Εργένηδες

Με τον σπιτονοικοκύρη μου μερικές φορές δυσκολεύομαι να συνεννοηθώ:

«Κόπηκε το λάστιχο του πλυντηρίου».

«Έχει λάστιχο το πλυντήριο;»

«Έχει και μάλιστα δυο.»

«Σοβαρά;»

«Ναι, βρε. Ένα για να παίρνει νερό κι ένα για να το βγάζει.»

«Δεν ξέρω απ’ αυτά. Θα ρωτήσω τη γυναίκα μου.»

Δεν το παίρνω στραβά. Ο άνθρωπος είναι παντρεμένος από κτήσεως κόσμου και πιο πριν έμενε με τη μανούλα του. Δεν ξέρει από πλυντήριο, δεν ξέρει από κουζίνες και απορροφητήρες. Είναι όμως πολύ καλός στις πρίζες και τις ασφάλειες.

………………

Η γενιά η δικιά μας -εννοώ οι περίπου τριαντάρηδες- είναι ίσως η πρώτη στην Ελλάδα που ένα ποσοστό της διάγει ανενοχικό εργένικο βίο: Άνδρες και γυναίκες αφήνουν το πατρικό και τις μητρικές περιποιήσεις και κάνουν το βήμα που σε άλλες κοινωνίες είναι αυτονόητο κι επιβεβλημένο για τους δεκαοχτάχρονους.

Βλέποντας φίλους, γνωστούς κι αγνώστους που μένουν μόνοι τους, διαπιστώνω ότι υπάρχουν διάφοροι βαθμοί «εργενικότητας», ανάλογα με την ανεξαρτησία και την αυτονομία που έχει κάποιος. Όσο πιο λίγες είναι οι εξαρτήσεις του μπεκιάρη από τη μαμά, την γκόμενα ή και τις δυο, σε τόσο πιο ψηλό σκαλί της κλίμακας αναπαύεται.

Γενικά μπορούμε να διακρίνουμε τρεις βασικές κατηγορίες, οι οποίες βέβαια, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, έχουν άπειρες υποδιαιρέσεις:

  • Στην πρώτη, στο χαμηλότερο σκαλί, βρίσκονται εκείνοι που απλώς έφυγαν σωματικά από το πατρικό, αλλά η επιβίωσή τους συνεχίζει να εξαρτάται από αυτό: Τα απογεύματα πηγαίνουν για να παραλάβουν το ταπεράκι με το φαγητό της επομένης, τις Παρασκευές για να σιδερωθούν πριν την έξοδο, τα Σάββατα με έναν μπόγο άπλυτα.
  • Πιο ψηλά είναι όσοι έχουν αναλάβει μόνοι τους την ανεύρεση τροφής. Και ΔΕΝ εννοώ εκείνους που δίπλα από το τηλέφωνο έχουν μια πλούσια συλλογή με μενού από delivery. Αλλά εκείνους που ξέρουν να μαγειρεύουν και το κάνουν συστηματικά. Βέβαια το πλύσιμο των ρούχων είναι μια άλλη υπόθεση….
  • …και γι’ αυτό όσοι πλένονται και σιδερώνονται μόνοι τους ανήκουν στους πρωταθλητές. Ο βαθμός ανεξαρτησίας τους είναι αξιοπερίεργος, αξιοθαύμαστος, αξιομίμητος. Είναι οι φάροι που οδηγούν τους υπολοίπους. Λαμπρά παραδείγματα ανεξαρτησίας σε μια κοινωνία αλλεπάλληλων δυσλειτουργικών σχέσεων και εξαρτήσεων.
Advertisements

21 thoughts on “Εργένηδες

  1. wilma 10/02/2009 στο 3:38 μμ Reply

    ΟΙ εργένηδες-φάροι (γυναίκες-άνδρες) δυστυχώς δεν λάμπουν για να τους ξεχωρίσεις μεσα στο πλήθος. Δεν κακολογώ κάποιον που δεν κόβει τον ομφάλιο λώρο και συνεχίζει να εξαρτάται ταπερικά ή πλυστικά από τη μαμά του. Απλά δεν το καταλαβαίνω. Μου φαίνεται περίεργο από τη μία να έχεις την ανάγκη να ανεξαρτητοποιηθείς κι από την άλλη να μαζεύεις τα τάπερ της εβδομάδας που θα γυρίσεις στη μαμά.
    Πάντως είναι πολύ ωραίο το θέμα και το διάβασα με ένα χαμόγελο στα χείλη.

  2. fvasileiou 10/02/2009 στο 4:06 μμ Reply

    @wilma
    Οι χειρότεροι -ες ταπερίστες ξέρεις ποιοι είναι: Όσοι δεν τα πλένουν καν 😉

    (Με αυτό το θέμα ή θα χαμογελάς ή θα κλαις, wilma μου, και εγώ είμαι σε φάση (α) τώρα.)

  3. astropeleki 10/02/2009 στο 8:54 μμ Reply

    Νομίζω πως οι περισσότεροι ανήκετε στην δεύτερη κατηγορία… η οποια δεν είναι και άσχημη οφείλω να ομολογήσω! 🙂

    Καλησπέρα Φώτη μου 🙂 Είσαι καλά;;;

  4. H.Constantinos 10/02/2009 στο 10:40 μμ Reply

    Εντελώς to the point… Πόσοι, ω, πόσοι, θα βρούν τον εαυτό τους σε αυτό το ποστ…!

  5. unclescrooge 10/02/2009 στο 11:01 μμ Reply

    εγώ πάντως μόλις πάω να μείνω μόνος (έχω καιρό μέχρι τα 30), θα έχω κάμποσα ντελιβεράδικα κάτω από το τηλέφωνο. όσο κι αν μ’ αρέσει το μαγείρεμα, μόνο για εμένα βαριέμαι να μαγειρεύω. άντε να βάλω ένα πλυντήριο. το σιδέρωμα δεν το αντέχω!!

  6. Μάρκο Τ 10/02/2009 στο 11:44 μμ Reply

    Όταν πήγα στο Παρίσι ως μεταπτυχιακός, στα 23 μου, δεν ήξερα ούτε να μαγειρεύω, ούτε να σιδερώνω. Τα έμαθα και τα δύο, αν και το μαγείρεμα δεν με κουράζει, ίσα-ίσα που μου αρέσει και αυτοσχεδιάζω κιόλας, ενώ το σίδερο το απεχθάνομαι. Εξακολουθώ και τα κάνω και τα δύο περιστασιακά.
    Το χειρότερο στο σίδερο είναι όχι όταν θέλεις να «πατήσεις»ένα ρούχο βγαλμένο από τη ντουλάπα (αυτό εξακολουθώ και το κάνω στάνταρ, αν και παντρεμένος), αλλά το ρούχο από το πλυντήριο. Εννοείται ότι τον χειμώνα στο Παρίσι τα πουκάμισα τα φορούσα ασιδέρωτα συνήθως, αφού ήταν μέσα από το πουλόβερ. Με την άνοιξη άρχιζαν τα δύσκολα…

  7. fvasileiou 11/02/2009 στο 12:57 πμ Reply

    @astropeleki
    Αν κατάλαβα καλά είσαι της άποψης «Από ολότελα, καλή είναι κι η Παναγιώταινα»!

    @H. Constantinos
    Δεν ξέρω πόσοι θα τον βρουν, ξέρω ότι εγώ έχω βάλει τον ευατό μου μέσα 😉

    @unclescrooge
    Ξέρεις, όταν περνάς τα 30, αρχίζει και γίνεται κάπως πιο περίπλοκο. Για τον ένα ή τον άλλο λόγο θα θες να τρως τις σαλάτες σου ή τα όσπριά σου, τα οποία ή θα τα προμυθεύεσαι από την μαμά (ή την φίλη σου) ή θα τα φτιάχνεις μόνος σου. Τα delivery είναι καλά για τα βράδια που βλέπουμε κάνα αγώνα ή χαζεύουμε στον Λιακόπουλο. Αλλά έχεις καιρό…

    @Μάρκο Τ
    Κάποια στιγμή πρέπει να γράψω τα κόλπα που έχω σκαρφιστεί για να αποφύγω το σιδέρωμα. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, είναι άλλη η αίσθηση να φοράς σιδερωμένο ρούχο.

  8. SOFIA 11/02/2009 στο 3:42 πμ Reply

    Νομίζω ότι υπάρχει ακόμα μια κατηγορία: Αυτοί που βρίσκουν σπίτι στο διπλανό τετράγωνο από την μανούλα και όσο αυτοί βρίσκονται στην δουλειά, η μανούλα θα κάνει κανα δυο δρομολόγια για να σκουπίσει, να σφουγγαρίσει, να πάει τα σιδερωμένα ρούχα και να αφήσει το φαγητό του παιδιού ώστε να μην χρειαστεί να κουραστεί! Βέβαια πολλές φορές δεν το κατηγορώ αυτό, είτε γιατί η μανούλα δεν έχει τίποτε άλλο για να περάσει την μέρα της, είτε γιατί οι ώρες δουλειάς έχουν φτάσει να μην μας αφήνουν καθόλου χρόνο για να ασχοληθούμε με το σπίτι και το φαγητό!
    Καλό βράδυ Φώτη μου!

  9. monaxikoasteri 11/02/2009 στο 9:01 πμ Reply

    Αχ! ένα θα πω ….»η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια», που δύσκολα απογαλακτιζόμαστε…
    και οι γονείς ακόμα και στα 50 μας να φτάσουμε θα μας βλέπουν σαν πεντάχρονα και θα μας κηνυγάνε να μας μπουκώσουν με φαϊ, να μας ντύσουν και να μας πλύνουν…άντε μετά να βγείς εύκολα από την καλοπέραση..

    Μια άλλη παράμετρος Φώτη είναι εκείνων των εργένηδων, που δεν αντέχουν οικονομικά να σταθούν εξ’ ολοκλήρου στα πόδια τους και καταφεύγουν…στη γονική συνδρομή…

    Καλημέρα, μου αρέσει, που θα έλεγα μόνο ένα πράγμα! 😉

  10. apos 11/02/2009 στο 11:29 πμ Reply

    Σοφή ανάρτηση φίλε Φώτη, αλλά εγώ μπερδεύτηκα. Η δική μου περίπτωση είναι κάπως περίεργη: μένω καμιά 20αριά χιλιόμετρα μακριά από γονείς, προφανώς το σπίτι το καθαρίζω εγώ, μαγειρεύω τα βασικά (περισσότερα δεν θα μαγείρευα έτσι κι αλλιώς), αλλά λόγω του ότι το σπίτι δεν έχει εγκατάσταση για πλυντήριο, αυτό γίνεται στους γονείς.
    Πλην όμως, σιδερώνω: όχι μόνο τα δικά μου, αλλά και τα δικά τους.
    Ε, μετά μπορεί να φάω και ένα πιάτο φαί…

  11. nomansland 11/02/2009 στο 12:13 μμ Reply

    Me ekanes na ais8an8w perifima!

    …kalhmeres!

  12. astropeleki 11/02/2009 στο 2:38 μμ Reply

    Ε βέβαια… κάτι είναι και αυτό βρε συ! Από το τίποτα!!!!!!! 🙂

  13. giota 11/02/2009 στο 3:42 μμ Reply

    Μεγάλη πληγή η Ελληνίδα μάνα… κρατάει τον κανακάρη της σπίτι μέχρι να παντρευτεί και πάλι την ενοχλεί όταν φεύγει. Γι’ αυτό οι περισσότεροι είναι λες κι έχουν κουλαμάρα! Προσωπικά, μιας και περιμένω γιο, όταν έρθει η ώρα του, ακόμα και να μην έχει διάθεση, θα τον σπρώξω να φύγει, να δει τη ζωή με άλλο μάτι. Να εκπαιδευτεί για να μπορεί αύριο-μεθαύριο να κρατήσει σπίτι και οικογένεια. Ελπίζω τουλάχιστον να κρατήσω την υπόσχεσή μου αυτή! 🙂

  14. fvasileiou 11/02/2009 στο 4:01 μμ Reply

    @SOFIA
    Υπάρχουν και αυτοί. Οι κατηγορίες και οι υποκατηγορίες είναι δεκάδες και χρειάζεται να σηκώσουμε τα μανίκια και να εργαστούμε συστηματικά.

    @monaxikoasteri
    Οικονομικές δυσκολίες υπάρχουν, όλοι θα θέλαμε να έχουμε μεγαλύτερη άνεση, αλλά η ανάγκη για αυτονομία, δυσεύρετη στα μέρη μας, είναι ισχυρότερη.

    @apos
    Σιδερώνεις και τα ρούχα των γονιών σου;
    Apos, υποκλίνομαι!
    Είναι βέβαιο ότι σε τέτοια ύψη δεν θα φτάσω ποτέ.

    @nomansland
    Μα πού χάθηκες εσύ;

    @astropeleki
    …και πάνω από όλα σε γλιτώνει από απογοητεύσεις.

    @giota
    Κι εμείς ελπίζουμε να κρατήσεις την υπόσχεσή σου. Και πιο πολύ από εμάς τα κοριτσάκια που κυοφορούνται τώρα 🙂

  15. tdjm 12/02/2009 στο 9:47 πμ Reply

    Πανέξυπνο ποστ!!

    Οι γυναίκες είναι εκ φύσεως ….αυτάρκεις.

    Με τους άντρες είναι ένα θέμα…

    Μια λαική ρήση λέει *πως το σκυλί σου και το παιδί σου όπως το μάθεις*

    Μην κατηγορούμε τους καημένους τους ταπεράκηδες….μα ούτε και τις μάνες…

    Σε όλα υπάρχει το μέτρο….

    Το μέτρο είναι μια παράμετρος της ζωής μας που δυστυχώς δεν την έχουμε όλοι…..

    Θα μπορούσε απλά η Ελληνίδα μάνα να πει στον δεκάχρονο…

    *Γιάννηηηηηηηη το φαγητό είναι έτοιμο….*
    Και ο δεκάχρονος Γιάννης ,να σπεύσει αυτόματα να στρώσει το τραπέζι…

    Δεν το κάνουμε θα μου πείτε και μάλλον θα έχετε δίκιο.

    Οποια μάνα όμως ,σέβεται την ανθρώπινη της υπόσταση ,οφείλει να μεγαλώσει έναν άνθρωπο ,που τουλάχιστον στις βασικές του ανάγκες θα είναι ανεξάρτητος.

    Και όποιος άντρας σέβεται την αντρική του φύση ,βλέπε εγωισμό ,θα πρέπει τουλάχιστον να μην καταδέχεται οι άλλοι να εξυπηρετούν τις βασικές του ανάγκες.

    Ξέρω ανθρώπους και αυτό για μένα είναι τραγικό ,που τρώνε και δεν σηκώνουν ούτε το ποτήρι από το τραπέζι…

    Αντρες …της γενιάς μας.

    Εγώ ψηφίζω το νουμερο 2 σαφώς.

  16. Σοφία 12/02/2009 στο 11:50 πμ Reply

    Εξαιρετική η ανάρτησή σου και πολύ έξυπνες οι παρατηρήσεις σου! Τον περασμένο Μάρτιο είχα κάνει γκαλοπάκι στο ιστολόγιό μου με θέμα «ποιος πλένει και σιδερώνει τα ρούχα σας». Οι απαντήσεις ήταν ως εξής:

    (σημειωτέον ότι απάντησαν άντρες και γυναίκες και δεν ξέρουμε ποιος απάντησε τι).

    Εγώ ο ίδιος/α: 46%
    Ο/η σύντροφός μου: 4%
    Η μαμά μου: 35%
    Η οικιακή βοηθός: 7%
    Η καλή νεράιδα: 8%

    Τα συμπεράσματα δικά σας 😉

  17. Angel Vs Life 12/02/2009 στο 1:33 μμ Reply

    makari na mporousame na zisoume allios – alla oi synthikes den to epitrepoun dystyxos…

  18. fvasileiou 12/02/2009 στο 2:12 μμ Reply

    @tdjm
    Ξέρεις τα ανίψια μου;;;
    Πολύ με εκνευρίζουν που δεν σηκώνονται να πάρουν μόνα τους το νερό ή ό,τι θέλουν, αλλά φωνάζουν μαμάδες και γιαγιάδες. Όπως καταλαβαίνεις και στην επόμενη γενιά το είδος των «κρατημένων» (έτσι ονόμαζε η γιαγιά μου η συχωρεμένη όσους δεν κουνούσαν τα χέρια τους για να αυτοεξυπηρετηθούν) θα εκπροσωπείται επαξίως.

    @Σοφία
    Τελικά το σιδέρωμα είναι κομβικό σημείο.

    Μα 8% απάντησαν «η καλή νεράιδα»!!!!

    @Angel Vs Life
    Δεν ξέρω τι έχεις ακριβώς στο νου σου, αλλά ξέρω πολλούς, πάρα πολλούς, τριαντάρηδες που μπορούν να μείνουν μόνοι τους, αλλά προτιμούν την πατρική εστία.
    Εννοείται, φυσικά, ότι θα σου μένουν λιγότερα χρήματα για μ@λ@κίες αν συντηρείς σπιτικό. Αλλά, τελικά, καταλυτικός παράγων είναι οι προτεραιότητες θέτει κανείς.

  19. Αννα 12/02/2009 στο 8:41 μμ Reply

    Εγώ σημερα προχθες έφτιαξα παστιτσιο και σημερα μια φασολάδα μουρλια…Στα 20 που πηγα στο πανεπιστημιο δεν ηξερα να κανω τιποτα καθοτι η μανουλα δεν εργαζοταν και παντα τα ειχα ολα ετοιμα…
    Εμαθα ομως…Τωρα που ειμαι παλι στα πατρια εδαφη αλλα σε δικο μου σπιτι ε η μαμα βοηθαει που και που και στελνει και κανενα ταπεράκι….

  20. Αννα 12/02/2009 στο 8:43 μμ Reply

    Σημερα προχθες λιγο μπερδεμενα στα εγραψα ε;;;
    Ε καταλαβες το νοημα ομως…Φιλια

    ΥΓ
    Να δεις σημερα τα αντρακια μου να φτιαχνουν κουλουράκια στην ταξη να παθεις…
    Θα δεις φωτογραφιές συντομα (οχι των παιδιων, εδω στο νετ μονο χερακια φαινονται γιατι εχει και ανωμαλους)

  21. fvasileiou 13/02/2009 στο 4:39 μμ Reply

    @Αννα
    Κατάλαβα-κατάλαβα… Και αυτό το παστίτσιο πολύ θα ήθελα να το δοκιμάσω.

    (Πολύ καλά κάνεις και δεν εμφανίζεις τα παιδάκια στις φωτογραφίες)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: