Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2009

Οι παλιές αγάπες στέλνουν sms

Να σας πω κάτι για μένα:

Πιστεύω ότι όταν κάτι τελειώνει, πρέπει να τελειώνει.

Ή για να είμαι πιο ακριβής:

Θέλω όταν κάτι τελειώνει, να τελειώνει.

Τα σίκουελ είναι ωραία και διασκεδαστικά στον κινηματογράφο, δεν τα θέλω όμως στις σχέσεις. Μετά το φινάλε ο καθένας ας γυρίζει στο σπίτι του, ας τρώει το σκατό μόνος ή με παρέα, ας μαζεύει τα κομμάτια του κι όταν το μπορεί, ας προχωράει παρακάτω. Τα πισωγυρίσματα τι νόημα έχουν; Καθιστούν μια κατάσταση, που είναι ήδη δυσάρεστη και οδυνηρή, ακόμα πιο περίπλοκη. Η στιγμιαία ηδονή ή οι παρατάσεις και οι αναβολές του επικείμενου δεν ροκανίζουν μόνο τον χρόνο, αλλά και το αίσθημα.

Αυτά στη θεωρία (που λίγο-πολύ μου λειτουργεί γιατί, όπως θα καταλάβατε, παραείμαι στριμμένο άντερο.)

Η πράξη είναι διαφορετική:

Ενώ ο Βασίλης με σκουντούσε με τους αγκώνες και μου έλεγε ότι το κορίτσι από το διπλανό τραπέζι με κοιτάζει ώρα τώρα και μου χαμογελάει, το κινητό αναπήδησε και έβγαλε τον χαρακτηριστικό ήχο που δηλώνει μήνυμα:

ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΤΑ

ΙΩΑΝΝΙΝΑ… ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ

ΟΜΟΡΦΑ!!! ΦΙΛΑΚΙΑ

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σας πω και πολλά. Όλοι καταλαβαίνετε την συνέχεια:

Ο Βασίλης με στραβό χαμόγελο μου πέταξε το αναμενόμενο πείραγμα. Και, βέβαια, το όποιο παιχνίδι με την γειτόνισσα σταμάτησε.

Ύστερα σοβαρέψαμε κι ο φίλος μου με ρώτησε αν θα της απαντήσω.

Με το κεφάλι σκυμμένο, διαβάζοντας το μήνυμα, του είπα ότι δεν απαντάω στα μηνύματά της.

«Καλά κάνεις», μου είπε μισοκλείνοντας τα μάτια.

Και η κουβέντα είχε τελειώσει, αν και ήθελα να την συνεχίσουμε. Αλλά τι να λέγαμε; Το θέμα είχε εξαντληθεί.

Έβγαλα από την δεξιά τζέπη το μαύρο κομπολόι μου και κάθισα βαθιά στην καρέκλα. Χαμογέλασα στη διπλανή όσο πιο ζεστά μπορούσα, αλλά, για να είμαι ειλικρινής, αμήχανα αισθανόμουν.

«Και τι είπε ο Τάκης στον βάζελο;» ρώτησα.

(Για την ιστορία στο μήνυμα απάντησα, όπως και κάποιες από τις προηγούμενες φορές.)

Διαδικτυακή Πορνογραφία και Παιδιά

Παρακινημένος από ένα διαφημιστικό σποτάκι για την προστασία των ανηλίκων από τους κινδύνους του διαδικτύου, αλλά και από τους υπεράνω υποψίας πολίτες που κάθε τόσο μαθαίνουμε ότι εμπλέκονται σε κυκλώματα διακίνησης παιδικής πορνογραφίας, έκαναν τις προηγούμενες ημέρες μια πρόχειρη έρευνα στο δίκτυο: Έβαλα στο Google απλές λέξεις σχετικές με το σεξ.
Κοιτάχτε, σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να το παίξω αθώος, αλλά η κατάσταση που επικρατεί είναι τρομακτική. Με δυο λόγια:

  • Η πρόσβαση στα τσοντοsite είναι ελεύθερη στον καθένα.
  • Όλοι σχεδόν οι διαδικτυακοί πορνοϊστότοποι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προβάλλουν / προωθούν / απενοχοποιούν / διαδίδουν την παιδική πορνογραφία

Θα μπορούσα σε αυτό το σημείο να ασχοληθώ με τη ρίζα του κακού, την φιλήδονη κοινωνία που οι ενήλικες με κάθε τρόπο επιδιώκουν την ατομική τους ευδαιμονία, αλλά το θέμα παραείναι σκληρό και σκοτεινό. Είναι από αυτά που πρέπει να λέμε το ναι και το όχι με τρόπο απόλυτο, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς πολιτικάντικα μισόλογα.

Στο υλικό που κυκλοφορεί εκτίθενται και ενήλικοι και ανήλικοι.

Για τους ενηλίκους τι να πούμε; Τι να πούμε για κάποιον που έστω και κατά μόνας φαντασιώνεται παιδιά; (Δεν θέλω ούτε να συζητώ την πιθανότητα να προχωράει και περισσότερο.) Ο νόμος είναι αυστηρός, αλλά και σκληρότερος να γίνει, φαντάζομαι ότι κανείς δεν θα αρθρώσει αντίρρηση. Το θέμα είναι να εφαρμόζεται. Να υπάρχει η δυνατότητα και οι προϋποθέσεις να εφαρμόζεται.

Για τους ανηλίκους τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Γιατί την ίδια στιγμή μπορεί να είναι και θύματα αλλά και θύτες. Αν η κοινωνία όπου ζουν και δρουν ανάμεσά μας υπεράνω υποψίας παιδεραστές είναι τρομακτική, τι θα είναι μια αυριανή κοινωνία που οι ενήλικες θα διαπλάστηκαν και από αυτά τα site;

Κακά τα ψέματα: Η ανατροφή των παιδιών είναι πάρα πολύ δύσκολη υπόθεση. Ακόμα περισσότερο: Οι γονείς δεν αρκούν. Δεν έχουν την δύναμη να προστατεύουν τα παιδιά τους κάθε στιγμή. Χρειάζεται κάθε μέλος της κοινότητας να αισθάνεται και να έχει αυτή την ευθύνη.

Μην πάτε μακριά:

Οι σημερινοί τριαντάρηδες έχουμε αναμνήσεις από μια εποχή που δεν τολμούσαμε να αγοράσουμε τσιγάρα από τα περίπτερα της γειτονιάς ή να νοικιάσουμε τσόντες από τα γνωστά βίντεοκλάμπ.

Θα μου πείτε: Πηγαίναμε σε άλλες συνοικίες – θα υπήρχε πάντα κάποιος μεγάλος ξάδερφος. Πάσο.

Αλλά υπήρχε δυσκολία, υπήρχε κόστος, υπήρχε ρίσκο, υπήρχε όριο.

Σήμερα, που στο χαλαρό ο δεκαπεντάχρονος, ο δωδεκάχρονος, ο οχτάχρονος μπορεί να κατεβάσει αδιανόητα σκληρό πορνό δωρεάν, ενώ οι γονείς του νομίζουν ότι κοιμάται, φαίνεται να έχει χαθεί κάθε μέτρο και κάθε όριο.

Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια για να καταλήξω στο συμπέρασμα:

Εδώ που έχουμε φτάσει, δεν αρκούν οι κανόνες στο διαδίκτυο. Χρειάζονται νόμοι.

Πιστεύω ότι όλοι πρέπει να συνεργαζόμαστε για να εξαλειφθεί η παιδική πορνογραφία.

Πιστεύω ότι όλοι πρέπει να συνεργαζόμαστε για να περιοριστεί η άλλη πορνογραφία στα φυσικά της όρια.

Ξέρω ότι μπορεί να εγερθεί θέμα ελευθερία του λόγου και ελευθερίας έκφρασης (μεγάλο κομμάτι της πορνογραφίας αυτής παρουσιάζεται σαν λογοτεχνία). Αλλά εφόσον μιλάμε για την ασφάλεια και την σωματική και ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων, αυτού του είδους την ελευθερία την έχω γραμμένη.

Sinnerman

Ένα παράξενο πράγμα: Τις τελευταίες 15-20 μέρες οι αυλές της Λευκωσίας γέμισαν με λεμονιές κατάφορτες με λεμόνια. Τις χαζεύω την ημέρα, όταν πηγαίνω στη δουλειά και τις νύχτες κόβω για την σαλάτα μου. Τα λεμόνια του γείτονά μου είναι χοντρόφλουδα, μικρά και ελάχιστα ζουμερά, αλλά στον παρακάτω δρόμο έχει κάτι ωραία και μεγάλα και κατακίτρινα λεμόνια. Κι αυτό, εν τέλει, είναι και ένα είδος απάντησης στην αιωρούμενη αλλά μηδέποτε διατυπούμενη κατηγορία ότι δεν αφοσιώνομαι: Να, που στα λεμόνια είμαι υπέρ του δέοντος αφοσιωμένος!

Αλλά αρκετά με τα λεμόνια. Αρκετά και με τη δουλειά που δεν φαίνεται να προχώρησε καθόλου τις δυο τελευταίες μέρες. Αρκετά και με τις χαριτωμενιές. Έχω χίλια πρακτικά πράγματα να τακτοποιήσω και βέβαια να φτιάξω την βαλίτσα μου, αλλά πριν θέλω να σας πω για αυτό το τραγουδάκι, που με συντρόφεψε το Σαββατοκυριακοδευτερότριτο (και συνεχίζει):

Είναι παλιό, της ανωνύμου δημιουργίας, ένα αρχαίο αμερικάνικο spiritual. Η Nina Simone το τραγουδούσε από πάντα -από μικρό κοριτσάκι στην εκκλησία των Μεθοδιστών που πήγαινε κι αργότερα, όταν ξεκίνησε επαγγελματικά το τραγούδι, το τραγουδούσε στις εμφανίσεις της. Το ηχογράφησε τελικά το 1965 πραγματοποιώντας έτσι μια από τις σπουδαιότερες ερμηνείες της.

CU

Αυτό που θέλουνε οι άνδρες

Οι άνδρες έχουν το μυαλό τους μόνο στο κοκό

Κι όμως, αυτός ο ρομαντικός ηθικισμός της κακιάς ώρας, που ανέθρεψε γενιές και γενιές, φτάνει απλώς να τον αντιστρέψεις:

Δηλαδή, οι γυναίκες πού έχουν στο μυαλό τους;

για να διαλυθεί σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.

Οι άνδρες βολεύονται – οι γυναίκες από τη φύση τους φτιάχνουν φωλιά

Να, ένας ακόμα ωραίος αφορισμός, που μου είχανε πει 7-8 χρόνια πριν. Αυτός, ομολογώ, πιο δύσκολα ανατρέπεται θεωρητικά, αλλά ευτυχώς υπάρχει η πράξη: Η φίλη μου η Κ. στο χαλαρό διέλυσε μια καλή σχέση με προοπτικές, γιατί ήθελε να νιώθει ελεύθερη. Κι ένας άλλος φίλος δηλώνει έτοιμος κι αποφασισμένος για κάτι σοβαρό, αλλά οι γυναίκες -τουλάχιστον εκείνες με τις οποίες μπορεί να συνεννοηθεί- όχι. Οπότε θέλοντας και μη, μάζεψε τα δίχτυα του.

Έτσι φτάνουμε στον ίδιο πάνω-κάτω παρανομαστή:

Οι  γυναικοπαρέες να αναρωτιούνται γιατί χάθηκαν οι άντρες. Και οι αντροπαρέες να κατασκευάζουν εικόνες της ιδεατής γυναίκας: Συνήθως ένα μείγμα Μόνικας Μπελούτσι και μαγειρικής της μαμάς.

Τελικά, το πράγμα καταλήγει να φαντάζει γελοιωδώς απλοϊκό, κάτι σαν την αναζήτηση του ελάχιστου κοινού διαιρέτη, αλλά φυσικά δεν είναι.

Όλοι το ξέρουμε: Οτιδήποτε έχει να κάνει με ανθρώπινες σχέσεις, δηλαδή με απωθημένα / όνειρα / φαντασιώσεις / επιθυμίες / ανασφάλειες / προσδοκίες, είναι εξαιρετικά περίπλοκο. Γι’ αυτό και ο κοινός διαιρέτης -δηλαδή: ένας κανόνας που θα λύνει τα προβλήματα και τα αδιέξοδα της προσωπικής μας ζωής- δεν έχει βρεθεί και μάλλον δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο κατά περίπτωση λύσεις, που όσο κι αν μοιάζουν μεταξύ τους, δεν περιέχουν καμιά καθολική αλήθεια, δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματα όλων.

Εν τέλει, αυτό που θέλουνε οι άντρες, παραμένει αδιευκρίνιστο για τις γυναίκες, όπως και αυτό που θέλουν οι γυναίκες είναι σκοτεινό και μπερδεμένο για μας τους άντρες -έτσι έχουν τα πράγματα, έτσι ήταν πάντα, δεν είναι κακό αυτό.

Κακό είναι όταν οι ίδιοι δεν μπορούμε να αποσαφηνίσουμε τι θέλουμε.

Νυχτερινή Βόλτα στον Σικουάνα

Αυτές τις μέρες προσπαθώ να ξεσκαρτάρω τις φωτογραφίες που τράβηξα τον Νοέμβριο στο Παρίσι. Το μυαλό μου μπορεί να μελετά επόμενα ταξίδια, αλλά ένα κομμάτι της καρδιάς νοσταλγεί τις εβδομάδες που πέρασα στην παγωμένη και συννεφιασμένη Ville lumière. Έτσι παρά την έλλειψη χρόνου και το συνεπαγόμενο άγχος, το ξεδιάλεγμα των παλιών φωτογραφιών είναι μια ευχάριστη διαδικασία, την οποία λέω να μοιραστώ μαζί σας.

Την Τρίτη, 25 του μηνός, ήμουνα ποοολύ κουρασμένος: Είχα περάσει όλη τη μέρα μου στη Βιβλιοθήκη και την προηγούμενη έτρεχα σε διάφορες υποχρεώσεις και τυπικότητες, ενώ το βράδυ είχα ξενυχτήσει με κάτι παλιομπύρες που δεν με άφησαν να κοιμηθώ. Έτσι, βγαίνοντας από την βιβλιοθήκη, αποφάσισα να πάω στο ξενοδοχείο να την πέσω. Αφού όμως κάνω μια μικρή βόλτα και φάω μια κρέπα στα όρθια. Τελικά κατέληξα να περπατάω σχεδόν ένα πεντάωρο (!) και έφτασα με τα πόδια από την Παναγία των Παρισίων στην Αψίδα του Θριάμβου και γύρισα πίσω. Την επομένη δεν όριζα τα πόδια μου, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες: Ο περίπατος αυτός μου έμεινε αξέχαστος κι όλο προγραμμάτιζα να τον επαναλάβω, αλλά όλο κάτι τύχαινε και… δεν. Το καλλίτερο σημείο της διαδρομής ήταν εκείνο που περπατούσα δίπλα στο ποτάμι και από αυτό είναι οι φωτογραφίες που σας δείχνω.

dsc03968

Ο Σικουάνας έχει δυο μικρά νησάκια. Οι ιστορικοί μας λένε ότι στο ένα από αυτά, το Île de la Cité, δημιουργήθηκε ο πρώτος οικισμός τον 3ο αιώνα πΧ. Σήμερα στο νησάκι αυτό συνυπάρχουν δυο διάσημα κτήρια: Η Παναγία (πάνω) και η Consiergerie, ένα γοτθικό ανάκτορο, που τον καιρό της Επανάστασης λειτουργούσε ως φυλακή (κάτω). (Για την συνύπαρξη τα σχόλια περιττεύουν):

dsc03962

Το κρύο στο Παρίσι είναι τρομερό. Φίλοι μου λένε ότι είναι χειρότερο από το Λονδίνο -εγώ δεν μπαίνω σε τέτοιες συγκρίσεις. Έτσι κι αλλιώς ο χειμώνας, τα κρύα, οι βροχές, τα χιόνια, ποτέ δεν με χάλασαν ιδιαίτερα -το αντίθετο συμβαίνει. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω όμως ότι, όπως θα περιμένατε, γύρω από το ποτάμι το κρύο και η υγρασία είναι πολύ εντονότερα από την υπόλοιπη πόλη.

dsc04323

Παρόλα αυτά όμως μη νομίσετε ότι ήμουνα μόνος. Πολλοί ξένοι με τις φωτογραφικές τους μηχανές σουλατσάρανε εδώ κι εκεί, αλλά και ντόπιοι, που κάνανε τζόκινγκ! Ναι, μέσα στη νύχτα, με όλη αυτή την υγρασία και το ψιλόβροχο.

dsc043301

dsc04334

Και πώς να τους κατηγορήσεις: Το Παρίσι είναι από τις πόλεις, που κάτι τέτοιες ώρες οι δρόμοι, τα κτήρια, οι πλατείες, τα πεζοδρόμιά τους, χάνουν κάθε πρακτικό νόημα, κάθε υλικό βάρος και μετατρέπεται σε ένα τεράστιο σκηνικό, που μπορεί να χωρέσει όποια ιστορία κι αν φτιάξει η φαντασία ή η ζωή σου.

dsc04351

Είναι ωραίος ο Πύργος του Άιφελ; Αυτό το φαλλικό σύμβολο που αίφνης πετάγεται μπροστά σου, πάνω από τις στέγες των πολυκατοικιών, τους τρούλους των εκκλησιών, στις στέγες των ανακτόρων, είναι ωραίος; Κάθε βήμα σε φέρνει πιο κοντά και κάνει πιο επιτακτικό το ερώτημα. Ώσπου χάνει κάθε νόημα.

dsc04354

dsc04372

Να και οι ουρανοξύστες, που τόσο πολύ έκαναν εντύπωση στον Γιώργο, όταν είχε πρωτοπάει στο Παρίσι: Σαν καρτ-ποστάλ από το Αμερικάνικο όνειρο στην καρδιά της Ευρώπης.

dsc04380

Η γέφυρα που οδηγεί στην Place de la Concorde, όπου τελειώνει και η φωτογραφική μας βόλτα.

dsc04367

Στην πραγματική, αφού φωτογραφήθηκα έχοντας σαν φόντο τον οβελίσκο, την Rue Royale την εκκλησία της Αγίας Μαγδαλινής, το Hôtel de Crillon και φυσικά τον τεράστιο τροχό, πήρα την Champs-Élysées και συνέχισα

dsc04362

Εργένηδες

Με τον σπιτονοικοκύρη μου μερικές φορές δυσκολεύομαι να συνεννοηθώ:

«Κόπηκε το λάστιχο του πλυντηρίου».

«Έχει λάστιχο το πλυντήριο;»

«Έχει και μάλιστα δυο.»

«Σοβαρά;»

«Ναι, βρε. Ένα για να παίρνει νερό κι ένα για να το βγάζει.»

«Δεν ξέρω απ’ αυτά. Θα ρωτήσω τη γυναίκα μου.»

Δεν το παίρνω στραβά. Ο άνθρωπος είναι παντρεμένος από κτήσεως κόσμου και πιο πριν έμενε με τη μανούλα του. Δεν ξέρει από πλυντήριο, δεν ξέρει από κουζίνες και απορροφητήρες. Είναι όμως πολύ καλός στις πρίζες και τις ασφάλειες.

………………

Η γενιά η δικιά μας -εννοώ οι περίπου τριαντάρηδες- είναι ίσως η πρώτη στην Ελλάδα που ένα ποσοστό της διάγει ανενοχικό εργένικο βίο: Άνδρες και γυναίκες αφήνουν το πατρικό και τις μητρικές περιποιήσεις και κάνουν το βήμα που σε άλλες κοινωνίες είναι αυτονόητο κι επιβεβλημένο για τους δεκαοχτάχρονους.

Βλέποντας φίλους, γνωστούς κι αγνώστους που μένουν μόνοι τους, διαπιστώνω ότι υπάρχουν διάφοροι βαθμοί «εργενικότητας», ανάλογα με την ανεξαρτησία και την αυτονομία που έχει κάποιος. Όσο πιο λίγες είναι οι εξαρτήσεις του μπεκιάρη από τη μαμά, την γκόμενα ή και τις δυο, σε τόσο πιο ψηλό σκαλί της κλίμακας αναπαύεται.

Γενικά μπορούμε να διακρίνουμε τρεις βασικές κατηγορίες, οι οποίες βέβαια, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, έχουν άπειρες υποδιαιρέσεις:

  • Στην πρώτη, στο χαμηλότερο σκαλί, βρίσκονται εκείνοι που απλώς έφυγαν σωματικά από το πατρικό, αλλά η επιβίωσή τους συνεχίζει να εξαρτάται από αυτό: Τα απογεύματα πηγαίνουν για να παραλάβουν το ταπεράκι με το φαγητό της επομένης, τις Παρασκευές για να σιδερωθούν πριν την έξοδο, τα Σάββατα με έναν μπόγο άπλυτα.
  • Πιο ψηλά είναι όσοι έχουν αναλάβει μόνοι τους την ανεύρεση τροφής. Και ΔΕΝ εννοώ εκείνους που δίπλα από το τηλέφωνο έχουν μια πλούσια συλλογή με μενού από delivery. Αλλά εκείνους που ξέρουν να μαγειρεύουν και το κάνουν συστηματικά. Βέβαια το πλύσιμο των ρούχων είναι μια άλλη υπόθεση….
  • …και γι’ αυτό όσοι πλένονται και σιδερώνονται μόνοι τους ανήκουν στους πρωταθλητές. Ο βαθμός ανεξαρτησίας τους είναι αξιοπερίεργος, αξιοθαύμαστος, αξιομίμητος. Είναι οι φάροι που οδηγούν τους υπολοίπους. Λαμπρά παραδείγματα ανεξαρτησίας σε μια κοινωνία αλλεπάλληλων δυσλειτουργικών σχέσεων και εξαρτήσεων.

Εκδρομή στη Μονή Μαχαιρά και το Φικάρδου

Μήνες μελετούσαμε αυτή την εκδρομή, αλλά όλο κάτι τύχαινε. Τα ξέρετε: Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί, πότε ο κώλος του πονεί. Την περασμένη εβδομάδα όμως ήμασταν όλοι αποφασισμένοι. Μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά άτομα, τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε, καταστρώσαμε τα σχέδια, ετοιμαστήκαμε. Τελικά πήγαμε εγώ κι ο Γιώργος. Και πάλι καλά να λέτε.

pict0597

Η μονή Μαχαιρά ιδρύθηκε από τους μοναχούς Ιγνάτιο και Νεόφυτο στα μέσα του 12ου αιώνα και λειτουργεί αδιάκοπα ως τις μέρες μας. Τα παλιά κιτάπια λένε ότι η μονή χτίστηκε στον τόπο που βρέθηκε μια από τις 70 εικόνες της Παναγίας που είχε φιλοτεχνήσει ο Απόστολος Λουκάς. Όπως και να έχει, η μονή προικοδοτήθηκε γενναία από βυζαντινούς αυτοκράτορες, όπως ο Μανουήλ Α΄ και ο Αλέξιος Γ΄ Άγγελος, πλούτισε, άκμασε και επεκτάθηκε και παραμένει ένα από τα σημαντικότερα της Κύπρου.

pict0601

To ωραιο καμπαναριό

pict0610

Το κακό είναι ότι απαγορεύεται η φωτογράφηση στο καθολικό και στους άλλους ενδιαφέροντες χώρους της μονής, οπότε δεν έχω και πολλά να σας δείξω.

pict0605

Τη νεώτερη περίοδο η Μονή Μαχαιρά συνδέθηκε με τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Το κρησφύγετο του υπαρχηγού της οργάνωσης, Γρηγόρη Αυξεντίου, ήταν πολύ κοντά στο μοναστήρι κι ο ίδιος μεταμφιεζόταν σε καλόγερο. Ο Αυξεντίου κάηκε ζωντανός από τους Άγγλους και σήμερα δίπλα στο μοναστήρι βρίσκεται ο χάλκινος ανδριάντας του και ένα μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν, το οποίο θεμελιώθηκε και ιδρύθηκε από τον μακαρίτη τον πρόεδρο Παπαδόπουλο φυσικά.

pict0625

Μπορεί η Κύπρος να είναι διάσημη για τα καλοκαίρια στην Άγια Νάπα και τις παραλίες της, έχει όμως και ωραία βουνά. Βουνά με στρογγυλεμένες, γλυκές κορυφές, εντελώς διαφορετικά από τα άγρια, κακοτράχαλα όρη της πατρίδας μου.

pict0622

pict0658

Το Φικάρδου βρίσκεται σε υψόμετρο 900 μ στο Τρόοδος. Είναι πανέμορφο. Τα σπίτια έχουν διατηρηθεί και αναπαλαιωθεί και σου δημιουργούν ένα σπάνιο αίσθημα.

pict0631

pict0642

pict0643

Παλιές πόρτες, πιθάρια, φούρνοι, τοίχοι -οι φωτογραφικές μηχανές παίρνουν φωτιά. Κι αν κάποτε απαγορευτεί η διέλευση των αυτοκινήτων εντός του χωριού, τότε όλα θα είναι τέλεια.

pict0636

pict0644pict0652