Road to Perdition

ΗΠΑ 1930: Ποτοαπαγόρευση, οικονομική κρίση. Στο Σικάγο κάνει κουμάντο ο Αλ Καπόνε, στο Rock Island του Illinois ο διαβόητος John Looney. Ο Michael O’Sullivan, παρασημοφορημένος στρατιώτης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και υποδειγματικός οικογενειάρχης προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Λούνεϊ. Είναι ο «άγγελος του θανάτου» του ιρλανδού αρχιμαφιόζου. Όταν ο μικρός γιος του Ο’Sullivan γίνεται μάρτυρας μιας μαφιόζικης εκτέλεσης, ο Λούνεϊ αποφασίζει να εξοντώσει τον «Άγγελό» του και την οικογένειά του. Όμως ο Ο’ Σάλιβαν ξεφεύγει από την παγίδα που του έστησε το αφεντικό του και μαζί με τον γιο του παίρνει τον μακρύ δρόμο για το χωριό Perdition (Απώλεια), όπου θα βρει ασφαλές καταφύγιο. Ένας δρόμος αιματηρής εκδίκησης, γνωριμίας πατέρα-γιου και ενηλικίωσης, που καταλήγει να είναι ο δρόμος της σωτηρίας.

Αυτή είναι με δυο λόγια η ιστορία που έγραψε ο Max Allan Collins και σχεδίασε ο Richard Piers Rayner. Το βιβλίο λειτουργεί σε πολλά επίπεδα, ενώ καταφέρνει να πρωτότυπο bildungroman graphic novel, χωρίς μελοδραματισμούς και ηθικολογίες, όπου η οπερετική βία παίρνει μεταφυσικές -οντολογικές- διαστάσεις.

Ο συγγραφέας, ο Μ. Α. Κόλινς, δεν είναι τυχαίος: Επί 16 χρόνια έγραφε τις ιστορίες του Ντικ Τρέισι, κέρδισε 2 φορές το βραβείο Shamus των Αμερικανών συγγραφέων αστυνομικών μυθιστορημάτων και έχει μια αξιοσημείωτη πορεία σαν σεναριογράφος/σκηνοθέτης ανεξάρτητων ταινιών. Λεπτομέρεια: Ειδικεύεται στη συγγραφή αστυνομικών μυθιστορημάτων που στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Και αυτή του την ειδικότητα την χρησιμοποίησε κι εδώ αναπαριστώντας πιστά τις αρχές της δεκαετίας του ’30 και τον κόσμο των γκάνγκστερ, βάζοντας πραγματικά πρόσωπα της εποχής, όπως τον Νίτι, τον Έλιοτ Νεςς ή τον Αλ Καπόνε, να παίζουν ενεργό ρόλο στην εξέλιξη της μοίρας του Ο’Σάλιβαν και του γιου του. Άλλωστε και ο Λούνεϊ ήταν πραγματικά ο ηγέτης της Μαφίας του Ιλινόις. Εκτός από την πρόσφατη ιστορία της χώρας του, ο Κόλινς επηρεάστηκε κι από τα manga και κυρίως από το Lone Wolf and Cub του K. Koike.

Σημαντική είναι η δουλειά και του εικονογράφου, του Ρ. Π. Ράινερ, ο οποίος με τα ασπρόμαυρα σχέδιά του, εικονογραφεί την ιστορία με γρήγορα καρέ. Κι ο Ράινερ μένει πιστός στην εποχή, όχι τόσο στην τεχνική του, όσο στην πιστότητα, γι’ αυτό χρησιμοποίησε φωτογραφικό υλικό τόσο στην απόδοση των τοπίων όσο και των προσώπων.

Το 2002 το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο (ελλ. τίτλος: Ο Δρόμος της Απώλειας). Ήταν η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ο Sam Mendes μετά τον θρίαμβο του American Beauty και πρωταγωνιστούσε ο T. Hanks, o P. Newman και ο J. Law, ενώ ανάμεσα στους συμπρωταγωνιστές διακρίνουμε την Jennifer Jason Lee και τον D. Craig. Μεγάλα ονόματα και πλούσια παραγωγή. Δεν μου άρεσε η ταινία. Και όχι γιατί, ενώ ακολουθεί σε γενικές γραμμές την υπόθεση του βιβλίου, αλλάζει την κεντρική ιδέα: Στο βιβλίο έχουμε την σύγκρουση δύο πατεράδων, ενώ στην ταινία ο Ο’Σάλιβαν γίνεται θετός γιος του Λούνεϊ κι έχουμε σύγκρουση πατέρα γιων. Οι δημιουργοί της ταινίας στην προσπάθειά τους να την κάνουν πιο πολιτικώς ορθή («Μια ταινία του Τομ Χανκς»), προσθέτουν έναν κλισαρισμένο ψυχολογίστικο μελοδραματισμό. Οι εικόνες που δημιουργεί ο Μέντες είναι όμορφες, οι κριτικοί την επαινέσανε, μάζεψε και κάτι υποψηφιότητες για Όσκαρ, αλλά νομίζω ότι γενικά δεν άρεσε…

Advertisements

6 thoughts on “Road to Perdition

  1. apos 16/09/2008 στο 9:27 πμ Reply

    Θυμάμαι από αυτή την ταινία μια σκηνή, εκεί στη βροχή, σκέτος πίνακας. Και μόνο για αυτό νομίζω ότι είχα χαρεί τότε που την είδα.. κουμπάρε χε χε

  2. Δ. Τζ. 16/09/2008 στο 12:14 μμ Reply

    Είχα δει την ταινία, αλλά δεν ήξερα για το κόμικ. Όντως κινηματογραφικά δεν ήταν τίποτα τρομερό, αλλά το κεντρικό μήνυμα νομίζω ότι μένει στον θεατή.

  3. roadartist 16/09/2008 στο 2:47 μμ Reply

    Δεν την εχω δει τη ταινια αυτη..αλλα μαλλον δεν εχασα κατι το φοβερο ε..

  4. fvasileiou 16/09/2008 στο 6:08 μμ Reply

    @apos
    Ναι, φοβερή εκείνη η σκηνή. Έχει ωραίες εικόνες η ταινία, αποτυχαίνει όμως στο σύνολο, σε αντίθεση με το κόμιξ.

    @Δ. Τζ.
    Ξέρεις, ακόμα και το κεντρικό νόημα στο βιβλίο είναι πιο δυνατό. Στην ταινία προσπάθησαν εμπλουτήσουν την ιστορία με χιαστί πατρικές/υιικές σχέσεις και το ξεχείλωσαν

    @roadartist
    Παίζει Τομ Χανκς και Πωλ Νιούμαν, αυτό είναι το δυνατό σημείο της ταινίας. Για όποιον ενδιαφέρεται…

  5. Ανασαιμιά 17/09/2008 στο 9:36 πμ Reply

    Δεν την έχω δει την ταινία και καλύτερα δηλαδή.
    Πέρασα για μια καλημέρα! 🙂

  6. fvasileiou 17/09/2008 στο 7:08 μμ Reply

    @Ανασαιμιά
    Να είσαι καλά!
    Ναι, η ταινία δεν λέει και πολλά. Το βιβλιο όμως αξίζει…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: