Διαδικτυακή Πορνογραφία και Παιδιά

Παρακινημένος από ένα διαφημιστικό σποτάκι για την προστασία των ανηλίκων από τους κινδύνους του διαδικτύου, αλλά και από τους υπεράνω υποψίας πολίτες που κάθε τόσο μαθαίνουμε ότι εμπλέκονται σε κυκλώματα διακίνησης παιδικής πορνογραφίας, έκαναν τις προηγούμενες ημέρες μια πρόχειρη έρευνα στο δίκτυο: Έβαλα στο Google απλές λέξεις σχετικές με το σεξ.
Κοιτάχτε, σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να το παίξω αθώος, αλλά η κατάσταση που επικρατεί είναι τρομακτική. Με δυο λόγια:

  • Η πρόσβαση στα τσοντοsite είναι ελεύθερη στον καθένα.
  • Όλοι σχεδόν οι διαδικτυακοί πορνοϊστότοποι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προβάλλουν / προωθούν / απενοχοποιούν / διαδίδουν την παιδική πορνογραφία

Θα μπορούσα σε αυτό το σημείο να ασχοληθώ με τη ρίζα του κακού, την φιλήδονη κοινωνία που οι ενήλικες με κάθε τρόπο επιδιώκουν την ατομική τους ευδαιμονία, αλλά το θέμα παραείναι σκληρό και σκοτεινό. Είναι από αυτά που πρέπει να λέμε το ναι και το όχι με τρόπο απόλυτο, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς πολιτικάντικα μισόλογα.

Στο υλικό που κυκλοφορεί εκτίθενται και ενήλικοι και ανήλικοι.

Για τους ενηλίκους τι να πούμε; Τι να πούμε για κάποιον που έστω και κατά μόνας φαντασιώνεται παιδιά; (Δεν θέλω ούτε να συζητώ την πιθανότητα να προχωράει και περισσότερο.) Ο νόμος είναι αυστηρός, αλλά και σκληρότερος να γίνει, φαντάζομαι ότι κανείς δεν θα αρθρώσει αντίρρηση. Το θέμα είναι να εφαρμόζεται. Να υπάρχει η δυνατότητα και οι προϋποθέσεις να εφαρμόζεται.

Για τους ανηλίκους τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Γιατί την ίδια στιγμή μπορεί να είναι και θύματα αλλά και θύτες. Αν η κοινωνία όπου ζουν και δρουν ανάμεσά μας υπεράνω υποψίας παιδεραστές είναι τρομακτική, τι θα είναι μια αυριανή κοινωνία που οι ενήλικες θα διαπλάστηκαν και από αυτά τα site;

Κακά τα ψέματα: Η ανατροφή των παιδιών είναι πάρα πολύ δύσκολη υπόθεση. Ακόμα περισσότερο: Οι γονείς δεν αρκούν. Δεν έχουν την δύναμη να προστατεύουν τα παιδιά τους κάθε στιγμή. Χρειάζεται κάθε μέλος της κοινότητας να αισθάνεται και να έχει αυτή την ευθύνη.

Μην πάτε μακριά:

Οι σημερινοί τριαντάρηδες έχουμε αναμνήσεις από μια εποχή που δεν τολμούσαμε να αγοράσουμε τσιγάρα από τα περίπτερα της γειτονιάς ή να νοικιάσουμε τσόντες από τα γνωστά βίντεοκλάμπ.

Θα μου πείτε: Πηγαίναμε σε άλλες συνοικίες – θα υπήρχε πάντα κάποιος μεγάλος ξάδερφος. Πάσο.

Αλλά υπήρχε δυσκολία, υπήρχε κόστος, υπήρχε ρίσκο, υπήρχε όριο.

Σήμερα, που στο χαλαρό ο δεκαπεντάχρονος, ο δωδεκάχρονος, ο οχτάχρονος μπορεί να κατεβάσει αδιανόητα σκληρό πορνό δωρεάν, ενώ οι γονείς του νομίζουν ότι κοιμάται, φαίνεται να έχει χαθεί κάθε μέτρο και κάθε όριο.

Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια για να καταλήξω στο συμπέρασμα:

Εδώ που έχουμε φτάσει, δεν αρκούν οι κανόνες στο διαδίκτυο. Χρειάζονται νόμοι.

Πιστεύω ότι όλοι πρέπει να συνεργαζόμαστε για να εξαλειφθεί η παιδική πορνογραφία.

Πιστεύω ότι όλοι πρέπει να συνεργαζόμαστε για να περιοριστεί η άλλη πορνογραφία στα φυσικά της όρια.

Ξέρω ότι μπορεί να εγερθεί θέμα ελευθερία του λόγου και ελευθερίας έκφρασης (μεγάλο κομμάτι της πορνογραφίας αυτής παρουσιάζεται σαν λογοτεχνία). Αλλά εφόσον μιλάμε για την ασφάλεια και την σωματική και ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων, αυτού του είδους την ελευθερία την έχω γραμμένη.

Advertisements

35 thoughts on “Διαδικτυακή Πορνογραφία και Παιδιά

  1. unclescrooge 18/02/2009 στο 11:19 πμ Reply

    ρυθμίσεις και κανόνες. χωρίς να γίνομαι απαισιόδοξος, πιστεύω ότι κάθε ρύθμιση συνοδεύεται και από ένα παραθυράκι. ένα παραθυράκι που επιτρέπει να γλυτώσεις τον κανόνα. σε καλημερίζω!

  2. Μάρκο Τ 18/02/2009 στο 11:46 πμ Reply

    Φώτη, το θέμα που θίγεις είναι πραγματικά τεράστιο και ίσως δεν έχουμε δει – ή δεν θέλουμε να το δούμε ακόμα – στις πραγματικές του διαστάσεις (μάλλον επειδή για τους περισσότερους από εμάς είναι το «μικρό ένοχο μυστικό»).

    Στην πραγματικότητα, αυτή η ευκολία της πρόσβασης στην πορνογραφία σε σχέση με παλιότερα είναι που κάνει τη διαφορά και εκεί χρειάζεται στους ενηλίκους ένα γερό «όχι», δηλαδή εσωτερική αντίσταση, ενώ για τους ανηλίκους υπάρχουν φίλτρα αλλά χρειάζεται και κάποια επίβλεψη ή και κουβέντα φιλική. Το ζήτημα με την πορνογραφία είναι που αν μπει κανείς στη λούμπα, δεν βγαίνει εύκολα και μετά ζητάει όλο και πιο «περίεργα» πράγματα. Για παράδειγμα, για τον αρχιμανδρίτη αυτό από τον Πειραιά – η αδελφή μου είχε τον πατέρα του, παπά επίσης, θεολόγο, ήταν αυστηρός άνθρωπος και μάλλον όχι πολύ κοντά στα παιδιά του -, δεν ακούστηκε να είχε δώσει λαβή σε τίποτα στην «πραγματική ζωή». Προφανως, υποθέτω, ο άνθρωπος είχε ξεκινήσει με έναν εθισμό στην πορνογραφία και αυτός είχε εξελιχθεί στον εθισμό στη διαστροφή, στην παιδοφιλία στην πιο ακραία και ανατριχιαστική της μορφή (βοηθούντων και των ψυχολογικών προβλημάτων που λέγεται ότι είχε). Δηλαδή, είναι το «πονηρό το μονοπάτι» που οδηγεί σιγά-σιγά, «ανεπαισθήτως» που θα έλεγε ο Καβάφης, στην απόλυτη εσωτερική καταρράκωση.
    Πριν από λίγα χρόνια μία αμερικανίδα (δεν θυμάμαι την επιστημονική της ιδιότητα), η Pamela Paul, δημοσίευσε ένα βιβλίο που έκανε αρκετό θόρυβο. Τίτλος: Porrnified. How pornography is transforming our lives, our families and our families. Πριν από 3 χρόνια διάβασα μερικές σελίδες σε μία πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη στο Μόντρεαλ και εντυπωσιάστηκα από τα ευρήματά της, μέσα από συνεντεύξεις διαφόρων καθημερινών ανθρώπων. Στην πραγματικότητα, η πορνογραφία ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα με διάφορες παραμέτρους, ένα πρόβλημα που κρύβεται κάτω από το χαλί ή θεωρείται δείγμα συντηρητισμού και πουριτανισμού να το επισημαίνεις. Η Paul δεν είναι θρησκευόμενη, δεν το βλέπει το θέμα ηθικιστικά, αλλά από κοινωνιολογικά-ψυχολογικά.

    Πριν από 3 χρόνια μία συνάδελφος της γυναίκας μου της είπε σοκαρισμένη ότι μία γνωστή της, μορφωμένη, upper-middle class, βάζει στον 6χρονο γιό της τσόντες για να κάθεται ήσυχος! Τα πράγματα έχουν ξεφύγει…

  3. Σοφία 18/02/2009 στο 1:02 μμ Reply

    Όντως ανοίγεις πολύ μεγάλο, αλλά και πολύ ενδιαφέρον, θέμα. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτός που φαντασιώνεται σεξ με παιδιά δεν με ενοχλεί περισσότερο από κάποιον που φαντασιώνεται σεξ με σκυλιά, άλογα, χοντρές, παρθένες, 10 μαντράχαλους, 1 μαστίγιο και πάει λέγοντας. Αρκεί να φαντασιώνεται απλά και όχι να θέλει να κάνει τις φαντασίες του πράξεις ή να τις δει στην τηλεόραση ή στο διαδίκτυο.

    Υποθέτουμε όλοι ότι όποιος φαντασιώνεται ψάχνει και ευκαιρία να πράξει, αλλά ισχύει όντως αυτό; Ίσως να μην το μάθουμε ποτέ γιατί κανένας δεν θα παραδεχτεί τέτοιου είδους φαντασιώσεις-ταμπού. Γενικώς έχω την εντύπωση ότι κανένας δεν παραδέχεται «ανοιχτά» καμία φαντασίωση που ξεφεύγει από τα επίσημα πρότυπα…..

    Τώρα το θέμα με την τσόντα γενικότερα είναι ότι σε μεγάλο βαθμό λειτουργεί σε επίπεδο μη-ρεαλιστικό και από αυτή την άποψη καλό είναι όσοι δεν έχουν σχηματίσει προσωπικότητα να μην εκτίθενται σε τέτοιου είδους εικόνες ή κείμενα. Συνήθως ασχημάτιστη προσωπικότητα έχουν τα παιδιά και οι έφηβοι (δεν ασχολούμαστε με τις ακραίες περιπτώσεις ανθρώπων με διαταραχές προσωπικότητας, εκεί αναλαμβάνει η ψυχοθεραπεία και η φαρμακευτική). Τα παιδιά και οι έφηβοι έχουν κηδεμόνες που οφείλουν να ασχοληθούν με τη σωστή ανάπτυξή τους και να τα προστατεύουν από άσχημες επιρροές. Για να μην κατεβάζει ο γιος σου (ή η κόρη σου) τσόντες από το ίντερνετ στις 2 η ώρα το πρωί, υπάρχουν πολλές λύσεις, π.χ. βάζεις κάποιο από τα nanny programmes που κόβουν τη σύνδεση σε ανεπιθύμητα site ή παίρνεις λαπτοπ και κάθε βράδυ το κλείνεις και το βάζεις στο δωμάτιό σου, ώστε να μην είναι προσβάσιμο στα παιδιά σου. Ή δεν παίρνεις καθόλου κομπιούτερ μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά σου και να μπορείς να μην ανησυχείς (ξέρω δύο οικογένειες που έχουν καταφύγει σε αυτή τη λύση γιατί οι γονείς δεν έχουν εμπιστοσύνη ότι μπορούν να ελέγξουν την πρόσβαση στο διαδίκτυο).

    Το να βάζεις κομπιούτερ με σύνδεση στο διαδίκτυο στο δωμάτιο του έφηβου γιου σου που ξενυχτάει μπροστά στην οθόνη, και να ελπίζεις ότι ο νόμος ή οι καλοί άνθρωποι που διακινούν τσόντες στο διαδίκτυο θα τον αποτρέψουν από το να δει πράγματα που δεν πρέπει να δει, είναι σαν να παίρνεις τσοντοπεριοδικά και να τα αφήνεις στο σαλόνι κάτω από το Τηλέραμα.

    Εννοείται ότι διαφωνώ κάθετα με οποιαδήποτε έκφραση πορνογραφίας χρησιμοποιεί ο,τιδήποτε άλλο εκτός από συναινούντες ενήλικες, ή προάγει εγκληματικές συμπεριφορές. Εκεί ο νόμος οφείλει να έχει λόγο και να εφαρμόζεται με πυγμή από τις ανάλογες αρχές.

  4. giota 18/02/2009 στο 2:29 μμ Reply

    Μεγάλο θέμα Φώτη πραγματικά και σίγουρα αν καθήσεις θα ακούσεις πολλές και διαφορετικές απόψεις!
    Προσωπικά τρελαίνομαι και μόνο στην σκέψη της παιδικής πορνογραφίας! Οι ενήλικοι θεωρώ ότι έχουν πλήρη συναίσθηση και ας κόψουν τον λαιμό τους στην τελική. Αλλά παιδιά…; Αυτό ξεπερνάει και την πιο αρρωστημένη φαντασία.
    Από ‘κει κι έπειτα, είναι όλα θέμα εκπάιδευσης. Ναι,ok, κάποτε υπήρχε ο φόβος, όμως δεν μπορούμε να ζούμε με το τι γινόταν κάποτε, αλλά με το πως αφήσαμε όλοι μας να εξελιχθεί μια κατάσταση.
    Δεν μπορεί ο γονιός να αφήνει ελεύθερα το παιδί ότι ώρα και να ‘ναι, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται, μόνο του να σουλατσάρει σε σελίδες αγνώστου περιεχομένου. Πρέπει να υπάρχει μέτρο, έλεγχος και σωστή ενημέρωση, έτσι ώστε τα παιδιά να μην γίνονται θύματα.

  5. SOFIA 18/02/2009 στο 3:27 μμ Reply

    Δύσκολα χρόνια ζούμε… Πώς μπορεί ένας γονιός να διαφυλάξει το παιδί του; Σίγουρα η απαγόρευση δεν βγάζει πουθενά, γιατί κεντρίζεις το ενδιαφέρον του παιδιού και το κατευθύνεις προς τα κει. Το θέμα είναι να μπορείς να έχεις μια καλή σχέση με τα παιδιά σου και με συζήτηση να τα κρατάς (όσο αυτό είναι εφικτό) δίπλα σου! Βέβαια έξω απ’ τον χορό, πολλά τραγούδια…
    Καλό μεσημέρι Φώτη μου!

  6. […] πλήρες κείμενο σε αυτόν τον σύνδεσμο (0 votes, average: 0 out of 5)You need to be a registered member to rate this post.  Loading […]

  7. monaxikoasteri 18/02/2009 στο 6:17 μμ Reply

    δύσκολο θέμα…

  8. Μάριος 19/02/2009 στο 11:42 πμ Reply

    Εγώ πιστεύω οτι η νοοτροπία «το τάδε μέσο δίνει την τάδε ευκαιρία σε κάποιον να κάνει κακό» είναι εκτός στόχου. Το να απαγορευτεί η ελευθερία λόγου στο Internet επειδή υπάρχουν περιστατικά παιδικής πορνογραφίας είναι το ίδιο με το να λέμε οτι πρέπει να απαγορέψουμε τα αυτοκίνητα γιατί ορισμένοι οδηγούν μεθυσμένοι και σκοτώνουν εαυτούς και αλλήλους ή να απαγορέψουμε την ερωτική συνεύρεση χωρίς προφυλακτικό για να μην εξαπλωθεί το AIDS. Η νοοτροπία «πονάει χέρι-κόβει χέρι» δεν ταιριάζει σε πολιτισμένους ανθρώπους. Αν απαγορεύαμε οτιδήποτε προκαλούσε ενίοτε προβλήματα τότε θα έπρεπε να επιστρέψουμε στην λίθινη εποχή.

    Αυτό φυσικά δεν σημαίνει οτι το πρόβλημα δεν υπάρχει. Παιδική πορνεία και εκμετάλλευση υπήρχε και πριν το internet. To θέμα της προσβασιμότητας του υλικού από παιδιά βεβαίως υπάρχει επίσης και (δυστυχώς) η μόνη ουσιαστική αντιμετώπιση είναι η παιδεία. Ένα παιδί το οποίο αναπτύσσει μια υγιή αισθηση ταυτότητας σε ισορροπημένο οικογενειακό περιβάλλον δεν θα ψάξει να βρει ακραία πράγματα ούτε στο internet ούτε και πουθενά αλλού. Άλλωστε ένα άτομο είτε νέο είτε μεγαλύτερο, εαν έχει «παθογενή» ψυχολογική τάση η ροπή προς ορισμένα θέματα, θα βρει ένα τρόπο να τα εκφράσει, είτε με το internet είτε αλλιώς. Μεταφορικά, αυτό που θέλω να πω είναι οτι αν βλέπουμε τα σπυριά της ανεμοβλογιάς και απασχολούμαστε πως θα τελειώσει η φαγούρα και πως δεν θα μείνει σημάδι επάνω μας τότε ξεχνάμε πως να θεραπεύσουμε την ασθένεια.

    Η παιδική πορνογραφία είναι ένα αποτέλεσμα, δεν είναι αίτιο…

  9. fragman 19/02/2009 στο 12:47 μμ Reply

    … «Ξέρω ότι μπορεί να εγερθεί θέμα ελευθερία του λόγου και ελευθερίας έκφρασης (μεγάλο κομμάτι της πορνογραφίας αυτής παρουσιάζεται σαν λογοτεχνία). Αλλά εφόσον μιλάμε για την ασφάλεια και την σωματική και ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων, αυτού του είδους την ελευθερία την έχω γραμμένη.»

    Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα και έχοντας στο νου μου τα μάτια των κοριτσιών μου, εγώ απλά γράφω (όπου μπορείτε να φανταστείτε) οτιδήποτε έχει σχέση με ελευθερίες και πολιτισμό στο συγκεκριμένο θέμα και έχω σαν φαντασίωση έναν αργό και οδυνηρό θάνατο για παιδεραστές, παιδόφιλους, παιδοπορνογράφους κλπ.

  10. δ.τζ. 19/02/2009 στο 1:58 μμ Reply

    Ένα από τα μεινονεκτήματα του διαδικτύου είναι ακριβώς αυτό: επειδή είναι κατακερματισμένο, δεν μπορείς να ελέξεις παρά ένα μέρος του (σε πολλές περιπτώσεις αυτό είναι πλεονέκτημα, π.χ. όταν μιλάμε για ελεύθερη διακίνηση ιδεών). Ένας ενδεχόμενος νόμος, λοιπόν, για το θέμα, αν και θα ήταν αδιαμφισβήτητα το λογικό βήμα, δεν ξέρω κατά πόσον θα βοηθήσει ουσιστικά. Το θέμα είναι να μιλάμε όσο μπορούμε για τέτοια θέματα – ταμπού, έτσι ώστε να γίνονται ευρέως γνωστά (η σιωπή είναι κατά μιαν έννοια συνενοχή) και φυσικά να κάνει -στα πλαίσια του δυνατού- σωστά τη δουλειά της η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

  11. mariandr 19/02/2009 στο 4:28 μμ Reply

    Συμφωνώ κι επαυξάνω Φώτη. Ειδικά ως προς τη χρεία σχετικής νομοθεσίας.

    Μαριάννα

  12. k.s. 19/02/2009 στο 5:02 μμ Reply

    Τί ακριβώς νά κάνουν οί νόμοι;
    Νά επιβάλλονται μεγαλύτερες ποινές ή νά απαγορευθεί τό διαδίκτυο;

  13. Αννα 19/02/2009 στο 8:20 μμ Reply

    Εγω αν σου πω τωρα πως μαθητης μου ετων 6 (οταν ειχα Α ταξη) εβλεπε τσοντες με μπαμπα του τι θα πεις;;;

    Αντε καλο τσικνισμα!!!

  14. fvasileiou 20/02/2009 στο 9:58 πμ Reply

    @unclescrooge
    Δεν έχεις άδικο. Συνήθως έτσι γίνονται τα πράγματα. Η αισιόδοξη ματιά είναι να βλέπεις αυτά τα «παραθυράκια» σαν «δικλείδες ασφαλείας» που θα αποτρέπουν την ασφυξία.

    @Μάρκο Τ
    Δεν ξέρω κατά πόσο τα διάφορα φίλτρα είναι αποτελεσματικά. Και φίλτρα δεν έχουν τα internet cafe που μαζεύεται η πιτσιρικαρία. Να σου πω την αλήθεια, δεν έχω παιδιά, αλλά έχω την αίσθηση ότι και οι «φιλικές κουβέντες» μπορούν να λειτουργήσουν μέχρι ενός ορίου. Και το πρόβλημα, όπως κι εσύ το περιγράφεις και με το παράδειγμα που αναφέρεις, είναι ότι τα όρια έχουν προ πολλού χαθεί.
    Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει, αλλά ξέρω ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.

  15. fvasileiou 20/02/2009 στο 10:07 πμ Reply

    @Σοφία
    Διαφωνώ στην αρχική σου σκέψη: Δεν είναι το ίδιο κάποιος που φαντασιώνεται παιδιά με κείνον που φαντασιώνεται ζώα ή μαστίγια. Όσο αηδιαστικό κι αν φαίνεται, στο τέλος-τέλος τα ζώα δεν είναι άνθρωποι. Τα παιδιά δεν έχουν σεξουαλικότητα ή, για να το πω πιο formal, η σεξουαλικότητά τους δεν έχει αφυπνιστεί. Ο παιδόφιλος, συνεπώς πιο πολύ μοιάζει με κάποιον που τη βρίσκει με τα έπιπλα. Μόνο που τα έπιπλα δεν καταστρέφονται. Το άλλο πρόβλημα είναι ότι οι παιδόφιλοι, όπως δείχνει και η ελληνική εμπειρία, επιλέγουν επαγγέλματα που τα φέρνουν σε στενή επαφή με παιδιά (γιατροί, δάσκαλοι, παπάδες, κτλ). Επαγγελματίες που τους εμπιστεύεσαι το σώμα και την ψυχή σου! Για σκέψου: Δεν έχω πρόβλημα να εξετάσει την γυναίκα μου ένας γιατρός που την φαντασιώνεται, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θέλω το παιδί μου να εξεταστεί από κάποιον που φαντασιώνεται παιδιά.

  16. fvasileiou 20/02/2009 στο 10:13 πμ Reply

    @giota
    Το πρόβλημα είναι όταν το αρρωστημένο, γίνεται σύνηθες και κανόνας. Κάθε φορά που μαθαίνω από τις ειδήσεις ότι εξαρθρώθηκε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας, χαίρομαι που τους πιάσανε, αλλά αναρωτιέμαι και πόσοι άλλοι ξεφεύγουν.

    @SOFIA
    Είμαστε και οι δυο έξω από αυτόν τον χορό, Σοφάκι. Ή μήπως όχι; Γιατί κι εσύ κι εγώ έχουμε ανίψια κτλ. Οπότε…

    @monaxikoasteri
    Δύσκολο θέμα και δεν είμαστε, κανένας από όσους συζητάμε εδώ, ειδικοί. Αλλά νομίζω ότι είναι καλό να εκφράζουμε τους προβληματισμούς μας, για να μην θεωρείται δεδομένο οτι ανεχόμαστε την κατάσταση.

  17. fvasileiou 20/02/2009 στο 10:19 πμ Reply

    @Μάριος
    Παιδεία: Αυτός ήταν ένας ωραίος τρόπος, μας έλεγαν οι φροντιστές, για να ξεκινάμε τις «προτάσεις» στην έκθεση ή, αν δεν μας ζητούνταν, να γράφουμε τον επίλογο. Το κακό με αυτές τις έννοιες είναι ότι σημαίνουν τα πάντα και στο τέλος τίποτα. Διότι, όταν διαπιστώνεις ότι γιατροί, δάσκαλοι και δικηγόροι, διακινούν παιδική πορνογραφία, καταλαβαίνεις ότι η «παιδεία» είναι κάτι εντελώς αόριστο και απολύτως μη-μετρήσιμο. Συνεπώς καμιά σοβαρή κοινωνία δεν μπορεί να στηριχτεί σε αυτή μόνο.
    Φυσικά, κάποιος που θα πιαστεί για παιδική πορνογραφία, μπορεί να επικαλεστεί το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης. Το θέμα είναι: Του το αναγνωρίζουμε αυτό; Του δίνουμε δίκιο; Εγώ όχι.

  18. fvasileiou 20/02/2009 στο 10:25 πμ Reply

    @fragman
    Δεν είμαι υπέρ της θανατικής ποινής – δεν θέλω να γίνουμε Τέξας. Νομίζω όμως ότι η αρχή «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια», μπορεί και πρέπει να εφαρμοστεί και σε άλλους καταδικασμένους.

    @δ. τζ.
    Ακριβώς, Δημήτρη: Το θέμα μου δεν είναι να φτιαχτεί και άλλος νόμος -ο νομος Χατζηγάκη για το θέμα είναι και αυστηρός και επαρκής. Το θέμα μου είναι ότι, παρόλα αυτά, το πρόβλημα παραμένει και πιστεύω ότι πρέπει να το επισημαίνουμε, να ενοχλούμαστε, να διαμαρτυρόμαστε, μέχρι να λυθεί.

  19. fvasileiou 20/02/2009 στο 10:29 πμ Reply

    @mariandr
    Μαριάννα μου, χρειάζεται μια «διεθνής νομοθεσία». Αλλά πώς μπορεί να γίνει αυτό, όταν η Δύση έχει ουσιαστικά θεσμοποιήσει προορισμούς σεξοτουρισμού και παιδοφιλίας;

    @k.s.
    Νομίζω δεν έχεις διαβάσει το κείμενό μου.

    @Άννα
    Ένα ανάλογο περιστατικό περιγράφει ο @Μάρκος Τ.
    Δείχνει την αμηχανία των γονιών να είναι γονείς. Του πατέρα να γίνει πατέρας και όχι το τσογλανάκι με το οποίο χαβαλεδιάζει ο γιόκας του.

  20. astropeleki 20/02/2009 στο 10:29 μμ Reply

    Διεστραμμένα μυαλά… Πως να κάνεις καλά ένα άτομο που σκέφτεται και πράττει με αυτόνο τν τρόπο

  21. astropeleki 20/02/2009 στο 10:32 μμ Reply

    Διεστραμμένα μυαλά… Πως να κάνεις καλά ένα άτομο που σκέφτεται και πράττει με αυτόν τον τρόπο;;;;
    Το θέμα σηκώνει σοβαρότητα, κάτι που δεν διαθέτουν όλοι, κάτι που δεν διατίθενται να δωσουν αυτοί που μπορούν. Μιλάμε για αθώες ψυχές, που πληγώνονται ψυχή τε και σώματι για μια ζωή….

    Υ.Γ. Σόρρυ για το προηγούμενο, κατά λάθος πάτησα 2-3-κουμπιά μαζί και έφυγε το σχόλιο πριν ολοκληρώσω.

  22. New Alexander 20/02/2009 στο 11:43 μμ Reply

    Το κυριώτερο ζήτημα Φώτη μου δεν είναι το αν βλέπει κανείς την παιδική πορνογραφία (απολύτως κατακρτέο) αλλά το ότι βλέποντας παιδικό πορνό, προάγει τα sites που την προωθούν και οδηγεί σειρά μαστρωπών παιδιών σε πλουτισμό αλλά και τους δίνει κίνητρο να γυρίσουν και άλλες παιδοτσόντες με αποτέλεσμα να διαφθείρουν και άλλες παιδικές ψυχές είτε ως πρωταγωνιστές είτε ως θεατές

  23. Σοφία 21/02/2009 στο 11:14 πμ Reply

    Ο όρος «παιδιά» είναι ευρύς – νομικά αν δεν κάνω λάθος, παιδί είναι ένα 6χρονο, αλλά και ένα 16χρονο. Εκτός αυτού δεν είμαι σίγουρη ότι τα παιδιά δεν έχουν σεξουαλικότητα. Αυτό το πιστεύουμε επειδή το είπε ο Φρόυντ και όχι απαραίτητα επειδή έτσι συμβαίνει. Αν σκεφτείς τι είναι φυσιο-λογικό, δηλ. για τι μας έχει προετοιμάσει η φύση, από τη στιγμή που ένα αρσενικό μπορεί να εκσπερματώνει και ένα θηλυκό έχει ωορηξία, το μόνο που λείπει είναι η επαφή. Άλλωστε και στην Ελλάδα παλιότερα, αλλά και τώρα ακόμα σε άλλους πολιτισμούς, δεν είναι σπάνιο να βλέπεις παιδιά 12 και 14 χρονών (ή και μικρότερα ακόμα) να παντρεύονται και να κάνουν οικογένεια.

    Τέλος πάντων, δεν είναι εκεί το θέμα, προσωπικά και 18 χρονών να πας χωρίς να κάνεις σεξ εμένα μου φαίνεται λίγο. Ούτε πρεσβεύω ότι επειδή τα παιδιά έχουν σεξουαλικότητα, δεν πειράζει να συμμετέχουν ή να παρακολουθούν τσόντες. Κάθε άλλο. Εκείνο που λέω είναι ότι άλλο πράγμα είναι τι φαντασιώνεται κάποιος στο μυαλό του και άλλο τι είναι διατεθημένος να πράξει. Και αντί να ασχολούμαστε με τους λόγους που η Α ή η Β φαντασίωση είναι λάθος, και να ξορκίζουμε το κακό με απαγορεύσεις, καλύτερα θα ήταν να βοήθησουμε τα παιδιά να γίνουν ολοκληρωμένες προσωπικότητες που δεν αναζητούν την τσόντα για να «φτιαχτούν» και να φροντίσουμε εμείς οι ίδιοι να τα προστατεύσουμε από τις άσχημες επιρροές όσο είναι μικρά και οι προσωπικότητές τους ασχημάτιστες. Γιατί ναι μεν είναι άσχημο που μπορείς να βρεις τα πάντα στο ίντερνετ, αλλά απ’ ό,τι λένε οι προλαλήσαντες μερικά παιδιά (παιδάκια για την ακρίβεια) το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να ανοίξουν την τηλεόραση. Και αυτό είναι πραγματικά τραγικό.

  24. Χρήστος Σαβρανίδης 22/02/2009 στο 9:30 πμ Reply

    Αγαπητέ Φώτη θίγεις ένα μεγάλο θέμα ηθικής και δεοντολογίας που πρέπει να αντιμετωπιστεί σε ότι αφορά την χρήση του διαδικτύου. Υπάρχουν αρμόδιες υπηρεσίες, υπάρχει νομοθεσία, υπάρχει λογισμικό parent control που προστατεύει από πρόσβαση σε ιστότοπους με παράνομο υλικό. Εδώ να διαχωρίσουμε την επώνυμη βιομηχανία πορνό που έχει πελατεία ενήλικες επί πληρωμή με το υλικό παιδοφιλίας και το παράνομο υλικό γενικά από παιδιά στο διαδίκτυο. Αυτή η βιομηχανία είναι τεράστια επιχείρηση και γενικά λειτουργεί σε νόμιμα πλαίσια. Εκεί που γίνονται παρεκτροπές είναι με διάφορες ομάδες ανθρώπων που προσπαθούν να εκμεταλλευθούν παράνομο υλικό παιδικής πορνείας, παιδοφιλίας, κ.λ.π. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εγκληματίες, πολλές φορές έχουν παρεκκλίνουσα ψυχολογία ή συμπεριφορά ή χρήζουν θεραπείας. Ποια είναι η λύση απέναντι στο πρόβλημα; Μα η εκπαίδευση φυσικά. Αν κάποιος εκπαιδευτεί από μικρός να αναγνωρίζει και να αποφεύγει διάφορους κινδύνους, τότε και με την κατάλληλη χρήση βοηθητικού λογισμικού δεν θα έχει ποτέ πρόβλημα να βρεθεί μπροστά σε παράνομο υλικό του διαδικτύου. Επειδή υπάρχει πολύ λογισμικό για τον σκοπό αυτό, δε θεωρώ τον μεγαλύτερο κίνδυνο αυτούς τους ιστότοπους. Μεγαλύτερο κίνδυνο βρίσκω στις σχετικά αθώες εφαρμογές κοινωνικής δικτύωσης στις οποίες βρίσκεις άπειρα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα που δεν καταλαβαίνω γιατί εκτίθενται με τόσο μεγάλη άγνοια κινδύνων. Οι νέοι πρέπει να εκπαιδευτούν σχετικά με την ασφάλεια των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων τους και γενικά η ασφάλεια από παράνομο υλικό και κινδύνους του διαδικτύου πρέπει να διδάσκονται στην εκπαίδευση σε πολλά μαθήματα πληροφορικής και σε πολλά επίπεδα (π.χ. στα μαθήματα δικτύωσης Η/Υ να διδάσκεται ενότητα για τα προγράμματα κυβερνοεισβολών και καταστροφικών προγραμμάτων). Το διαδίκτυο δυστυχώς είναι σαν το δαχτυλίδι του Γύγη ή το δαχτυλίδι του άρχοντα των δαχτυλιδιών. Ιδού η πρόκληση! Ας συνειδητοποιηθούμε, ας αντιμετωπίσουμε με αυτογνωσία τις δυνατότητες του διαδικτύου και τότε θα έχουμε σωστή χρήση.

  25. fvasileiou 22/02/2009 στο 12:02 μμ Reply

    @astropeleki
    Ακριβώς αυτό είναι που τρομάζει: Για μια ζωή τα θύματα κουβαλάν τα τραύματα. Κάποια πράγματα δεν διορθώνονται.

  26. fvasileiou 22/02/2009 στο 12:05 μμ Reply

    @New Alexander
    Αν το πρόβλημα είναι ο πλουτισμός, ας τους φορολογήσουμε. Ή ας απαγορευτεί η διαφήμιση σε αυτές τις σελίδες. Αλλά δεν νομίζω ότι εκεί βρίσκεται το καίριο

  27. fvasileiou 22/02/2009 στο 12:14 μμ Reply

    @Σοφία
    Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε έναν 6χρονο και σε έναν 16χρονο -ποιος αμφιβάλλει για αυτό; Και ο νομοθέτης δεν αντιμετωπίζει ως παιδιά τους 15χρονους, αλλά ως εφήβους. Το ζήτημα είναι ότι η βιολογική ωρίμανση δεν συνοδεύεται με αντίστοιχη συναισθηματική ή λογική ωρίμανση.

    @Χρήστος Σαβρανίδης
    Έχεις δίκιο, δεν πρέπει να συγχέουμε τους σκοτεινούς παιδόφιλους με την ιλουστρασιόν και νόμιμη πορνογραφία -το επισημαίνω κι εγώ στο κείμενό μου.
    Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος όμως ότι η παιδεία θα μας σώσει από όλους τους δαίμονές μας. Μη ξεχνάς ότι η πολλή εκλέπτυνση και η εκζήτηση οδηγεί και σε πιο περίπλοκες διαστροφές.

  28. tdjm 23/02/2009 στο 9:40 πμ Reply

    Δεν υπάρχει για μένα στην κατηγορία άνθρωποι …τέτοιο είδος. Ούτε καν στην κατηγορία ζώα (συγνώμη από τα ζώα)

    Για κάτι τέτοια είδη ,καμιά φορά ,μετανιώνω που καταργήθηκε η θανατική ποινή!
    Και βέβαια όχι μόνο γι αυτούς που λειτουργούν έτσι (παιδόφιλους ,παιδεραστές) , αλλά και γι αυτούς που εκμεταλευόμενοι τους άρρωστους ,βγάζουν χρήμα.

    Ολα για τα φράγκα…λοιπόν.
    Και οι νόμοι? Φαντάσματα!!!!.
    Οκ εγώ θα προσπαθήσω να προστατέψω το παιδί μου. Οι άλλοι όμως τί θα κάνουν?

    Η μήπως θα πρέπει να διαμονοποιήσω όλο το διαδίκτυο?
    Οχι βέβαια..
    Το θέμα είναι να μάθουμε στα παιδιά μας να λένε ΟΧΙ σε ότι προσβάλει θίγει και θέτει σε κίνδυνο την πνευματική και σωματική τους ακεραιότητα.
    Ναι ,αλλά πώς? Με όποιον τρόπο μπορούμε!!
    Και αυτό προυποθέτει να ασχολούμαστε , να ενδιαφερόμαστε , να αγαπάμε.

    Εγώ πάλι ,προκειμένου να πείσω τον 10χρονο για κάτι ,θα χρησιμοποιήσω όλους τους τρόπους.

    Ακόμα και το ψέμα.
    Τα παιδιά δεν μπορούν να τα αντιληφθούν όλα.
    Και πως να πεις σε ένα παιδί πως ο κόσμος είναι γεμάτος με θηρία???

  29. City Addict 23/02/2009 στο 5:06 μμ Reply

    Kαλησπέρα 🙂

    Το μόνο που έχω να πω πάνω σε αυτό το θέμα είναι ότι είναι κυριολεκτικά για κρέμασμα όσοι «ασχολούνται» με τα αθώα παιδιά σε αυτό το ζήτημα…

  30. Μαριάννα Ανδρούτσου 23/02/2009 στο 7:38 μμ Reply

    Eυθέως Φώτη: Όντως, θεωρώ ότι το πες και πολύ ντόμπρα. Η ΔΙΕΘΝΗΣ νομοθεσία θα ήταν λύση και Η ΜΟΝΗ. Ναι, αυτή δεν θα υπαρξει. Και ναι, δεν μπορεί να υπάρξει αφού «οι δυτικοί» θεσμοποίησαν τη «βιομηχανία του σεξ».

  31. vasilis 26/02/2009 στο 11:21 πμ Reply

    Xρειάζεται μεγάλη προσοχή από τους γονείς αλλά και να τηρούνται οι νομοι. Είναι πολύ εύκολο πια… Καλές απόκριες Φώτη και καλά κούλουμα

  32. clib 26/02/2009 στο 12:55 μμ Reply

    Είχα καιρό να μπω στο μπλογκι σου και πέφτω πάνω στο κείμενο αυτό. Να συμφωνήσω με τους προσχολιάσαντες, ότι είναι ένα δύσκολο, ίσως ακόμα και άβολο, θέμα. Συμφωνώ μαζί σου πάντως ότι σε τέτοια θέματα, τα περί δικαιωμάτων, ελευθεριών κτλ, είναι ψευτοδιλλήματα και ενίοτε προφάσεις εν αμαρτίες.

  33. fvasileiou 27/02/2009 στο 11:26 πμ Reply

    @tdjm
    Στην Αθήνα ειδικά -βλέπω τα ανίψια μου- είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώσουν τα παιδάκια. Γιατί πολύ εύκολα η προστασία γίνεται υπερπροστασία και τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα πλαστό περιβάλλον, με αποτέλεσμα να υφίστανται σοκ στην εφηβεία, που ούτως ή άλλως, έρχονται σε επαφή με την πραγματικότητα.
    Το ψέμα είναι το καλλίτερο όπλο πάρα πολλές φορές.

    @City Addict
    Ας αναπτυχθεί ένα κοινό αίσθημα μίσους για τους παιδόφιλους. Σε αυτές τις περιπτώσεις το μίσος δείχνει κοινωνία σε εγρήγορση.

    @Μαριάννα Ανδρούτσου
    Η θεσμοποίηση της πορνικής βιομηχανίας μπορεί να βοηθήσει αν κρατάει τα πράγματα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Κάτι που βέβαια δεν γίνεται.
    Ό,τι σημαντικό έχει γίνει, και στο θέμα της παιδοφιλίας και των ναρκωτικών, έγινε κατόπιν διεθνούς συνεργασίας.

    @vasilis
    Νομίζω ότι πέρα από τους γονείς, πρέπει και ο κάθε υπεύθυνος πολίτης, ο καθένας μας δηλαδή, να έχει τα μάτια του ανοιχτά και να νοιάζεται.
    Αντεύχομαι!

    @clib
    Χαίρε φίλε μου. Αν ξεβολεύτηκε έστω και ένας, καλώς.

  34. Χρήστος Σαβρανίδης 03/03/2009 στο 10:05 πμ Reply

    Το χαμομηλάκι – Διαμαρτυρία για την κακοποίηση του Παιδιού

    «Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το Παρελθόν – Αλλά μπορούμε να αλλάξουμε το Μέλλον».
    Τα παιδιά δεν θα έχουν δεύτερη ευκαιρία.

    Ψηφίστε στην παρακάτω διεύθυνση:
    http://www.gopetition.com/online/23975.html

  35. geokalp 14/03/2009 στο 12:48 μμ Reply

    πολύ χάρηκα – λέμε τώρα – με το θέμα… γιατί είναι ένα χοντρό θέμα που εννοείται ότι δεν συγκινεί ιδιαίτερα σ’αυτή τη χώρα…
    νόμοι-κανόνες
    δεν παίζουν… έτσι λειτουργούν πάντα τα πάντα…
    μακάρι αλλά δεν νομίζω…
    ίσως να ακούγομαι απαισιόδοξος (έχω και λίγο πυρετό σήμερα) αλλά τα πράγματα είναι όπως τα περιγράφεις: ΥΠΗΡΧΕ ΟΡΙΟ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: