Νυχτερινή Βόλτα στον Σικουάνα

Αυτές τις μέρες προσπαθώ να ξεσκαρτάρω τις φωτογραφίες που τράβηξα τον Νοέμβριο στο Παρίσι. Το μυαλό μου μπορεί να μελετά επόμενα ταξίδια, αλλά ένα κομμάτι της καρδιάς νοσταλγεί τις εβδομάδες που πέρασα στην παγωμένη και συννεφιασμένη Ville lumière. Έτσι παρά την έλλειψη χρόνου και το συνεπαγόμενο άγχος, το ξεδιάλεγμα των παλιών φωτογραφιών είναι μια ευχάριστη διαδικασία, την οποία λέω να μοιραστώ μαζί σας.

Την Τρίτη, 25 του μηνός, ήμουνα ποοολύ κουρασμένος: Είχα περάσει όλη τη μέρα μου στη Βιβλιοθήκη και την προηγούμενη έτρεχα σε διάφορες υποχρεώσεις και τυπικότητες, ενώ το βράδυ είχα ξενυχτήσει με κάτι παλιομπύρες που δεν με άφησαν να κοιμηθώ. Έτσι, βγαίνοντας από την βιβλιοθήκη, αποφάσισα να πάω στο ξενοδοχείο να την πέσω. Αφού όμως κάνω μια μικρή βόλτα και φάω μια κρέπα στα όρθια. Τελικά κατέληξα να περπατάω σχεδόν ένα πεντάωρο (!) και έφτασα με τα πόδια από την Παναγία των Παρισίων στην Αψίδα του Θριάμβου και γύρισα πίσω. Την επομένη δεν όριζα τα πόδια μου, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες: Ο περίπατος αυτός μου έμεινε αξέχαστος κι όλο προγραμμάτιζα να τον επαναλάβω, αλλά όλο κάτι τύχαινε και… δεν. Το καλλίτερο σημείο της διαδρομής ήταν εκείνο που περπατούσα δίπλα στο ποτάμι και από αυτό είναι οι φωτογραφίες που σας δείχνω.

dsc03968

Ο Σικουάνας έχει δυο μικρά νησάκια. Οι ιστορικοί μας λένε ότι στο ένα από αυτά, το Île de la Cité, δημιουργήθηκε ο πρώτος οικισμός τον 3ο αιώνα πΧ. Σήμερα στο νησάκι αυτό συνυπάρχουν δυο διάσημα κτήρια: Η Παναγία (πάνω) και η Consiergerie, ένα γοτθικό ανάκτορο, που τον καιρό της Επανάστασης λειτουργούσε ως φυλακή (κάτω). (Για την συνύπαρξη τα σχόλια περιττεύουν):

dsc03962

Το κρύο στο Παρίσι είναι τρομερό. Φίλοι μου λένε ότι είναι χειρότερο από το Λονδίνο -εγώ δεν μπαίνω σε τέτοιες συγκρίσεις. Έτσι κι αλλιώς ο χειμώνας, τα κρύα, οι βροχές, τα χιόνια, ποτέ δεν με χάλασαν ιδιαίτερα -το αντίθετο συμβαίνει. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω όμως ότι, όπως θα περιμένατε, γύρω από το ποτάμι το κρύο και η υγρασία είναι πολύ εντονότερα από την υπόλοιπη πόλη.

dsc04323

Παρόλα αυτά όμως μη νομίσετε ότι ήμουνα μόνος. Πολλοί ξένοι με τις φωτογραφικές τους μηχανές σουλατσάρανε εδώ κι εκεί, αλλά και ντόπιοι, που κάνανε τζόκινγκ! Ναι, μέσα στη νύχτα, με όλη αυτή την υγρασία και το ψιλόβροχο.

dsc043301

dsc04334

Και πώς να τους κατηγορήσεις: Το Παρίσι είναι από τις πόλεις, που κάτι τέτοιες ώρες οι δρόμοι, τα κτήρια, οι πλατείες, τα πεζοδρόμιά τους, χάνουν κάθε πρακτικό νόημα, κάθε υλικό βάρος και μετατρέπεται σε ένα τεράστιο σκηνικό, που μπορεί να χωρέσει όποια ιστορία κι αν φτιάξει η φαντασία ή η ζωή σου.

dsc04351

Είναι ωραίος ο Πύργος του Άιφελ; Αυτό το φαλλικό σύμβολο που αίφνης πετάγεται μπροστά σου, πάνω από τις στέγες των πολυκατοικιών, τους τρούλους των εκκλησιών, στις στέγες των ανακτόρων, είναι ωραίος; Κάθε βήμα σε φέρνει πιο κοντά και κάνει πιο επιτακτικό το ερώτημα. Ώσπου χάνει κάθε νόημα.

dsc04354

dsc04372

Να και οι ουρανοξύστες, που τόσο πολύ έκαναν εντύπωση στον Γιώργο, όταν είχε πρωτοπάει στο Παρίσι: Σαν καρτ-ποστάλ από το Αμερικάνικο όνειρο στην καρδιά της Ευρώπης.

dsc04380

Η γέφυρα που οδηγεί στην Place de la Concorde, όπου τελειώνει και η φωτογραφική μας βόλτα.

dsc04367

Στην πραγματική, αφού φωτογραφήθηκα έχοντας σαν φόντο τον οβελίσκο, την Rue Royale την εκκλησία της Αγίας Μαγδαλινής, το Hôtel de Crillon και φυσικά τον τεράστιο τροχό, πήρα την Champs-Élysées και συνέχισα

dsc04362

Advertisements

15 thoughts on “Νυχτερινή Βόλτα στον Σικουάνα

  1. SOFIA 13/02/2009 στο 7:47 μμ Reply

    Θέλω κι εγώ Παρίσι τώρα!!! Τέλειες οι φωτογραφίες σου Φώτη μου, άξιζε πραγματικά αυτή η βόλτα… Έτσι ξεχνάω κι εγώ κούραση και κρύο!
    Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο να ‘χεις! Φιλιάααα!!!!

  2. δ.τζ. 13/02/2009 στο 8:07 μμ Reply

    Είναι πραγματικά μαγικές εικόνες. Στα ταξίδια (ιδίως αν μιλάμε για όμορφο μέρος) ξεχνάς μεμιάς τη σωματική κούραση από το περπάτημα, από την τέρψη που δημιουργεί το τοπίο. Το ξέρω αυτό που περιγράφεις φίλε Φώτη. Είναι μαγικό το συναίσθημα να περιδιαβαίνεις τους δρόμους μιας όμορφης άγνωστης πόλης, με χάρτη και καφέ (ή κρέπα :p) ανά χείρας. Ακόμα και όταν χάνεσαι, το διασκεδάζεις…

  3. Citronella 13/02/2009 στο 11:55 μμ Reply

    Εντελώς παραμυθένιο όμως το σκηνικό! (εδώ θα άναβα το τσιγάρο, αν το είχα ξαναρχίσει..)

  4. monaxikoasteri 14/02/2009 στο 10:52 πμ Reply

    καταπληκτικές…μαγικές φωτογραφίες Φώτη μου!
    τυχερός, που μπόρεσες και πήγες…!!!!

  5. fvasileiou 14/02/2009 στο 12:11 μμ Reply

    @SOFIA
    Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε και καλά ταξίδια να κάνουμε!

    Φιλιά

    @δ.τζ.
    To έχω ξαναπεί: Για μένα ταξίδι σημαίνει περπάτημα και χάσιμο στους δρόμους κι όχι επίσκεψη αξιοθέατων. Κι εκεί θα πάω, αλλά δεν είναι αυτό που βαραίνει εντός μου.

    @Citronella
    Ή ένα ποτήρι κόκκινο κρασί βουργουνδίας με λίγο προσιούτο -αυτό κι αν ταιριάζει / δίνει απόλαυση στον ουρανίσκο.

    @monaxikoasteri
    Ωραίοι τόποι, ωραίες φωτογραφίες, ωραία κούραση.

    Να δω πότε θα (ξανά)ρθω και θα (ξανα)φωτογραφήσω τα μέρη σου…

  6. Belbo 14/02/2009 στο 1:17 μμ Reply

    Ωραίο πράγμα, μου θυμίζει ότι πρέπει να κανονίσω κανένα ταξίδι για ν’ ανοίξει λίγο το μυαλό και να ξεφύγω λίγο από τα δικά μας, φιλικά,

  7. giota 14/02/2009 στο 3:37 μμ Reply

    Α ρε Φώτη τι μου θυμίζεις τώρα! Τον Σεπτέμβρη ήμουν κι εγώ εκεί και οι μνήμες είναι τόσο ζωντανές λες και ήταν χθες! Μακάρι να μ’ αξιώσει ο θεός να ξαναπάω σύντομα, αυτή τη φορά με τους 2 άντρες της ζωής μου! 🙂
    Μια πόλη για να ερωτευτείς, να αγαπήσεις, να θες να ζήσεις εκεί το όνειρο…

  8. unclescrooge 14/02/2009 στο 4:01 μμ Reply

    να μια πόλη που, πραγματικά, λατρεύω! τα φώτα, το περπάτημα, τα κτίρια. όλα μαγικά. σε συμπονώ για τον περίπατο Νοτρ Νταμ-Αψίδα, καθώς η απόσταση είναι τεράστια… πόσες μέρες έκανες να ξανανιώσεις τα πόδια σου? το παρίσι αξίζει για περπάτημα. έχεις τόσες γωνίες και τόσες ομορφιές για να ανακαλύψεις. καλό Σ/Κ!

  9. fvasileiou 14/02/2009 στο 5:45 μμ Reply

    @Belbo
    Φίλε μου, αν έχεις τον χρόνο, πρέπει οπωσδήποτε να τον εκμεταλλευτείς. Αν όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί, όπως κι εσύ λες, για να ανοίξει το μυαλό.

    @giota
    Σου το εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου, Γιώτα. Και τα ποστ που θα γράψεις από αυτό το ταξίδι, θα είναι από τα πιο ενδιαφέροντα.

    @unclescrooge
    Ξανάνιωσα τα πόδια μου, όταν επέστρεψα στη Λευκωσία, που δεν έχει περπάτημα. Παρόλα αυτά, φίλε μου, κάθε μέρα έκανα τα χιλιόμετρά μου, παρά το κρυολόγημα, παρά το κρύο ή τη βροχή, παρά την δουλειά. Είναι μια από τις πόλεις που το περπάτημα δεν σε κουράζει.

  10. Σοφία 14/02/2009 στο 10:32 μμ Reply

    Πολύ ωραίες φωτογραφίες! Με κάνουν να θέλω να πάω Παρίσι ΤΩΡΑ 🙂

  11. Δ. Τζ. 15/02/2009 στο 12:11 πμ Reply

    Ακριβώς: στα μουσεία αφουγκράζεσαι ένα κομμάτι της πόλης, αλλά όχι το πιο «ζωντανό» της. Τις πόλεις άμα δεν τις περπατήσεις και δεν «χαθείς» στα σοκάκια τους δεν τις μαθαίνεις…

  12. roadartist 15/02/2009 στο 4:29 μμ Reply

    Πολύ όμορφο το ποστ σου!!! Θα ήθελα να πήγαινα εκεί ΤΩΡΑαααααα.. Πάντως με το κρύο θα είχα τρομερό πρόβλημα, γιατί δεν το αντέχω καθόλου..

  13. Μάρκο Τ 15/02/2009 στο 7:51 μμ Reply

    Πού να δεις πόσες ώρες περπατούσα εγώ κάθε μέρα για 15 μέρες στο Παρίσι με εκείνη τη φοβερή γενική απεργία του Νοεμβρίου του 1995! Μια μέρα έφυγα από τη Cité Universitaire, ψιλόβροχο, παγωνιά και ξεκίνησα για το κέντρο (5ο Διαμέρισμα, κοντά στο Πάνθεον) με τα πόδια. Στο ένα χέρι η ομπρέλα, στο άλλο ο υπολογιστής, θυμήθηκα ότι δεν πήρα τα γάντια μου αλλά βαρέθηκα να γυρίσω πίσω. Μεγάλη βλακεία. Στο δρόμο παρακαλούσα να αντέξω τους πόνους στα χέρια, δεν μου έχει ξανατύχει τόσος πόνος από κρύο. Όταν έφτασα στη βιβλιοθήκη απλά δεν τα ένιωθα, τα έβαλα πάνω στο καλοριφέρ για μερικά λεπτά μέχρι να αρχίσω να τα νιώθω.

  14. fvasileiou 15/02/2009 στο 9:41 μμ Reply

    @Σοφία
    Σήμερα, που έκανα την τελική επιλογή, δεν έμεινα πολύ ευχαριστημένος από την σοδειά: Η φωτογραφική μηχανή μου είχε αρχίσει να ρετάρει. Έχω ήδη όμως παραγγείλει την καινούργια και…

    @Δ. Τζ.
    Βλέπω, Δημήτρη, ακολουθούμε την ίδια μέθοδο στα ταξίδια.

    @roadartist
    Αφού δεν αντέχεις το κρύο, άφησέ το για λίγο αργότερα. Τον Μάιο το Παρίσι είναι υπέροχο: Όλοι είναι ξαπλωμένοι στα γρασίδια.

    @Μάρκο Τ
    Το συμπέρασμα και της δικιάς σου ιστορίας είναι ότι το Παρίσι και με τα κρύα του και με την ταλαιπωρία του, παραμένει υπέροχο.

    (Η διαδρομή που έκανες εσύ, παίζει να είναι μεγαλύτερη από αυτή που περιγράφω εγώ…)

  15. Σοφία 16/02/2009 στο 1:56 πμ Reply

    Για πες, τι μάρκα;;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: