Monthly Archives: Ιανουαρίου 2009

Παρέες

Πριν από δυο χρόνια έτυχε να τρώμε στην Κηφισιά, στο σπίτι ενός γνωστού τραγουδιστή και τραγουδοποιού. Χοιρινά παϊδάκια, πατάτες τηγανιτές και άφθονο κρασί και, μιας και ο οικοδεσπότης μας ψαχνόταν να κάνει μια στροφή στην καριέρα του, η κουβέντα ήρθε σχεδόν μοιραία στην δημιουργία. Ο γνωστός τραγουδιστής και τραγουδοποιός μας έλεγε ότι δεν γίνονται σπουδαία πράγματα σήμερα γιατί δεν υπάρχουν παρέες. Μας ανέφερε σαν παράδειγμα την περίπτωση Σπίλμπεργκ-Λούκας-Σκορσέζε, για τους οποίους είχε δει ένα ντοκιμαντέρ τις προηγούμενες μέρες: Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 συγκατοικούσαν, μας έλεγε, σε ένα σπίτι δίπλα στην θάλασσα, διοργανώνανε τρελά πάρτι με γάρα και γκόμενες και δημιουργούσαν. Προσπάθησα να του πω μιαν άλλη εκδοχή της ιστορίας, αλλά ο τύπος είχε κολλήσει στα γάρα και τα πάρτι και δεν άκουγε τίποτα.

………………………………………………………

Είναι παράξενο που όλοι αυτοί, οι οποίοι υμνούν τις παρέες, δεν συνειδητοποιούν ότι ο Σαββόλουλος, ο πρώτος που έπλεξε το εγκώμιό τους, πάντα δούλευε μόνος.

Ο δε Χατζιδάκις, που είχε συνεργάτες αλλά ήταν από φύσεως καχύποπτος και εχθρικός προς τις νεότευκτες ιθαγενείς μυθολογίες, προτιμούσε να αναφέρεται σε «συνομιλητές».

…………………………………………………………

Δεν είναι παράξενο πάντως που στην Ελλάδα όταν κατακάθισε η πρώτη σκόνη της Μεταπολίτευσης, άρχισε να δημιουργείται ο Μύθος της Παρέας:

Όταν οι διαδηλώσεις ξεθύμαναν, όταν τα στάδια άδειασαν, όταν τα πουκάμισα κουμπώθηκαν, οι φαβορίτες ψαλιδίστηκαν, τα σακάκια αντικατέστησαν τα ζιβάγκο, οι βάτες τις καμπάνες, ανακαλύψαμε τις παρέες.

Όταν οι αξίες, τα σύμβολα, η ουσία και τα νοήματα μιας συλλογικότητας, η οποία επεχείρησε να υποκαταστήσει την κοινωνία αφού πρώτα την υπονόμευσε, κατέρρευσαν, το γυρίσαμε. Περιοριστήκαμε σε πιο κλειστά συστήματα, ελεγχόμενα, σε πιο μικρές ομάδες, τις παρέες και αναζητήσαμε εκεί το νόημα.

Κάποιος με καλή διάθεση μπορεί να δει σ’ αυτό μια θετική δυναμική: Να θεωρήσει τον Μύθο της Παρέας σαν αναγκαία στάση στην πορεία προς το Άτομο.

Όμως, τώρα που οι παρέες κατέρρευσαν.

Τώρα που οι παρέες δεν είναι πραγματικότητα, έχουν γίνει ζητούμενο. Τώρα, αντί να αναλάβουμε επιτέλους το βάρος του εαυτού μας και να πορευτούμε, τώρα αναζητούμε αποκούμπι σε ξεβαμμένα τοτέμ του παρελθόντος. Εννοείται ότι μόνο ψυχολογίστικη εκτόνωση προσφέρουν – δεν έχουν πραγματικό αντίκρισμα.

Προς Σαββατοκύριακον

Αυτό το παλιό τραγουδάκι του Απόστολου Καλδάρα το ακούω συνεχώς αυτές τις μέρες.

Το είχε πρωτοπεί ο Πάριος το 1974, αν θυμάμαι καλά, με την Αλεξίου να του κάνει σιγόντο. Εδώ είναι από μια παλιά εορταστική εκπομπή της ΕΡΤ και τον συνοδεύει ο Γ. Νταλάρας.

Το ακούω συχνά αυτές τις μέρες. Η μελαγχολία του δεν αναιρεί την αισιοδοξία του.

Proximidade Award

Αν ο ένας λόγος του ιστολογείν είναι η έκφραση ο άλλος είναι η επικοινωνία.

Στην πραγματικότητα βέβαια ένα είναι το νόμισμα και οι δυο όψεις του αλληλοϋποστηρίζονται κι αλληλοεξαρτώνται.

Αυτό το νόμισμα κερδίζει όποιος μπλογκάρει. Και το Proximidade Award (Βραβείο Εγγύτητας/Αμεσότητας) δεν είναι παρά μια αφορμή για να γιορτάσουμε και να χαρούμε αυτό το νόμισμα, το οποίο είναι και η κινητήρια δύναμη του ιστολογείν.

_proximityaward

Ευχαριστώ από καρδιάς την City Addict, το Αστροπελέκι και τον El Greco που μου το έδωσαν, αφού το βραβείο αυτό σημαίνει πολλά και πολύ κολακευτικά πράγματα:

Αυτό το μπλογκ επενδύει και πιστεύει στην Εγγύτητα -εγγύτητα στον χώρο, τον χρόνο τις σχέσεις. Τα μπλογκ αυτά είναι πάρα πολύ γοητευτικά. Μπλόγκερ αυτού του είδους στοχεύουν στο να βρουν και να είναι φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται να αυτοεπιβεβαιωθούν μέσα από βραβεία! Ελπίζουμε ότι καθώς θα κόβονται οι κορδέλες αυτών των βραβείων, νέες φιλίες θα γεννηθούν. Σας παρακαλούμε, δώστε μεγαλύτερη προσοχή σε αυτούς τους συγγραφείς. Αυτό το βραβείο θα πρέπει να σταλεί στους αγαπημένους σου οχτώ μπλόγκερ και εκείνοι με την σειρά τους στους δικούς τους οχτώ αγαπημένους. Θα πρέπει να επισυνάψεις και αυτό το κείμενο στην ανακοίνωσή σου.

(Proximidade is described as follows:
“This blog invests and believes in PROXIMITY – nearness in space, time and relationships.These blogs are exceedingly charming.These kind bloggers aim to find and be friends.They are not interested in prizes for self-aggrandizement!Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated.Please give more attention to these writers!This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites”You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.)

Τώρα με τη σειρά μου θα πρέπει κι εγώ να απονείμω το βραβείο σε οχτώ μόνο μπλόγκερ. Και λέω «μόνο» γιατί θα έπρεπε να το δώσω σε όλα τα μπλογκ που έχω στο blogroll μου για αυτονόητους λόγους. Το παιχνίδι όμως παίζεται με τους συγκεκριμένους κανόνες κι αφού αποφάσισα να συμμετέχω, δεν θα σπάσω την αλυσίδα.

And the Proximiti Award goes to:

Γιώτα

Γκρινιάρη

Σοφία

Μούργο

Κουκουβάγια

geocalp

Ξανθιά

Θείο Σκρουτζ

Η Μαριάνθη των Ανέμων

Σήμερα ξύπνησα νωρίς – νωρίτερα από το κανονικό μου κατά ένα μισάωρο. «Μόνο ένα μισάωρο;», θα σκεφτούν κάποιοι, αλλά εμένα πολύ μου κόστισε. Μην ρωτάτε τι και πώς. Δεν θέλω ο παραλογισμός της καθημερινότητας να εισβάλει και στο μπλογκ. Αυτό έχει τον δικό του παραλογισμό. Αφού τέλος πάντων έγινε ό,τι έπρεπε να γίνει, κάθισα στο γραφείο να βγάλω δουλειά. Η ισορροπία όμως είναι πολύ λεπτή κι οποιαδήποτε ανατροπή της απορρυθμίζει εκείνο το κρίσιμο μέγεθος που μου επιτρέπει να λειτουργώ επαρκώς. Φυσικά, το ήξερα πολύ καλά πριν καθίσω στην καρέκλα του γραφείου μου, οπότε δεν ετίθετο θέμα. Κι όπως διάβαζα τα σχόλια στις Σχέσεις, ένα παλιό τραγουδάκι εισέβαλε στο νου μου: Η Μαριάνθη των Ανέμων του Μ. Χατζιδάκι. Το είχε γράψει στην Αμερική για την Φλέρυ, αλλά το ηχογράφησε πολύ αργότερα στις «Μπαλάντες της Οδού Αθηνάς» με την Βενετσάνου. Καλλίτερα όμως το είπε η Αλεξίου. Ίσως γιατί είναι κι αυτή των Ανέμων.

 

Σχέσεις…

Δεν ξέρω αν τις βαριέμαι ακριβώς.

Οι συζητήσεις για τις σχέσεις είναι ατέρμονες και επαναλαμβανόμενες. Κι αν η παρέα δεν είναι δεμένη, αν οι φιλίες δεν είναι στενές και δοκιμασμένες, ώστε να μιλήσουμε για συγκεκριμένα γεγονότα, οι συζητήσεις αυτές διεξάγονται με αφηρημένες αποφάνσεις, συμπεράσματα και κανόνες, σαν να μιλάμε για ένα φυσικό μέγεθος. Οι άντρες για τις γυναίκες. Οι γυναίκες για τους άντρες. Οι άντρες για τους άλλους άντρες και τις γυναίκες τους. Οι γυναίκες για τις άλλες γυναίκες -και πάει λέγοντας.

Δεν ξέρω αν τις βαριέμαι ακριβώς. Υπάρχουν και χειρότεροι τρόποι να περάσεις το βράδυ σου.

Με κουράζει όμως που σχεδόν πάντα το διά ταύτα είναι το ίδιο με την αρχική δήλωση. Ολοι προσέρχονται σ’ αυτές τις συζητήσεις (και στις σχέσεις τους;) θωρακισμένοι, αμετακίνητοι, σίγουροι για την αλήθεια τους. Θα μου πεις: Είναι κι αυτός ένας τρόπος επιβίωσης.

Αλλά ίσως τελικά αυτό ακριβώς να δημιουργεί όλα τα προβλήματα και τα προβληματικά: Που αδυνατούμε να δούμε τι και ποιον έχουμε απέναντί μας, επειδή είμαστε προσκολλημένοι στις ιδέες μας.

Κάποτε μια φίλη, που η αδερφή της ήταν χρόνια μόνη και ψαχνότανε, μου είχε πει:

«Μα δεν υπάρχει ένας άντρας γύρω στα 40, που να θέλει να πηγαίνει εκδρομές τα Σαββατοκύριακα και σε κάποιο όμορφο εστιατόριο τις Παρασκευές;»

Κι εγώ σκεφτόμουνα όλους εκείνους τους άντρες, που αναρωτιούνται αν υπάρχει κάπου μια γυναίκα, που θα θέλει τα Σαββατοκύριακα να χαλαρώνουν μαζί στο σπίτι…

[scrubs]

Ο συνεσταλμένος και ανασφαλής ειδικευόμενος με την χαριτωμένη φατσούλα· ο κολλητός του που είναι χειρουργός και μαύρος· η κουκλάρα λατίνα νοσοκόμα, που τα λέει έξω από τα δόντια και τα φτιάχνει με τον χειρουργό· η ειδικευόμενη, που δεν είναι ακριβώς ωραία και που κάτι ίσως να παίζεται μ’ αυτήν και τον ήρωά μας· ο μέντορας, σκληρός, αδέκαστος, είρων, αλλά με καρδιά από χρυσάφι· ο διευθυντής του νοσοκομείου, μονίμως χαμογελαστός, αλλά πραγματικά κακός· οι ασθενείς· το προσωπικό.

Εντάξει, τα υλικά ακούγονται τόσο απλά και συνηθισμένα, που κάποιοι ίσως έχουν αρχίσει να χασμουριούνται.

Προσέξτε όμως: Η εκτέλεση κάνει την διαφορά.

scrubscard

Και η διαφορά βρίσκεται στο ότι δεν είναι ένα sitcom με τριαντάρηδες (Friends) ή με ένα ακόμα δράμα με γιατρούς (ER, House). Αλλά με ένα σήριαλ που πέρα από την κωμωδία) έχει γρήγορους ρυθμούς, ωραίες ατάκες, slapstick) ή το δράμα (διαδραματίζεται σε ένα νοσοκομείο και οι παραγωγοί του, πολύ έξυπνα, δεν αποφεύγουν την αρρώστια ή τον θάνατο για να πριμοδοτήσουν το feeling good) επιλέγει να μας φτιάχνει την διάθεση προβάλλοντας τον σουρεαλισμό της προσωπικής ματιάς. Έτσι δεν έχουμε απλώς μια voice-off αφήγηση από τον πρωταγωνιστή, αλλά μπαίνουμε στη θέση του, βλέπουμε με τα μάτια του, παίρνουμε την δική του οπτική γωνία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα σουρεαλιστικές σκηνές που σχολιάζουν και υπογραμμίζουν καταστάσεις, που αλλιώς θα βυθίζονταν στην πλήξη του κλισέ.

scrubs-cast-photo1

Σημειώστε και τα εξής:

  • Η μουσική είναι καταπληκτική. Το [scrubs] μας συστήνει καλλιτέχνες της ανεξάρτητης ροκ και ποπ σκηνής. Κι επιπλέον, η μουσική λειτουργεί σαν ένας ξεχωριστός χαρακτήρας στο σήριαλ, αφού δεν είναι απλώς ένα ηχητικό background, αλλά υποβάλλει στον θεατή το συναίσθημα. Το δε τραγουδάκι των τίτλων, το I’m not Superman, θα μπορούσε να γίνει σύνθημα εσωτερικής επανάστασης.
  • Η Sarah Chalke, που παίζει την νευρωτική πλην όμως ευαίσθητη κι ευάλωτη γιατρό Elliot Reid, χτύπησε κάποιο εγκεφαλικό μου νεύρο, που δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Αν ήμουν 15 θα είχα ήδη αφίσα της στο δωμάτιό μου. Είμαι όμως 33 και το πολύ-πολύ να την κάνω desktop.
  • Ο Zach Braff, ο πρωταγωνιστής είναι και… συνάδελφος, blogger. Και οπαδός του Obama. Και γεννημένος το ’75, όπως εγώ (αυτό για την Κατερίνα Χ. που ψάχνει το θέμα της «γενιάς μας»).

ΥΓ: Εγώ μπορεί να το γνώρισα εδώ και 3-4 μήνες, όμως το σηριαλάκι δεν είναι καινούργιο: Μετράει στην Αμερική 8 σεζόν. Παίζεται σε ελληνικά κανάλια;

Ο Ακτιβισμός του FaceBook

Στο FaceBook μπήκα απρόθυμα πριν από λίγους μήνες και συνεχίζω να το αντιμετωπίζω με δυσπιστία. Κυρίως γιατί αισθάνομαι εκτεθειμένος σε πρώην φίλους και γνωστούς, σε σχέσεις που έκοψα με κόπους και προσπάθειες.

Έχει βέβαια και τα καλά του:

Χάρηκα που με βρήκανε 2-3 φίλοι και αποκαταστήσαμε επικοινωνία μετά από χρόνια και λυπήθηκα που δεν βρήκα κάποιους από εκείνους που αναζήτησα. Χάρηκα και που μπόρεσα να διευρύνω την επικοινωνία με ανθρώπους που γνωριστήκαμε μέσω του blogging.

Υπάρχει όμως κάτι στο FaceBook που με εκνευρίζει αφάνταστα:

Οι ομάδες.

Δεν αναφέρομαι στα παιχνίδια ή τα κουίζ, αλλά σε ό,τι υποτίθεται ότι επιχειρεί συλλογικά να προωθήσει ή να υπερασπιστεί μια ιδέα, έναν σκοπό, μια στάση ζωής.

Και εκνευρίζομαι γιατί μου φαίνεται σαν ένας εύκολος, γρήγορος και οπωσδήποτε ανώδυνος τρόπος για να έχει ο δυτικός άνθρωπος την συνείδησή του ήσυχη.

Δεν παραγνωρίζω την σημασία της δικτύωσης σε μια εποχή που οι πολίτες αντιμετωπίζουν κοινά ή παρόμοια προβλήματα σε κάθε γωνιά του δυτικού κόσμου, αλλά η όλη φιλοσοφία του πράγματος μου θυμίζει αυτό που είχε πει ο Joel Silver, ο παραγωγός του Matrix: «Κάνω ταινίες για κώλους που κάθονται σε καναπέδες»…