Συνέντευξη Σαββόπουλου

Στο τελευταίο φύλλο του free-press FAQ ο Διονύσης Σαββόπουλος παραχωρεί συνέντευξη στον Θ. Λάλα και τον Μ. Τσιλιμίδη.

Ομολογώ: Ξεκίνησα να την διαβάζω ανόρεχτος. Από τη μια οι καλλιτέχνες μας δεν λένε και τίποτα στις συνεντεύξεις τους πέρα από συναισθηματικές κοινοτοπίες. Κι απ’ την άλλη ο ίδιος ο Σαββόπουλος τα τελευταία χρόνια φαίνεται κουρασμένος, στομωμένος, να αναμασάει τα παλιά χωρίς να έχει κάτι καινούργιο να πει. Η απόφασή του να σταματήσει να γράφει καινούργια τραγούδια ήταν ό,τι πιο σοφό έχει κάνει τα τελευταία πολλά χρόνια.

Διευκρινίζω: Το πιο σοφό που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια σε σχέση με το παρελθόν του. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, το χειρότερο τραγούδι του Σαββόπουλου από τον πιο αδιάφορο δίσκο του, κάνει να φαίνονται θλιβερές σκατούλες εκείνα των νεώτερων ομοτέχνων του.

Ξεκίνησα να διαβάζω -για να επιστρέψω στη συνέντευξη- ανόρεχτος, αλλά γρήγορα η διάθεσή μου άλλαξε. Ναι, ο Σαββόπουλος επαναλαμβάνει όλα εκείνα που με έχουν κουράσει τα τελευταία χρόνια, αλλά δείχνει μια εντυπωσιακή γνώση των υπόγειων διαδρομών της κοινωνίας. Για παράδειγμα:

Λένε ότι ζούμε σε εποχή που δεν δημιουργεί μεγάλα έργα. Το συμμερίζεστε αυτό;

Δεν μπορεί να είναι σταθεράς ροής τα μεγάλα πράγματα. Στη δική μου δουλειά είχαμε μια καταπληκτική άνθηση στη δεκαετία του ’60. Όπως και στον κινηματογράφο και παντού… Τι θα γίνει δηλαδή; Κάθε δεκαετία θα έχουμε και μια άνθηση; Δεν μπορεί να συμβεί αυτό… Ήταν μια εποχή της ελπίδας το ’60 ενώ τώρα είναι η εποχή της απελπισίας.

Με ποια έννοια;

Με την έννοια ότι πολύ συχνά νιώθεις την απουσία νοήματος.

Δηλαδή ελπίδα είναι το νόημα.

Ακριβώς. Εάν κάτι έχει νόημα, τότε εντάξει. Κι είναι δύσκολο. Το ’60 ήταν δύσκολα τα πράγματα, δεν υπήρχαν πολλές δυνατότητες αλλά παρήχθη ελπίδα. Σήμερα οι άνθρωποι ταξιδεύουν, ντύνονται, τρέφονται -αλλά από κάτω έχει απελπισία το όλον πράγμα. Διότι η απουσία νοήματος -όπως ξέρεις- γεννά την απελπισία. Δηλαδή οι στιγμές εκείνες που είσαι στην καρέκλα σου και λες «Τώρα εγώ τι ρόλο παίζω; Τι ακριβώς κάνω εγώ εδώ;» ας πούμε…

«Γιατί περνάει ο χρόνος;»

Ή «Γιατί πρέπει να κάνω εγώ αυτό; Με την κυρία που είναι μέσα στην κουζίνα τι σχέση έχουμε – και με πρήζει κιόλας;»… Δηλαδή ολοένα και και πιο συχνά οι άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με τέτοιου είδους υπαρξιακά ερωτήματα. Λες και είναι φιλόσοφοι. Μπορεί να μηνκαταφέρνουν να τα διατυπώσουν, αλλά εγώ σου μιλάω για το αίσθημα που έχουν. Αυτό έχω καταλάβει – αυτό αισθάνομαι…

Συμπέρασμα: Ο Σαββόπουλος έχει εικόνα για την ανομολόγητη πραγματικότητα του καιρού μας (αυτό που λέει αίσθημα), κι ας μη μπορεί να το μετατρέψει σε τραγούδι. Ίσως στο μέλλον να μπορέσει. Αλλά κι αν δεν τα καταφέρει, δεν έχει τόση σημασία. Σαράντα χρόνια έγραφε τραγούδια και παρήγαγε έργο σπουδαίο.

Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι ευλογο: Οι νεώτεροι -έντεχνοι και άτεχνοι- όμως σε αυτή την κοινωνία δεν ζουν; Δεν την αντιλαμβάνονται; Δεν φιλοδοξούν να την εκφράσουν; Γιατί αναλώνονται σε εφήμερα ερωτικά τραγουδάκια-τσίχλες εφηβικού προβληματισμού; Ποιος νοιάζεται για αυτά;

————–

Για τον Σαββόπουλο δες και ΑΥΤΟ

Advertisements

21 thoughts on “Συνέντευξη Σαββόπουλου

  1. Citronella 11/06/2008 στο 7:18 μμ Reply

    Χμ.. φοβάμαι «νοιάζεται» η πλειοψηφία, με την έννοια ότι τα καταναλώνει ανάμεσα στην Χαβάη το begging και την διαφήμιση του jumbo bebe –
    και εδώ όπως και στα υπόλοιπα, η αρχή της ήσσονος προσπάθειας. Αφού περνάνε αυτά, λέμε ότι αυτό θέλει ο κόσμος και ξεμπερδεύουμε. Γιατί να κουραστούμε?

    (Για να μην δώσω και λάθος εντυπώσεις, κι εγώ «καταναλώνω» διάφορα, μάλιστα σε όσο χειρότερη φάση είμαι σε τόσο πιο ανεγκέφαλη «μουσική» στρέφομαι, ίσως αυτή η ανάγκη τελικά καλύπτεται.. της λοβοτομής.
    Αλλά μετά από λίγο μού βγαίνει μια αλλεργία και επιστρέφω στην σταθερή αξία που λέγεται Stones.. και μετά ξαναβρίσκω τον δρόμο για την μουσική.
    Όσο για τον Νιόνιο, με καλύπτει το συμπέρασμά σου.)

    Αυτά.. ακούγοντας U2: )

  2. nomansland 11/06/2008 στο 9:43 μμ Reply

    …κοίτα Φώτη απολύτως συμφωνώ με το ότι «Η απόφαση του Σαββόπουλου να σταματήσει να γράφει καινούργια τραγούδια ήταν ό,τι πιο σοφό έχει κάνει τα τελευταία πολλά χρόνια», επίσης συμφωνώ και επαυξάνω στο ότι «το χειρότερο τραγούδι του Σαββόπουλου από τον πιο αδιάφορο δίσκο του, κάνει να φαίνονται θλιβερές σκατούλες εκείνα των νεώτερων ομοτέχνων του»…στο είχα πει και παλιότερα ότι ο Σαββόπουλος είναι τρομερός παραμυθάς, εγώ όποτε τον πετυχαίνω να μιλάει, απλώς τον απολαμβάνω…

    * με τον όρο «παραμυθάς» καθόλου δεν εννοώ ψεύτης, εννοώ ότι ξέρει να τα λέει και να σε μαγεύει…σαν το Νίκο Πιλάβιο τότε με τον παραμυθά στις ασπρόμαυρες οθόνες μας…

  3. fvasileiou 11/06/2008 στο 9:59 μμ Reply

    @Citronella
    Σοβαρά;
    Εγώ όσο πιο σκοτεινή διάθεση έχω, τόσο πιο σκοτεινό θέλω να είναι το τραγούδι που θα ακούσω, η ταινία που θα δω, το βιβλίο που θα διαβάσω. Κάτι ανέμελο και φωτεινό με πετάει απ’ έξω.

    @nomansland
    Συμφωνώ με το παραμυθάς. Ή, για να χρησιμοποιήσουμε τον αγγλικό ανθρωπολογικό όρο «storyteller». Είναι ένα ταλέντο που είναι υπό εξαφάνιση.

  4. agorafoviagr 12/06/2008 στο 8:44 πμ Reply

    «Σήμερα οι άνθρωποι ταξιδεύουν, ντύνονται, τρέφονται -αλλά από κάτω έχει απελπισία το όλον πράγμα. Διότι η απουσία νοήματος -όπως ξέρεις- γεννά την απελπισία. Δηλαδή οι στιγμές εκείνες που είσαι στην καρέκλα σου και λες “Τώρα εγώ τι ρόλο παίζω; Τι ακριβώς κάνω εγώ εδώ;” ας πούμε…» είναι τα λόγια του Σαββόπουλου στη συνέντευξη. Νομίζω ότι λέει μία μεγάλη και πικρή αλήθεια. Όσο για το σημερινό χώρο στο Ελληνικό τραγούδι, σε πολλές περιπτώσεις βλέπω το «από φωνή κορμάρα». Σήμερα κάποιους τραγουδιστές, τους ακούς στο CD με αυτά τα μαραφέτια, που σου κάνουν τη φωνή να ακούγεται όμορφη και όταν πας να τους ακούσεις από κοντά….Ενώ οι παλιοί, είτε τραγουδούσαν στους παλιούς δίσκους βινυλίου είτε «ζωντανά» ήτανε το ίδιο. Χώρια που ακόμα και αν μεγαλώσανε, τη φωνή τους δεν τη χάσανε. Για εμένα ο τραγουδιστής φαίνεται, όταν τραγουδάει live, ζωντανά. Σήμερα, αν κανείς από κάποιους και κάποιες τραγουδίστριες τραγουδήσει «ζωντανά», θα αρχίσουν να γκαρίζουν κάποια άλλα ζωντανά από τα γέλια.
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  5. agorafoviagr 12/06/2008 στο 8:45 πμ Reply

    Ξέχασα. Καλή μέρα να έχουμε φίλε μου Φώτη 🙂 Η Οδύσσεια με τον οδοντίατρο συνεχίζεται. Τρεις απονευρώσεις….
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  6. SOFIA 12/06/2008 στο 6:24 μμ Reply

    Το κακό είναι ότι νοιάζονται πολλοί! Τα καταναλώνουν όπως τις τσιχλόφουσκες και περιμένουν κάθε τόσο για κάτι «καινούργιο»… Πόσο καινούργιο μπορεί να είναι κάτι, όταν αυτό που το γράφει, γράφει 30 σουξεδάκια την ημέρα;
    Θα συμφωνήσω πάντως μαζί σου, όταν η διάθεση είναι σκοτεινή, η μουσική πρέπει να είναι ανάλογη… Θέλω να με ρίχνει κι άλλο βρε αδερφέ!!! Μήπως έχω πρόβλημα;
    Καλησπέρα Φώτη μου!

  7. fvasileiou 12/06/2008 στο 8:25 μμ Reply

    @agorafoviagr
    Χαρά στο κουράγιο σου αγαπητέ μου, που ενώ έχεις οδοντίατρο για τρεις απονευρώσεις, μπορείς να σκέφτεσαι και την κατάσταση του ελληνικού τραγουδιού!

    @SOFIA
    Το ερώτημα είναι αν υπάρχει και κάτι άλλο που αξίζει να καταναλωθεί. Νομίζω ότι πάνε χρόνια από τότε που έγινε μεγάλο σουξέ ένα ελληνικό τραγούδι. Βαρεμάρα παντού.
    Κατά τ’ άλλα, το πρόβλημα το έχω πρώτος εγώ!

  8. apos 12/06/2008 στο 9:22 μμ Reply

    Δεν θα διαφωνήσω με τον Νιόνιο. Απλά μια παρατήρηση: οι «παλιοί» έχουν πάντα μια τάση ναρκισσισμού. Μετά από αυτούς δεν υπάρχει τίποτα καλό. Εκείνοι τα είπαν όλα. Σε ένα βαθμό ισχύει, αλλά το γενικεύουν.

  9. Theoprovlitos 12/06/2008 στο 10:05 μμ Reply

    Εγω νομιζω πως οι λογοι ειναι δύο, ο εξης ένας: Ζουμε στην εποχη του γκριζου μέσου όρου.

    Οι δισκογραφικες απευθύνονται σε αυτο που θεωρουν εκεινες μεσον όρο. Και ο μεσος όρος αυτός ειναι γκριζος γιατι δεν εχει κανενα όραμα, κανενα προβληματισμο και κανενα ιδανικο απλά γιατι τα ιδανικα σημερα άλλοι τα απαξιωνουν ως ντεμοντε ενω άλλοι τα απαξιωνουν υπερασπίζοντας τα με εναν χυδαίο τρόπο.

    Μοιραια ο μεσος ορος θυμιζει φτηνη βιντεοταινια του ’80 με τον Σταθη Ψαλτη με τιτλο «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα». Οπότε και τα άσματα της αυτης θεματολογιας είναι.

    Αλλα και αυτοι που τα γραφουν δεν ειναι δα και καλυτεροι. Αν δεν εχεις πονεσει, προβληματισθει κλπ πως να καταγραψεις σε ενα στιχο αυτο που σε βασανίζει. Αν τα ενδιαφέροντα σου περιορίζονται στη Μαγια Τσόκλη και τα ταξίδια, μοιραία τραγουδια για την Χαβάη θα γραφεις.

  10. fvasileiou 12/06/2008 στο 11:41 μμ Reply

    @apos
    Αυτό για τους «παλιούς» το λέει κι ο Φοίβος Δεληβοριάς σε ένα τραγουδάκι του στον τελευταίο δίσκο του. Ο Φοίβος Δεληβοριάς που πλασαρίστηκε ως ο νέος Σαββόπουλος. Αλλά, πες μου σε παρακαλώ, τι εκφράζει ο Φ.Δ. σήμερα και ποιον.
    (Όχι, δεν θα βάλω κανέναν να συγκρίνει τι εξέφραζε και τι σήμαινε ο Σαββόπουλος στα 35 του και τι ο Φ.Δ. σήμερα).
    Κατά τ’ άλλα, θα υπάρχουν και νάρκισσοι. Δεν με αφορούν – όπως, καταλαβαίνω, κι εσένα.

    @Theoprovlitos
    Δεν είμαι σίγουρος ότι είναι ευθύνη των εταιριών. Όχι ότι αυτές είναι αθώες. Όπως δεν είναι αθώο και το κοινό. Αθώοι δεν υπάρχουν. Εγώ νομίζω ότι πολύ απλά δεν γράφονται καλά ελληνικά τραγούδια πλέον. Οπότε τι να βγάλουν και οι εταιρίες, τι να τραγουδήσουν οι τραγουδιστές, τι να αγοράσει ο κόσμος και πάει λέγοντας.

    Αλλά, τι σχέση έχουν τα ταξίδια και η Τσόκλη με την πρωτοψαλτιάτικη Χαβάη; Και πώς, ειδικά εσύ, αναφέρεσαι στα ταξίδια με τόνο κάπως απαξιωτικό;

  11. agorafoviagr 13/06/2008 στο 12:43 πμ Reply

    Φίλε μου Φώτη τι να κάνω….Και ο πόνος για να περάσει τραγούδι θέλει 🙂 Οι Έλληνες το έχουμε αυτό το χαρακτηριστικό, κατά τη γνώμη μου, να έχουμε το τραγούδι και στη χαρά, και στη λύπη και στην ειρήνη αλλά και στον πόλεμο όπου με τραγούδι πηγαίναμε!
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  12. fvasileiou 13/06/2008 στο 9:21 πμ Reply

    @agorafoviagr
    Δεν έχει κι άδικο. Ελπίζω να τελειώσει γρήγορα η περιπέτεια και τα τραγούδια να συνοδεύουν άλλες πιο ευχάριστες στιγμές της ζωής σου κι όχι τον πόνο από τον τροχό.

  13. marjá 13/06/2008 στο 10:37 πμ Reply

    Ταπεινή μου γνώμη ότι τραγούδια γράφονται και μια χαρά τραγουδοποιούς έχουμε. Ισως να μην τους έχουμε ανακαλύψει ακόμη, ίσως να μην προβάλλονται τόσο… Η ελληνική τραγουδοποιία έχει απ’ όλα τα λέλουδα μέσα. Φτάνει να ξέρουμε ποιο θα μυρίσουμε, την τσουκνίδα ή την απέριττη μαργαρίτα. 🙂

  14. fvasileiou 13/06/2008 στο 11:12 πμ Reply

    Στα επιμέρους που θέτεις, θα συμφωνήσω μαζί σου. Ας πούμε:
    -Τραγουδοποιούς μια χαρά έχουμε;
    -Ναι, θα σου πω.
    -Τραγούδια γράφονται;
    -Μα φυσικά.
    -Προβάλλονται όλα το ίδιο;
    -Ε, όχι.
    -Υπάρχουν πολλά λουλούδια στον μπαχτσέ;
    -Βέβαια.

    Αλλά δεν είναι αυτό που με απασχολεί. Διαπιστώνω ότι η πραγματικότητα που ζούμε όλοι μας, δεν εκφράζεται/περιγράφεται/αποτυπώνεται στα τραγούδια. Όπως δεν εκφράζεται/περιγράφεται/αποτυπώνεται ούτε στα σήριαλ…

  15. ανασαιμιά 13/06/2008 στο 12:10 μμ Reply

    H σοφία του Νιόνιου έγινε αντιληπτή μέσα από τα τραγούδια του από την πρώτη στιγμή.Είτε αρέσουν οι νεώτεροι στίχοι του, είτε όχι εκεί που όλοι συμφωνούνε είναι ότι ο άνθρωπος-καλλιτέχνης αυτός, έχει μία γνήσια δική σου σοφία και φιλοσοφία.Απλή όπως εκείνη των παπούδων μας που προερχόνταν από τα βιώματα, τις εμπειρίες τους και τις εικόνες που τους περιέβαλαν.
    Αν όπως ισχυρίζεσαι η απόφασή του να σταματήσει να γράφει είναι σοφή, αυτό σημαίνει ότι τα τραγούδια που έχει γράψει τελευταία απλά δε σε εκφράζουν πια. Διαφορετικά αντιλαμβάνεται ο καθένας τους στίχους ανάλογα με τη κατάσταση που βιώνει.Οπότε σεβαστή η άποψή σου. Όσο για τη δική μου άποψή, τα τελευταία τραγούδια που έγραψε στο «χρονοποιό» το 1999 που ήταν και η τελευταία του δισκογραφική δουλειά (Εξαιρείται το «Σαββόραμα» γιατί περιέχει παλιά τραγούδια), τα έχω αγαπήσει εξ ίσου με τα παλιά του.Απλά, κάθε δίσκογραφική του δουλειά εκφράζει μια εποχή. Έναν κόσμο βαθύτατα προσωπικό και ελληνικό .
    Σου μεταφέρω τους στίχους από το τραγούδι «Πρωτοχρονία» από τον «Χρονοποιό».

    Πρωτοχρονιές σε χρόνους άλλους
    Πρωτοχρονιές με τους μεγάλους
    μικρός εσύ μικρός κι ο χρόνος
    αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως

    Λίγο μετά στα δεκαεφτά
    με τους γονιούς σου ήσουν πάλι
    μα αισθανόσουν ήδη απών
    σε συντροφιά συμμαθητών
    το σπίτι σου έχανε εξουσία
    κι ο χρόνος την κρυφή του ουσία

    Ύστερα γιόρταζες με φίλους
    σ’ ένα δωμάτιο καπνού
    το θαύμα πάλι ήταν αλλού
    στις παιδικές Πρωτοχρονιές σου
    στο χρόνο που άλλαζε μαζί σου
    πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου

    Τώρα τι κλαις και τι γκρινιάζεις
    Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις
    την λίγη πίστη του ενηλίκου
    στην παιδική ανατολή του

    Πρωτοχρονιές γιορτές του χρόνου
    Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου
    πως θα τις γιόρταζες εσύ
    τώρα που έχεις το κλειδί ;

    Μικρό κλειδί και σ’ οδηγάει
    σ’ ένα παράσπιτο στο πλάι
    σ’ ένα μικρό – μικρό πλανήτη
    πλάι στο μεγάλο άδειο σπίτι

    Πάει ο καιρός που οι δικοί σας
    σκηνοθετούσαν την γιορτή σας
    και είσ’ εσύ που πρέπει τώρα
    να υψώσεις της γιορτής τα δώρα

    Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει
    Χρονοποιός ας είναι η λέξη
    γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
    κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα

    Είναι ένα τραγούδι που μου μιλάει κατ’ευθείαν στη ψυχή μου. Και μη μου πεις οτι δεν σε εκφράζει και σένα. ‘Ελα και μια βόλτα στο blog μου εδώ
    άκου και το «καλοκαίρι» από το ίδιο cd και ξανάρχομαι να συνεχίσουμε τη συζήτηση. 🙂
    ‘Oσο για το άλλο θεμα που έθεσες περί άλλων καλλιτεχνών τραγουδοποιών θα σχολιάσω στην επόμενη επίσκεψή μου.Ελπίζω να μη σε κούρασα με το σχόλιοσεντόνι μου αλλά η ανάρτηση αυτή …σηκώνει μεγάλη συζήτηση.
    Ευχαριστώ που με ανέχτηκες 🙂

  16. Γιωτόμπαλο 13/06/2008 στο 12:17 μμ Reply

    Κι εμένα μου αρέσει ο Σαββόπουλος…

    Αλλά κι Φοίβος δεν είναι κι άσχημος, ρε Φ¨ωτη…

  17. Theoprovlitos 13/06/2008 στο 12:43 μμ Reply

    Δικαιως αναρωτιεσαι για ταξιδια ειδικα από μενα. Ισως γιατι παντα τα έβλεπα σαν διψα για μαθηση και πηγη καλως εννοούμενου προβληματισμου, αφορμή για να γνωρισεις την διαφορετικότητα, να βγεις από τον εαυτό σου, να πειραμαστιστεις με τα όριά σου, να γινεις καποιος άλλος που δεν ήσουν μέχρι τότε. Δεν ήταν η φιλοσοφία του ξεσκαω και περναω καλά. Όχι ότι ενιοτε δεν το εχω κανει και εγω. Πόσοι και ποσοι δεν πανε ταξιδι και επιδιώκουν να περάσουν ΑΚΡΙΒΩΣ οπως περνουν στον τόπο κατοικίας τους.

    Υπ αυτην την εννοια τα ανεφερα απαξιωτικά. Ενταγμενα σε ένα lifestyle του άγομαι και φερομαι όπου με πάει η μοιρα μου αρκει να ξεφυγω από έναν κοσμο που τον σέρνω πάντα μαζί μου και μέσα μου.

    Δηλαδη τι να μας πουν και ο στιχουργοι από την ζωή τους καημένεεε.

  18. fvasileiou 13/06/2008 στο 2:12 μμ Reply

    @ανασαιμιά
    Μα τι το θες αυτό το «ευχαριστώ γιατί με ανέχτηκες»; Αν έχουν κάποιο νόημα τα μπλογκ, είναι ακριβώς για να συζητάμε. Να εκφράζουμε τις απόψεις μας, να συμφωνούμε και να διαφωνούμε.

    Οι «Πρωτοχρονιές» είναι ένα παλιό τραγούδι, το έγραψε στα μέσα του ’80 για ένα τηλεοπτικό εορταστικό show. Το θυμάμαι σαν όνειρο.

    Έχεις δίκιο ότι ο «Χρονοποιός» ήταν ένας πολύ καλός δίσκος. Για δυο λόγους κατά τη γνώμη μου: 1. Γιατί ο Σαββόπουλος ξέρει τη δουλειά, όπως λέει κι ο ίδιος. Ξέρει πώς να γράψει ένα καλό τραγούδι. Αλλά τον μεγάλο καλλιτέχνη, που σαφώς είναι ο Σ., δεν τον κάνουν τα 5-10 καλά τραγούδια. Αλλά κάτι ευρύτερο, υψηλότερο. Κάτι που οι δίσκοι του μέχρι τα «Τραπεζάκια» το είχαν. 2. Ο τρόπος που ηχογραφήθηκε έδωσε έναν ιδιαίτερο ήχο. Πρώτα τραγούδησε τα τραγούδια με μια κιθάρα και μετά έβαλε τα άλλα όργανα. Δούλεψε με τρόπο αντίστροφο του συνηθισμένου και αυτό τον οφέλησε.

    Περιμένω την συνέχεια κι αν χρειαστεί κάνω και ξεχωριστό ποστ.

  19. fvasileiou 13/06/2008 στο 2:15 μμ Reply

    @γιωτόμπαλο
    Για τον Φ.Δ. έχουμε συζητήσει και στο παρελθόν. Ας βγάλει κανά δίσκο και τα ξαναλέμε…

    ΥΓ. έχεις και γαμώ τα nick

    @Τheoprovlitos
    Εγώ στο έχω πεί: Περιμένω να σταματήσεις να κρανιώνεσαι από την επικαιρότητα και να γράψεις ακριβώς για αυτά τα ταξίδια σου…

  20. ανασαιμιά 13/06/2008 στο 8:38 μμ Reply

    «Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι ευλογο: Οι νεώτεροι -έντεχνοι και άτεχνοι- όμως σε αυτή την κοινωνία δεν ζουν; Δεν την αντιλαμβάνονται; Δεν φιλοδοξούν να την εκφράσουν; Γιατί αναλώνονται σε εφήμερα ερωτικά τραγουδάκια-τσίχλες εφηβικού προβληματισμού; Ποιος νοιάζεται για αυτά;»

    Πάντα υπήρχαν «άτεχνοι» έντεχνοι και μη . Σε όλες τις εποχές και σε όλες τις μορφές της τέχνης. Δεν αξίζει το κόπο να γίνεται κουβέντα γι αυτούς.
    Θα αναφερθώ σε κάποια ονόματα σύγχρονων έντεχνων καλλιτεχνών-τραγουδοποιών.
    Θανάσης Παπακωνσταντίνου
    Σωκράτης Μάλαμας
    Μιλτιάδης Πασχαλίδης
    Μάνος Ξυδούς
    Διονύσης Τσακνής

    κλπ κλπ… έτσι ένα μικρό δείγμα.

    Φυσικά καλό είναι να μη γίνεται συγκριση έχωντας σα μέτρο τον Σαββόπουλο. Ο καθένας όμως είναι ξεχωριστός .

    Καλό σου βράδυ 🙂

  21. fvasileiou 13/06/2008 στο 8:54 μμ Reply

    @ανασαιμιά
    Όχι, είναι άδικο να τίθεται σαν μέτρο ο Σ.
    Μου αναφέρεις ονόματα για τα οποία κι εγώ καλά λόγια θα πω σε γενικές γραμμές. Όμως, όπως θα έλεγε κι ο Δ.Σ. : Το θέμα είναι αλλού…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: