Monthly Archives: Ιουλίου 2008

Πυροσβέστες της κερκίδας

Δεν υπάρχει τίποτα πιο εκνευριστικό από το να βλέπω στην τηλεόραση δημοσιογράφους και πολίτες να κατηγορούν την πυροσβεστική για ολιγωρία και κακό συντονισμό. Δηλαδή ο κάθε δημοσιογραφίσκος ή τσοπάνης ή παραθεριστής γνωρίζει καλλίτερα από τους αξιωματικούς του πυροσβεστικού σώματος για το πώς πρέπει να κινηθούν τα αεροπλάνα, τα ελικόπτερα και οι επίγειες δυνάμεις; Δεν το πιστεύω.

Έβλεπα στο χτεσινό δελτίο ειδήσεων του Mega (Σαβ. 26 Ιουλ) τον αντινομάρχη Δωδεκανήσου, του οποίου το όνομα δεν συγκράτησα, να παραδέχεται ότι τα τελευταία 10 χρόνια τα δάση της Ρόδου δεν καθαρίστηκαν, ούτε δημιουργήθηκαν αντιπυρικές ζώνες, ούτε συντηρήθηκαν οι δασικοί δρόμοι, τα οποία είναι ευθύνη της τοπικής αυτοδιοίκησης, δηλαδή δική του. Όταν η δημοσιογράφος τον ρώτησε πού οφείλεται το γεγονός ότι η φωτιά δεν μπορεί να σβήσει η φωτιά, ο αντινομάρχης απάντησε: «Στον κακό συντονισμό».

Αναρωτιέμαι σε ποιους απευθύνονται. Και ο αντινομάρχης Ρόδου και η μπαρουτοκαπνισμένη δημοσιογράφος.

Σήμερα το μεσημέρι, πάλι στο Mega, έλεγε η ίδια δημοσιογράφος, ότι τώρα που έσβησε η φωτιά οι κάτοικοι δεν κρατάν το στόμα τους κλειστό. Κατηγορούν, μας ενημέρωσε, την Πυροσβεστική για κακό συντονισμό, και γιατί προέβλεψε ότι το απόγευμα της Παρασκευής θα κοπάσουν οι άνεμοι, κάτι που δεν συνέβη. Είναι μεγάλο κρίμα, που φυσούσαν δυνατοί άνεμοι, όλοι λυπούμαστε, αλλά πιστεύω ότι δεν ευθύνεται (ακόμα τουλάχιστον) η Πυροσβεστική ή κάποιος άλλος φορέας για αυτό. Κάνω λάθος;

Και κάτι άλλο:

Βλέπω έξαλλους κατοίκους να λένε ότι οι ίδιοι σβήνουν τις φωτιές. Συγγνώμη, αλλά δεν το καταλαβαίνω: Τι θέλουν/θέλουμε δηλαδή; Ενώ η πυρκαγιά καίει έξω από το χωριό μας, εμείς να καθόμαστε ανέμελοι να ζαπάρουμε στην τηλεόραση και η φωτιά να σβήνεται μόνο από τους πυροσβέστες; Λυπάμαι, αλλά δεν γίνεται αυτό. Το κανάλι μπορεί να αλλάζει με το πάτημα ενός κουμπιού, αλλά η ζωή έχει διαδικασίες και απαιτεί και τη δική μας συμμετοχή.

Όπως διαδικασίες έχει και η Δημοκρατία, η οποία κι αυτή απαιτεί τη δική μας συμμετοχή…

Advertisements

Rosemary, η θεία του George Clooney…

Ο George δεν είναι απλώς ωραίος, ταλαντούχος και διάσημος, είναι και πολύ αγαπητός.Το ίδιο όμως ήταν και η θεία του, η Rosemary Clooney, τραγουδίστρια που έλαμψε τη δεκαετία του ’50.

Η εξαιρετική της φωνή, η σκηνική της παρουσία και η δροσερή της ομορφιά έχουν κάνει πολλούς να την τοποθετούν δίπλα στον Σινάτρα, την Έλλα και τον Ντιν Μάρτιν. Υπερβολές, θα μου πείτε. Σύμφωνοι, αλλά και η φιγούρα της Ρόζμαρι με τα ρετρό φουστανάκια, είναι κομμάτι του συλλογικού μύθου εκείνης της εποχής.

Η Ρόζμαρι δεν έχει να επιδείξει την πολιτική δράση του ανιψιού της, όμως κι αυτή βρέθηκε πολύ κοντά σε γεγονότα που έμελλε να αλλάξουν την ροή της ιστορίας: Το 1968 στεκόταν μόλις λίγα μέτρα παραδίπλα από τον Ρόμπερτ Κένεντι όταν τον δολοφονούσαν. Με τον Μπόμπι ήταν στενοί φίλοι και η δολοφονία του της έφερε κατάθλιψη. Η κατάθλιψη την έφερε στη ντρόγκα. Και τα δυο αυτά την οδήγησαν στην ψυχική και σωματική κατάρρευση. Έτσι η καριέρα της διακόπηκε.

Δυνατή γυναίκα και με την βοήθεια του μεγάλου Μπινγκ Κρόσμπι επανήλθε στην ενεργό δράση το 1976.

Το Mambo Italiano την έφερε στην κορυφή των charts το 1955:

Η διαμάχη του Οικουμενικού Πατριαρχείου με το Πατριαρχείο Μόσχας

Ξέρω ότι δεν υπάρχει πιο βαρετό θέμα συζήτησης από τα διοικητικά της Εκκλησίας. Τα όρια των μητροπόλεων, η «εισπήδηση», το αυτοδιοίκητο, η αυτοκεφαλία είναι έννοιες που προκαλούν άμεσα και έντονα χασμουρητά.

Κατά κάποιο τρόπο ο μέσος πολίτης απαιτεί από την Εκκλησία σήμερα δικαίωση των επιλογών του και του τρόπου ζωής του. Και να τον αφήνει ήσυχο.

Και ενώ έτσι έχουν τα πράγματα εν μέσω θέρους, ραστώνης, βαρεμάρας, οι εφημερίδες με πρωτοσέλιδα (το ΒΗΜΑ το έκανε και κύριο θέμα για δυο μέρες) κάνουν λόγο για κρίση στις σχέσεις Οικουμενικού Πατριαρχείου και Πατριαρχείου Μόσχας και για πιθανό σχίσμα. Την κρισιμότητα της κατάστασης την υπογραμμίζει και το γεγονός ότι ακόμα και τα τηλεοπτικά δελτία ξύπνησαν από τη νιρβάνα τους και έπαιξαν δίλεπτα ρεπορτάζ για το θέμα.

Τι συμβαίνει;

Ας αφήσουμε τους παπάδες κατά μέρος, γιατί το παιχνίδι είναι ευρύτερο:

Οι ΗΠΑ, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, προσπαθεί να αποσπάσει από την ρώσικη επιρροή τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Οι λόγοι είναι προφανείς: Προσπαθεί να περιορίσει την δύναμη και τις δυνατότητες της Ρωσίας.

Ένα μέσο για να το πετύχει αυτό ήταν οι χρωματιστές «επαναστάσεις» που χρηματοδότησε στις χώρες αυτές.

Ένα άλλο μέσο είναι να τις βάλει στο ΝΑΤΟ: Στην πρόσφατη σύνοδο της Συμμαχίας στο Βουκουρέστι, πέραν της Ελληνικής αντίδρασης για τα Σκόπια, είχαμε και την άρνηση πολλών χωρών, με πρώτες τη Γερμανία και την Γαλλία, να συναινέσουν στην είσοδο στο ΝΑΤΟ της Ουκρανίας και της Γεωργίας. Η εξέλιξη θεωρήθηκε διπλωματικό Βατερλό του Μπους.

Ένας τρίτος δρόμος για να αποκόψουν τις χώρες αυτές την ρώσικη επιρροή είναι η δημιουργία αυτοκέφαλων εκκλησιών, οι οποίες δεν θα υπάγονται στο Πατριαρχείο Μόσχας.

Συνεπώς η διαμάχη του Πατριαρχείου Μόσχας με το Οικουμενικό δεν είναι ένα μαλλιοτράβηγμα παπάδων, αλλά μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού παιχνιδιού, όπως η αντιπυραυλική ασπίδα, τα πετρέλαια της Κασπίας, οι αγωγοί πετρελαίου και αερίου κτλ.

Δυστυχώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο πατριάρχης Βαρθολομαίος παίζουν το παιχνίδι των Αμερικανών χωρίς να κρατούν ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα πια. Τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες με την Ουκρανία είναι ενδεικτικά, αλλά δεν είναι μεμονωμένα. Δυστυχώς. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αντί να προσπαθεί να ενώσει τους Ορθοδόξους όλου του κόσμου τους χωρίζει και τους δαιμονίζει.

Δυο επιπλέον λεπτομέρειες:

1. Τον ίδιο προσπάθησε να κάνει και η σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων: Κανονικά υπάγεται στο Πατριαρχείο της Σερβίας, αλλά οι σκοπιανοί θέλησαν να γίνουν αυτοκέφαλη Εκκλησία, αποκόπηκαν και αναζήτησαν αναγνώριση από τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Φυσικά του ήταν λίγο δύσκολο να αναγνωρίσει Εκκλησία της Μακεδονίας…

2. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο: Ενώ ο Οικουμενιστικός Πατριάρχης πριμοδοτεί αμερικανόφιλες αυτοκεφαλίες στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, αρνείται οποιαδήποτε συζήτηση για ίδρυση ενιαίας Αυτοκέφαλης Ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτό είναι, λέει, εθνικιστικό και αιρετικό! Ουσιαστικά μας λέει ότι και η Επανάσταση του 1821 είναι αποτέλεσμα εθνικισμού και αίρεσης και μεγαλόψυχα δεν μας ξεγράφει από τα δίπτυχα!!!

Φυσικά ο Ιερώνυμος στοιχήθηκε πίσω από τον Βαρθολομαίο. Δεν περιμέναμε τίποτα καλλίτερο από έναν μητροπολίτη Αθηνών

Πέντε παιδικά βιβλία και για μεγάλους

Προ καιρού σέρφαρα αμέριμνος στα ελληνικά μπλογκ και έπεσα σε κάποιον χαριτωμένο, ο οποίος είχε αναρτήσει έναν μακροσκελέστατο κατάλογο με ανθρώπους που θα ήθελε να πεθάνουν. Ήταν γραμμένο με το γνωστό εξυπναδίστικο ύφος των ημιμαθών, που αισθάνονται πολύ καλά με τον εαυτό τους, πολύ περήφανοι με αυτό που είναι, πολύ οχυρωμένοι στην μικροαστική τους μικρόνοια. Το λέω αυτό, γιατί δεν ευχόταν τον θάνατο των εμπόρων ναρκωτικών ή των βασανιστών (που και αυτό ηλίθιο είναι), αλλά όσων, για παράδειγμα, αν και ενήλικες, διαβάζουν Χάρι Πότερ. Έμεινα άναυδος από τον κρετινισμό του συμπαθούς μπλόγκερ, αλλά και από των φίλων του. Διότι, μέχρι την στιγμή που διάβασα εγώ την λίστα, από τα δεκάδες σχόλια δεν υπήρχε ούτε ένα επικριτικό. Όλα ήταν του τύπου «μπράβο μεγάλε, επιτέλους, κάποιος έπρεπε να τα πει».

Ήταν ένα σοκ. Πραγματικό σοκ.

Διότι λίγα πράγματα με χαλαρώνουν σε περιόδους πολλής δουλειάς και μεγάλης έντασης όσο ένα Μικυμάους ή μια περιπέτεια του Μικρού Νικόλα.

Γι’ αυτό προτείνω στους μεγάλους αναγνώστες μου, χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ, να αφεθούν σε βιβλία όπως τα παρακάτω:

Ρ. Λ. Στηβενσον, Το Νησί των Θησαρών

Γιο χο-χο, γιο χο-χο

σ’ ένα βαθύ μπουντρούμι

Γι χο-χο, γιο χο-χο

μ’ ένα μπουκάλι ρούμι

Είναι ίσως το απόλυτο αγορίστικο ανάγνωσμα. Κλασικό βιβλίο – δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Γραμμένο από τον Στήβενσον -μεγάλη μούρη της αγγλικής λογοτεχνίας, πατέρα του Δόκτορα Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ- διαθέτει όλα αυτά τα στοιχεία που αγαπούν τα παιδιά, αλλά απουσιάζουν, παραδόξως, από τα σύγχρονα πολιτικώς ορθά παιδικά βιβλία: Πειρατές, μυστηριώδη καπηλιά, μάχες, θησαυροί, ερημονήσια.

Στα βιβλιοπωλεία θα βρείτε δεκάδες εκδόσεις του βιβλίου, με ωραία εικονογράφηση, οπότε μπορείτε να διαλέξετε όποια σας αρέσει πιο πολύ.

Εγώ προτείνω να διαλέξετε την μετάφραση του Φώτη Κόντογλου (Το νησί με τον Θησαυρό, εκδόσεις Ι. Ζαχαρόπουλος). Δεν είναι απλώς εξαιρετική απόδοση του κειμένου, αλλά και μια σπουδή στη δική μας γλώσσα.

Μ. Τουέιν, Οι περιπέτειες του Τομ Σώγιερ

Κλασικό κι αυτό. Ακρογωνιαίος λίθος της αμερικάνικης λογοτεχνίας. Τούτο εδώ το βιβλιαράκι, όπως και η συνέχειά του, Οι Περιπέτειες του Χακμπερι Φιν, είναι το ένα ποδάρι της σύγχρονης αμερικάνικης λογοτεχνίας -το άλλο είναι ο Μόμπι Ντικ του Μέλβιλ. Ο Χέμινγουέη έχει επισημάνει την αξία και την επιρροή του.

Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα παιδικό βιβλίο, που δεν είναι καθόλου παιδιάστικο: Οι αταξίες των παιδιών, τα παιχνίδια και οι φαντασίες τους, μπλέκονται με ληστές, δολοφόνους, θησαυρούς και την πιστή αποτύπωση του αμερικανικού νότου του 19ου αιώνα.

Τα παραμύθια των αδελφών Γκριμμ

Μη χαμογελάτε, παρακαλώ. Δεν το παρατραβάω το σχοινί. Γονείς που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους, μαύρη μαγεία, φόνοι, αποκεφαλισμοί, κανιβαλισμός, είναι τα συνήθη μοτίβα τούτων των παραμυθιών που μας έρχονται από τα σκοτεινά δάση της Γερμανίας.

Τα παραμύθια αυτά δεν απευθύνονται μόνο σε παιδιά. Οι Γκριμμ περιδιάβηκαν τα χωριά του τόπου τους και τα συγκέντρωσαν, γιατί πίστευαν ότι αυτά περιγράφουν καλλίτερα την γερμανική ψυχή. Η αναζήτηση της αληθινής ψυχής του λαού ήταν η κεντρική ιδέα του ρομαντικού κινήματος. Θυμηθείτε ότι και ο Ντοστογιέφσκι αναφέρεται συνεχώς στη ρώσικη ψυχή -και πολλοί Έλληνες αναζήτησαν και προσπάθησαν να περιγράψουν την ελληνική ψυχή.

Ιδανική είναι η τρίτομη έκδοση που κυκλοφορεί από την Άγρα, με μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου, εισαγωγή της Marthe Robert και τις γκραβούρες των πρώτων εκδόσεων.

Γκοσινί-Σενπέ, Ο Μικρός Νικόλας

Εντάξει όλοι τον ξέρουμε. Οι «χαμένες» περιπέτειές του που δημοσιεύτηκαν πριν από λίγους μήνες τον έφεραν στην επικαιρότητα. Το ύφος των βιβλίων αυτών είναι ανάλαφρο, χιουμοριστικό, δεν βαρύνεται από το σκοτάδι των παραπάνω βιβλίων. Είναι αστεία και διασκεδαστικά βιβλία. Ό,τι πρέπει για σύντομη ανάγνωση μετά το μπάνιο και πριν τον μεσημεριανό ύπνο.

Αν δεν έχετε διαβάσει ακόμα τις ιστορίες του Νικόλα, ξεκινήστε από τα μικρά βιβλιαράκια (Ο Μικρός Νικόλας, Ο Μικρός Νικόλας και η παρέα του κτλ), όπου οι ιστορίες ανθολογήθηκαν από τον ίδιο τον Γκοσινί.

Ζαχαρία Παπαντωνίου, Τα ψηλά βουνά

Και ένα ελληνικό. Το κλασικό βιβλίο του Παπαντωνίου, που είχε χρησιμοποιηθεί και σαν αναγνωστικό. Μια παρέα παιδιών, όταν τελείωσαν το σχολείο τους, αφήνουν την πόλη και πηγαίνουν να περάσουν το καλοκαίρι στα βουνά της Ρούμελης. Μέσα από τα μάτια τους, γινόμαστε κι εμείς μαρτυρες μιας Ελλάδας που δεν υπάρχει πια. Είναι καλογραμμένο, είναι διασκεδαστικό, έχει και ζουμί πολιτικοκοινωνικό. Ενώστε λοιπόν κι εσείς τις φωνές σας με των παιδιών:

Σε μια ρόγα από σταφύλι

έπεσαν οχτώ σπουργίτες

και τρωγόπιναν οι φίλοι…

τρίρι – τίρι, τσιριτρό

τσιριτρί

τσιριτρό

Terminator Salvation: Ο Εξολοθρευτής επιστρέφει!

Την μέρα της παγκόσμιας πρεμιέρας του Σκοτεινού Ιππότη προβλήθηκε και ένα πρώτο τρέιλερ της τέταρτης συνέχειας συνέχειας του θρυλικού «Εξολοθρευτή». Η ταινία έχει τίτλο Terminator Salvation και θα προβληθεί στις αίθουσες το καλοκαίρι του 2009. Θα είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας η οποία θα περιγράφει τον πόλεμο ανθρώπων και μηχανών. Ο Σβαρτσενέγκερ, κυβερνήτης πια της Καλιφόρνιας, δεν θα παίζει στη σειρά -γίνεται λόγος για μια cameo εμφάνιση. Τον βασικό ρόλο, του Τζων Κόννορ, θα τον παίζει ο Κρίστιαν Μπέιλ. Κι εδώ βρίσκεται και η απάντηση στο γιατί οι παραγωγοί έκριναν σκόπιμο να προβάλλουν από τώρα το τρέιλερ: Προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την δημοσιότητα που έχει ο πρωταγωνιστής τους ως νέος Μπάτμαν.

Η απόφαση για αναβίωση του Εξολοθρευτή δεν υπογραμμίζει μόνο την αντοχή των παλιότερων ταινιών ή την αξία του μύθου του Τζ. Κάμερον, ο οποίος μπορεί να είναι απλός στη σύλληψή του, παίζει όμως με πολλούς συλλογικούς φόβους και ελπίδες. Αποδεικνύει με τον καλλίτερο τρόπο αυτό που έχουμε κατ’ επανάληψη υπογραμμίσει και στο Σημειωματάριο: Ο Δυτικός Πολιτισμός κινδυνεύει να πεθάνει από την αφόρητη νοσταλγία του.

Το αμερικάνικο εμπορικό σινεμά επιβεβαιώνει μεγαλοπρεπώς την παραπάνω ρήση. Οι μεγάλες επιτυχίες των τελευταίων ετών είναι διασκευές παλιών σήριαλ, παλιών κόμιξ, παλιών ταινιών (πχ το Variety ανήγγειλε προχτές ότι θα γίνει remake και του Πεταλούδα).

Αρκετά όμως με τις θεωρίες. Ας ρίξουμε μια ματιά στο τρέιλερ:

Πτώση του τουρισμού στην Ήπειρο;

Με το χτεσινό της πρωτοσέλιδο η γιαννιώτικη εφημερίδα κλαψούριζε:

Αλήθεια, μειώθηκε η τουριστική κίνηση στην Ήπειρο; Κρατείστε μικρό καλάθι, γιατί οι επιχειρηματίες της περιοχής είναι γνωστοί κλαψομούνηδες, αλλά ας δεχτούμε ότι έτσι έχουν τα πράγματα.

Να με συγχωρήσουν οι αναλυτές της εφημερίδας, αλλά αν νομίζουν ότι η αύξηση της τιμής του πετρελαίου ευθύνεται για την πτώση (; ) του τουρισμού στην περιοχή, είναι βαθιά νυχτωμένοι.

Τα τελευταία χρόνια οι ντόπιοι τουριστικοί επιχειρηματίες έχουν μεταβληθεί σε χρηματοβόρους βρικόλακες. Τρέφονται από το πορτοφόλι των αφελών τουριστών. Κατασπαράσσουν τα χρήματά τους. Φυσικά όχι μόνο στην Ήπειρο, αλλά και σε πολλές άλλες περιοχές της χώρας (ο Θεοπρόβλητος περιγράφει σαν Επικίνδυνη αποστολή το κλείσιμο δωματίου για μια οικογένεια).

Δεν χρειάζονται ούτε βερμπαλισμοί, ούτε ρητορική δεινότητα στις περιγραφές. Όποιος πέρασε σαν τουρίστας από την περιοχή, δαγκώθηκε αγρίως και μπορεί να διηγηθεί.

Αλλά και οι ντόπιοι τα ξέρουν. Πριν από λίγους μήνες είχε προκληθεί κατακραυγή για τις τιμές που χρεώνουν εστιατόρια και ξενώνες στα χωριά του Μετσόβου ή του Ζαγορίου. Τι περίμεναν δηλαδή; Να έρχονται αιωνίως τα κορόιδα για να τους μασάνε τα φράγκα προσφέροντας μισοκαμμένα παϊδάκια και κουρκουτόπιτα;

Έτσι έχουν τα πράγματα, αγαπητοί μου. Όσο δύσκολα φτιάχνεται η καλή φήμη, τόσο εύκολα καταστρέφεται.

Συμβουλή σε όσους σκοπεύουν να επισκεφτούν τον νομό Ιωαννίνων: Φαγητό και διαμονή στην πόλη, στα Γιάννενα. Είναι και φτηνά και άριστης ποιότητας. Στα χωριά βόλτες και φωτογραφίες -τίποτα άλλο.

Το μουσικό γεγονός του καλοκαιριού: Συναυλία L. Cohen

Στην αρχή ανέλαβε η Κατερίνα να βγάλει εισιτήρια – τελικά τα έβγαλε ο Ηλίας.

Η γνωστή Κατερίνα…

Όπως όμως και να έχει το πράγμα, τα εισιτήρια βγήκαν και είμαστε πανέτοιμοι: Ο L. Cohen στις 30 Ιουλίου θα είναι στην Ελλάδα για να τραγουδήσει στο Terra Vibe.

«Μα δεν είναι πολύ γέρος;», με ρώταγε μια φίλη. «Κι εμένα μου αρέσει, αλλά…»

Έχει κάποια tracks του Κοέν σε κάποια MP3. Όμως η τέχνη του Κοέν, το είδος του καλλιτέχνη που αντιπροσωπεύει ο Κοέν, δεν περιορίζεται στο τραγούδι ή τα βιβλία. Αγκαλιάζει όλη του τη ζωή κι εκπέμπεται σε οτιδήποτε έρχεται σε επαφή μαζί του. Οι αφηγήσεις του, για παράδειγμα, είναι τέχνη, ο τρόπος που ντύνεται, που στέκεται απέναντι στον φακό, που κρατάει το μικρόφωνο. Έτσι καταφέρνει να ενσωματώνει την φθορά του χρόνου ή τις ατυχίες της ζωής στην τέχνη του και να προσφέρει στους φίλους του όχι απλώς ένα σύνολο, αλλά ένα όλο.

————————–

Δες επίσης: Leonard Cohen: Για την ποίηση, το τραγούδι, τα γηρατειά