Σκέψεις για την Αθήνα στο Παρίσι

Σουλατσάροντας στο Παρίσι, μπαινοβγαίνοντας στα μπιστρό, τα κλαμπάκια, τα εστιατόρια, βλέποντας τους κατοίκους του να διασχίζουν βιαστικά τους δρόμους με κόκκινο ή να στέκονται για να ανάψουν ένα τσιγάρο, κάθε καλοπροαίρετος μπορεί να δει πόσα κοινά έχει η Αθήνα κι αυτό.

Δεν αναφέρομαι τόσο στα προφανή: Και οι δυο είναι πόλεις με μεγάλη ιστορία κτλ. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι και στις δυο πόλεις φυσάει ένα παρόμοιο αεράκι, πολύχρωμο, άνετο, εμπνευστικό, νεανικό. Γι’ αυτό και οι διαφορές ανάμεσά τους είναι ακόμα πιο οδυνηρό.

Δεν αναφέρομαι στις προφανείς. Εντάξει, η Αθήνα δεν έχει τον αρχιτεκτονικό πλούτο του Παρισιού – δεν θα μπορούσε, αφού στο Παρίσι χτίζονται μνημειακά κτήρια επί δυο χιλιάδες χρόνια αδιάλειπτα, ενώ στην Αθήνα για χίλια χρόνια χτίζονταν μόνο πλινθόχτιστες οικίες. Και μετά τα άχρωμα, τσιμεντένια κουτιά των συνοικιών.

Κι όμως δεν είναι αυτά που ενοχλούν.

Είναι κάτυ βαθύτερο, εγγενές, το οποίο δεν διορθώνεται με αποφάσεις, διακηρύξεις, νόμους, ξόρκια ή επιδοτήσεις:

Είναι η γαμημένη η μιζέρια που επικρατεί και καλύπτει τα πάντα σαν παχύρευστη λάσπη.

Μιζέρια, κακομοιριά, απουσία κάθε διάθεσης για ατομική προσπάθεια και δημιουργία, τάση για όπως-όπως βόλεμα, και μαζί η αίσθηση ότι είμαστε κάτι το ξεχωριστό και όλα πρέπει να μας χορηγηθούν από άνωθεν: Από τον δήμαρχο, τον νομάρχη, τον υπουργό, τον υπουργό, τον πρωθυπουργό, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, τον ΟΗΕ, τον Θεό.

Προσθέστε κι ένα είδος γενναιοδωρίας, που διαθέτουμε, αλλά στις πλάτες του άλλου ή του δημοσίου και έχετε την συνταγή.

Παραπονιόμαστε οι Έλληνες για την καθημερινότητα, αλλά αυτή δεν είναι άθλια εξαιτίας κάποιου άλλου, άλλα εξαιτίας ημών των ιδίων. Κι ούτε μπορεί να διορθωθεί με γκρίνιες, επικλήσεις και αστυνομικού τύπου μέτρα, αλλά με προσωπική προσπάθεια και ατομική προκοπή.

Ειδάλλως, πάντα το φως θα το έχει το Παρίσι και εμείς θα μένουμε με την κακομοιριά μας.

Advertisements

10 thoughts on “Σκέψεις για την Αθήνα στο Παρίσι

  1. monaxikoasteri 27/11/2008 στο 11:56 πμ Reply

    …μα έτσι δεν βλέπουμε μια ζωή τον εαυτό μας? κακομοίρηδες και μίζερους…
    Αλλά είναι κρίμα, γιατί έχουμε τόσες δυνατότητες ως λαός 😦

    ΥΓ δεν χρειαζόταν καν να πας στο Παρίσι για να το αντιληφθείς αυτό… 😉

  2. Γκρινιάρης 27/11/2008 στο 12:02 μμ Reply

    Well said…

  3. City Addict 27/11/2008 στο 8:21 μμ Reply

    Ναι μωρέ, ενώ το Παρίσι είναι όλο λαμπάκια και χαρά 😛

  4. mariandr 27/11/2008 στο 11:07 μμ Reply

    «Μιζέρια, κακομοιριά, απουσία κάθε διάθεσης για ατομική προσπάθεια και δημιουργία, τάση για όπως-όπως βόλεμα, και μαζί η αίσθηση ότι είμαστε κάτι το ξεχωριστό και όλα πρέπει να μας χορηγηθούν από άνωθεν: Από τον δήμαρχο, τον νομάρχη, τον υπουργό, τον υπουργό, τον πρωθυπουργό, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, τον ΟΗΕ, τον Θεό.»

    That s it! Το πες… Και -δυστυχώς-(!), για αλλη μια φορά , έχεις δίκιο…

    Μαριάννα

  5. City Addict 27/11/2008 στο 11:23 μμ Reply

    Kαλησπέρα ξανά 🙂

    Δεν το έθεσα σωστά. Δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω απλά αγαπώ την πόλη μου και στεναχωρήθηκα λιγάκι…
    Και πάνω απ’ όλα μην ξεχνάς ότι υπάρχουν γειτονιές (πλάκα πχ) που είναι ακόμα πολύ όμορφες.

    Καληνύχτα και ελπίζω να κατάλαβες τι θέλω να πω 🙂

  6. fvasileiou 28/11/2008 στο 2:50 πμ Reply

    @monaxikoasteri
    Έχουμε ακόμα δρόμο… Ας ελπίσουμε ότι θα φτάσουμε…

    @Γκρινιάρης
    Εσύ βλέπεις τα ανάλογα στο Λονδίνο, άλλη πόλη με υπέροχη νεανική κουλτούρα…

    @City Addict
    Δεν τίθεται θέμα στεναχώριας. Εγώ είμαι ο πρώτος που αναγνωρίζει τα καλά της Αθήνας. Αλλά έχει καταντήσει μια πόλη που είναι ωραία, αν είσαι επισκέπτης. Ή φοιτητής. Ή αργόσχολος. Αν δουλεύεις στην Αθήνα, η ζωή σου είναι αβίωτη.
    Η πλάκα δεν είναι γειτονιά. Γειτονιά είναι το Παγκράτι ή η Κυψέλη ή τα Κάτω Πατήσια κτλ. Η Πλάκα είναι κάτι σαν ντίσνεϋλαντ…

    @mariandr
    Μαριάννα μου, να είσαι καλά. Θα τα πούμε με την πρώτη ευκαιρία. Την φιλία μου και τα φιλιά μου…

  7. Anna 28/11/2008 στο 11:37 πμ Reply

    Σοφά λόγια αλλα ποιός τα ακούει!Για να αλλάξει κάτι πρέπει πρώτα να το θελήσουμε! Καλημέρα!

  8. Δ. Τζ. 28/11/2008 στο 4:44 μμ Reply

    Έχεις δίκιο φίλε Φώτη. Το μείζον πρόβλημα είναι η νοοτροπία μας στα απλά θέματα της καθημερινότητας). Ενδεικτικά μερικά αρκούντως ενοχλητικά (για εμένα τουλάχιστον): δε μαζεύουμε τις ακαθαρσίες του σκύλου μας, ανακυκλώουμε ελάχιστα, πετάμε τα σκουπίδια μας στον σκουπιδοτενεκέ δρόμο, παρκάρουμε το αμάξι μας όπου βρούμε (κορνάροντας ασταμάτητα εννοείται). Αν το καλοσκεφτείς ακόμα και η άσχημη αθηναϊκή δόμηση στη νοοτροπία μας (έστω των πολιτικών μας) οφείλεται (βλ. αντιπαροχή).

    Αν κάτι πάντως με «χαλάει» ιδιέταιρα πέραν της κακής μας νοοτροπίας αυτό είναι ο αρχιτεκτονικός αχταρμάς που κυριαρχεί στην πόλη, το τσιμέντο και οι ατέλειωτοι ακάλυπτοι με την μπουγάδα (sic). Μια μεγαλούπολη δεν είναι απαραίτητα άσχημη. Εμείς δυστυχώς προτιμήσαμε το «μοντέλο»της Ασίας και όχι το δυτικό. Η Αθήνα π.χ. μοιάζει σε επίπεδο δόμησης μοιάζει περισσότερο με το Ισλαμαμπάντ ή την Τεχεράνη παρά με το Παρίσι, το Λονδίνο ή το Βερολίνο. Ευτυχώς όμως έχουμε και μερικές υπέροχες γωνιές…

  9. fvasileiou 29/11/2008 στο 11:18 πμ Reply

    @Anna
    Καλημέρα Άννα! Καλό Σαββατοκύριακο!!

    @Δ. Τζ.
    Δυστυχώς το ιστορικό κέντρο της Αθήνας μετατρέπεται σε ένα ατελείωτο ανατολίτικο παζάρι. Εικρινά, με πιάνει η καρδιά μου που περπατάω στην Ερμού ή μπροστά από την Εθνική Βιβλιοθήκη και την Ακαδημία και πρέπει να προσέχω να μην πατήσω πάνω στα σεντόνια με τις τσάντες και τις χάντρες των λαθρο(;)μεταναστών.
    Αναρωτιέμαι: Οι αρμόδιοι κάνουν τα στραβά μάτια για ευνόητους λόγους. Δεν υπάρχει κάποιος άλλος φορέας να αναδείξει το θέμα; Οι κωλοδημοσιογράφοι δεν περπατάνε πια στην Αθήνα ή δεν βλέπουν τίποτα πέρα από το Βατοπέδι και τα DVD του Ζαχόπουλου; Οι ΜΚΟ και οι διάφοροι σύλλογοι κινούνται σε παράλληλο σύμπαν; Και οι πολίτες; Τους αρέσει αυτή η εικόνα;
    Είμαι σίγουρος ότι μπορεί να βρεθεί ένας χώρος που θα μπορούν να απλώσουν και αυτοί οι άνθρωποι την πραμάτεια τους, εκτός του ιστορικού κέντρου. Απλώς κανείς δεν νοιάζεται να τον ορίσει…

  10. Belbo 29/11/2008 στο 12:22 μμ Reply

    Καλημέρα,

    ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ! Αυτό είναι αγαπητέ μου, η μιζέρια και επιπλέον το γεγονός ότι σαν λαός πιστεύουμε ότι για όλα φταίνε οι άλλοι (το έχει πει επανηλημένα ο Νίκος Δήμου) κι εμείς δεν φέρουμε καμία ευθύνη! Πολύ καίριο σχόλιο, φιλικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: