Τα θερινά τα σινεμά

Θυμάμαι την περασμένη δεκαετία έναν κύριο στα πρόθυρα της τρίτης ηλικίας -πρόεδρος, δήλωνε, των ιδιοκτητών θερινών κινηματογράφων- μόλις σκάει η άνοιξη να βγαίνει στις εκπομπές περί πολιτισμού και να διαμαρτύρεται για την δημιουργία πολυκινηματογράφων, για το κοινό που δεν πηγαίνει πια στα θερινά, για την πολιτεία που δεν «στηρίζει» τον «θεσμό».

Αναρωτιέμαι τι να κάνει – ελπίζω, του εύχομαι, να είναι καλά.

Παράλληλα υπήρχε και μια διάχυτη νοσταλγία για τα θερινά σινεμά: Οι ίδιες εκπομπές, αλλά και περιοδικά ή εφημερίδες, έκαναν αφιερώματα, όπου μιλούσαν διάφοροι «επώνυμοι» για τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις τους κι ακουγόταν το γνωστό τραγουδάκι του Λουκιανού. Όλα κατέληγαν σε μια αντιπαράθεση του παλιού καλού συνοικιακού θερινού σινεμά με το σύγχρονο απρόσωπο φαστφουντ πολυσινεμά, στην οποία νικητής αναδεικνύονταν, φυσικά, το πρώτο.

Τα θερινά, για τους νοσταλγούς τους, ήταν το άρωμα, φυσικά, της γαζίας, τα τραπεζάκια για τις πορτοκαλάδες, τα νάιλον καθίσματα, τα σουβλάκια και οι μπύρες του μπαρ, το φεγγάρι που έλαμπε πάνω από την οθόνη, το αεράκι που χάιδευε το κορμί, η γκόμενα που μπορούσες να χουφτώσεις στη ρομάντζα.

Κάτι δεν μου πήγαινε καλά στην όλη φάση.

Παρασυρμένος από το περιρρέον κλίμα έκανα κι εγώ τις βόλτες μου στις θερινές αίθουσες. Και -ω της φρίκης!- όλα τα παραπάνω ήταν αλήθεια.

Όλα τα παραπάνω ήταν εκεί. Το μόνο που απουσίαζε ήταν το ίδιο το σινεμά.

Τα θερινά τα σινεμά κάλυπταν ένα είδος συνοικιακής κοινωνικότητας εκείνης της εποχής, όμως δεν είχαν τίποτα να κάνουν με την τέχνη ή την διασκέδαση, τουλάχιστον όπως την εννοούμε εμείς σήμερα.

Μέσα στην αίθουσα, απέναντι από το πανί είμαι μόνος, είμαι εγώ και αυτό που βλέπω, οτιδήποτε άλλο είναι περιττό. Συχνά δε και ενοχλητικό. Ποιος θέλει να βλέπει μια ταινία ενώ οι διπλανοί του ανταλλάσσουν όρκους αιώνιας αγάπης ή λύνουν τα προσωπικά τους προβλήματα ή σηκώνονται για να πάρουν ακόμα δύο σουβλάκια και μια μπύρα. Γιατί να μπω στο δίλημμα να διαλέξω ανάμεσα στην αυγουστιάτικη πανσέληνο και το δράμα των πρωταγωνιστών; Και η μυρουδιά της γαζίας είναι πολύ έντονη και δεν είμαι σίγουρος ότι μου αρέσει πραγματικά.

Αντιθέτως η κλειστή αίθουσα με τα μονωτικά, τις άνετες πολυθρόνες, τα άριστα ηχητικά συστήματα είναι κάτι που το ονειρευόμουν από παιδί. Ήταν κάτι που απαντούσε στις πραγματικές μου ανάγκες. Κάτι που ήταν για μένα στο τώρα, όχι κάτι που το θυμόταν κάποιοι άλλοι από τα παλιά.

Αναρωτιέμαι πραγματικά τι να κάνει ο κύριος που ήταν πρόεδρος των ιδιοκτητών θερινών σινεμά. Μακάρι να είναι καλά. Θα έχει μεγαλώσει κι άλλο βέβαια. Θα είναι γέρος.

Advertisements

21 thoughts on “Τα θερινά τα σινεμά

  1. nomansland 05/08/2008 στο 9:42 μμ Reply

    Φώτη μου, δε συμφωνώ…εμένα το σινεμά του pop corn και του nachos με διπλή στρώση τυρί, δε μου λέει τίποτα, άσε που οι θεατές των multiplex δεν είναι πραγματικοί cinema-lovers. Ενδεικτική είναι και η γκάμα των ταινιών που τα σινεμά αυτού του τύπου προσφέρουν. Τα κλασσικά blockbusters. Πέρα από την ποιότητα των τεχνικών νέας τεχνολογίας και την άνεση δε σου προσφέρουν τίποτε άλλο. Από πραγματική ποιότητα που ψάχνει ο άνθρωπος που αγαπά την τέχνη του σινεμά τίποτα δυστυχώς. Και να πω την αλήθεια πιο πολύ απολαμβάνω μια ταινία του Bunuel για παράδειγμα σε ένα θερινό σινεμά, παρά σε μια αίθουσα ενός multiplex…άσε που τέτοιες ταινίες δεν παίζονται εκεί…Όλα είναι συνάρτηση μάλλον του τι επιλέγει να δει κανείς…

    …καλησπέρες…

  2. Σοφία 05/08/2008 στο 10:19 μμ Reply

    Εμένα μου αρέσουν και τα δύο πάντως. Και οι κλειστές αίθουσες με τα μονωτικά, τις άνετες πολυθρόνες, τα ηχητικά συστήματα κ.λπ. αλλά και τα θερινά σινεμά με τις άβολες καρέκλες, τα σουβλάκια και την πανσέληνο. Άλλωστε πολλές ταινίες μπορείς να τις απολαύσεις και χωρίς την τέλεια εικόνα ή τα φοβερά ηχητικά εφέ, για να μην σου πω ότι μερικές τις βλέπεις πολύ πιο ευχάριστα στο θερινό σινεμά (αλλά εξαρτάται και από το κοινό, γιατί μερικά θερινά είναι ελαφρώς μπουρδέλο από κόσμο που μιλάει, χαζεύει κ.λπ.).

  3. fvasileiou 05/08/2008 στο 11:10 μμ Reply

    @nomansland
    Το σινεμά είναι ένα είδος τέχνης άρρηκτα δεμένο με την τεχνολογία, το εμπόριο και την μαζικότητα. Είναι αλήθεια ότι κάποιες ταινίες δεν παίζονται στα μούλτιπλεξ (τα οποία πάντως τα τελευταία χρόνια έχουν διευρύνει τις επιλογές τους), αλλά κάποιες ταινίες δεν παίζονται και στο ΑΣΤΥ.
    Δεν θέλω να μπω στη λογική του τι είναι καλλίτερο το σουβλάκι ή τα νάτσος, το ποπ-κορν ή οι μπύρες -προσωπικά δεν μου αρέσει τίποτα από αυτά, μόνο η ταινία. Και η ταινία υπηρετείται καλλίτερα από τις πιο σύγχρονες τεχνικές ή από το να μην διακόπτονται για διάλειμμα.

    Σου άρεσε ο L.C.;

    @Σοφία
    Μεγάλωσα στα Γιάννενα, όπου είχαμε 5 κινηματογράφους που πρόβαλαν ταινίες σε πρωτόγονες (για να μην πω ελεεινές) συνθήκες. Μπορώ να σε διαβεβαιώσω, Σοφία, ότι καμιά ταινία δεν μπορείς να την απολαύσεις όταν ο ήχος κόβεται κατά διαστήματα ή ο φακός έχει γρατζουνιές ή το πανί είναι κιτρινισμένο από την πολυκαιρία.
    Κατανοώ ότι πολύς κόσμος πηγαίνει στα θερινά και το χαίρεται – κι εγώ έχω πάει αρκετές φορές και ίσως η καταραμένη τύχη μου να με αναγκάσει να τα ξαναϋποστώ (είναι και ιδιαίτερα ερωτικά μέρη, οπότε ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να ζητάει η περδικούλα της κοπέλας 😆 ). Απλώς, πιστεύω ότι δεν έχουν σχέση με την ταινία καθεαυτή.

  4. giota 06/08/2008 στο 8:02 πμ Reply

    Φώτη μου καλημέρα! Προσωπικά μου αρέσουν τα θερινά σινεμά, αυτή η χαμένη αίσθηση του υπαίθριου. Αλλά πως να παρακολουθήσεις όταν, εγώ τουλάχιστον που μένω στο κέντρο της Αθήνας:
    1. Ακούω κάθε τρεις και λίγο καζανάκια από τις γειτονικές πολυκατοικίες.
    2. Σαχλοπαρέες έχουν μαζευτεί σε κάποια μπαλκόνια να δουν λαθραία την ταινία κι επειδή είναι ζώα και τζαμπατζήδες φωνάζουν και χασκογελάνε όλη την ώρα εξαιτίας των ηλίθιων σχολίων που ανταλάσσουν.
    3. Ο κύριος και η κυρία Τσουτσουνόπουλου αποφάσισαν πως ήταν η καλύτερη ώρα να λύσουν τα οικογενειακά τους εν μέσω φωνών, μπινελικίων και Tefal.
    4. Κόβεται ο ήχος, η εικόνα είναι χάλια και γατιά ξεπετάγονται μπροστά από την οθόνη κάθε τρεις και λίγο.
    5. Παρά που είμαι φιλόζωη, κάποια στιγμή θ’ αρχίσει ένα κοπρόσκυλο να γαβγίζει και μετά από λίγο θα έχει ξεσηκώσει και τα υπόλοιπα της γειτονιάς.
    Μπορώ να σκεφτώ κι άλλα αλλά δεν θέλω να γίνω γκρινιάρα! :p

    Υ.Γ. Τελικά τον είδες τον Batman; Τι θα γίνει; 😀

  5. scarface 06/08/2008 στο 9:27 πμ Reply

    Φώτη , είναι πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που προσεγγίζεις το θέμα.

    Πράγματι οι θερινοί έχουν όλα αυτά τα αρνητικά που εντοπίζεις και εσύ αλλά και οι σχολιαστές. Όπως και τα θετικά βέβαια.

    Για μένα στο θερινό θα πάω να δω κάποια ταινία που έχω ξαναδεί , μόνο και μόνο για την αίσθηση που σου δίνει.

    Γιατί για να παρακολουθήσω ταινία πραγματικά δε θέλω να κουνιέται φύλλο.

    Στα multiplex πάλι, οι παρέες των πιτσιρικάδων που κάνουν χαβαλέ είναι ακόμα πιο ενοχλητικές.

    Μάλλον έχουμε γίνει παράξενοι.

    υ.γ. Σε ότι αφορά το «Αστυ» , ήταν ο αγαπημένος μου κινηματογράφος όταν ζούσα στην Αθήνα. Εκεί είχα δει σε πρώτη προβολή το «reservoir dogs» του παγκοσμίως άγνωστου τότε Tarantino.

  6. wilma 06/08/2008 στο 10:39 πμ Reply

    Καλημέρα με τα θερινά τα σινεμά!
    Προσωπικά τα θερινά σινεμά τα θέλω για το πακέτο :
    γαζία-κισσός-καρέκλες σκηνοθέτη-τσιγάρο (το ‘κοψα)-μπύρα (την έκοψα)-πατατάκια (τα έκοψα)-καλή παρέα (οκ το κράτησα).

    Σωστή η τοποθέτηση σου ότι στα θερινά σινεμά δεν πας για την τέχνη του κινηματογράφου αλλά για την τέχνη του καλοκαιριού.

    Έχω όμως να σου πω πολύ ευχάριστα νέα για τον παππού-πρόεδρο των θερινών: έβλεπα σε ένα newsletter που παρουσιάζει επερχόμενες τάσεις, ότι η νέα (????) μόδα στο εξωτερικό είναι τα θερινά σινεμά σε ταράτσες κτηρίων!!!!!
    Τελικά είμαστε πολύ μπροστά!

  7. fvasileiou 06/08/2008 στο 10:39 πμ Reply

    @giota
    Ούτε κι εσύ είσαι φαν του θερινού. Όπως νομίζω και οι περισσότεροι που τους αρέσει πραγματικά το σινεμά και το χρησιμοποιούν για να σκοτώσουν 2 ώρες από τη ζωή τους πού και πού. Λογικό μου φαίνεται.

    Υ.Γ. Το είδα, τη δεύτερη εβδομαδα προβολής, όπως σου είπα. Σε μεταμεσονύκτια προβολή σε μούλτιπλεξ, με λίγο, ελάχιστο κόσμο, ήσυχα και όμορφα. Έχω διαβάσει και τη γνώμη σου. Θα μαζέψω τα κομμάτια μου από την θερινή ραστώνη (και τη δουλειά, καθώς φέτος οι διακοπές ματαιώθηκαν) και θα περάσω να τα πούμε…

    @scarface
    Χα, είσαι από αυτούς που είδαμε το Reservoir Dog σε Α΄προβολή τότε; Εγώ έμενα στα Γιάννενα και το είδα σε ένα υπόγειο σινεμά που λεγόταν «Πολυθέαμα» -νομίζω ότι τώρα δεν θα υπάρχει. Παρακολούθησα από κοντά την άνοδο (και την πτώση) του λεγόμενου ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά τη δεκαετία του ’90. Συναρπαστικά κινηματογραφικά χρόνια.

    Να πω την αλήθεια, έχω την πολυτέλεια να μπορώ να πηγαίνω στις τελευταίες προβολές, που ξεκινούν γύρω στα μεσάνυχτα, οπότε σπανίως πέφτω σε παρέες θορυβούντων πιτσιρικάδων. Καταλαβαίνω όμως ότι υπάρχει πρόβλημα. Το ίδιο όμως πρόβλημα που υπήρχε και σε αίθουσες όπως το ΙΝΤΕΑΛ.
    Κατά τ’ άλλα συμφωνώ: Για να παρακολουθήσω ταινία θέλω να μην κουνιέται φύλλο – σε θερινό ίσως πάω για την αίσθηση…

  8. clib 06/08/2008 στο 4:03 μμ Reply

    Θα συμφωνήσω μαζί σου, Φώτη, ότι η νοσταλγία είναι η κινητήρια δύναμη που μας σπρώχνει στα θερινά σινεμά. Και μαζί είναι και μια κρυφή επιθυμία να ζήσουμε έστω και για λίγος σε μια εποχή περσμένη.

  9. fvasileiou 06/08/2008 στο 4:32 μμ Reply

    @wilma
    Ώστε ο ηλικιωμένος κύριος είναι καλά και ακόμα απασχολεί τα Μέσα… Τελικά ο Θούκυ είχε δίκιο: Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ 😆

    @clib
    Συμφωνούμε λοιπόν.
    Περνάς καλά;

  10. ritsmas 06/08/2008 στο 5:24 μμ Reply

    Στα θερινά τα σινεμά νομίζω ότι κανείς δεν πηγαινε για την ταινια. Πηγαινε για την ατμόσφαιρα,εκείνη την απλα, το χαλικάκι, τους περιοικους, το κριτσ κριτσ από τα τσιπς και τα ποπ κορν και ισως για τις μυρουδιές από τα γειτονικά τα γιασεμιά. Νομίζω, λεω

  11. μούργος 06/08/2008 στο 11:55 μμ Reply

    φωτη, στο εχω ξαναπει οτι μου αρεσει ο τροπος που σκεφτεσαι και γραφεις, ασχετως αν συμφωνω ή οχι.
    σιγουρα μια καλη ταινια ειναι καταλληλη μονο για κλειστο σινεμα αλλα το θερινο (ή καλυτερα καποια θερινα) ειναι οτι πρεπει για μια ζεστη βραδια καλοκαιριου να ξαναδεις μια ταινια που σου αρεσε ή μερικες που στεκονται αριστα και σε αυτο, πχ. χιτσκοκ

  12. fvasileiou 07/08/2008 στο 12:07 πμ Reply

    @ritsmas
    Κι εγώ αυτό νομίζω. Και δεν με χαλάει, δηλαδή. Απλώς όταν πηγαίνω σινεμά, επειδή είμαι και λίγο μπλακ, θέλω να βλέπω την ταινία. Εννοώ να βλέπω την ταινία. Και τα υπόλοιπα δεν μου λένε τίποτα.

    @μούργος
    Θυμάσαι τον θερινό Ορφέα δίπλα στον Τσοκάνη; (Τώρα είναι πάρκινγκ και τα δυο). Εκεί πήγα για πρώτη φορά θερινό και είδα τον «Καιρό των τσιγγάνων». Ήμουνα μικρός, αλλά η όλη φάση δεν μου είπε τίποτα. Ούτε και ποτέ μου είπε δηλαδή. Φυσικά σε άλλους μπορεί το όλο κλίμα να λειτουργεί.

  13. Δ. Τζ. 07/08/2008 στο 12:32 μμ Reply

    Ενδιαφέρον το θέμα που θέτεις φίλε Φώτη. Κατ’ εμέ, δεν είναι «κακό» το θερινό και «καλό» το Βίλατζ. Και τα δύο εξυπηρετούν κάποιες ανάγκες. Προφανώς, δε θα πάω να δω ταινία με εφέ, σασπένς και δυνατή μουσική στο θερινό (π.χ. Καταιγία, Μπάτμαν), γιατί δε θα το χαρώ τόσο. Ωστόσο, νομίζω ότι αν θες να δεις μια κωμωδία ή μια ρομαντική κομεντί, το θερινό είναι ό,τι πρέπει…

  14. fvasileiou 07/08/2008 στο 8:57 μμ Reply

    @Δ. Τζ.
    Όχι-όχι, δεν μπαίνω στη λογική του «καλού» και του «κακού». Λυπάμαι αν έχω δώσει αυτή την εντύπωση. Πιο πολύ ένας εσωτερικός διάλογος δικός μου αποτυπώνεται και η σχέση η δική μου με το παρελθόν και ένα είδος κουλτούρας -τίποτα παραπάνω.

  15. zamuc 08/08/2008 στο 8:35 πμ Reply

    Αντικειμενικά έχεις δίκιο. Το πρώτο κριτήριο είναι η ποιότητα εικόνας και ήχου. Και η ποιότητα του κοινού (εδώ τα multiplex χάνουν αλλά στις μεσημεριανές και μεταμεσονύκτιες προβολές 2-3 εβδομάδες μετά την πρεμιέρα και μέρα καθημερινή κάτι γίνεται). Προτιμώ μία καλή απλή αίθουσα και από πολυσινεμά με διαφορά το Νανά με 6 αίθουσες και πάντα ησυχία. Δεν είναι διαφήμιση είναι γεγονός.
    Αλλά αν χτυπήσει το τηλέφωνο και μου πει ένας φίλος/η πάμε απόψε θερινό χαλάρα με μπυρίτσα να αράξουμε δεν πρόκειται να πω όχι και ας ξέρω ότι θα εκνευριστώ με όλα αυτά που σωστά αναφέρεις εσύ και η γιώτα. Είναι το γνωστό δίλημμα λογικής και συναισθήματος. Και υπάρχουν μερικά θερινά που έχουν ανακαινιστεί και καμιά φορά έχουν και τον ήχο δυνατά. Δεν τα λέω θα μου την πέιτε για διαφήμιση τελικά 🙂

  16. Μάρκο Τ 10/08/2008 στο 11:07 πμ Reply

    Τα θερινά τα σινεμά έχουν όλα τα μείον που είπες, όμως στα multiplex, όπου υπάρχει η ποιότητα ήχου, υπάρχει ησυχία; Δεν νομίζω. Τα κακομαθημένα, που έχουν μάθει «τρόπους» από τη μαμά τους και τον μπαμπά τους, που επίσης δεν έχουν τρόπους, συμπεριφέρονται και εκεί όπως στην καφετέρια. Τους είναι αδύνατο να συμπεριφερθούν αλλιώς, γιατί αυτό έμαθαν και οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά τους είναι απλά αδιανόητη. Πάντως, πέρασα πολύ καλά προχτές στο θερινό σινέ Σπόρτινγκ, στη Νέα Σμύρνη, σε ταράτσα, όπου είδα το γοητευτικό «Ακλόνητο άλλοθι»: Αγκάθα Κρίστι, με έντονο γαλλικό άρωμα όμως, και δή κάτι από Chateaux de la Loire και από παριζιάνικη σοφίτα ταυτόχρονα. Συστήνεται ιδιαίτερα στους φίλους του γαλλικού σινεμά και για όσους πέρασαν κάποια χρόνια της ζωής τους στη Γαλλία.

  17. Σοφία 10/08/2008 στο 2:03 μμ Reply

    Η κακή ποιότητα ταινίας και ήχου δεν είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό των θερινών σινεμά. Έχω πάει σε θερινά (στην Αθήνα) με πολύ καλές προδιαγραφές, χωρίς γρατζουνιές, καλό ήχο κ.λπ. Παλιά θυμάμαι ότι ακόμα και σε χειμερινά σινεμά παίζονταν κακής ποιότητας ταινίες, μάλλον γιατί ήταν παλιές κόπιες που είχαν παιχτεί πολλάκις σε όλη την Ευρώπη πριν φτάσουν στην Ελλάδα, αυτό όμως νομίζω ότι δεν ισχύει πλέον.

  18. fvasileiou 10/08/2008 στο 8:47 μμ Reply

    @zamuc
    Κάπως έτσι κι εγώ: Αν θέλω να δω ταινία πάω σε πολυσινεμά. Στην αρχή με δυσκόλευε που δεν είχε διάλειμμα, τώρα μου φαίνεται αδιανόητο να μου κόψουν την ταινία για να αγοράσω το ποπ-κορν τους.
    Βέβαια, αν μου πουν να πάμε θερινό σινεμαδάκι για άραγμα με μπυρίτσα, θα τους αντιπροτείνω καμιά ταβέρνα: Εδώ διαφέρουμε 😆

    @Μάρκο Τ
    Είναι κακομαθημένα τα παιδιά μας, δεν υπάρχει αμφιβολία. Χρειάζονται όριο – αλλά έχουν όριο οι γονείς για να αποκτήσουν τα παιδιά;
    Από την άλλη, στο σινεμά, οι έφηβοι θορυβούν γιατί ζουν την ταινία -αυτό τους δικαιολογεί ως ένα βαθμό. Οι χειρότεροι είναι κάποιοι που πουλάνε πνεύμα, το παίζουν έξυπνοι, μιλάνε συνεχώς κτλ.

    @Σοφία
    Έχεις δίκιο: Φταίγανε οι κόπιες για την κάκιστη ποιότητα ήχου και εικόνας στα παλιά θερινά. Και υπάρχουν τώρα κάποια θερινά με προδιαγραφές χειμερινού.
    Αλλά -κακά τα ψέμματα- το θερινό σινεμά έχει να κάνει πιο πολύ με μια συγκεκριμένου τύπου κοινωνικότητα, που ανήκει εν πολλοίς σε αλλοτινούς καιρούς. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να πηγαίνουν ακόμα και σήμερα. Αλλά ποιος πηγαίνει σε θερινό περισσότερο από 1 ή 2 φορές;

  19. geokalp 18/08/2008 στο 12:47 μμ Reply

    άσε… ακόμα δεν έχω αξιωθεί να πάω φέτος…
    και μέχρι το τέλος του μήνα, χλωμό!
    ελπίζω να παίζουν και το Σεπτέμβρη

    μου το θύμησες και χαλάστηκα!

  20. Oikonomou 29/07/2010 στο 2:44 μμ Reply

    Θα ήθελα να παρέμβω με 2 χρόνια καθυστέρηση,
    και να πώ κάποια πράγματα:
    1ον σε multiplex δεν πρόκειται να δείς ποτέ ταινιες
    του Κουροσάβα ή κάποια αξιόλογα πράγματα (που είχαν βγεί όταν ήσουν αγέννητος). Από Μπόγκαρτ μέχρι Τσάπλιν μέχρι και την Αυγή των Ζωντανών Νεκρών (παλιές καλές ημέρες της Δεξαμενής και των μεταμεσονύκτιων θρίλλερ). Εννοείται ότι στις μεταμεσονύκτιες ο χαβαλές και οι ατάκες για τα δρώμενα είναι μέσα στο μενού αλλιώς δεν έχει ιδιαίτερο νόημα (το βλέπεις και σπίτι σου). Εξάλλου έξω αυτο γίνεται με το Rocky Horror Show, είναι όλοι πολύ ενθουσιασμένοι και ΔΕΝ παραπονιούνται…

    2ον το κοινό των multiplex είναι πολύ χειρότερο από το κοινό
    των θερινών, το πολύ πολύ να ακούσεις καμμια γάτα καζανάκι κτλ. Αλλά να πετύχεις παρέα από βλαμμένα πιτσιρίκια που χαζογελάνε παίζουνε μπουνιές και ρίχνουν και κανένα ποπκορν στα μπροστινά καθίσματα δεν παίζει…

    3ο. Εδώ και 10 ημέρες έχουν έρθει 3 φίλοι από Αμερική και κάθε μέρα είναι στα θερινά. Έχουν ξετρελλαθεί με τη διαφορετικότητα των ταινιών και με την ατμόσφαιρα…
    Ο ένας την ταινία Front Page στην έκδοση του 74 δεν την είχε πετύχει ποτέ σε αίθουσα έξω…

    4ο. Ναι το big Bang Theory είναι και γαμώ τις σειρές…(άσχετο αλλά κάπου το είδα στο site)…

    5ο. Αν πετύχεις αυτό http://www.comicdom.gr/2010/02/09/black-hole-reminder-from-zoobus/ διάβασε το. Σε λίγο θα έρθει και σε ταινία (αν και μάλλον δεν θα είναι σόϊ)…

    6ο. ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και να πάτε σε θερινό!

    • fvasileiou 29/07/2010 στο 6:49 μμ Reply

      1. Νομίζω ότι ούτε σε θερινά θα τα δεις. Εκτός από τις καλοκαιρινές επανεκδόσεις, οι οποίες για ένα μυστήριο λόγο, είναι κάθε χρόνο οι ίδιες: Οι «Μπανάνες» του Γ. Άλεν επανεκδίδονται σχεδόν κάθε καλοκαίρι, ενώ υπάρχουν δεκάδες ταινίες του περισσότερο διασκεδαστικές, που θα ήθελα να δω στο πανί. Γενικά, στην Ελλάδα δεν έχουμε αίθουσες αφιερωμένες στο παλιό σινεμά…

      2. Μα υπάρχει ιδιαίτερο κοινό των multiplex ή άνθρωποι που πηγαίνουν απλώς σινεμά; Ειλικρινά δεν είμαι σίγουρος.
      Αυτό που υπάρχει είναι κοινό παραστάσεων: Πχ στους 300 είτε σε παραδοσιακή αίθουσα είτε σε multiplex θα γινόταν χαμός στην απογευματινή ή την βραδινή παράσταση από την πιτσιρικαρία. Το Avatar το είδα στο Village Παγκρατίου σε μεταμεσονύκτια παράσταση την πρώτη μέρα προβολής της, σε μια αίθουσα που δεν έπεφτε καρφίτσα και σε διαβεβαιώ ότι τίποτα δεν με ενόχλησε.

      3. Χαίρομαι που άρεσαν τα θερινά στους φίλους σου, αλλά εμένα δεν μου λένε και πολλά…

      5. Το έχω διαβάσει. Είναι εξαιρετικό κι από τα λίγα graphic novel που η ελληνική έκδοση είναι σε λογική τιμή.

      6. Καλό καλοκαίρι με πολύ σινεμά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: