. Φτηνές γυναίκες, άσκοποι καυγάδες, μεθύσια, γαμήσια, ξενύχτια, τζόγος – διαδοχή γεγονότων στο Πουθενά και για το Τίποτα. Ακόμα κι αν ο Τσινάσκι (το alter ego του) ζούσε μιαν άλλη ζωή, μια εντελώς αντίθετη (είχε μόνιμη δουλειά, οικογένεια, καθαρός από πιοτό κτλ) και πάλι στο μπουκοβσκικό σύμπαν τίποτα δεν θα είχε νόημα. Σε αυτή την τρύπα η συντήρηση/διαιώνιση της ζωής είναι το ίδιο παράλογη με την αυτοκαταστροφή.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν από λίγους από τις εκδόσεις Ηριδανός σε μετάφραση Γιάννη Λειβαδά.

——-

Δείτε επίσης: Charles Bukowsky:  The Aliens και My Computer.

Για τον Λάκη Λαζόπουλο

1. Ο Λάκης Λαζόπουλος είναι ο σύγχρονος Αριστοφάνης.

Δεν έχω καμιά όρεξη να διαφωνήσω μ’ αυτό.

Έχω όμως τρομερό κέφι να θυμίσω ποιος ήταν ο Αριστοφάνης και τι αντιπροσώπευε:

Ο Αριστοφάνης, το λοιπόν, ήταν ένας ολιγαρχικός του κερατά, σφοδρός πολέμιος της Δημοκρατίας, φιλολάκων (προδότης της πατρίδας του δηλαδή), ένας μνησίκακος συντηρητικός άνθρωπος, που τίποτα καινούργιο δεν του άρεσε και νοσταλγούσε τα παλιά. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία των Βατράχων: Εκεί κρίνει ότι η τραγωδια του καιρού του έχει ξεπέσει και για να την διορθώσει, στέλνει τον ήρωά του στον Άδη και φέρνει πίσω τον Αισχύλο -τρεις γενιές πριν!- για να κατατροπώσει τους νέους ποιητές.

Φυσικά, ο Λάκης αγαπά τα νέα παιδιά…

2. Ο Λάκης Λαζόπουλος είναι σατιρικός καλλιτέχνης.

Μπα!

Ο Λάκης Λαζόπουλος δεν κάνει σάτιρα. Ο Λάκης Λαζόπουλος ξεφωνίζει ανθρώπους. Κάνει τους θεατές του να γελάνε σερβίροντάς τους ατάκες μνησίκακης αδερφής.

Αν δεν ήταν μνησίκακος, αν έκανε απλώς σάτιρα, στις συνεντεύξεις του θα διευκρίνιζε ότι δεν έχει κάτι προσωπικό με τα θύματά του. Ότι κάνει μόνο τη δουλειά του. Αλλά όχι. Ο Λάκης και στις συνεντεύξεις του κατατροπώνει όσους βρίσκονται στο δρόμο του. Και απειλεί ότι θα γίνει «της Τρίτης».

Επιτρέψτε μου εδώ να σημειώσω ότι κάποια στιγμή θα πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε ότι δεν είναι αστείο να ξεφωνίζουμε ανθρώπους. Είναι θλιβερό -για κείνον που το κάνει πρωτίστως. Και τραγικό. Γιατί δείχνει, με τον πιο αδιάψευστο τρόπο, την πλήρη απουσία αυτογνωσίας και δυνατότητας ενδοσκόπησης.
Ο άνθρωπος που συστηματικά δείχνει το ελάττωμα του συνανθρώπου του, ο άνθρωπος που καραδοκεί να προκαλέσει το γέλωτα με την μειονεξία του άλλου, δεν είναι ισορροπημένος.

3. Μα τι να κάνει κι αυτός, αφού του δίνουν αφορμές;

Αυτό είναι το αγαπημένο μου επιχείρημα του Λάκη και των υποστηρικτών του. Είναι αυτό που μου προσφέρει άφθονο, από καρδιάς γέλιο.

Δηλαδή πιστεύει ο κ. Λαζόπουλος ότι ζούμε σε σχέση και αναφορά με κείνον; Πως ό,τι κάνουμε και ό,τι λέμε τίθεται υπό την κρίση του; Ίσως να τον σοκάρει αυτό που θα πω, αλλά ζούμε σε σχέση και αναφορά με την σύντροφό μας, τους συγγενείς μας, τους φίλους μας, τον Θεό μας εν τέλει. Όχι με τον Λάκη.

Ο Λάκης ας σχολιάσει, ας κράξει, ας σατιρίσει, ας κανιβαλίσει τις πράξεις και τα λόγια μας -όπως τα όρνια το ψοφίμι- αλλά ας σταματήσει να πιστεύει ότι ζούμε και ζει για να μας κρίνει. Δεν είναι Θεός -ας τον ενημερώσει κάποιος.

4. Εντάξει, αλλά η σάτιρα δεν έχει όρια.

Φυσικά και έχει.

Η ίδια η ζωή έχει όρια και λέμε στα σοβαρά ότι δεν έχει η σάτιρα;

Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να εξοντώνει ηθικά συνανθρώπους του, να προσβάλλει την τιμή και την αξιοπρέπειά τους, να τους καθιστά στόχο, να τους γελοιοποιεί συστηματικά εν ονόματι μιας άνευ ορίων σάτιρας.

5. Αν δεν σου αρέσει ο Λαζόπουλος, γιατί ασχολείσαι μαζί του;

Ειλικρινά δεν έχω καμιά διάθεση να ασχοληθώ με τον Λάκη Λαζόπουλο. Κι ούτε ασχολούμαι δηλαδή. Θέμα μου είναι το φαινόμενο Λάκης Λαζόπουλος, που σαν μολυσματικός ιός μεταδίδεται τις Τρίτες από την βραδινή ζώνη του Alpha σε όλες τις ζώνες, όλων των ημερών, όλων των καναλιών. Το φαινόμενο Λάκης Λαζόπουλος που παρουσιάζει και προβάλλει τον Λάκη ως κορύφωση του πολιτισμού του τηλε-ανθρώπου ( ως τηλε-άνθρωπο εννοώ όχι μόνο όσους κάνουν τηλεόραση, αλλά και όσους καταναλώνουν). Είναι ο πολιτισμός που θεωρεί ως μεγάλο συνθέτη τον Σταμάτη Κραουνάκη και ως σπουδαίο συγγραφέα τον Φρέντυ Γερμανό. Που χαϊδεύει τα αριστερά αντανακλαστικά του όχλου με τον Λάκη σε ρόλο αριστερού ιεροκήρυκα να προβάλει ως μοντέρνο, καινούργιο, και προοδευτικό ό,τι πιο μίζερο, πιο οπισθοδρομικό, πιο αντικοινωνικό και σκοταδιστικό. Που προκρίνει τον εύκολο συναισθηματισμό κι όχι την δύσκολη λογική.

Φορτηγά στην Εθνική

Είναι πλέον γεγονός: Επιτράπηκε πάλι σε φορτηγά και σε νταλίκες να κυκλοφορούν στις Εθνικές Οδούς τα Σαββατοκύριακα.

Λες και δεν είναι αρκετοί οι χιλιάδες εκδρομείς, άρθηκε η απαγόρευση κυκλοφορίας των βαρέων οχημάτων <= Το αποτέλεσμα της πρόσφατης αντικοινωνικής «απεργίας» των ιδιοκτητών φορτηγών.

Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών και να προφητεύσω δυστυχήματα και καταστροφές. Και μόνο η ταλαιπωρία ή το τρομακτικό θέαμα της μιας νταλίκας να προσπερνά την άλλη, το οποίο είναι συχνότατο, είναι αρκετά.

Και φταίνε γι’ αυτό η Κυβέρνηση, που υποχώρησε σε αυτά τα αιτήματα των ιδιοκτητών των βαρέων οχημάτων. Και τα κόμματα της Αριστεράς, φυσικά, που δίνουν την ηθική κάλυψη και υποστηρίζουν όλες τις κινητοποιήσεις ανεξαρτήτως αιτημάτων, ανεξαρτήτως τιμήματος.

 

Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει κάτι για να διορθωθεί αυτό το φοβερό λάθος…