Το στιλ

Έπινα τον καφέ μου και χάζευα το δρόμο σήμερα:

Δυο γέροι με χοντρές πατατούκες αεροστεγώς κουμπωμένες και σκούρα καπέλα στις φαλάκρες τους περπατούσαν βαριά και συζητούσαν.

Πρόσωπα κρεμασμένα / ημιδιαφανή / κόντρα ξυρισμένα.

Παράξενο:

Έμαθαν να ξυρίζονται στα 17 τους κάθε πρωί και δεν απαρνιούνται την συνήθεια ούτε στα 80 τους. Το θέλω συμβιβάστηκε με το πρέπει ή εξ αρχής ταυτίζονταν;

Τότε, στα νιάτα τους, το ξύρισμα, το γένι, το μουστάκι σήμαινε κάτι: Ο τρόπος που απομάκρυνες τις τρίχες από το πρόσωπό σου δήλωνε το ποιόν σου, την ιδιότητά σου, τα πιστεύω σου. Κι όχι μόνο αυτό: Μέχρι την προηγούμενη γενιά ο τρόπος που ντυνόσουν, τα ρούχα που φορούσες, έλεγαν τα πάντα για σένα: Αλλιώς ντυνόταν ο τσαγκάρης, αλλιώς ο καφετζής, αλλιώς ο δάσκαλος, αλλιώς ο γιατρός. Όπως τώρα, όταν βλέπουμε κάποιον ρασοφορεμένο καταλαβαίνουμε ότι είναι ιερέας, έτσι και μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα καταλάβαινες τα πάντα για τον άλλο από την εξωτερική του εμφάνιση. Με άλλα λόγια, το προσωπικό ταυτιζόταν εν πολλοίς με το ομαδικό και το εσωτερικό αποτυπωνόταν στο εξωτερικό.

Εμείς, οι συνομίλικοί μου, πότε ξυριζόμαστε και πότε όχι. Πετύχαμε το ξύρισμα, το γένι, το μούσι, το μουστάκι, η αξυριστία να μην δηλώνει τίποτα από μόνη της. Ούτε ιδεολογία, ούτε περιθωριοποίηση, ούτε άποψη, ούτε τίποτα. Πολύ δε περισσότερο το ντύσιμο. Ο καθένας διαλέγει το στιλ που του αρέσει, αυτό που νομίζει ότι υπηρετεί καλλίτερα την φαντασίωση που έχει για τον εαυτό του, και πορεύεται.

Το στιλ: Μια εικόνα άσχετη με τον τρόπο ζωής. Πιασμένοι δικηγόροι με γενάκι τριών ημερών και ξεβαμμένα τζιν κουβαλάν φακέλους στα δικαστήρια, μηχανικοί με άρβυλα και φαβορίτες περιφέρονται στους διαδρόμους της πολεοδομίας, τραπεζοϋπάλληλοι με τριχωτά πηγούνια, εργάτες με σαββοπουλικό μουσάκι, λογιστές με ξυρισμένα κεφάλια: Εμείς, οι συνομίλικοί μου, πετύχαμε να απελευθερώσουμε την εμφάνιση από τον τρόπο ζωής.

Μια γενιά που επέβαλε τα θέλω της στα πρέπει ή που δεν μπορεί να βρει τον βηματισμό της;

Άνοιγμα οριζόντων ή σύγχυση;

Advertisements

7 thoughts on “Το στιλ

  1. vad 08/01/2009 στο 6:36 πμ Reply

    Aνοιγμα οριζόντων,Φωτη!Δε θέλω να σκέφτομαι πως θα ήμουν υποχρεωμένος να πηγαίνω κάθε μέρα στο σχολείο με κοστούμι και γραβάτα,ψευτοκυριλές,τώρα είμαι ο εαυτός μου

  2. unclescrooge 08/01/2009 στο 10:31 πμ Reply

    Θα συμφωνήσω με τον προλαλήσαντα. Άνοιγμα οριζόντων. Άλλες γενιές εκείνες. Άλλες οι σημερινές. Στο γραφείο πάω με τζιν και με σταράκια. Ακόμα και στα εξωτερικά ραντεβού έτσι πηγαίνω. Και δεν με πολυνοιάζει. Αυτό που βλέπω είναι ότι η πίστη στα ενδυματολογικά κλισέ περισσότερο αποτελεί τυραννία. Κι εγώ αυτά τα κλισέ δεν τα μπορώ καθόλου…

  3. Βασιλική 08/01/2009 στο 5:26 μμ Reply

    Φώτη ο βηματισμός δεν υπάρχει εντός, η σύγχυση είναι εντός. Μια χαρά είμαστε με τα γενάκια μας και τα πλαστικά μαλλιά μας, ομόρρυθμοι με το εντός μας… και οι παληοί με το εντός τους ήταν ομόρρυθμοι κι ας μη μπορούμε να το καταλάβουμε, κι ας το ξεπετάμε μ΄ ένα τσιτάτο «καταπίεση»… Το καθάριο, τό λαμπερό τους πρόσωπο ποτέ δεν θα το έχουμε εμείς, ίσα που μπορείς να το δεις μέχρι τα δεκάχρονα σήμερα, κι αυτοί το κρατούσαν σ΄όλη τους τη ζωή!
    [Το καλώς σε βρήκα στο έγραψα στον Σοφιστή, :)]

  4. monaxikoasteri 08/01/2009 στο 9:57 μμ Reply

    το ράσο δεν κάνει τον παπά…

  5. fvasileiou 09/01/2009 στο 1:28 πμ Reply

    @vad
    @unclescrooge
    @Βασιλική
    @monaxikoasteri
    Εγώ δεν έχω απάντηση. Δηλαδή δεν έχω απάντηση συγκεκριμένη. Μου αρέσει πολύ η εποχή που ζούμε – δεν μπορώ να με φανταστώ να ζω σε άλλη – εκτιμώ και εκμεταλλεύομαι τις κατακτήσεις μας. Νομίζω όμως ότι δεν υπάρχει «μια» πραγματικότητα, ούτε ξεκάθαρα πράγματα. Ότι κάπου συνυπάρχουν και τα δυο…

  6. fvasileiou 09/01/2009 στο 1:30 πμ Reply

    @Βασιλική
    Καλωσήρθες στο χάνι μου. Πολύ χαίρομαι που συναντώ μια συντοπίτισσα και συμμαθήτρια εκ χρονικής αποστάσεως.
    Να τα λέμε…

  7. giota 09/01/2009 στο 9:45 πμ Reply

    Τελικά το να υιοθετεί μια ομάδα ανθρώπων ένα συγκεκριμένο στυλ, την κατηγοριοποιεί ή απλά εντάζει τον καθένα ξεχωριστά στη μάζα της;
    Προσωπικά μου την δίνει στα νεύρα το κλίσε τύπου πρέπει να πηγαίνω στο γραφείο με κοστούμι και ταγέρ. Ναι, άμα γουστάρω προσωπικά θα ντυθώ πιο κυριλέ, αν πάλι όχι μπορεί να βάλω ακόμα και τη φόρμα μου και να έρθω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: