Αγανάκτηση

Δεν ξέρω αν υπήρχε ποτέ σωστή κριτική δίσκων στην Ελλάδα. Αν υπήρχε, τότε έχει αντικατασταθεί τα τελευταία χρόνια στα περιοδικά και τις εφημερίδες (και στα site και τα blog) με την αναπαραγωγή των δελτίων τύπων που στέλνουν οι εταιρείες ή τις δηλώσεις των συντελεστών των δίσκων. Έτσι, διαβάζουμε συνεχώς για «μεγάλες φωνές», «σπουδαίους δημιουργούς», «καταξιωμένους καλλιτέχνες», «πλούσια ηχοχρώματα», «μαγείες» και άλλα συναφή.

Το παράξενο είναι ότι σε αυτό το είδος «κριτικής» έχει εθιστεί κι ένα μέρος του κοινού. Θέλουν να διαβάζουν αναπαραγωγές των ίδιων κλισέ και αγανακτούν αμέσως μόλις δουν κάπου μια διαφορετική γνώμη: Πριν από 10 μέρες κάποιος μου είπε ότι πρέπει να ντρέπομαι, επειδή δεν μου άρεσε ο δίσκος του Μητροπάνου. Εντάξει, δεν ήταν και η σφοδρότερη επίθεση που έχει δεχτεί μπλόγκερ -ακόμα και εγώ έχω υποστεί χειρότερες-, αλλά είναι η τρίτη που δέχομαι για την αισθητική μου και τις μουσικές μου προτιμήσεις.

Και στο φινάλε, όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι πολίτες είναι ένα θέμα. Που με απασχολεί.

Η αγανάκτηση πουλάει.

Και δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να το διαπιστώσουμε. Αρκεί να ανοίξουμε τις τηλεοράσεις μας στις οχτώ το βράδυ: Ελάχιστοι από τους παραθυράτους δημοσιογράφους σχολιάζουν την επικαιρότητα. Οι περισσότεροι, η συντριπτική πλειοψηφία, είναι απλώς αγανακτισμένοι και ωρύονται (Οικονομέας, Καψής, Βερύκιος, Τράγκας, Μακρή, Τριανταφυλλόπουλος κα…). Ακόμα και οι παρουσιαστές των ειδήσεων αγανακτούν (Χατζηνικολάου, Ευαγγελάτος, …) Και οι περισσότεροι καλεσμένοι τους αγανακτισμένοι είναι ή γίνονται. Και τα ρεπορτάζ για την καθημερινότητα εξαντλούνται στην παρουσίαση αγανακτισμένων πολιτών.

Το λέω εξαρχής: Πιστεύω ότι ο πολίτης δικαιούται να αγανακτεί εναντίον των αρχών, εφόσον είναι ο ίδιος εντάξει στις υποχρεώσεις του. Με άλλα λόγια: Αν φοροδιαφεύγεις, δεν μπορείς να διαμαρτύρεσαι για την έλλειψη προσωπικού στα νοσοκομεία. Αλλά, τέλος πάντων, υπάρχουν περιπτώσεις που μπορείς να δικαιολογήσεις την αγανάκτηση εναντίον μιας απόφασης, ενός νόμου, ενός υπουργού κτλ.

Αυτό που είναι εντελώς παράλογο είναι η αγανάκτηση εναντίον ενός ιστολόγου, όπως η αφεντιά μου.

Εντάξει, υπάρχουν δημοσιογράφοι που μπλογκάρουν ανώνυμα, διακινώντας βρώμα και δυσωδία. Το έχω ξαναπεί: Είμαι αντίθετος. Η ανωνυμία δεν μου αρέσει και είμαι εχθρικός απέναντι στους δημοσιογράφους. Τα μπλογκ υπάρχουν για να έχει δημόσια φωνή ο πολίτης. Να μιλάμε για την καθημερινότητά μας, τα προσωπικά μας, τις ιδέες μας, τις ιδεοληψίες μας. Εμείς είμαστε ερασιτέχνες της γραφής – τα μπλογκ είναι για τους ερασιτέχνες. Οι δημοσιογράφοι είναι επαγγελματίες. Οικειοποιούνται έναν τρόπο επικοινωνίας εν πολλοίς παρεΐστικο για να στήσουν την επιχείρησή τους. Δεν είναι τυχαίο ότι τα δημοσιογραφικά μπλογκ συνδέονται με ύποπτες (για να μην πω με βρώμικες) υποθέσεις. Οι δημοσιογράφοι, αν θέλουν να βγάλουν λεφτά ή να γίνουν γνωστοί ή οτιδήποτε, ας ιδρύσουν δημοσιογραφικά site, όπου θα αναγράφεται και η ταυτότητα του υπευθύνου. Αυτό είναι το τίμιο. Τα μπλογκ είναι για μας, τους υπόλοιπους.

Ας το επαναλαμβάνω: Η αγανάκτηση εναντίον του μπλόγκερ είναι παράλογη.Και είναι παράλογη για τόσο απλούς και αυτονόητους λόγους που βαριέμαι να τους αραδιάσω.

Αναρωτιέμαι όμως: Τι σκοτεινές ψυχές κρύβονται πίσω από τις ανώνυμες επιθέσεις, τις ύβρεις, τους λεκτικούς προπηλακισμούς, τα «δεν δικαιούσθε διά να ομιλείς», εναντίον ανθρώπων, που εκφράζουν τις ιδέες και τις σκέψεις τους όσο πιο ελεύθερα γίνεται μέσα σε μια κοινωνία όπως η ελληνική, χωρίς συμφέροντα ή εξαρτήσεις και με μόνο κέρδος την επικοινωνία με τον άλλον.

Advertisements

8 thoughts on “Αγανάκτηση

  1. apos 14/01/2009 στο 11:29 πμ Reply

    Όπως το είπες, φίλε (και ψύχραιμε) Φώτη: σκοτεινές ψυχές.
    Η Χρύσα Ρώπα το έλεγε ωραία σε έναν ρόλο κάποτε: το μοναξιά, θεέ μου, τι μοναξιά!

  2. monaxikoasteri 14/01/2009 στο 12:55 μμ Reply

    Δεν χρειάζεται να χαλιέσαι ή να αγανακτείς Φώτη…η αδιαφορία είναι η καλύτερη απάντηση προς όλους αυτούς.
    Δεν είπαμε να μην έχουν αντίθετη άποψη και να την καταθέτουν αλλά ο τρόπος τους είναι απαράδεκτος!
    Καλημέρα!

  3. δ.τζ. 14/01/2009 στο 2:10 μμ Reply

    Το αστείο είναι ότι η «αγανάκτηση» που αναφέρεις, φίλε Φώτη, (τηλεοπτική – δημοσιογραφική ή σε «επιθετικά» σχόλια στα ιστολόγια), δεν είναι αυθόρμητη, αλλά κραυγαλέα στημένη.

    Κατά τ’ άλλα θα επαναλάβω κάτι γνωστό: στα blogs -όπως και εν γένει στο διαδίκτυο- μαζεύεται κάθε καρυδιάς καρύδι. Η ήρα και το στάρι μπλέκονται πολύ συχνά. Όμως επειδή (και) η μπλογκόσφαιρα αυτορυθμίζεται νομίζω ότι οι ξενιστές (εν προκειμένω όσοι διαφωνούν -θεμιτό- αλλά χωρίς επιχειρήματα και κυρίως με ύβρεις και χαρακτηρισμούς -αθέμιτο) αργά ή γρήγορα αποβάλλονται…

  4. fvasileiou 14/01/2009 στο 7:28 μμ Reply

    @apos
    Και να ήταν μόνο η μοναξιά…. Αυτό το σύνδρομο καταδίωξης, πού το πας;

    @monaxikoasteri
    Ότι χαλιέμαι, χαλιέμαι, αστέρι μου. Αλλά δεν αγανακτώ. Προσπαθώ τουλάχιστον να μην.

    @δ.τζ.
    Εκφράζεις την θετική πλευρά του πράγματος, Δημήτρη. Αλλά υπάρχει και η άλλη: Ο απλός ο μπλόγκερ να κουραστεί, να βαρεθεί, να τα σιχτιρίσει και να φύγει αφήνοντας έτσι το πεδίο ελεύθερο για τους επαγγελματίες.

  5. wilma 15/01/2009 στο 11:49 πμ Reply

    Γεια σου Φώτη μου. Πολύ σωστό αυτό που λες με την αγανάκτηση και τους εξαγριωμένους διαφωνούντες.
    Κι εγώ μερικές φορές απορώ με το μένος όσων δε συμφωνούν μαζί μου. Εντάξει βρε παιδί μου μπορεί να διαφωνούμε, αλλά δεν υπάρχει λόγος να με εξαλείψεις από προσώπου γης!

    Δηλαδή εφόσον δεν σου αρέσει κάτι δεν δικαούσαι να ομιλείς επειδή θα θίξεις κάποιους άλλους? Σίγουρα το να πω ότι δεν μου αρέσει κάτι διαφέρει από το να βρίσω/χλευάσω. οπότε τηρουμένων των αναλογιών πρέπει κι αυτός που διαφωνεί να κρατά χαμηλούς τόνους.
    Αλλά φαίνεται ότι εκτός από μοναξιά που αναφέρει ο αγαπημένος apos δεν έχουμε και ζωή γενικότερα.

  6. giota 15/01/2009 στο 1:30 μμ Reply

    Πες τα Φώτη, πες τα…

  7. fvasileiou 15/01/2009 στο 5:41 μμ Reply

    @wilma
    Εγώ ακόμα και τον χλευασμό μπορώ να δεχτώ. Και η ειρωνεία μέσα στο παιχνίδι του διαλόγου είναι. Εκείνες όμως τις εκρήξεις, το μένος δεν καταλαβαίνω.

    @giota
    Ποιος με ακούει όμως;…

  8. Σοφία 16/01/2009 στο 3:32 μμ Reply

    Δεν ξέρω αν είναι σκοτεινές ψυχές ή απλά άνθρωποι βαριεστημένοι που τρώγονται με τα ρούχα τους (αλλά και με τα δικά σου). Το πιθανότερο είναι πως πρόκειται για άτομα που δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να χαζεύουν μπροστά σε ένα κομπιούτερ και να ξεσπάνε την τσαντίλα τους σε άγνωστό τους κόσμο. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τους αγνοήσεις. Μετά από λίγο καιρό θα βαρεθούν και θα πάνε αλλού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: