Γενέθλια

Ο καθρέφτης βρισκόταν πάντα εκεί: Στην τουαλέτα, πάνω από τον νιπτήρα. Δεξιά κι αριστερά του είχε ντουλαπάκια με ξυριστικά, σαπούνια, οδοντόκρεμες, μπατονέτες. Δυο λάμπες στην πάνω μεριά φώτιζαν τον πρόσωπό του διαλύοντας κάθε σκιά.

Επαναλαμβάνω: Ο καθρέφτης βρισκόταν πάντα εκεί, στη θέση του, χρόνια τώρα. Κι όμως, εκείνο το πρωινό της δεκάτης ογδόης Φεβρουαρίου ήταν σαν να τον είδε για πρώτη φορά. Σαν να κοιτάχτηκε για πρώτη φορά.

Είχε χρόνια να κοιτάξει το πρόσωπό του με προσοχή. Στεκόταν μπροστά στο είδωλό του και μηχανικά χτενιζόταν ή ξυριζόταν, χωρίς να βλέπει τη φάτσα του. Θεωρούσε την εικόνα απέναντί του δεδομενη. Αδιάφορη. Σταθερή με άλλα λόγια.

Αλλά δεν ήταν.

Τα μαλλιά είχαν αραιώσει – το μέτωπο είχε μεγαλώσει. Στους κροτάφους διάσπαρτες άσπρες τρίχες. Τα μάτια του στεκόταν πάνω σε ένα παράδοξο γκρίζο χρώμα. Και δυο γραμμές ξεκινούσαν δεξιά κι αριστερά από τα ρουθούνια του και κλείναν ανάμεσά τους το στόμα του σαν παρενθέσεις.

Τι τα θες; Ό,τι και να λέμε, όσο και να καταδικάζουμε την λατρεία της νεότητας που μας έχει επιβληθεί, κανένας δεν γίνεται ευτυχέστερος σαν φορτώνεαι έναν ακόμη χρόνο στην πλάτη του. Η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει – ο θάνατος μας χαμογελάει όλο και πιο πλατιά.

Αλλά τον θάνατο τον ξεχνάμε:

Ο έρωτας για τη νεότητα, η μάχη υπέρ της νεότητας που δίνει καθημερινά ο δυτικός άνθρωπος, δεν είναι εναντίον του θανάτου, αλλά εναντίον των γηρατιών. Το γήρας ξορκίζεται στα γυμναστήρια, τα κέντρα αισθητικής, τα χειρουργικά τραπέζια. Και με το γνωστό απόφθεγμα-παρηγοριά: «Σημασία δεν έχει πόσο είσαι, αλλά πόσο αισθάνεσαι».

Ο δυτικός άνθρωπος δεν ασχολείται με τον θάνατο. Φοβάται την αισχύνη των γηρατειών.

Δεν ήταν γενναίος. Πήγε όμως στο γραφείο του και άνοιξε τον υπολογιστή του όπως κάθε μέρα. Υποκρίθηκε ενδιαφέρον κοιτώντας τις προτεραιότητες της ημέρας κι άρχισε να τις διεκπεραιώνει με τον χαρακτηριστικό επαγγελματισμό του. Αλλά για πόσην ώρα να κοροϊδεύει τον εαυτό του; Μετά τις δώδεκα έκλεισε τον υπολογιστή κι έφυγε προφασιζόμενος ξαφνική αδιαθεσία. Πήρε και την επόμενη άδεια. Αναρρωτική, για να συνέλθει από την επαφή του με την πραγματικότητα.

Advertisements

6 thoughts on “Γενέθλια

  1. giota 17/11/2008 στο 11:57 πμ Reply

    Προσωπικά Φώτη, ο θάνατος δεν με τρομάζει! Ό,τι και να κάνεις, δεν τον ξεγελάς, θα έρθει και θα σε βρει, όταν πρέπει να το κάνει.
    Πιστεύω στη θεωρία ότι το καντήλι του καθένα μας έχει το δικό του λάδι, άμα αυτό φτουρήσει άσ’ τα!
    Η ουσία είναι να είσαι όσο πιο ρεαλιστής και όσο πιο ορθολογιστλης γίνεται! Τότε είσαι ψυχολογικά πιο έτοιμος!
    Όχι ότι κανένας θέλει να πεθάνει, προς θεού, απλά αντιμετωπίζει διαφορετικά την ιδέα αν είναι πιο συνειδητοποιημένος!
    Χαρείτε τη ζωή σας… ποτέ δεν ξέρετε ποια μέρα θα είναι η τελευταία! 😉

  2. monaxikoasteri 17/11/2008 στο 3:41 μμ Reply

    γιατί τόση απαισιοδοξία? γιατί τόσος φόβος μπροστά στο κατόφλι της «εξόδου»?
    δεν θα έπρεπε να στοχεύουμε να μας βρει προετομασμένους αυτή η στιγμή και να μην «ξοδεύουμε» τον χρόνο μας σε ανούσια και ευτελή πράγματα?
    καλή βδομάδα Φώτη!

  3. fvasileiou 17/11/2008 στο 7:57 μμ Reply

    @giota
    Δεν είμαι σίγουρος ότι ο ρεαλισμός είναι πάντοτε αρκετός. Είναι πολύ καλό να ξέρουμε πού πατάμε, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, δυσπερίγραπτο.

    @monaxikoasteri
    Ανούσια και ευτελή είναι όταν τα κοιτάς με μια υπαρξιακή λογική. Αλλά η επικρατούσα είναι η καταναλωτική…

  4. nomansland 18/11/2008 στο 12:19 μμ Reply

    Φώτη μου, τι έγραψες τώρα σε μια θέρτισάμθινγκ που τρέμει το χρόνο που περνάει…δεν είσαι εντάξει…

    …καλησπέρες…

    …ακόμα περιμένω…

    …ελπίζω όλα καλά…

    …τα φιλιά μου….

  5. Ακέστωρ 23/11/2008 στο 11:26 μμ Reply

    «Κι ο χρόνος, γλύπτης των ανθρώπων παράφορος», ένας στίχος του Εμπειρίκου που με συγκλόνισε όταν τον διάβασα. Μια άσπρη τρίχα, μια ρυτίδα, μετά ένας πόνος, μετά κάτι άλλο, είναι η απώλεια της όμορφης νιότης, η απώλεια της υγείας, η συναίσθηση των απραγματοποίητων ονείρων, η συναίσθηση της αμαρτωλότητας, ο φόβος του αποχωρισμού, ο φόβος του αγνώστου.
    Ό,τι και να λέμε εμείς εδώ, τα ίδια σκεπτόταν ο πρώτος άνθρωπος, τα ίδια θα σκέπτεται και ο τελευταίος, όσα λίφτινγκ, χάπια και φτιασίδια και αν ανακαλυφθούν.

  6. fvasileiou 24/11/2008 στο 2:18 πμ Reply

    @Ακέστωρ
    «Κι ο χρόνος, γλύπτης των ανθρώπων»: το σταματάω εδώ για να προσθέσει ο καθένας μας το επίθετο που του ταιριάζει.

    Δεν ξέρω αν η νιότη είναι ακριβώς όμορφη. Είναι σίγουρα ανέμελη όμως.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: