Σαββόπουλος: Μακρύ Ζεϊμπέκικο για τον Νίκο

Συγχωρέστε με που επανέρχομαι σε ένα θέμα, το οποίο έχω ήδη αναφέρει στο μπλογκ μου, αλλά σήμερα το πρωί ξύπνησα με αυτόν τον ρυθμό στο μυαλό μου. Το άκουσα δυο φορές στα διαλλείματα της δουλειάς που έκανα στο σπίτι και μετά, το μεσημέρι, πηγαίνοντας στο γραφείο, το μουρμούριζα σε όλη την διαδρομή.

Στοές που χώθηκαν με λάμψεις μαχαιριού σε ποιο στενό κελί;
Ψηλά με πέπλα αίματος, χλιμίντριζε η Σελήνη

Σκέφτομαι ότι είναι η μοναδική ίσως περίπτωση που ο Σαββόπουλος ξεπέρασε τον μέγα Dylan: Αν συγκρίνουμε το Μακρύ Ζεϊμπέκικο με το Hurricane, ο Σαββόπουλος βγαίνει νικητής. Πήρε την ιδέα του Dylan κι με όχημα τον Νίκο Κοεμτζή έφτιαξε μια εσωτερική ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας. Μια πνευματική τομογραφία. Όπου συνυπάρχουν ηττημένοι νικητές και θριαμβευτές ηττημένοι, τσογλάνια, μπάτσοι, ρουφιάνοι, αριστεροί και νταβατζήδες, δεξιοί, δικαστές, μικροαστοί νοικοκυραίοι και μπουζουξίδες. Ακριβώς όπως και στη ζωή δηλαδή.

Η τέχνη μου έζησε παράξενες στιγμές, και από δίκιο ξέρει.

Από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε, το Μακρύ Ζεϊμπέκικο θεωρείται ως μια προσπάθεια του Σαββόπουλου να εξαγνίσει ένα έγκλημα. Να το δικαιολογήσει. Να παράσχει ελαφρυντικά σε έναν ειδεχθή εγκληματία.

Βέβαια η αλήθεια βρίσκεται αλλού –όπως και στο τραγούδι η δικαιοσύνη είναι εκτός δικαστηρίου.

Όχι, ο Σαββόπουλος δεν θέλει να δικαιολογήσει το φονικό. Δεν αναγάγει σε ήρωα έναν φονιά. Ο Σαββόπουλος επιμερίζει το έγκλημα και στις πλάτες όλης της κοινωνίας. Γιατί όλη η κοινωνία από τους δικαστές ως τους ρουφιάνους κι από τους κι από τους μπάτσους ως τους αριστερούς έφεραν ευθύνη. Αθώος κανένας δεν ήταν. Απλώς ήταν πιο εύκολο να φορτωθούν τα πάντα στις πλάτες του Κοεμτζή και να μηδενιστούν οι συλλογικές ευθύνες. Να μεγεθυνθεί η ειδική περίπτωση με έναν παραμορφωτικό φακό, να φανεί το τέρας είναι ένα, έξω, μακριά, απομονωμένο και δεν βρίσκεται μέσα μας.

Γι’ αυτό δεν ήταν καθόλου παράξενο που

Τα ίδια λέγαν και πολλοί προοδευτικοί (…)

η σύμβασή τους διαισθάνθηκε σ’ αυτόν, μιαν άλλη απειλή.

Τελικά ο μόνος που διασώζεται από όλον αυτό τον πηχτό και βρωμερό χυλό της ελλαδικής πραγματικότητας είναι η Μεγάλη Εξαίρεση: Ο Μπιθικώτσης. Μόνος αυτός δεν το έπαιξε καθώς πρέπει και εκτός, άλλα τον συνεργάτη του εντύπου

τον διώχνει και του λέει: «Πού να σου εξηγώ…»

Αλλά για τον Μπιθικώτση, επιφυλάσσομαι…

Advertisements

8 thoughts on “Σαββόπουλος: Μακρύ Ζεϊμπέκικο για τον Νίκο

  1. nomansland 31/10/2008 στο 3:39 μμ Reply

    το ποστ δεν πρόλαβα να το διαβάσω…ελπίζω πως είσαι μέσα και θα το δεις…έγραψα τις αλήθειες μου…πήγαινε δες σε παρακαλώ, λειτουργούν όλα καλώς; Γιατί όλο σφάλματα μου έβγαζε…επανέρχομαι μόλις διαβάσω το ποστ σου για σχολιασμό… 🙂

  2. roadartist 31/10/2008 στο 8:18 μμ Reply

    Αγαπημένος ο νόνιος.. 😉
    Πρέπει να σου αρέσει πάρα πολύ..
    περίεργο που ξύπνησες με αυτή τη μελωδία..
    Καλό σκ Φώτη!! 😉

  3. sikofagos 01/11/2008 στο 3:05 πμ Reply

    @ Καλημέρα, όμορφο βλογ κι έχει τύχει να διαβάσω και σχόλιά σου σε βλογς που επισκέφτομαι (να τώρα που σου σχολιάζω εγώ).
    Συμφωνώ αρκετά σε αυτά που λες, και για τη συμβολή Σαββόπουλου και για την καπήλευση Κοεμτζή ένθεν κι έκθεν.
    Κι άλλη μια μεγάλη κουβέντα (άντε δυο) από τον Νιόνιο
    α) «βρήκα το όνειρό σου σε γραμμές πολιτικές, μα το πήγα πέρα απ’ αυτές»!
    β)»Μην πετάξεις τίποτα, φτάσαμε στα ανείπωτα. Μας μεταμορφώνει μια πνοή»!

    Καλή συνέχεια, θα σου ξανα ‘ρθω.

  4. gazakas 01/11/2008 στο 1:21 μμ Reply

    Όπως τα λες Φώτη, μόνο που μάλλον με το Joey του Dylan σχετίζεται περισσότερο αυτό το τραγούδι, παρά με το Hurricane… Θυμίζω και τη δική μου προσπάθεια να αναλύσω (με φλυαρία μάλλον) το Μακρύ Ζεϊμπέκικο: http://www.musicheaven.gr/html/story.php?id=1006

  5. Mara Lisha 01/11/2008 στο 5:03 μμ Reply

    Κι εγώ το παθαίνω πολύ συχνά .Να ξυπνάω με μια μελωδία στα χείλη. Καλό ΣΚ Φώτη μου.

  6. fvasileiou 01/11/2008 στο 6:23 μμ Reply

    @roadartist
    Ξύπνησα με τραγούδι γιατί είχα τα κέφια μου χτες το πρωί / χάθηκαν μετά / επανήλθαν το βράδυ.

    @Sikofagos
    Καλώς μας ήρθες φίλε μου – να περνάς όποτε μπορείς, να τα λέμε.

    Ένας άλλος στίχος σαββοπουλικός, που πολύ αγαπώ, είναι
    «Είμασταν πάντοτε μιας ήττας που νικάει την εξουσία»

    @Joey
    Χμμμ, πιθανόν να έχει σχέση και με το Joey, δώσε μου λίγο χρόνο -η ντιλανική του προέλευση πάντως δεν αμφισβητείται.

    Αναγκαστικά μακρυγορεί κανείς όταν σχολιάζει τέτοια τραγούδια. Ευχαριστώ για το λινκ.

    @Mara Lisha
    Καλό Σαββατοκύριακο – καλή ξεκούραση. Και πολλά τραγούδια!

  7. clib 02/11/2008 στο 6:09 μμ Reply

    Η συλλογική ευθύνη δεν ακυρώνει την ατομική ενοχή. Συμφωνώ μαζί σου φώτη. Το τραγούδι δεν το ξέρω όμως πολύ καλά και δεν μπορώ να θυμηθώ αν και ο Σαββόπουλος λέει κάτι τέτοιο.

  8. […] θυμάμαι ένα ωραίο κείμενο του Ξυδάκη ας πούμε) εδώ και εδώ για τη Ρεζέρβα, εδώ για τον “Πολιτευτή” […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: