Πρωινό

Ένα από τα καλά τις συγκατοίκησης είναι που βλέπεις τις συνήθειες του άλλου. Οικείες, παράξενες, όμοιες, διαφορετικές, καλές, κακές, τις ζεις, τις συγκρίνεις, τις προβάλλεις στον εαυτό σου. Τις κακές τις απορρίπτεις. Τις καλές όμως ίσως μπεις στην διαδικασία να τις υιοθετήσεις. Από αυτή την άποψη μια συγκατοίκηση μπορεί να σου αλλάξει την ζωή.

Όχι δραματικά.

Δεν πιστεύω μάλλον ότι κάποιος μπορεί να αλλάξει ριζικά πορεία στη ζωή του.

Μπορεί όμως να σου αλλάξει τις μικρές συνήθειες. Να σου τις διαφοροποιήσει έστω. Μια συγκατοίκηση, έστω και σύντομη, μπορεί να σε παρακινήσει να λειτουργείς διαφορετικά στην καθημερινότητά σου.

Τα σκέφτομαι τούτα όλα καθώς ένας φίλος με φιλοξένησε μεγάλο διάστημα μέχρι να βρω σπίτι και να τακτοποιηθώ. Αυτός, που λέτε, έχει την καλή συνήθεια να τρώει ένα καλό πρωινό όταν ξυπνάει.

Καλό πρωινό.

Άγνωστο σε μένα.

Θυμάμαι, όταν πήγαινα σχολείο, παλιά, η μάνα μου μού ετοίμαζε ένα σάντουιτς. Και μετά, όταν έκανα μαθήματα στο Δ.Ι.Κ.Ε.Π.Π.Ε.Ε. έπινα τον καφέ μου και κάτι έτρωγα στα γρήγορα, συνήθως στο όρθιο από την κουζίνα ως το αυτοκίνητο.

Αλλά υπό φυσιολογικές συνθήκες ξυπνάω, πηγαίνω στην κουζίνα, φτιάχνω καφέ φίλτρου και πίνω δύο ή τρεις κούπες δουλεύοντας στο γραφείο μου. Αν μάλιστα στη διαδρομή από το κρεβάτι μου ως την καφετιέρα δεν συναντήσω κανέναν, δεν χρειαστεί να ανταλλάξω περιττές καλημέρες, οι οιωνοί δείχνουν ένα αποδοτικό και δημιουργικό πρωινό.

Το πρωινό μου δηλαδή είναι καφές. Ζεστός καφές, σκέτος καφές, δυνατός καφές -το λέω αυτό θυμούμενος την εσπρεσιέρα μου που άφησα στην Ελλάδα: Πολύ μου λείπει!

Έτσι και επί συγκατοικήσεως: Σηκωνόμουνα και πήγαινα κατευθείαν στην καφετιέρα. Η κουζίνα όμως μύριζε ψημμένο ψωμί και λιωμένο τυρί κι ο φίλος μου καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας και μασούσε ήρεμα το πρωινό του διαβάζοντας.

Αμηχανία.

Κι άρχισα να ακολουθώ το παράδειγμά του.

Τα σάντουιτς που πέφτουνε βαριά, σαν ιδέα, οπότε άρχισα να τρώω φρούτα. Δεν ήταν κι άσχημα! Ειδικά όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα μήλα, τα καθάριζα με κέφι για να χώσω τα δόντια μου στη ζουμερή τους σάρκα.

Αλλά -τι τα θέλετε- η καλή αυτή συνήθεια ξέφτισε: Πριν καλά-καλά τελειώσει η συγκατοίκηση, σταμάτησα να πλένω ροδάκινα ή να καθαρίζω μήλα, πήγαινα απλώς στην καφετιέρα, την γέμιζα με νερό και καφέ και στεκόμουν όρθιος πλάι της περιμένοντας ανυπόμονα το μαύρο, πικρό υγρό. Το ζεστό, μαύρο, πικρό υργό. Οι μυρωδιές του ψωμιού και του τυριού, το ήρεμο μασούλημα του φίλου και οικοδεσπότη δεν με εντυπωσίαζαν. Δεν με συγκινούσαν καν τα μήλα που γερνούσαν μέσα στη σακούλα τους. Ήμουν έτοιμος να μετακομίσω στο δικό μου σπίτι. Να επιστρέψω εις τα ίδια.

……………………………………………………………….

Τα θυμήθηκα όλα το Σάββατο. Δεν ξέρω πώς και γιατί. Περπατούσα στη Μακαρίου προς το Aluminium Tower και όλα αυτά ξεπετάχτηκαν στο μυαλό μου και παραμέρισαν τις έγνοιες της δουλειάς και της επιστήμης…

…ίσως γιατί θα ήθελα να είχα κολλήσει αυτή την συνήθεια.

Advertisements

13 thoughts on “Πρωινό

  1. monaxikoasteri 28/10/2008 στο 11:24 μμ Reply

    όσο και να λέμε, ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει ή ότι τολάχιστον δύσκολα αλλάζει συνήθειες…ωστόσο ποτέ δεν είναι αργά Φώτη…
    καλό βράδυ να έχεις!

  2. δ.τζ. 28/10/2008 στο 11:35 μμ Reply

    Έτσι είναι. Όταν ζεις με κάποιον επηρεάζεσαι όσο να ‘ναι από τον τρόπο ζωής του, προβληματίζεσαι, αλλά δύσκολα αλλάζεις ο ίδιος. Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας, άρα είναι δύσκολο να αλλάξεις αυτά που θεωρείς ότι αποτελούν την καθημεριμότητά σου.

    Όσο για το πρωινό έχει πράγματι δίκιο ο φίλος σου. Κι εγώ όταν βρίσκομαι μακριά από την πόλη μου, σε ένα ξενοδοχείο, ή στο εξοχικό πραγματικά απολαμβάνω το πρωινό. Ωστόσο, όταν γυρίσω σπίτι η ρουτίνα μου δεν αλλάζει. Ένα ποτήρι γάλα με κορν φλέικς και αυτό στα γρήγορα και στο πόδι…

  3. nomansland 29/10/2008 στο 2:11 πμ Reply

    …to metro ths allaghs mas pernaei mesa apo to synais8hma mas…panta.

    Fysika kai apo thn entash tou….exw dei egw an8rwpous na metamorfwnontai….ki exw ki egw metamorfw8ei h idia…polles fores…

    …den einai kako…einai elpida kai zwh na blepeis ton eayto sou n’ allazei pros to kalytero…pros ton allo an8rwpo….

    …kalhsperes…

  4. giota 29/10/2008 στο 3:02 μμ Reply

    Οι συνήθειες αλλάζουν, το θέμα είναι πόσο εύκολα ή δύσκολα γίνεται αυτό!
    Το πρωινό πάντως είναι μια πολυτέλεια όπου μόνο στις διακοπές έχω χρόνο ν’ απολαύσω (δυστυχώς)!

  5. leviathan 29/10/2008 στο 4:14 μμ Reply

    esi ginetai me ti sigatoikisi!!!arketes sini8eis tou allou pernoun kai se sena!!!pisteuo auto simvainei kai se opoiadipote sxesi…filiki, sinais8imatiki…kalo apogeuma!

  6. ELGRECO 29/10/2008 στο 5:26 μμ Reply

    Όντως με την συγκατοικηση αρπάζεις διαφορα. Με τον καιρό πας πισω σ αυτα που συνηθισες, όπως το αθάνατο Ελληνικό πρόγευμα που αποτελείται απο καφέ και τσιγάρο. Τα σαβ/κα φυσικά που έχουμε περισσότερο χρόνο, μετατρέπεται σε καφέ, τσιγάρο και εφημερίδα (κατα προτίμηση αθλητική)

  7. wilma 29/10/2008 στο 5:35 μμ Reply

    Ξενιτεμένε Φώτη! Το κείμενό σου με τις συνήθειες, μου αποκαλύπτει ότι βιώνεις μια νοσταλγική διάθεση: οι συνήθειες παραπέμπουν σε κάτι σταθερό και γνώριμο, ενώ εσύ τώρα βιώνεις μεγάλες αλλαγές στις οποίες προσπαθείς να βρεις έναν νέο ρυθμό.
    Πάντως, ίσως τώρα, στο γενικότερο πλαίσιο των αλλαγών που βιώνεις να μπορείς να ενσωματώσεις και κάποιες νέες καλές συνήθειες. Ειδικά με το πρωινό μπορεί να βοηθούσε το να τρως κάτι που σου αρέσει ιδιαίτερα και έχει μηδέν χρόνο προετοιμασίας. Εγώ πλεον ξελιγώνομαι από την πείνα έτσι και δεν φάω πρωινό! (το κατάφερα και το ενέταξα μαζί με τον σκέτο μαύρο καφέ).
    Ελπίζω να μην παρεξήγησες την διάθεση να σε ψυχολογήσω, απλά το έγραψα έτσι όπως το σκέφτηκα την ώρα που διάβαζα το κείμενο σου.
    Σε φιλώ και να περνάς καλά

  8. Ανασαιμιά 29/10/2008 στο 7:32 μμ Reply

    ‘Ολα είναι μια συνήθεια Φώτη μου! Οι Έλληνες το έχουμε αυτό το κουσούρι. ‘Ετσι ήμουν για πάρα πολλά χρόνια! ‘Ενας σκέτος καφές και μετά το μεσημεριανό γεύμα σταματημό δεν είχα να μασουλάω. Όταν όμως ξεκίνησα κάποια στιγμή πρόγραμμα διατροφής (κοινώς δίαιτα, αλλά δε θέλω να αναφέρω τη λέξη γιατί μου δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα) επιβάλλονταν το πρωινό έστω και ελάχιστη ποσότητα. Το πρώτο καιρό έτρωγα και με το ζόρι το κρατούσα να μη το «βγάλω». Από ένα σημείο όμως και μετά μου έγινε απαραίτητη συνήθεια. Τώρα μπορεί να μη φάω όλη μέρα γιατί ίσως με τις ασχολίες να «ξεχάσω». Αλλά το πρωινό μου είναι άκρως απαραίτητο.
    Θα σου συνιστούσα λοιπόν να προσπαθήσεις να το συνηθίσεις!

  9. fvasileiou 29/10/2008 στο 9:46 μμ Reply

    @monaxikoasteri
    Κι όσο περνάν τα χρόνια, οι συνηθειές μας γίνονται ανάγκες, για να παραλλάξω το μότο της παλιάς διαφήμισης. Τους χαιρετισμούς μου!

    @δ. τζ
    Για να είμαι ειλικρινής, Δημήτρη, δεν απολαμβάνω το πρωινό ούτε όταν είμαι εκτός ή όταν κάνω διακοπές. Τον καφέ, σκέτο, μαύρο, δυνατό, ναι, τον απολαμβάνω.

    @nomansland
    Το συναίσθημα και η ένταση μπορούν να μας αλλάξουν -για πόσο όμως; Θα περάσει ο πυρετός και θα επιστρέψουμε στα ίδια. Ή όχι;

    @giota
    Αλλάζουν, ναι (ίσως), αλλά προς το καλλίτερο;…

    @leviathan
    Έχεις απόλυτο δίκιο: Η συγκατοίκηση σε διαβρώνει. Εγώ ο ίδιος το έζησα. Μετακινήθηκα. Αλλά….

    @EL GRECO
    Λες και είσαι μέσα στο μυαλό μου! Το σκέφτηκα κι εγώ: Αν κάπνιζα θα χρειαζόμουν απαραιτήτως τα 4 τσιγάρα του τραγουδιού κάθε πρωί.

    @Wilma
    Όχι μόνο δεν το παρεξήγησα, αλλά το χάρηκα!
    Και να σου πω την αλήθεια, μόνο όταν αρχισα να επιστρέφω στις παλιές, σταθερές, γνώριμες συνήθειές μου, καλές ή κακές, άρχισα να νιώθω σωματικά και ψυχικά ξεκούραστος.

    @Ανασαιμιά
    Να σου πω την αλήθεια, αυτό το πρόβλημα δεν το έχω: Τρώω το μεσημέρι και το βράδυ και δεν παρεμβάλω τίποτα στο ενδιάμεσο -εκτός από καφέδες.
    Νομίζω πάντως ότι το παιχνίδι το έχασε το πρωινό. Ή τουλάχιστον το ημίχρονο 🙂

  10. tdjm 30/10/2008 στο 10:24 πμ Reply

    Δεν ξέρω ,σε κάποια πράγματα ,αλλάζουμε ,αλλά για λίγο.
    Λες και όλα είναι γραμμένα στο γενετικό μας κώδικα.

    Τα ζούμε για λίγο, αλλά μετά ξαναγυρνάμε στον καλό ή κακό μας εαυτό. Και μετά τα νοσταλγούμε, τα καλά βέβαια…

    Ουφφφφφφφ!!!!!!

    Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

    υγ Σου έχω πει…μην βάζεις δύσκολα ερωτήματα σε ξανθιές ,χάνουν τον προσανατολισμό τους

  11. fvasileiou 30/10/2008 στο 1:30 μμ Reply

    @tdjm
    Σκέψου ότι μερικές φορές νοσταλγούμε και τα κακά -είτε ξανθοί είμαστε, είτε μελαχρινοί!

  12. nomansland 31/10/2008 στο 2:23 μμ Reply

    …το θέμα είναι να φροντίσουμε να μην περάσει το συναίσθημα…αυτό είναι το μεγαλύτερο γκολ αγαπητέ Φώτιε…κι όπως έγραψε κι ο Neruda «…in me all that fire is repeated…nothing is extinguished or forgotten»… 🙂

  13. fvasileiou 31/10/2008 στο 3:16 μμ Reply

    @nomansland
    Δεν ξέρω… Δεν είμαι σίγουρος… Είμαι καχύποπτος απέναντι στα συναισθήματα. Προτιμώ τα facts.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: