Οι θωρακισμένοι

Τον ξέρετε αυτόν τον ανθρωπολογικό τύπο: Αποφαίνεται για τα πάντα και τους πάντες χωρίς δισταγμό και πάντα με την λογική άσπρου-μαύρου.

Προσέξτε δεν αναφέρομαι σε ψημένους από τη ζωή ανθρώπους, που πέρασαν από χίλια-δυο κύματα, που τα μάτια τους είδαν πολλά, καταστάλαξαν και τώρα αισθάνονται σίγουροι για τους εαυτούς τους.

Όχι.

Μιλάω για αυτούς που ΔΕΝ βγήκαν έξω στη ζωή. Που ΔΕΝ αναγκάστηκαν να δουλέψουν σε ξεφτίλες δουλειές, γιατί ήταν άφραγκοι. Που ΔΕΝ χρειάστηκε να παλαίψουν για να αποκτήσουν κάτι, γιατί τους ήρθαν όλα εξ ουρανού. Που ΔΕΝ απορρίφθηκαν. Που ΔΕΝ αντιμετώπισαν τον παραλογισμό της πραγματικότητας.Που ΔΕΝ αδικήθηκαν ποτέ. Που ΔΕΝ χρειάστηκε να κάνουν γαργάρα τα χαστούκια. Που ΔΕΝ στραπατσάρησαν την ιλουστρασιόν ψυχή τους.

Αναρωτιέμαι:

Ενηλικιώνεται κανείς αν δεν τσαλακωθεί;

Advertisements

17 thoughts on “Οι θωρακισμένοι

  1. nomansland 05/11/2008 στο 1:15 μμ Reply

    …μπααααααα….δεν….

    …καλημέρες…

  2. lupus 05/11/2008 στο 2:21 μμ Reply

    Είχες κάποιον συγκεκριμένο υπόψη σου όταν το έγραφες;

  3. ELGRECO 05/11/2008 στο 2:41 μμ Reply

    Ουτε κατα διάνοια είναι η απάντηση στην ερώτηση σου. Καλησπέρα!

  4. Cacofonix 05/11/2008 στο 2:52 μμ Reply

    Να υποθέσω ότι μιλάς για τους Αλέξηδες;

  5. monaxikoasteri 05/11/2008 στο 6:00 μμ Reply

    όχι!!!

  6. SOFIA 06/11/2008 στο 12:14 πμ Reply

    Δεν μπορώ να μιλήσω εξ όνοματος όλων, αλλά εγώ όλο σιδερώνω και όλο τσαλακωμένη είμαι! Γιατί; (Μην μου δίνει σημασία! Δίνω μια άνιση μάχη τελευταία με τα γιατί!!!) 😉
    Καλό βράδυ Φώτη μου!

  7. giota 06/11/2008 στο 9:11 πμ Reply

    Όχι, κανένας! Αλλά τι να το κάνεις Φώτη οι περισσότεροι έτσι θα ήθελανα να είναι, θωρακισμένοι και ατσαλάκωτοι…

  8. tdjm 06/11/2008 στο 10:29 πμ Reply

    Tι είπες τώρα Μώλντερ….

    Εδώ υπάρχουν κάποιοι που δεν ενηλικιώνονται ,ακόμα κι αν τσαλακωθούν…θα ενηλικιωθούν οι ατσαλάκωτοι…

    Ποτέ όμως!!!

    Το άλλο το έχεις σκεφτεί?

    Αυτό που οι *τσαλακωμένοι* στο τέλος βγαίνουν με φρεσκοσιδερωμένες όψεις και ψυχές καλύτερα και από τους *ατσαλάκωτους*

    Αυτό από μόνο του ,είναι κάτι!!!

  9. fvasileiou 06/11/2008 στο 4:58 μμ Reply

    @nomansland
    Προς τα κει τείνω κι εγώ…

    @lupus
    ???

    @EL GRECO
    Την καλησπέρα μου, αγαπητέ. Προς την ίδια μεριά κοιτάμε.

    @Cacofonix
    Φίλε μου, επίτρεψέ μου να σου απαντήσω όπως και στον lupus: ???

    @monaxiko asteri
    Ναι; 😆

    @SOFIA
    Δεν είσαι μόνη σου σε αυτή τη μάχη, Σοφία μου. Πολλοί πολεμούμε δίπλα σου. Παραμένει όμως άνιση η ρουφιάνα!…

    @giota
    Ε ναι, τώρα που οι παραδοσιακές αξίες/ρόλοι δεν μετράνει, μπορούν όλοι να εγκλωβίζονται στην ανηλικότητά τους.

    @tdjm
    Αν με ρωτάς προσωπικά, εμένα μου αρέσουν οι τσαλακωμένες φάτσες και οι τσαλακωμένες ψυχές. Αλλά αυτό φαντάζομαι ότι ήδη το ήξερες…

  10. monaxikoasteri 06/11/2008 στο 5:16 μμ Reply

    απάντησα στην τελευταία ερώτησή σου, αγαπητέ…περιεκτικά, λιτά και απλά
    την καλησπέρα μου!

  11. fvasileiou 06/11/2008 στο 5:31 μμ Reply

    @monaxikoasteri
    Βρε συ, μην το παίρνεις στραβά. Ένα χαμόγελο (σου) έσκασα!

  12. sikofagos 06/11/2008 στο 5:46 μμ Reply

    Μια στιγμή να ξετσαλακωθώ, να ψευτοσιδερωθώ, να σας απαντήσω σαν -λέμε τώρα- άνθρωπος: ωπ!, ααχ, ωψ, λιγο ακόμη , γκρρρρ… αχ!!! Μπα, δεν ξετσαλακώνομαι με τίποτα (κι ωστόσο και γω …ασπρόμαυρα τα βλέπω, φτου! ριγμένος από κάθε μπάντα!)

    Υ.Γ. Ο παραλογισμός της πραγματικότητας, αλλά κι ο προϋπολογισμός της… -άλλος παραλογισμός κι αυτός, σνιφ…

    Καλησπέρα μας

  13. monaxikoasteri 06/11/2008 στο 5:52 μμ Reply

    λίγα πράγματα παίρνω στραβά…και σίγουρα δεν είναι ένα από αυτό…ορίστε και το δικό μου χαμόγελο 🙂 !

  14. δ.τζ. 06/11/2008 στο 9:29 μμ Reply

    Πολύ σωστό το ερώτημα που θέτεις Φώτη. Η ενηλικίωση, συμφωνώ, δεν είναι η ημέρα που κλείνεις τα 18, αλλά μια μακρά (συχνά επίπονη) διαδικασία που ξεκινάει στην εφηβεία. Άλλοι ενηλικιώνονται – ωριμάζουν νωρίτερα, άλλοι αργότερα. Άλλοι μένουν αιώνια παιδιά. Και αυτό έχει να κάνει εν πολλοίς με τα βιώματα: όσο περισσότερες εμπειρίες έχεις, τόσο πιο ώριμος γίνεσαι…

  15. Mara Lisha 06/11/2008 στο 10:07 μμ Reply

    Εμένα η ζωή μου τα φέρε καλά στην ζωή μου! Ενηλικιώθηκα νομίζω!
    Υπάρχουν όμως κι άλλοι και το πιστεύω ακλόνητα που δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Ζουν σε κρυστάλλινο παλάτι ακόμη 🙂

  16. roadartist 07/11/2008 στο 12:05 πμ Reply

    Πάρα πολύ μου άρεσε αυτό το ποστ σου!
    Πάρα πολύ!
    Δε ξέρεις πόσο συμφωνώ..και πόσες φορές τα έχω σκεφτεί.. δεν τη ‘γλυτώνω’ να μην αναρτήσω κάποια στιγμή κάτι παρόμοιο.. Καλό βράδυ φίλε μου 😉 !

  17. fvasileiou 07/11/2008 στο 1:32 πμ Reply

    @monaxikoasteri
    😛

    @δ. τζ.
    Όπως το λες: Η ενηλικίωση είναι διαδικασία. Μια διαδικασία που όλες οι παραδοσιακές κοινωνίες είχαν, που συναντάμε και σε πολλές σύγχρονες δυτικές μικρο-κοινωνίες, αλλά που χάθηκε από κοινωνίες της δηθενιάς, σαν την ημετέρα.

    @Mara Lisha
    Με όσα έγραψα πιο πάνω για τσαλακώματα κτλ, όταν διάβασα τα λόγια σου:
    «Εμένα η ζωή μου τα φέρε καλά στην ζωή μου! Ενηλικιώθηκα νομίζω!»
    μου ήρθε να σου πω:
    «Λυπάμαι!» 😆

    @roadartist
    Νομίζω, αγαπητή μου, ότι αφού σκέφτεσαι κι εσύ ανάλογα, θα είχε ενδιαφέρον να τα καταγράψεις με την πρώτη ευκαιρία. Είναι παντα χρήσιμο και ωραίο να διαβάζεις και αλλού τα θέματα που σε απασχολούν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: