Monthly Archives: Δεκεμβρίου 2008

Η ζωή αλλιώς: Juno OST

Η απρόσμενη εγκυμοσύνη μιας δεκαεξάχρονης μπορεί να μας δώσει δακρύβρεχτα μελοδράματα ή σκοτεινά κοινωνικά δοκίμια μιζέριας.

Μπορεί όμως να δώσει και μια ταινία με γεμάτη με χρώματα και μουσικές, με καλή διάθεση και χαρά. Που μας δείχνει ότι πολλές φορές εμείς επιλέγουμε την μιζέρια, το σκοτάδι, την δυστυχία αντί για την χαρά, το φως, την ευτυχία.

Με άλλα λόγια το Juno ήταν μια ταινία που μου άρεσε πάρα, πάρα πολύ όταν την πρωτοείδα περίπου ένα χρόνο πριν.

Αλλά λάτρεψα και το soundtrack. Το βρήκα εντελώς τυχαία σε ένα κεντρικό δισκοπωλείο του Παρισιού κι από τότε παίζει σχεδόν καθημερινά στο cd-player ή στον υπολογιστή μου. Μεταφέροντας τις πορτοκαλί αποχρώσεις της ταινίας στα χαρτιά και την σκέψη μου.

Έτσι είναι απολύτως φυσιολογικό να περιμένω το βράδυ της Πρωτοχρονιάς με το All I want is you του Barry Louis Polisar, τον οποίο ανακάλυψα από την ταινία και το soundtrack.

Καλή χρονιά να έχουμε!

Ο Παπαχελάς για τις Συνωμοσίες

Την εβδομάδα που μας πέρασε ο κος Παπαχελάς με δύο του άρθρα έδωσε απαντήσεις: Την Τετάρτη σε όσους υποψιάζονται προσπάθεια αποσταθεροποίησης της χώρας από εξωτερικούς μεγαλοπαράγοντες και την Κυριακή σε όσους ψάχνουν να βρουν «αόρατους δαίμονες» πίσω από την πολιτική γραμμή των ΜΜΕ.

Την Τετάρτη ο αρθρογράφος επιστράτευσε την λογική: Το πολιτικό σύστημα περνάει κρίση, οι πολιτικοί μας είναι ανίκανοι, η Αστυνομία διαλυμένη και όσοι μιλάνε για σχέδια αποσταθεροποίησης απλώς ηλίθιοι.

Δεν έχει κι άδικο.

Όσοι διαβάζουν το Σημειωματάριο ξέρουν ότι είμαι ο τελευταίος που θα διαφωνήσει με αυτές τις διαπιστώσεις.

Αλλά κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Και δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, ούτε να καταφύγουμε σε σκοτεινά σενάρια, για να δούμε την άλλη πλευρά:

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια από την συνωμοσία που οργανώθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ για να παραπλανηθεί η Διεθνής Κοινότητα και ο τότε ΥΠΕΞ των ΗΠΑ για τα δήθεν όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ, ώστε να μπορέσει να ξεκινήσει ο πόλεμος.

Και ξέρουμε κατ’ επανάληψη πώς αντιμετωπίζουν οι φίλοι και σύμμαχοί μας κυβερνήσεις, καθεστώστα, λαούς που δεν τους είναι αρεστά.

Με άλλα λόγια:

Ναι, αντί να κυνηγάμε σκιές, είναι προτιμότερο και χρησιμότερο να προσπαθούμε να διορθώνουμε τα δικά μας ελαττώματα.

Όχι, όμως, δεν θα σταματήσουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις, δεν θα ξεχάσουμε τις πρακτικές που ακολούθησαν και ακολουθούν φίλοι και σύμμαχοι, δεν θα πιστεύουμε ότι ζούμε σε έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο.

Και, επειδή ο καλός δημοσιογράφος αναφέρεται ειρωνικά στους Αγωγούς, αναρωτιέται κανείς: Αν είναι τόσο μηδαμινής αξίας, αν είναι τόσο αδιάφοροι για τους Αμερικάνους, τότε γιατί υψηλόβαθμα στελέχη του αμερικανικού ΥπΕξ, ακόμα και η ίδια η Κοντολίσα, δίνουν κάθε τόσο συνεντεύξεις σε Ελληνικά έντυπα (μόνο η Καθημερινή έχει φιλοξενήσει μία ή δύο) προσπαθώντας να μας πείσουν να τους ακυρώσουμε;

Στο κυριακάτικο άρθρο του ο Α.Π. στρέφει τα βέλη του εναντίον όσων ψάχνουν συμφέροντα στην κριτική που ασκούν τα ΜΜΕ ή στην υποστήριξη που παρέχουν. «Αυτός ο τρόπος σκέψης και ανάλυσης είναι δείγμα βαθιάς σήψης και παρακμής του πολιτικού και δημοσιογραφικού μας συστήματος», παρατηρεί. Καταλήγει όμως πιο αισιόδοξα γιατί ο «κόσμος το αντιλαμβάνεται και εξοργίζεται γιατί δεν είναι πια «τυφλός». Και φέρνει σαν παράδειγμα την περίπτωση του Βαγγέλη Βενιζέλου, που έχασε τις εσωκομματικές εκλογές γιατί ο κόσμος αντιλήφθηκε τον «επικοινωνιακό εναγκαλισμό» του με «κάποια συμφέροντα» .

Κι επειδή εγώ γράμματα πολλά δεν ξέρω για να μιλάω με τσιριτσάντζουλες, αναρωτιέμαι:

Εντάξει, ας πούμε ευτυχώς που έχασε ο Βενιζέλος, αφού είχε εξαρτήσεις με συμφέροντα. Με τον Παπανδρέου όμως που τον υποστήριξε πρώτος και καλλίτερος ο Όμιλος Αλαφούζου (Σκάι, Καθημερινή, Metropolis και μερικά καράβια) δεν τρέχει τίποτα;

Εκτός αν ο κος Παπαχελάς θέλει να μας πει ότι μόνο ο ίδιος και τα Μέσα που εργάζονται είναι καθαροί και ότι όλοι οι άλλοι υπηρετούν σκοτεινούς σκοπούς.

Και κάτι ακόμα:

Ο Παπαχελάς μας καλεί να μην ψάχνουμε τα κίνητρα του Μέσου που καταγγέλει έναν πολιτικό, αλλά να βλέπουμε αν ο πολιτικός είναι επιτυχημένος, αδιάφθορος κτλ.

Σύμφωνοι.

Αυτό όμως δεν είναι πάλι η μισή αλήθεια; Η φανερή πλευρά του φεγγαριού;

Γιατί, ας μη γελιόμαστε, οι πολιτικοί είναι ο εύκολος στόχος. Στέκονται απέναντί μας και τους κρίνουμε. Και καλά κάνουμε, γιατί έτσι είναι η Δημοκρατία.

Το να διεκδικεί κάποιος για τον εαυτό του και την επιχείρησή του τον ρόλο του υπέρτατου κριτή των πάντων, απαξιώνοντας τους ανταγωνιστές του με μισόλογα, δεν είναι Δημοκρατία, αλλά μια ιδιόμορφη και σκοτεινή ολιγαρχία.

Και αυτή την πολεμάμε.

Η αργία μιας Κυριακής: Ακόμα μια χρυσή ευκαιρία συλλογικής αυτογελοιοποίησης

Τα δελτία ειδήσεων της προηγούμενης εβδομάδας έδειχναν το χάσμα που χωρίζει την ελλαδική κοινωνία όχι από τον υπόλοιπο κόσμο μόνο, αλλά και από οποιαδήποτε λογική:

Τα ρεπορτάζ που αναφέρονταν στην οικονομική κρίση και την εμπορική κίνηση στις άλλες χώρες του Δυτικού Κόσμου τόνιζαν τις προσφορές και τις εκπτώσεις από 50% έως και 90% (!). Αυτή η επιλογή έχει σαν αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις να έχει αυξηθεί ο τζίρος των καταστημάτων σε σχέση με πέρσι παρά την κρίση.

Τα ρεπορτάζ που αναφέρονταν στην εμπορική κίνηση και την κρίση στην Ελλάδα ασχολούνταν αποκλειστικά με τον πόλεμο που ξέσπασε μεταξύ εμπορικών συλλόγων, Νομαρχίας Αθηνών, συνδικαλιστών για το αν τα καταστήματα θα μπορέσουν να ανοίξουν την τελευταία Κυριακή του χρόνου.

Ο απόλυτος παραλογισμός:  Την Παρασκευή άκουγα τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων να δηλώνει ότι αν κάποιο κατάστημα ανοίξει την Κυριακή ο ίδιος θα επιβάλει πρόστιμα 20.000 ευρώ, παρότι η Νομαρχία αποφάσισε να επιτρέψει την λειτουργία τους.

Στο μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων χάζεψα τους συνδικαλισταράδες να τραβολογούν τους υπαλλήλους που προσέρχονταν στις δουλειές τους.

Για την γελοιότητα της Νομαρχίας Αθηνών, η οποία περίμενε την ευλογία του Χρυσοχοΐδη για να αποφασίσει το αυτονόητο, δεν χρειάζεται να πει κανείς τίποτα.

Ο παραλογισμός που ζήσαμε και αυτή την εβδομάδα είναι ακόμα μια απόδειξη ότι η ελληνική κοινωνία αδυνατεί να δει το καίριο, να προσεγγίσει την ουσία, να συζητήσει με όρους πραγματικότητας, να αναζητήσει πρακτικές και εφαρμόσιμες λύσεις για τα προβλήματα.

Η τρομακτική Σιωπή της μπλογκόσφαιρας

Η επίθεση με καλάσνικοφ στο λεωφορείο των ΜΑΤ δεν μας συγκίνησε.

Δεν βρήκα ούτε αναλύσεις, ούτε σχόλια, ούτε ξεσπάσματα, ούτε αγανάκτηση να ξεχειλίζει από τα μπλογκ. Δεν είδα να δημιουργούνται σελίδες ή ομάδες στο FaceBook (σε τι χρησιμεύουν αυτά, πέρα από το να αναπαύουν την συνείδηση όσων κάθονται μπροστά από τις οθόνες τους, δεν έχω καταλάβει ακόμα…).

Και δεν πέρασαν 48 ώρες και έχουμε πυροβολισμούς σε βαγόνι του προαστιακού.

Η Αθήνα μοιάζει να μετατρέπεται με γοργούς ρυθμούς σε ζωντανό σκηνικό Mad Max. Δεν είναι μακριά η εποχή που στους δρόμους της ρημαγμένης πόλης θα πολεμάνε μέχρι τελικής εξοντώσεως αναρχικοί και Αφγανοί με γιαταγάνια, Αλβανοί μαφιόζοι, Κινέζοι καρατέκα, γριές που θα χτυπάνε με τα μπαστούνια τους τα πρεζόνια (ή και το αντίστροφο)…

Είναι φανερό όμως ότι αυτή η προοπτική δεν μας συγκινεί. Δεν μας ταράζει.

(Όχι, φίλε μου, δεν καταγγέλλω. Όταν μια κοινωνία έχει συνειδητά αποφασίσει την αυτοκαταστροφή της, δεν την καταγγέλεις. Τι νόημα έχει δηλαδή να την καταγγείλεις;)

«Στη Διαπασών»: Ο καινούργιος Μητροπάνος

Ο καινούργιος δίσκος του Μητροπάνου είναι ίδιος με τους παλιούς.

Χαράς ευαγγέλια για τους φαν του!

Φυσικά, όσοι ψάχνουμε απλώς για καλά τραγούδια, θα προσπεράσουμε και αυτόν τον δίσκο.

mitropa

Από το όλο project μια απορία μου έμεινε: Πώς, στο καλό, 16 διαφορετικοί δημιουργοί κατάφεραν να γράψουν τόσο ίδια τραγούδια…

Σκέψεις για τα καθ’ ημάς Χριστούγεννα

Ο Αν. Βιστωνίτης παρουσίασε στο ΒΗΜΑ της Κυριακής το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του L. Standiford, The Man who invented Christmas. How Charles Dickens’s «A Christmas Carol» rescued his career and revived our holiday spirits.

Ο Standiford υποστηρίζει ότι ο Ντίκενς με το πασίγνωστο βιβλίο του για τον άσπλαχνο τσιφούτη Εμπενέιζερ Σκρουτζ έδωσε στη γιορτή των Χριστουγέννων το σύγχρονο νόημα και τα βασικά χαρακτηριστικά της: Η πιο εντυπωσιακή συνέπεια είναι η αντικατάσταση της χήνας, που παραδοσιακά έτρωγαν στη Βόρεια Ευρώπη ανήμερα των Χριστουγέννων, από τη γαλοπούλα. Ο Εμπενέιζερ στο τέλος του βιβλίου χαρίζει στον φτωχό Κράτσιτ μια γαλοπούλα.

Πιο ουσιαστική φαίνεται ότι είναι η επίδραση στο νόημα της εορτής, στο οποίο δεν αναφέρεται ο Βιστωνίτης -προφανώς ούτε ο Standiford. Το βιβλίο του Ντίκενς ονομάζεται Α Christmas Carol (Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα), αλλά ο Χριστός απουσιάζει.

Συνεπώς τα Χριστούγεννα δεν είναι μια θρησκευτική γιορτή. Τα τρία πνεύματα που επισκέπτονται τον Εμπενέιζερ δεν τον φέρνουν αντιμέτωπο με μια υπέρτατη αλήθεια, με τις Βουλές του Θεού, όπως συμβαίνει με τον άφρονα πλούσιο της Ευαγγελικής Παραβολής. Τον φέρνουν αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό. Ο γερο-Σκρουτζπρέπει να απολογηθεί στον νεαρό Εμπενέιζερ και να ετοιμαστεί για τον αναπόφευκτα φρικτό και παγερό του τάφο. Έτσι και τα Χριστούγεννα μετατρέπονται πλέον σε μια ευκαιρία να αναμετρηθεί το άτομο με τα παιδικά του όνειρα, με τις προσδοκίες της πρώτης του νιότης. Και να επιβεβαιώσει και να επιβραβεύσει τις σχέσεις (φιλικές, επαγγελματικές, κοινωνικές κα) με τα άλλα άτομα.

Όχι πολύ αργότερα από τότε που ο βικτωριανός συγγραφέας επανακαθόρισε το νόημα των Χριστουγέννων, ένας Έλληνας συγγραφέας, γενειοφόρος, σκυφτός και ρακένδυτος, ερασιτέχνης ιεροψάλτης και επαγγελματίας πότης, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ερχόταν αντιμέτωπος με τα πρώτα μηνύματα της νέας εποχής που ερχόταν. Και κατέστρεφε ό,τι είχε αγαπήσει σαν παιδί. Άλλο όπλο δεν είχε – μόνο την πένα του. Με τις ιστορίες του αντιτάχθηκε όσο μπορούσε στην επέλαση του σύγχρονου. Και ταυτοχρόνως έκλεισε μέσα τους τον κόσμο που αγάπησε και που του στέρησαν – μια ανεκτίμητη κληρονομιά για μας.

Τι είναι τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη;

Κατέβασα από την βιβλιοθήκη μου τα Άπαντά του, που έκδοσε ο Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, και τα ξεφύλλισα ψάχνοντας απαντήσεις. Δυο πράγματα μου ήρθαν στο μυαλό:

1. Το Θαύμα

2. Μια εντελώς διαφορετική γιορτή από τη δική μας.

Είναι η θεια-Αχτίτσα που εμφανίζεται ανήμερα των Χριστουγέννων με καινούργια μαντήλα και είναι και οι γειτόνισσες που τη βλέπουν. Και, φυσικά, η οδύσσεια του παπα-Φραγγούλη και των γραϊδίων που τον ακολουθούσαν να φτάσουν στο Χριστό στο Κάστρο, για να βοηθήσουν τους αποκλεισμένους ξυλοκόπους και να λειτουργήσουν την εκκλησιά.

Σε αυτά τα απλά πρόσωπα, που σκάφτηκαν από τις έγνοιες και την δοτικότητα, που λειάνθηκαν από την αφέλεια και την αγαθοσύνη, αυτά που περιγελούμε τόσο εύκολα και δίχως τύψεις στις Ελληνοφρένειες και τις εμβριθείς αναλύσεις μας, βρίσκει ο Παπαδιαμάντης το θαύμα. Και την γιορτή στο φως που από τις χαμηλές εκκλησιές ξεχύνεται στα γύρω λιβάδια και την οικουμένη ολόκληρη.

…………………………………………..

Σε δυο μέρες έχουμε Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο τέτοιαν εποχή αναρωτιέμαι τι γιορτάζουμε. Γιατί φωτίζουμε τα σπίτια μας. Γιατί γεμίζουμε τα τραπέζια μας. Γιατί ανταλλάσσουμε φιλιά και ευχές. Ποιο είναι το νόημα που μας συνέχει κάτω από τα στολισμένα κλαριά του πλαστικού έλατου; Θα πρέπει να είναι κάτι πέρα από τον καταναλωτισμό, πιο ισχυρό, αφού επιμένουμε να γιορτάσουμε με σπασμένες βιτρίνες…

Δες επίσης: Παραμονή Χριστουγέννων

Δ. Μπάσης: Από το Βυζάντιο στο Σήμερα

Ο Δ. Μπάσης είναι η καλλίτερη φωνή που βγήκε στο τραγούδι τα τελευταία 15-20 χρόνια: Φωνή με εύρος και δυνατότητες και (πράγμα δυσεύρετο πια) απόλυτα αρρενωπή, που ζυμώθηκε στις εκκλησιές, αφού ο Δημήτρης υπήρξε ψάλτης.

Αλλά είχε να αντιμετωπίσει κι αυτός το γνωστό πρόβλημα: Έλλειψη (καλών) τραγουδιών. Γιατί -κακά τα ψέμματα- η Ελληνική μουσική βιοτεχνία δεν έχει ανάγκη ούτε από καινούργιες φωνές, ούτε από παραγωγούς, ούτε καν από κοινό. Έχει ανάγκη από ικανούς και ταλαντούχους τραγουδοποιούς, συνθέτες και στιχουργούς, που θα αιμοδοτήσουν τους τραγουδιστές που πετάγονται από παντού και συνεχώς.

Ουσιαστικά η μέχρι τώρα δισκογραφία του Μπάση περιλαμβάνει ασήμαντα ελαφρολαϊκά η ποποειδή τραγουδάκια, που ούτε να τα μασήσουμε και μετά να τα φτύσουμε σαν τσίχλα δεν αξίζουν.

dimitrisbasisnov5

Με τον καινούργιο του δίσκο κάνει αυτό που θα έπρεπε να είχε κάνει εδώ και πολλά χρόνια: Αντεί από την τεράστια δεξαμενή της Ελληνικής μουσικής. Και δεν χάνει. Αντιθέτως, μετά από χρόνια περιπλάνησης στην ποποχαβούζα, κάνει το πρώτο σταθετό βήμα στην καριέρα του.

Ο δίσκος θέλει να είναι μια περιήγηση στο παρελθόν και το παρόν της Ελληνικής μουσική -ό,τι δηλαδή δηλώνει ο τίτλος. Ξεκινά με δυο Βυζαντινούς ύμνους, περνάει στο δημοτικό τραγούδι, από κει στο σμυρναίικο και το ρεμπέτικο, στο λαϊκό, το έντεχνο, το σύγχρονο. Μεγάλη διαδρομή, επικίνδυνη, πολλοί που την τόλμησαν απέτυχαν. Αλλά ο Μπάσης βγαίνει νικητής. Από το «Κύριε, εκέκραξα» περνάει άνετα στο «Τώρα τα πουλιά» και μετά στον «Μπαρμπαγιαννακάκη» και το «Παραπονιάρικό μου». Τι σπουδαίος τραγουδιστής! Χαίρεσαι πραγματικά να τον ακούς. Αγαλλιάζεις.

Ελπίζω πραγματικά αυτός ο δίσκος να σηματοδοτεί μια ουσιαστική στροφή στην πορεία του τραγουδιστή και να μην είναι μια φωτεινή ανάπαυλα. Και μακάρι τις επόμενες φορές να είναι πιο τολμηρός στην επιλογή των τραγουδιών.

Τελειώνοντας, πρέπει να σημειώσω και την εξαίρετη δουλειά του Γ. Παπαχριστούδη, ο οποίος ενορχήστρωσε τα τραγούδια και συνόδευσε τον Μπάση στο πιάνο. Η ορχήστρα είναι λιτή (πιάνο, τσέλο, και κάποια έγχορδα κατά περίσταση), δεν καπελώνει τα τραγούδια επιτρέποντας στον τραγουδιστή να αποκαλύψει το ταλέντο του.

Όσοι ψάχνουν τώρα στις γιορτές έναν δίσκο για να τον χαρίσουν σε φίλους ή τον εαυτό τους, αυτός εδώ είναι ιδανικός.