Πέντε παιδικά βιβλία και για μεγάλους

Προ καιρού σέρφαρα αμέριμνος στα ελληνικά μπλογκ και έπεσα σε κάποιον χαριτωμένο, ο οποίος είχε αναρτήσει έναν μακροσκελέστατο κατάλογο με ανθρώπους που θα ήθελε να πεθάνουν. Ήταν γραμμένο με το γνωστό εξυπναδίστικο ύφος των ημιμαθών, που αισθάνονται πολύ καλά με τον εαυτό τους, πολύ περήφανοι με αυτό που είναι, πολύ οχυρωμένοι στην μικροαστική τους μικρόνοια. Το λέω αυτό, γιατί δεν ευχόταν τον θάνατο των εμπόρων ναρκωτικών ή των βασανιστών (που και αυτό ηλίθιο είναι), αλλά όσων, για παράδειγμα, αν και ενήλικες, διαβάζουν Χάρι Πότερ. Έμεινα άναυδος από τον κρετινισμό του συμπαθούς μπλόγκερ, αλλά και από των φίλων του. Διότι, μέχρι την στιγμή που διάβασα εγώ την λίστα, από τα δεκάδες σχόλια δεν υπήρχε ούτε ένα επικριτικό. Όλα ήταν του τύπου «μπράβο μεγάλε, επιτέλους, κάποιος έπρεπε να τα πει».

Ήταν ένα σοκ. Πραγματικό σοκ.

Διότι λίγα πράγματα με χαλαρώνουν σε περιόδους πολλής δουλειάς και μεγάλης έντασης όσο ένα Μικυμάους ή μια περιπέτεια του Μικρού Νικόλα.

Γι’ αυτό προτείνω στους μεγάλους αναγνώστες μου, χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ, να αφεθούν σε βιβλία όπως τα παρακάτω:

Ρ. Λ. Στηβενσον, Το Νησί των Θησαρών

Γιο χο-χο, γιο χο-χο

σ’ ένα βαθύ μπουντρούμι

Γι χο-χο, γιο χο-χο

μ’ ένα μπουκάλι ρούμι

Είναι ίσως το απόλυτο αγορίστικο ανάγνωσμα. Κλασικό βιβλίο – δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Γραμμένο από τον Στήβενσον -μεγάλη μούρη της αγγλικής λογοτεχνίας, πατέρα του Δόκτορα Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ- διαθέτει όλα αυτά τα στοιχεία που αγαπούν τα παιδιά, αλλά απουσιάζουν, παραδόξως, από τα σύγχρονα πολιτικώς ορθά παιδικά βιβλία: Πειρατές, μυστηριώδη καπηλιά, μάχες, θησαυροί, ερημονήσια.

Στα βιβλιοπωλεία θα βρείτε δεκάδες εκδόσεις του βιβλίου, με ωραία εικονογράφηση, οπότε μπορείτε να διαλέξετε όποια σας αρέσει πιο πολύ.

Εγώ προτείνω να διαλέξετε την μετάφραση του Φώτη Κόντογλου (Το νησί με τον Θησαυρό, εκδόσεις Ι. Ζαχαρόπουλος). Δεν είναι απλώς εξαιρετική απόδοση του κειμένου, αλλά και μια σπουδή στη δική μας γλώσσα.

Μ. Τουέιν, Οι περιπέτειες του Τομ Σώγιερ

Κλασικό κι αυτό. Ακρογωνιαίος λίθος της αμερικάνικης λογοτεχνίας. Τούτο εδώ το βιβλιαράκι, όπως και η συνέχειά του, Οι Περιπέτειες του Χακμπερι Φιν, είναι το ένα ποδάρι της σύγχρονης αμερικάνικης λογοτεχνίας -το άλλο είναι ο Μόμπι Ντικ του Μέλβιλ. Ο Χέμινγουέη έχει επισημάνει την αξία και την επιρροή του.

Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα παιδικό βιβλίο, που δεν είναι καθόλου παιδιάστικο: Οι αταξίες των παιδιών, τα παιχνίδια και οι φαντασίες τους, μπλέκονται με ληστές, δολοφόνους, θησαυρούς και την πιστή αποτύπωση του αμερικανικού νότου του 19ου αιώνα.

Τα παραμύθια των αδελφών Γκριμμ

Μη χαμογελάτε, παρακαλώ. Δεν το παρατραβάω το σχοινί. Γονείς που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους, μαύρη μαγεία, φόνοι, αποκεφαλισμοί, κανιβαλισμός, είναι τα συνήθη μοτίβα τούτων των παραμυθιών που μας έρχονται από τα σκοτεινά δάση της Γερμανίας.

Τα παραμύθια αυτά δεν απευθύνονται μόνο σε παιδιά. Οι Γκριμμ περιδιάβηκαν τα χωριά του τόπου τους και τα συγκέντρωσαν, γιατί πίστευαν ότι αυτά περιγράφουν καλλίτερα την γερμανική ψυχή. Η αναζήτηση της αληθινής ψυχής του λαού ήταν η κεντρική ιδέα του ρομαντικού κινήματος. Θυμηθείτε ότι και ο Ντοστογιέφσκι αναφέρεται συνεχώς στη ρώσικη ψυχή -και πολλοί Έλληνες αναζήτησαν και προσπάθησαν να περιγράψουν την ελληνική ψυχή.

Ιδανική είναι η τρίτομη έκδοση που κυκλοφορεί από την Άγρα, με μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου, εισαγωγή της Marthe Robert και τις γκραβούρες των πρώτων εκδόσεων.

Γκοσινί-Σενπέ, Ο Μικρός Νικόλας

Εντάξει όλοι τον ξέρουμε. Οι «χαμένες» περιπέτειές του που δημοσιεύτηκαν πριν από λίγους μήνες τον έφεραν στην επικαιρότητα. Το ύφος των βιβλίων αυτών είναι ανάλαφρο, χιουμοριστικό, δεν βαρύνεται από το σκοτάδι των παραπάνω βιβλίων. Είναι αστεία και διασκεδαστικά βιβλία. Ό,τι πρέπει για σύντομη ανάγνωση μετά το μπάνιο και πριν τον μεσημεριανό ύπνο.

Αν δεν έχετε διαβάσει ακόμα τις ιστορίες του Νικόλα, ξεκινήστε από τα μικρά βιβλιαράκια (Ο Μικρός Νικόλας, Ο Μικρός Νικόλας και η παρέα του κτλ), όπου οι ιστορίες ανθολογήθηκαν από τον ίδιο τον Γκοσινί.

Ζαχαρία Παπαντωνίου, Τα ψηλά βουνά

Και ένα ελληνικό. Το κλασικό βιβλίο του Παπαντωνίου, που είχε χρησιμοποιηθεί και σαν αναγνωστικό. Μια παρέα παιδιών, όταν τελείωσαν το σχολείο τους, αφήνουν την πόλη και πηγαίνουν να περάσουν το καλοκαίρι στα βουνά της Ρούμελης. Μέσα από τα μάτια τους, γινόμαστε κι εμείς μαρτυρες μιας Ελλάδας που δεν υπάρχει πια. Είναι καλογραμμένο, είναι διασκεδαστικό, έχει και ζουμί πολιτικοκοινωνικό. Ενώστε λοιπόν κι εσείς τις φωνές σας με των παιδιών:

Σε μια ρόγα από σταφύλι

έπεσαν οχτώ σπουργίτες

και τρωγόπιναν οι φίλοι…

τρίρι – τίρι, τσιριτρό

τσιριτρί

τσιριτρό

Advertisements

32 thoughts on “Πέντε παιδικά βιβλία και για μεγάλους

  1. Γκρινιάρης 22/07/2008 στο 11:56 πμ Reply

    Ένα κι ένα τα βιβλία αυτά! Τι μου θύμισες τώρα.

    Για τις χαμένες περιπέτειες του μικρού Νικόλα δεν ήξερα. Έχεις περισσότερες πληροφορίες;

    Να προσθέσω κι εγώ τον Μάγκα της Πηνελόπης Δέλτα; Αγαπημένο βιβλίο των παιδικών μου χρόνων.

    Καλημέρα!

  2. fvasileiou 22/07/2008 στο 12:14 μμ Reply

    @Γκρινιάρης
    Έχεις δίκιο, Γκρινιάρη, ο «Μάγκας», όπως και άλλα της Π. Δέλτα πολύ αγαπήθηκαν από τα παιδιά. Και πολύ το σκέφτηκα αν η λίστα θα έπρεπε να έχει 5+1, 5+2 ή να είναι ένα ολοστρόγγυλο πεντάρι.

    Κοίτα, η κόρη του Γκοσινί εξέδωσε πριν από 3 ή 4 χρόνια έναν μεγάλο τόμο με κείμενα του Μικρού Νικόλα που βρήκε στο πατάρι του πατρικού της. Οι ιστορίες αυτές δεν είχα δημοσιευτεί ποτέ πριν. Στα ελληνικά κυκλοφόρησαν στον τόμο με τίτλο «Ο μικρός Νικόλας σε νέες περιπέτειες».
    Μετά από λίγο καιρό εκδόθηκε κι άλλος ένας μεγάλος τόμος με ιστορίες που είχαν δημοσιευτεί σε περιοδικά, αλλά ο Γκοσινί δεν τις είχε συμπεριλάβει στα αρχικά βιβλιαράκια. Στα ελληνικά ως «Ο μικρός Νικόλας επιστρέφει».

    Εσύ; Επέστρεψες από τις διακοπές;

  3. giota 22/07/2008 στο 12:24 μμ Reply

    Ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε με τις επιλογές των άλλων μπορούμε να εκφέρουμε την άποψή μας. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να γινόμαστε κρετίνοι όπως ο φίλος που ανέφερες. Ντροπή…
    Μπράβο Φώτη για τα ωραία βιβλία που προτείνεις… 🙂

  4. geokalp 22/07/2008 στο 12:54 μμ Reply

    πολύ καλή απάντηση!
    εκτός από το Μικρό Νικόλα, τα υπόλοιπα είναι πολύ-διαβασμένα από μένα!

  5. clib 22/07/2008 στο 2:27 μμ Reply

    Και δικός μου αγαπημένος είναι ο «Μάγκας. Απορώ πώς τον άφησες απέξω. Και το «Μικρό Πρίγκιπα»;
    Πάντως το συμπέρασμα είναι ότι τα βιβλία αυτά απευθύνονται περισσότερο στα αγόρια της παρέας 🙂

  6. wilma 22/07/2008 στο 2:36 μμ Reply

    Γειά σου Φώτη,
    σε έχω πετύχει αρκετές φορές στα blogs (με σχόλια) κι επιτέλους έκανα τη σωστή κίνηση να σε επισκεφτώ. Τα βιβλία είναι φαίνεται το θέμα των ημερών (καθότι η θάλασσα μας βρέχει ήδη τα πόδια και σκεφτόμαστε πως θα περνάμε τις ώρες μας δίπλα στο κύμα) και τα βιβλία που προτείνεις είναι κι από τις δικές μου αγαπημένες επιλογές.
    Βέβαια, ειδικά για Τομ Σώγιερ και Χωκ Φιν δεν ξέρω γιατί δεν τα έχουν προωθήσει ως βιβλία για ενήλικες. Έχουν απίστευτα μηνύματα, που συνήθως στις παιδικές εκδόσεις ψαλιδίζονται ή χάνουν τη δύναμή τους.
    Τώρα για τον τύπο που έκανε βουντού για τους αναγνώστες των παιδικών μυθιστορημάτων πίστεψέ με, δεν με αγγίζει. τις τελευταίες ημέρες έχω διαβάσει τόσο ακραίες απόψεις (τού τύπου. καλά να πάθουν αυτές που τις βιάζουν, διότι τα θέλουν) που η ιντελεκτουέλ αγανάκτηση του μικρού καφρούλη είναι σχεδόν αστεία. Συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου.

  7. fvasileiou 22/07/2008 στο 2:45 μμ Reply

    @giota
    Καλημέρα, Γιώτα.
    Είναι φοβερό ότι σε μια εποχή που εν ονόματι της ελευθερίας επιλογών γίνεται αποδεκτή οποιαδήποτε ιδιοτροπία, να πρέπει να απολογείσαι για ένα τέτοιο θέμα.

    @geokalp
    Η εμπειρία έχει δείξει ότι η κλασική λογοτεχνία είναι η λιγότερο διαβασμένη -και όχι μόνο στην Ελλάδα. Ακόμα κι αν έχουμε στην βιβλιοθήκη μας ένα κλασικό έργο, το προσπερνάμε, γιατί μας φαντάζει βαρετό ή γιατί ξέρουμε την υπόθεση ή γιατί θέλουμε να διαβάσουμε το τελευταίο μπεστσέλλερ για να έχουμε άποψη στην παρέα. Όμως…

    @clib
    Ναι, είναι αγορίστικα τα περισσότερα βιβλία. Ή τουλάχιστον οι συγγραφείς τους είχαν στο μυαλό τα αγόρια της εποχής τους.

    Πολλά είναι τα ωραία βιβλία που λείπουν. Πέντε πρότεινα, που πρόχειρα μου ήρθαν στο μυαλό. Εσύ λες για τον «Μικρό Πρίγκιπα», εγώ θα μπορούσα να σου προσθέσω τα παραμύθια του Μέγα και του Άντερσεν, βιβλία του Ιούλιου Βέρν κτλ
    Δεν εξαντλείται το θέμα – προσφέρεται για να επανερχόμαστε…

  8. fvasileiou 22/07/2008 στο 2:54 μμ Reply

    @wilma
    Καλωσόρισες στο χάνι μου! Χαρά μου για το σχόλιό σου. Τα μπλογκ για αυτό υπάρχουν, για να μπορούμε να συζητάμε.

    Τα διασκευασμένα, δηλαδή πετσοκομμένα, παιδικά βιβλία είναι τεράστιο πρόβλημα. Από τη μια έχουν ένα δίκιο και οι εκδότες, αφού τα παιδιά δύσκολα διαβάζουν σήμερα ένα ογκώδες βιβλίο -δεν είμαστε στον 19ο αιώνα. Αλλά είναι είναι απογοητευτικό που τα μεγάλα κλασικά μυθιστορήματα του Βερν ή του Ντίκενς κυκλοφορούν κουτσουρεμένα: Είναι φοβερό να το σκεφτεί κανείς ότι δεν υπάρχει πλήρης έκδοση της «Μυστηριώδους Νήσου» ή του «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα».

    Έχεις δίκιο και σε ένα άλλο σημείο: Με την πολιτική ορθότητα και την υποκρισία της παιδαγωγικής, αμφιβάλλω αν θα βρισκόταν εκδότης για το «Νησί των Θησαυρών», τον «Τομ Σώγιερ» ή το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα». Η παιδική λογοτεχνία σήμερα είναι τόσο γλυκερή και άνοστη.

    Εις το επανιδείν…

  9. scarface 22/07/2008 στο 3:12 μμ Reply

    Φώτη , τα βιβλία που πρότεινες εκτός από το τελευταίο τα έχω διαβάσει τόσο παλιά που μου φαίνεται ότι ήταν σε άλλη ζωή.

    Η γεύση που μου έχουν αφήσει είναι καλή και χάρη στην υπενθύμιση σου θα διαλέξω κάποια από αυτά για τα παιδιά μου.

    Εμένα με βλέπω να κάνω επανάληψη σε Ρόμπινς ,Μπουκόφσκι αλλά και Τορπέντο κόμικ (μην τον χάσεις θα με θυμηθείς).

  10. Γκρινιάρης 22/07/2008 στο 7:02 μμ Reply

    Ευχαριστώ για τις πληροφορίες. Μένει να δω πως είναι οι τίτλοι αυτοί στα Αγγλικά!

    Επέστρεψα, επέστρεψα…!

  11. astropeleki 22/07/2008 στο 7:08 μμ Reply

    Μωρέ τι έλεγε ο τύπος!!! Δηλαδή, εγώ που το έχω δηλώσει ότι τα βιβλία της Ρόουλινγκ (Χάρυ Πότερ) είναι και τα αγαπημένα μου, πρέπει να πάω κατευθείαν για κρέμασμα;! Και πολύ άργησα!!! 😆 Διότι δεν επιτρέπεται μια γαϊδούρα σα και μένα να διαβάζει τέτοια βιβλία; Μπας και συγχέει τα βιβλία με τις ταινίες; Αν το κάνει αυτό, τότε κάνει μεγάλο λάθος… Το βιβλίο πάντα διαφέρει από μια ταινία… μια οποιαδήποτε ταινία.

    Να προτείνω και την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων καθώς και την Αλίκη πίσω από τον καθρέφτη του Λιούις Κάρολ; Να προτείνω και τον Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου ή το Καπλάνι της βιτρίνας της Άλκης Ζέη; Άντε να σας προτείνω και το Παραμύθι δίχως όνομα της Πηνελόπης Δέλτα. Τα διάβασα όλα σε «μεγάλη» ηλικία.. Δεν ήμουν φαν του εξωσχολικού και δεν το μετάνιωσα που τα διάβασα στα 18 μου.

    Σημασία έχει όταν διαβάζεις ένα βιβλίο, να το κάνεις με πάθος… Να μην αφήνεις να σου πέσει ούτε μία λέξη… Να θες να τελειώσεις ολάκερο το βιβλίο μέσα σε μια μέρα… και ας είναι 600+ σελίδες… όπως τα βιβλία της Ρόουλινγκ. Πειράζει, λοιπόν, που κατά κύριο λόγο, τα βιβλία του Πότερ είναι αυτά που είμαι ικανή να διαβάζω όλη μέρα γιατί αγωνιώ να δω τι θα γίνει στην επόμενη σκηνή; 😀 😀 😀 😀

  12. tdjm 23/07/2008 στο 8:12 πμ Reply

    Aυτό το βιβλίο *Τα Ψηλά Βουνά* δεν το έχω διαβάσει!! Μου έδωσες ωραία ιδέα για τις διακοπές του πιτσιρικά!!

    Για αρχή θα τον συνοδεύσει στις διακοπές του ο Μικρός Νικόλας…(ξέρεις τα μικρά βιβλιαράκια) μην τρομάξουμε κιόλας ..!!!

    Στην Αιγινα μετά ….θα διαβάσουμε μαζί το *Τα Ψηλά βουνά*

    Το νησί των θησαυρών και οι περιπέτειες του Τομ Σώγιερ είναι και δικά μου αγαπημένα βιβλία…Ειδικά ο Τομ…και καθόλου αγορίστικο βιβλίο δεν το βρίσκω κύριοι της παρέας!!!

  13. nomansland 23/07/2008 στο 11:48 πμ Reply

    …Πέρα από τον Τόμας Μαν που η γραφή του μου είναι παντελώς αδιάφορη, με τα υπόλοιπα συμφωνώ. Για μένα όμως τρία είναι τα βιωματικά «παιδικά» βιβλία….»Ο μικρός πρίγκιπας» του Εξυπερύ, «Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο» του Σελ Σιλβερστάιν και το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» του Λουντέμη. Το πρώτο υπήρξε και η πρώτη μου συνειδητοποιημένη προσέγγιση στο παιδικό βιβλίο, το δεύτερο είναι μακράν μέσα στο top 10 των βιβλίων που έχω διαβάσει ποτέ και με το τρίτο δε θα ξεχάσω τόσο εγώ όσο και η μάνα μου – φαντάζομαι – το απόγευμα που με βρήκε να κλαίω απαρηγόρητη, με λιγμούς λέμε, διαβάζοντάς το. Η καημένη τρόμαξε πως κάτι πολύ θλιβερό μου είχε συμβεί…

    …καλησπέρες…

  14. apos 23/07/2008 στο 12:44 μμ Reply

    Πόσο πίσω με πήγες και μένα! Θα προσθέσω τον Μικρό Πρίγκηπα. Έχω ένα συναισθηματικό δέσιμο γιατί ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα στα ισπανικά, όταν -πολύ πολύ μικρός- είχα αρχίσε να μαθαίνω τη γλώσσα. El Principito…

    Όσο για τον συμπαθή blogger, ίσως ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που ξέχασαν ότι κάποτε υπήρξαν παιδιά.

  15. ELGRECO 23/07/2008 στο 1:30 μμ Reply

    Οι περιπέτειες του Τομ Σώγιερ και τα παραμύθια των αδερφών Γκρίμμ ήτανε απ τα αγαπημένα μου βιβλία. Όντως σήμερα, δε βγαίνουνε βιβλία όπως παλιά, βιβλία που είχανε όλα τα απαραίτητα στοιχεία για ένα καλό, ταξιδευτικό και συνάμα μαγικό διάβασμα.

  16. fvasileiou 23/07/2008 στο 2:23 μμ Reply

    @Scarface
    Ξέρεις την αγάπη μου για τα κόμιξ και την δίψα μου να γνωρίσω καινούργιους δημιουργούς και ήρωες. Δηλαδή: Ο Τορπέντο έχει μπει ήδη στις βαλίτσες μου.

    @Γκρινιάρης
    Θα περάσω από το τσαρδί σου, αγαπητέ, να σε καλωσορίσω κι εκεί. Ελπίζω σε πολλά ταξιδιωτικά κείμενα και φωτογραφίες, που ξέρεις πως είναι τα αγαπημένα μου.

    @astropeleki
    Οι Αλίκες… Ωραία βιβλία. Τον καθρέφτη τον χάρισα πρόσφατα και σε μια φίλη, η οποία δεν το είχε διαβάσει παλιότερα και της άρεσε πάρα πολύ. Αυτά τα βιβλία έχουν πολύ ζουμί και καλό θα είναι να τα ξαναθυμηθούμε σύντομα…

    @tdjm
    Τα «Ψηλά Βουνά» πολύ μου άρεσαν όταν τα πρωτοδιάβασα και τα ξαναδιάβασα και μεγάλος. Βέβαια δεν έχουν την πολυπλοκότητα του «Νησιού με τον θησαυρό» και πολύ απέχουν από τα βιβλία του Τουέην, αλλά για τα μικρά παιδιά είναι πολλαπλό χρήσιμο ανάγνωσμα, αφού τους δείχνει μια Ελλάδα που ούτε οι παππούδες τους δεν γνώρισαν καλά-καλά…

    @nomansland
    Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν σου αρέσει ο Τόμας Μανν. Άλλωστε δεν αναφέρεται και στο κείμενό μου. Μάλλον τον Μαρκ Τουέην θα εννοείς…
    Χαιρετώ, καλέ μου άνθρωπε!!!

    @apos
    Είναι παιδικό βιβλίο ο «Μικρός Πρίγκιπας»; Ή, για να το θέσω αλλιώς: Ο «Μικρός Πρίγκιπας» είναι ένα παιδικό βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά ή ενήλικες;
    Το σκέφτομαι συχνά αυτό το ερώτημα, αλλά δεν έχω καταφέρει να το απαντήσω.

    @ELGRECO
    Καλώς μας όρισες!
    Πολύ άνοστα τα σύγχρονα παιδικά βιβλία. Ειδικά αυτά τα πολιτικώς ορθά, που απουσιάζουν οι «κακοί» και κάθε μορφή βίας (την αφήνουν όλη στα βιντεοπαιχνίδια. Άλλα μου φαίνονται σαν απλοϊκές αντιγραφές του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Τέλος πάντων, τούτα εδώ, όπως και τα άλλα που αναφέρουν οι φίλοι πιο πάνω, και άλλα που αφήσαμε έξω, έχουν πολύ ζουμί και αξίζει να τα ξαναεπισκεφτούμε…

  17. nomansland 24/07/2008 στο 12:04 πμ Reply

    Αν σου πω ότι «τα ψηλά βουνά» του Ζ. Παπαντωνίου εγώ το έβλεπα για «το μαγικό βουνό» του Τ. Μαν τι θα μου πεις;…Να μου πεις να μη διαβάζω ποστς πριν τις 2.00 το μεσημέρι που έχω σίγουρα ξυπνήσει….

  18. spyros1000 24/07/2008 στο 12:07 πμ Reply

    ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΣΟΥ ΟΤΙ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Η ΞΑΝΘΗ…
    ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΤΑΓΟΜΑΙ…
    ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΠΙΘΕΤΟ…
    ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΡΙΖΕΣ ΑΠΟ ΞΑΝΘΗ?

  19. fvasileiou 24/07/2008 στο 10:55 πμ Reply

    @nomansland
    Δηλαδή επιμένεις; Δεν σου αρέσει ο Τ. Μανν;;;;

    @spyros1000
    Όχι, δεν έχω ρίζες από την Ξάνθη ούτε από εκείνη την περιοχή. Είμαστε πολλοί με το ίδιο επώνυμο…

  20. basileios 24/07/2008 στο 11:25 πμ Reply

    δεν ξέρω αν θεωρείται ακριβώς παιδικό μα εγώ θα προσέθετα και το jonathan livingston seagull (μόνο το πρώτο μέρος γιατί το δεύτερο θα έπρεπε να σκίζεται πάραυθα από όλα τα αντίτυπα για να δοθεί πρεπουσα αξία στο πρώτο…)

  21. fvasileiou 24/07/2008 στο 1:27 μμ Reply

    @basileios
    «Ο γλάρος Ιωνάθαν». Όπως κι ο «Μικρός Πρίγκιπας» είναι ένα μεταιχμιακό μυθιστόρημα. Θα το έλεγα «εφηβικό», αλλά ο προσδιορισμός αυτός με ενοχλεί.

  22. apos 24/07/2008 στο 10:36 μμ Reply

    Η ‘διαπλοκή΄ του Principito με τον κόσμο των μικρών και των λίγο μεγαλύτερων παιδιών είναι που τον κάνει μοναδικό. Εγώ αυτή την απάντηση μπορώ να δώσω.

  23. fvasileiou 24/07/2008 στο 10:53 μμ Reply

    @apos
    Δεν έχεις άδικο. Προσωπικά το βιβλίο μου άρεσε περισσότερο όταν το διάβασα ενήλικος πια. Ήμουνα βέβαια και λίγο περίεργο παιδάκι, όπως θα φαντάζεσαι (το φαντάζομαι κι εγώ για σένα 😆 ), και αποζητούσα πιο «ενήλικα» πράγματα. Τώρα, ετεροχρονισμένα, διαβάζω και παιδικά!

  24. Σοφία 31/07/2008 στο 9:49 μμ Reply

    Τρελαίνομαι για παιδικά βιβλία! Εκείνο που δεν έχω μπορέσει να συμπαθήσω είναι τον Μικρό Πρίγκηπα. Όσες φορές έχω προσπαθήσει να το διαβάσω, φτάνω μέχρι τη μέση της δεύτερης σελίδας, με πιάνει υπέρτατη βαρεμάρα και τα παρατάω.

  25. fvasileiou 04/08/2008 στο 10:01 πμ Reply

    @Σοφία
    Είναι περίεργο βιβλιαράκι ο «Μικρός Πρίγκιπας». Έχει γλύκα και ζεστασιά και ποιητικότητα. Αλλά συνεχίζω να αναρωτιέμαι: Είναι παιδικό βιβλίο; Αμφιβάλλω…

  26. ΝΙΚΗ 23/04/2009 στο 11:32 πμ Reply

    Θα ήθελα να ρωτήσω για ένα παλιό παιδικό βιβλίο με 2 αδέρφια τον Νίλο & τον Αλφρέντο που έχασαν την μητέρα τους και στη συνέχεια το ένα από τα 2 αδερφάκια έπαθε ατύχημα και έμεινε ανάπηρο. ΔΕΝ γνωρίζω τίποτα περισσότερο για το βιβλίο ούτε τον τίτλο του αλλά ούτε και τον συγγραφέα του.
    Αν σε κάποιον θυμίζει κάτι παρακαλώ να μου στείλει ένα e-mail γιατί θέλω να το βρώ.
    Ευχαριστώ πάρα πολύ.

    • ellie 05/03/2012 στο 1:59 μμ Reply

      ΜΗΠΩΣ ΒΡΗΚΕΣ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ: ΤΟ ΨΑΧΝΩ ΦΑΝΑΤΙΚΑ. ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕΣΑ.

  27. fvasileiou 24/04/2009 στο 5:45 μμ Reply

    @ΝΙΚΗ
    Εγώ δεν το ξέρω. Μακάρι κάποιος φίλος να μπορέσει να βοηθήσει…

  28. Moi-Même 15/05/2011 στο 1:04 μμ Reply

    Να προσθέσω και τη Μομο; http://en.wikipedia.org/wiki/Momo_%28novel%29

    • fvasileiou 15/05/2011 στο 1:07 μμ Reply

      Άνετα.
      Έτσι κι αλλιώς πρέπει να φτιάξω και μια δεύτερη πεντάδα 🙂

  29. hkalant 17/05/2011 στο 8:39 μμ Reply

    Ποοο, πού τα θυμήθηκες αυτά, Φώτη; «Τα Ψηλά Βουνά», το «Μικρό Νικόλα» και τον «Μάγκα» (που αναφέρθηκε σε σχόλιο παραπάνω) τα είχα διαβάσει όταν ήμουν πολύ μικρός – στο Δημοτικό νομίζω. Θυμάμαι όταν μου πρωτοέκαναν δώρο το «Μικρό Νικόλα». Δεν φαντάζεσαι πόσο είχα χαρεί και πόσο με είχε συναρπάσει το βιβλίο αυτό…

    • fvasileiou 17/05/2011 στο 9:41 μμ Reply

      Εγώ τα έχω διαβάσει και αργότερα, μετά το Δημοτικό. Και πιο αργότερα, μετά το Πανεπιστήμιο -για να μην σου πω και πιο αργότερα ακόμα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: