Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2008

Η «Ενημέρωση» που μας σερβίρουν…

Αυτές τις μέρες στις Η.Π.Α., ενάμιση περίπου μήνα πριν τις προεδρικές εκλογές, οι δυο υποψήφιοι, Ομπάμα και Μακέιν, σε συνεργασία με τον απερχόμενο πρόεδρο Μπους, εκπονούν από κοινού ένα πρόγραμμα για την στήριξη -την διάσωση θα έλεγαν κάποιοι- της αμερικάνικης οικονομίας. Επίσης, ο πρόεδρος Χριστόφιας βρίσκεται στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών κι έχει σοβαρότατες συζητήσεις για το Κυπριακό. Επίσης, κλιμακώνονται οι προσπάθειες για λύση του Σκοπιανού και η Υπ.Εξ. Ντόρα Μπακογιάννη που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη για την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, έχει αλλεπάλληλες συναντήσεις για αυτό το θέμα. Εκεί, στη Νέα Υόρκη, βρίσκεται κι ο Γ. Παπανδρέου ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, έχει σημαντικές επαφές και είναι λογικό να συζητάει και για την πορεία των εθνικών θεμάτων. Παράλληλα κορυφώνονται οι προκλητικές παρεμβάσεις των Αμερικανών στα πολιτικά μας πράγματα, οι οποίοι αμερικανοί δεν τηρούν πλέον ούτε τα προσχήματα: Χθες είχαμε το άρθρο της κας. Κοντολίζα Ράιτ στον Ελεύθερο Τύπο – είχε προηγηθεί συνέντευξη του Μ. Μπράιζα στην Καθημερινή: Και οι δυο παρεμβάσεις αφορούν τις Ελληνορωσικές σχέσεις και τους αγωγούς.

Κι όμως, ο Γιάννης Πρετεντέρης στην πρεμιέρα της Ανατροπής σήμερα θα παρουσιάσει ένα ακόμα γκάλοπ. Και φαντάζομαι ότι και τα κανάλια θα συνεχίζουν να προτάσουν ως κύριο -και μοναδικό εν πολλοίς- θέμα τους το μπλογκ του Τατούλη, την τελευταία δήλωση του Θανάση Γιαννόπουλου ή του Γιάννη Μανώλη ή κάτι παρόμοιο.

Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, αλλά μου φαίνεται ότι δεν πάει άλλο.

Το σύστημα που ελέγχει την ενημέρωση έχει κλείσει εντελώς τη στρόφιγγα του οξυγόνου κι αν δεν υπήρχε το internet, θα είχαμε πεθάνει όλοι από ασφυξία.

Είναι φανερό ότι η απώθηση, η περιφρόνηση και η σιχαμάρα που αισθανόμαστε για τους επαγγελματίες της ενημέρωσης και ο τρόπος του την εκφράζουμε με συνθήματα, σχόλια στα μπλογκ, διαμαρτυρίες στα ίδια τα ΜΜΕ, δεν αρκούν για να ανατρέψουν την κατάσταση.

Αναρωτιέμαι τι μπορεί να γίνει…

——————

Δες και το: Τα Δελτία των 8 ως Τηλεοπτικό Προϊόν

Advertisements

My name is Earl

«Έχω λιώσει στα Earl», μου είπε ο αδερφός μου στο τηλέφωνο. «Ξεκίνησα να βλέπω όλα τα επεισόδια από τον πρώτο κύκλο…»

Και είναι παράξενο, γιατί κι εγώ αυτές τις μέρες με τον Earl έχω κολλήσει: Δεν εντρυφώ από την αρχή, όπως ο Γιώργος, αλλά βυθίζομαι με ηρωισμό και αυταπάρνηση στον τρίτο κύκλο της σειράς.

Ο Earl J. Hickey είναι ένας μικροαπατεώνας, φοράει τζιν και καρό πουκάμισα, έχει μεγάλο, παλιομοδίτικο μουστάκι, και συγκατοικεί με τον αδερφό του σε μια μικρή πόλη του Νότου, η οποία ελάχιαστα διαφέρει από ανθρώπινη χωματερή.

Αν την δεις απ’ έξω.

Γιατί αν σταθείς και την κοιτάξεις πιο προσεκτικά, θα δεις ότι οι κάτοικοί της, παρά την ρηχότητα, την αμάθεια, την αναισθησία, την επαρχιωτίλα, έχουν κι αυτοί τις δικές τους ευαισθησίες, τα όνειρα, τα προβλήμτα.

Πάμε πάλι στην ιστορία: Αυτός ο Earl, που λέτε, κέρδισε 100.000 δολάρια στο λαχείο και αμέσως τον χτυπάει ένα αυτοκίνητο και χάνει τον λαχνό. Ατυχία, θα πείτε… Αυτό σκέφτηκε κι ο ήρωάς μας, αλλά στο νοσοκομείο, βλέποντας μια εκπομπή του Carlson Daly (!), κατάλαβε ότι για το πρόσφατο ατύχημα, και όλα τα κακά που του συμβαίνουν φταίει το κακό του το κάρμα (!!): Επειδή κάνει κακές πράξεις, οπότε αν αλλάξει, αν αρχίσει να κάνει καλές πράξεις, θα αλλάξει και το κάρμα του. Φτιάχνει έναν κατάλογο με όλους όσους έχει κατά καιρούς αδικήσει και όταν βγαίνει από το νοσοκομείο, αρχίζει να επανορθώνει. Και πράγματι η τύχη του Earl αλλάζει. Όπως λέει και το tagline της σειράς:

Karma is a funny thing.

Το My name is Earl δεν είναι τυπικό αμερικάνικο sitcom: Δεν διαδραματίζεται στο σπίτι μιας ευτυχισμένης οικογένειας -έτσι κι αλλιώς οι ήρωές του δεν είναι οικογενειάρχες, ούτε έχουν σπίτια: Είναι απόκληροι, λαθρομετανάστες, κακοποιοί, πόρνες, ηλίθιοι και μένουν σε φτηνά μοτέλ και τροχόσπιτα. Έχει πολλά εξωτερικά πλάνα και η κινηματογράφησή σου θυμίζει έντονα ανεξάρτητο κινηματογράφο. Δεν έχει καν τα συνήθη γέλια. Σαρκάζει τις παραδοσιακές αμερικάνικες αρχές και αξίες, χωρίς να βλασφημεί, κάνει χιούμορ με τους αλλόκοτους χαρακτήρες, χωρίς να τους κράζει και το γέλιο πηγάζει αυθόρμητα εξαιτίας των καταστάσεων, των χαρακτήρων, της υπόθεσης κι όχι από ευφυολογήματα ή ατάκες. Με άλλα λόγια, το My name is Earl δεν μοιάζει ούτε με ελληνικό χιουμοριστικό σήριαλ.

Κλείνοντας την σύντομη αυτή αναφορά, δεν μπορώ να μην ευχαριστήσω την Χριστίνα Λαμπίρη, το «Πολύ μπλα-μπλα», το «Κους-κους» και ό,τι ονομάζουν «ελληνική σόου μπιζ». Καθώς επίσης και τους υπεύθυνους προγράμματος του Μega, του ANT1, που τα μεσημέρια προβάλουν ξανά και ξανά τα ίδια βαρετά σήριαλ με τον Μπέζο, τον Χάρη Ρώμα, τους «Δύο Ξένους» και δεν συμμαζεύεται. Μου δημιουργούσαν τόσο μεγάλη πλήξη, όταν γύριζα κουρασμένος από τη δουλειά και ήθελα να φάω και να χαλαρώσω, ώστε μια μέρα έτρεξα στο βίντεο κλαμπ και πήρα κάτι που έμοιαζε ενδιαφέρον και θα μπορούσα να δω σε μισή ώρα…

O Johny Depp επιστρέφει στην Καραϊβική!

To Variety έγραψε ότι η Disney σχεδιάζει την τέταρτη συνέχεια των «Πειρατών της Καραϊβικής», στην οποία ο Τζ. Ντεπ συμφώνησε να επαναλάβει τον ρόλο του Τζακ Σπάροου. H παραγωγή θα είναι πάλι του Τζ. Μπρουκχάιμερ, ενώ δεν έχει γίνει γνωστό αν τη νέα ταινία (πιθανότατα νέα σειρά ταινιών) θα σκηνοθετηθεί από τον Γκ. Βερμπίνσκι.

Και οι τρεις ταινίες των «Πειρατών» είχαν τεράστια εμπορική επιτυχία, αλλά, κατά την γνώμη μου, έπασχαν από τη νόσο Μπρουκχάιμερ: Όλες οι ταινίες, που έχει κάνει την παραγωγή, είναι μεγάλες παραγωγές, έχουν μεγάλη διάρκεια, έχουν μεγαλειώδεις σκηνές και στο τέλος μπουκώνουν τον θεατή. Αν δηλαδή οι ταινίες του δεν διαρκούσαν δυόμιση ή τρεις ώρες, αλλά ενενήντα ή εκατό λεπτά, τότε θα ήταν σπουδαίες. Και έτσι όμως, είναι ιδανικές για καλοκαιρινό σινεμαδάκι.

Στο Κάστρο του Κολοσσιού

Δεν ξεκινήσαμε νωρίς. Περασμένες έντεκα συναντηθήκαμε έξω από το Aluminum Tower και η εκδρομή άρχισε. Συννεφιασμένη Κυριακή, αλλά κάθε άλλο παρά μελαγχολία δημιουργούσε: Στην Κύπρο, που τα τελευταία χρόνια μαστίζεται από την ανομβρία και οι θεωρίες περί ερημοποίησης δεν είναι σενάρια, αλλά τείνουν να γίνουν πραγματικότητα, κάθε σταγόνα βροχής, κάθε υπόσχεση για βροχή είναι καλοδεχούμενη.

Παλιότερα μου άρεσαν τα αρχαία. Τώρα τα έχω βαρεθεί. Κοιτάζω με ενδιαφέρον τα λευκά μάρμαρα, κάπου-κάπου ξυπνάει και κάτι από τον παλιό θαυμασμό και την αγάπη μου, αλλά γενικά τα βαριέμαι.

Αλλά τα μεσαιωνικά….

Αυτά είναι διαφορετικά: Κεντρίζουν την περιέργεια, τη σκέψη και την φαντασία μου. Έτσι η προοπτική να επισκεφτούμε ένα μεσαιωνικό κάστρο, ένα από τα σημαντικότερα της νοτιοανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, με γέμισε κέφι και ενθουσιασμό.

Η περιοχή που ορίζει το Κάστρο του Κολοσσιού έχει ιδιαίτερη σημασία για την μοίρα του νησιού. Δεν θα σας ζαλίσω με βαρετές ιστορικές λεπτομέρειες, σημειώνω μόνο ότι εκεί, στο Κολόσσι, έγινε το 1191 σε μια αποφασιστική μάχη ο Ριχάρδος Α΄ της Αγγλίας, ο λεγόμενος Λεοντόκαρδος, νίκησε τον Ισαάκιο Κομνηνό τερματίζοντας την Βυζαντινή διοίκηση του νησιού.

Μέχρι το 1210, οπότε χτίστηκε στο Κολόσσι το πρώτο κάστρο, το νησί άλλαξε και ξανάλλαξε χέρια: Από τον Ριχάρδο πουλήθηκε στους διαβόητους Ναΐτες, αυτοί με τη σειρά τους το πούλησαν στον Γκι ντε Λουζινιάν, ο οποίος χώρισε σε φέουδα το νησί…  και πάει λέγοντας. Το πρώτο κάστρο καταστράφηκε από τους συνεχείς πολέμους και το 1454 ο Luis de Magnac έχτισε το κάστρο που επισκεφτήκαμε.

Το οικόσημο των Λουζινιανών της Κύπρου

Η πύλη που οδηγεί στον περίβολο του Κάστρου. Η είσοδος στον πρώτο όροφο γίνεται από κρεμαστή γέφυρα.

Δεξιά, όπως μπαίνουμε στον πρώτο όροφο, βλέπουμε την παραπάνω τοιχογραφία.

Η σκάλα που οδηγεί στους επάνω ορόφους. Στενή, φιδωτή και στριφογυριστή, σαν ανεμόσκαλα, δυσκολεύει τους επισκέπτες, όπως και τους ενοίκους του κάστρου παλιότερα, αλλά θα ήταν ολέθρια για τους εισβολείς που θα επιχειρούσαν να ανέβουν.

Τα τζάκια που ζέσταιναν του φράγγους ηγεμόνες έφεραν το σύμβολο του Luis de Magnac.

Στην οροφή υπάρχουν 19 πολεμίστρες και ακριβώς πάνω από την κρεμαστή γέφυρα βρίσκεται η ζεματίστρα.

Η αυλή του Κάστρου όπως φαίνεται από την οροφή του Κάστρου. Πίσω από τα δέντρα διακρίνεται το εργοστάσιο παραγωγής ζάχαρης που κατασκευάστηκε τον 14ο αιώνα.

Χρηστικός Κινηματογράφος

Γύρισα σπίτι κατάκοπος. Κούραση από πολλές μέρες και κακός ύπνος από ακόμα περισσότερες νύκτες συσσωρεύτηκε. Τα άκρα μου τα ένιωθα κομμένα. Και μια μόνιμη βραχνάδα στη φωνή.

Τηλεόραση δεν έχω. Έβαλα τον υπολογιστή στο τραπεζάκι μπροστά από τον καναπέ. Δίπλα μου μια πίτσα. Στο ψυγείο ένα γλυκό που αγόρασα επιστρέφοντας. Η επιλογή έμοιαζε αυτονόητη: The Superhero Movie.

……………….

Δεν λέω: Καλή Η Εαρινή Σύναξις των Αγροφυλάκων, Ο Καιρός των Τσιγγάνων, το Jude the Obscure. Εξαιρετικό το σινεμά του Ίστγουντ, του Κόπολα, του Τριφό. Αλλά είναι στιγμές, που το τελευταίο που χρειάζομαι είναι ένα Αθάνατο Αριστούργημα της Ένατης Τέχνης. Είναι φορές που Solaris δεν μου λέει τίποτα και ο Συμβιβασμός μου είναι ανυπόφορος. Είναι στιγμές που χρειάζομαι ταινίες όπως οι Γαμομπελάδες, τα American Pie, το Ξεπατινάζ.

Βλέπω ότι οι κριτικοί κινηματογράφου βαθμολογούν με μηδενικά αυτές τις ταινίες και τις χαρακτηρίζουν «σκουπίδια», όταν καταδέχονται να τους αφιερώσουν λίγες αράδες.

Και το ερώτημα εγείρεται αυτόματα: Αυτοί οι άνθρωποι δεν νιώθουν ποτέ κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι, πεσμένοι;  Δεν θέλησαν ποτέ να χαλαρώσουν με μια καλή χαβαλεδιάρικη ταινία;  Δεν αισθάνθηκαν ποτέ την ανάγκη να αδειάσουν το μυαλό τους από σκέψεις, έγνοιες και προβλήματα χαζεύοντας στην οθόνη; Πόσο καμένος μπορεί να είναι κάποιος, ώστε να μην μπορεί να διακρίνει ότι και στην χρηστική τέχνη υπάρχουν διαφοροποιήσεις και δεν είναι δυνατόν να πετιούνται όλα συλλήβδην ως «κακά».

………………..

Όπως δηλώνει κι ο τίτλος του, το Superhero Movie παρωδεί τις κινηματογραφικές διασκευές των υπερηρωικών κόμιξ και κυρίως τον Spiderman, που σάρωσε το περσινό καλοκαίρι. Αυτό είναι και δεν διεκδικεί τίποτα παραπάνω. Αν είστε στη φάση, δείτε το. Εγώ γέλασα πολύ, ειδικά στο α΄ μισό…

Golden Boys

Είναι παλιό το πρόβλημα: Στα κόμματα υπάρχουν κάποιοι παλιοί που κλείνουν τις θύρες αντί να τις ανοίγουν. Στραβοκοιτάνε τους καινούργιους αντί να τους καλοδέχονται. Ταυτίζουν την προσφορά με τα χρόνια που έχει κάποιος στην επετηρίδα. Θυμηθείτε τον συχωρεμένο τον Βαγγέλη Γιαννόπουλο πώς έλουζε όσους ονόμαζε «εξωτικούς», στους οποίους συμπεριελάμβανε από τον Θ. Πάγκαλο μέχρι τον Τ. Χυτήρη («Χυτήρο» τον αποκαλούσε). Τώρα έχουμε τον Β. Πολύδωρα να παίζει τον ίδιο ρόλο στη Ν.Δ.: Βγήκε, λέει, προχθές και άρχισε να βυσσοδομεί εναντίον των Golden Boys, τα οποία δεν κατονομάζει ακόμα -φαντάζομαι τους επόμενους μήνες θα μας πει και τα ονόματά τους και θα γίνει πρωτοσέλιδο ακόμα μια φορά.

Διότι έτσι έχει καταντήσει το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας: Αντί να παράγει πολιτική, σχολιάζει με ύφος και ήθος τηλεπαραθυράτου δημοσιογράφου ή αναμεταδίδει κουτσομπολιά και φήμες. Παράδειγμα ο μπλόγκερ Πέτρος Τατούλης, ο οποίος αφού εισήγαγε στη δημόσια συζήτηση το πρωτάκουστο τεκμήριο της «πολιτικής ενοχής», αφού ασχολήθηκε επισταμένα με τις συζύγους των συναδέλφων του, μας είπε προχτές «όχι στις ηθικιστικές παραινέσεις»!!!

Αλλά ας μείνουμε στον Β. Πολύδωρα, γιατί φαίνεται ότι έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο επαναλαμβανόμενο στην δημόσια ζωή της χώρας τουλάχιστον από το 1821 και μετά: Θυμάστε τον διαχωρισμό σε αυτόχθονες και ετερόχθονες;

Το ερώτημα είναι ποιος του φταίει του κ. Πολύδωρα και σε τι:

Εκείνες τις διαβόητες δηλώσεις για τις χιλιάδες που θα φύγουν από τον κρατικό μηχανισμό, που έκανε παραμονές των εκλογών του 2004, τα Golden Boys του τις υπαγόρευσαν; Μπορεί να κέρδισε μερικά ψηφουλάκια τότε από τους φανατικούς νεοδημοκράτες, αλλά πάγωσε πολλούς που ετοιμάζονταν να ψηφίσουν για πρώτη φορά το κόμμα του. Και, τέλος πάντων, τέτοιου είδους πρακτικές δεν έγιναν -δεν ξέρω αν γι’ αυτό είναι τόσο δυσαρεστημένος τον τελευταίο καιρό…

Μετά έγινε Υπουργός Δημοσίας Τάξεως. Έβγαινε μπροστά και υπερασπιζόταν οποιαδήποτε αστοχία (ας μην την χαρακτηρίσουμε αλλιώς) των αστυνομικών, θέτοντας έτσι την αστυνομική αυθαιρεσία υπό κυβερνητική ομπρέλα. Εμπιστεύτηκε τυφλά τους αρχισυνδικαλιστές, τους έδωσε γη και ύδωρ και κείνοι οργάνωσαν διαδήλωση έξω από τη Ρηγίλλης. Και, κυρίως, η Αστυνομία αποδεικνύονταν ανίκανη να αντιμετωπίσει ακόμα και προγραμματισμένα επεισόδια. Τα Golden Boys ευθύνονται και γι’ αυτό; Ο Χηνοφώτης, που ανέλαβε το Υφυπουργείο Δημοσίας Τάξεως και αναδιοργανώνει Αστυνομία και Πυροσβεστική, είναι κι αυτός Golden Boy; Αλήθεια, πιστεύει ο κ. Πολύδωρας ότι δεν κάνει σωστή δουλειά ο Χηνοφώτης, που δεν μετράει κομματικά γαλόνια κι ότι ο ίδιος ήταν αποτελεσματικότερος;

Ας με συγχωρέσει, αλλά έχω άλλη γνώμη.

Και για να τελειώνουμε: Πιστεύει ο κ. Πολύδωρας ότι χωρίς η Ν.Δ. χωρίς τον Golden Boy Ρουσόπουλο και τον αυτοκράτορα Καραμανλή και έχοντας μόνο τον ίδιο, τον παλιομοδίτη Βύρωνα Πολύδωρα, θα κέρδιζε με 4 μονάδες το Πασόκ πέρισυ;

«Η Εαρινή Σύναξις των Αγροφυλάκων»

Τελικά, μπήκα κι εγώ στο FaceBook. Φίλοι μου το ζητούσαν εδώ και καιρό, είχα λάβει και προσκλήσεις, αλλά δεν το αποφάσιζα. Τελικά όμως μπήκα. Ανέβασα φωτογραφίες, έβαλα κάποια προσωπικά στοιχεία κι επιδόθηκα σε ψαξίματα με διάφορες λέξεις-κλειδιά και βρήκα παλιούς συναδέλφους, γνωστούς και φίλους. Κρύφτηκα από τους περισσότερους, σταυρώνοντας τα δάχτυλά μου να μη με βρουν κι εκείνοι -ή έστω να μου κρυφτούν. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καταλάβει ακόμα τι παίζεται εκεί μέσα. Το υποψιάζομαι, αλλά δεν το έχω κατανοήσει στην ολότητά του.

………………………………………..

Στην (σύντομη και ελλειπή) λίστα με τις αγαπημένες μου ταινίες έβαλα και την Εαρινή Σύναξι των Αγροφυλάκων του Δήμου Αβδελιώδη και μετά κλίκαρα να δω πόσοι είμαστε που κάναμε το ίδιο.

Απογοήτευση: Μόνο τρία άτομα -εγώ κι άλλοι δύο.

Αυτό με ενόχλησε κάπως, που είναι εντελώς παράλογο, αφού η ταινία δεν κυκλοφορεί καν σε DVD, δεν μπόρεσα καν να βρω μια φωτογραφία ή την αφίσα της στο δίκτυο, αλλά, πέρα από αυτά, δεν μπορείς να επιβάλεις στον άλλο να την δει και να του αρέσει. Είναι εντελώς παράλογο, αλλά έτσι ένιωσα: Ενόχληση κι ένα είδος λύπης. Ξέρετε, τα ωραία πράγματα είναι πράγματι ωραία όταν τα μοιράζεσαι.

Η ιστορία είναι απλή: Το 1960 στο χωριό Θολοποτάμι της Χίου σκοτώνεται ο αγροφύλακας την ώρα της υπηρεσίας. Η κοινότητα ζητάει αντικαταστάτη, αλλά δεν υπάρχει προθυμία, επειδή οι κάτοικοι του χωριού θεωρούνται ιδιόρυθμοι. Έτσι, αποφασίζουν να αυξήσουν τον μισθό και η ιστορία αρχίζει: Τέσσερις αγροφύλακες, ο ένας μετά τον άλλο, όπως και οι εποχές του χρόνου, αναλαμβάνουν την φύλαξη των χωραφιών του Θολοποταμιού και έρχονται αντιμέτωποι από την ίδια πρόκληση, που θα φέρει τον χαμό τους.

Αν ο ένας πρωταγωνιστής της ταινίας είναι η Χίος και το φυσικό της κάλλος, ο άλλος είναι η Κοινότητα -αδιάκριτα μπλεγμένα σε έναν αέανο κυκλικό χρόνο που όλα τα αλλάζει, σε όλα προσθέτει σκόνη και ρυτίδες κι όλα τα αφήνει ίδια, αρκεί να αφεθούν στη δίνη, στους ρυθμούς του φυσικού χρόνου. Μοιραία, κάθε παρείσακτος πετιέται έξω ενώ για τους προσήλυτους ανοίγουν οι πόρτες διάπλατα.

Νομίζω ότι αν ο Παπαδιαμάντης ήταν σκηνοθέτης, τέτοιες ταινίες θα γύριζε. Την συνιστώ ανεπιφύλακτα και αν την βρείτε κάπου ή κάπως, πείτε μου και μένα…