Επιστροφή στα ίδια

Τελικά οι γιορτές φαντάζουν πιο ωραίες πριν και μετά.

Όταν δεν τις ζεις.

Όταν τις περιμένεις και τις σχεδιάζεις ή τις αναπολείς.

Το φως τους είναι πιο λαμπερό, όταν τα λαμπιόνια είναι καταχωνιασμένα σε κούτες και υπόγεια.

Ας είναι.

Και τώρα ετοιμάζω τις βαλίτσες μου για να επιστρέψω. Στην Κύπρο / Στη δουλειά / Στο γραφείο / Στην καθημερινότητα / Στο σπίτι / Στις υποχρεώσεις / Στους μεζέδες / Στο συστηματικό διάβασμα / Στη μελέτη / Στον τζουρά μου / …

Στα ίδια.

Οι γιορτές τελείωσαν και όσο ανυπομονούσα να ξαναρχίσω την δουλειά, τόσο νιώθω το σφίξιμο εντός μου.

Ξημερώνει Σάββατο – Η Ella τραγουδάει το «Stormy Weather» – ας χαλαρώσουμε…

Advertisements

13 thoughts on “Επιστροφή στα ίδια

  1. SOFIA 10/01/2009 στο 2:08 πμ Reply

    Σαν να ‘χεις λιγάκι δίκαιο! Τώρα που το σκέφτομαι ήταν ωραία όταν προγραμάτιζα πράγματα για τις γιορτές, όπως είναι ωραία και τώρα που αναπολώ το ταξιδάκι μου! Όμως είναι ακόμα πιο ωραίο όταν έχεις κάτι, για να επιστρέφεις σ’ αυτό… Μια πόλη, ένα σπίτι, μια δουλειά… Μάλλον μου ‘χουν πέσει βαριοί οι τόσοι μήνες ανεργίας και χρειάζομαι επειγόντως δουλειά!!!
    Καλό βράδυ Φώτη μου και καλή προσαρμογή σ’ όλα όσα γυρίζεις!

  2. SOFIA 10/01/2009 στο 2:16 πμ Reply

    …Σαν να πεινούσα λιγάκι και έφαγα ένα «μ», άρα διορθώνω και λέω προγραμμάτιζα!!! Sorry!

  3. monaxikoasteri 10/01/2009 στο 1:14 μμ Reply

    Είχα μια σχεδόν άσχημη εμπειρία επιστροφής στην πεζή πραγματικότητα και τη ρουτίνα…Ελπίζω η δική σου προσαρμογή να είναι πολύ πιο ομαλή…!
    Καλή μέρα να έχεις και καλό σ/κ φίλε! 😉

  4. unclescrooge 10/01/2009 στο 6:54 μμ Reply

    Συμβαίνει στα περισσότερα όμορφα πράγματα: η καλύτερη περίοδος, εκείνη που τη βιώνουμε πιο έντονα, είναι η περίοδος της αναμονής. Διακοπές, ταξίδια, ψώνια, ό,τι θέλει ο καθένας. Μόλις περάσουν… επιστροφή στο πριν!

  5. roadartist 10/01/2009 στο 9:08 μμ Reply

    Τόσο καιρό δεν είχα καταλάβει ότι μένεις Κύπρο.. Λολ..
    Κατάλλα αισιοδοξία!!!!!!! Και όλα καλά θα πάνε 🙂

  6. fvasileiou 10/01/2009 στο 9:40 μμ Reply

    @SOFIA
    Ναι, είναι ωραία να έχεις κάτι και να επιστρέφεις σ’ αυτό. Όμως αν αφήνεις κάτι άλλο πίσω, τότε όλα είναι μισά.

    @monaxikoasteri
    Σ’ ευχαριστώ – δεν νομίζω ότι θα αντιμετωπίσω την παραμικρή δυσκολία όταν πάω εκεί. Βέβαια τώρα, εν όψει του ταξιδιού, όλα μου φαίνονται βουνό.

    @unclescrooge
    …και ειδικά με τα Χριστούγεννα, που έχουν εμπορευματικοποιηθεί τόσο πολύ, και οι προσδοκίες είναι θολές και αστραφτερές σαν διαφημιστικό σποτ.

    @roadartist
    Δουλεύω εκεί και πηγαινοέρχομαι – ζω έναν ιδιότυπο μανιχαϊσμό. Τέλος πάντων…
    Ε ναι, όλα καλά θα πάνε. Ευχαριστώ.

  7. Σοφία 11/01/2009 στο 1:47 πμ Reply

    Μμμμμ δεν ξέρω… εγώ τις ευχαριστιέμαι περισσότερο όσο τις ζω. Το πριν και το μετά δεν με συγκινεί τόσο, ειδικά το μετά, γιατί στο πριν έχεις κάτι να περιμένεις τουλάχιστον.

    Όπως και να’χει, καλή επιστροφή και καλή αναμονή των επόμενων γιορτών (οι απόκριες δεν αργούν και το Πάσχα επίσης)!

  8. ELGRECO 12/01/2009 στο 1:15 μμ Reply

    Εξαρτάται, πολλές φορές όντως όταν τις σκεφτόμαστε και τις περιμένουμε πως και πως, μας φαίνονται καλύτερες απ ότι όταν τις ζούμε. υπάρχουνε και περιπτώσεις (πότε-πότε) που έρχονται όπως τις περιμένουμε ή ακόμη και καλύτερες…

  9. apos 12/01/2009 στο 5:28 μμ Reply

    Καλή επάνοδο, λοιπόν, αγαπητέ φίλε.
    Και εύχομαι να χαρείτε την προσμονή της επόμενης γιορτής. Νομίζω ότι έχει ήδη αρχίσει. Η προσμονή.

  10. theoprovlitos 12/01/2009 στο 8:45 μμ Reply

    Photis

    Ισως καλυτερα ειναι να μην προγραμματιζεις τιποτα, ειδικα τις εορτες. Έτσι δεν απογοητευεσαι. Δεν ξερω πως επικρατησε αυτη η ιδεα να περνουμε μονιμως ντε και καλα πολυ ωραια και χαρωπά σαν εκεινους τους «Αγιοβασίληδες που γελανε χο,χο,χο όσο ειναι στην πριζα. Και μολις περασουν οι γιορτες τους βαζεις στο παταρι τις καταθλιψης.

    Πολυ ψευτικο φαινεται ολο αυτο. Η πραγματικη χαρα ειναι στα καθημερινα. ϊσως το μονο που χρειαζεσαι ειναι περισσοτεροι φιλοι ΚΑΙ ατην Κυπρο.

  11. δ.τζ. 12/01/2009 στο 9:55 μμ Reply

    «Τελικά οι γιορτές φαντάζουν πιο ωραίες πριν και μετά.

    Όταν δεν τις ζεις.

    Όταν τις περιμένεις και τις σχεδιάζεις ή τις αναπολείς.»

    Πραγματικά συμβαίνει αυτό. Οι σκέψεις πριν το ταξίδι και οι αναμνήσεις όταν αυτό έχει τελειώσει (η εξιδανίκευση και οι αναμνήσεις δηλαδή) κατά κάποιον τρόπο μας τρέφουν, συντροφεύουν τα όνειρα μας.

    Ωστόσο το «τώρα» έχει τη δική του σημασία, οπότε καλό είναι να προσπαθούμε πρώτα να ζούμε και μετά να αναπολούμε / σχεδιάζουμε…

  12. giota 13/01/2009 στο 8:34 πμ Reply

    Τελικά Φώτη μου είμαστε ανικανοποίητοι…
    Μακρυά από την δουλειά για αρκετό διάστημα, βαριόμαστε, αλλά όταν πρέπει να επιστρέψουμε αρχίζουμε την γκρίνια. 🙂
    Κι εγώ το ίδιο κάνω… :p

  13. fvasileiou 13/01/2009 στο 12:44 μμ Reply

    @Σοφία
    Μα πώς τα καταφέρνεις, βρε παιδάκι μου;..

    @EL GRECO
    Ναι, υπάρχουν και πράγματα που είναι καλλίτερα από αυτά που περιμέναμε… Τι γλύκα!

    @apos
    Από προσμονή, άλλο τίποτα.
    Γι’ αυτό και το άγχος είναι ότι στο τέλος θα μείνω με την προσπονή.

    @theoprovlitos
    Ήδη από την πρώτη φορά που ήρθα στην Ελλάδα, αντιλήφθηκα το μάταιον του σχεδιασμού και του προγραμματισμού. Έτσι, ειδικά αυτή τη φορά τα άφησα στην θεία πρόνοια. Ήταν ό,τι καλλίτερο μπορούσα να κάνω – κα στην πραγματικότητα καλά πέρασα.

    Θα τα ξαναπούμε.

    @δ. τζ.
    Το παράξενο είναι ότι όσο ο δυτικός άνθρωπος επισημαίνει την αξία του τώρα, τόσο δένεται στη μνήμη και την προσδοκία.

    @giota
    «Μακρυά από την δουλειά για αρκετό διάστημα, βαριόμαστε»
    Έχεις απολύτως δίκιο. Και μιλάς σε έναν άνθρωπο που δουλεύει περισσότερο στις διακοπές του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: