Η ψυχολογική πραγματικότητα. Σκέψεις για την πολιτική επικαιρότητα.

Καιρό έχω να γράψω για την πολιτική επικαιρότητα. Κυρίως γιατί η ατζέντα που επικρατεί, αυτά που φαίνεται ότι ενδιαφέρουν τα ΜΜΕ ή τους άλλους, δεν ενδιαφέρουν εμένα.

Δηλαδή για τι να γράψω;

Για τις δηλώσεις του Μανώλη; Για τα δείπνα του ΓΑΠ με ή άνευ Λούκα; Ή μήπως να επιχειρηματολογήσω κι εγώ υπέρ ή εναντίον των πρόωρων εκλογών;

Κοιτάχτε, βαριέμαι. Δεν μπορώ να σπαταλώ χρόνο κι ενέργεια σε πράγματα που απλώς επιβεβαιώνουν το αυτονόητο.

Κι έπειτα δεν έχω τις προϋποθέσεις, είμαι εντελώς αναρμόδιος να συζητήσω για μια επικαιρότητα που διαμορφώνεται αποκλειστικά με όρους ψυχολογικούς.

Διότι φαίνεται ότι στον τόπο μας η πραγματικότητα, ακόμα και η εικονική, έχει εκτοπιστεί εντελώς από τη σφαίρα του δημόσιου ενδιαφέροντος. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι η δημιουργία των πιο ευνοϊκών ψυχολογικών όρων. Πάρτε για παράδειγμα:

* Τι εξυπηρετεί η δημοσίευση τριών και τεσσάρων ή και πέντε δημοσκοπήσεων κάθε εβδομάδα;

Μα την ενίσχυση του ηθικού των μεν και την πτώση της αυτοπεποίθησης των δε. Και δεν είναι τυχαίο, φυσικά, ότι αφού φάνηκε να εμπεδώνεται μια κατάσταση, προχωρούν στην δημοσίευση εξειδικευμένων δημοσκοπήσεων ανά περιφέρεια και κατά βουλευτή. Η πίεση δεν ασκείται πλέον συνολικά ώστε να μοιράζεται το βάρος, αλλά εξειδικεύεται σε μικρές ομάδες και συγκεκριμένα πρόσωπα. Επιστήμη!

* Η παιδεία είναι ένα εντελώς διαφορετικό, αλλά εξίσου ενδεικτικό παράδειγμα:

Ξεκινάει ένας διάλογος την ερχόμενη εβδομάδα. Ένας διάλογος που καταρχήν όλοι συμφωνούν ότι είναι και σημαντικός και απαραίτητος, αφού και η αντιπολίτευση έχει ήδη διακηρύξει ότι, αν γίνει κυβέρνηση, θα τον συνεχίσει.

Πώς γίνεται αυτός ο διάλογος;

Όχι με όρους μέλλοντος. Όχι με όρους εθνικού συμφέροντος. Αλλά με όρους κατευνασμού και όρκων πίστης σε ένα ανάπηρο παρελθόν. Ο αριστερίστικος ευσεβισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Και το ωραίο είναι ότι για αυτό δεν φταίει καταρχήν το πολιτικό προσωπικό της χώρας, όσο ο λαός, εμείς οι πολίτες, όλοι εκείνοι που υποδαυλίζουν κι επαινούν τον χαβαλέ του χάους και της καταστροφής. Το σκοτάδι της κοινής συνείδησης που αντιπαλεύει κάθε προσπάθεια ανάτασης, αλλαγής, μεταρρύθμισης.

Ο Σεφέρης είχε κάποτε επισημάνει ότι

Όταν ένας τόπος δε δείχνει προκοπή μέσα σε σαράντα χρόνια, αυτό σημαίνει πως πέφτει κατακόρυφα

Από τότε έχουν περάσει κι άλλα σαράντα…

Advertisements

11 thoughts on “Η ψυχολογική πραγματικότητα. Σκέψεις για την πολιτική επικαιρότητα.

  1. Χρήστος Σαβρανίδης 04/03/2009 στο 2:06 μμ Reply

    Τα έχουμε ξαναπεί Φώτη. Όσο ο Κωστάκης δεν αποκλείει οριστικά το ενδεχόμενο εκλογών, παρουσιάζοντας παράλληλα ένα μη εκλογικό και παράλληλα λογικό πρόγραμμα οικονομίας, τόσο οι δημοσκοπήσεις θα αυξάνουν. Και η εκατέρωθεν δυναμική θα μεγαλώνει. Εδώ κάνανε την Ντόρα Πρωθυπουργό από τώρα κάποιοι. Αφού παίρνουμε τις σφαλιάρες συνέχεια από τον Αλμούνια, όπως τα αφελή παιδιά που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, τι περιμένουμε για να γίνει το σωστό; Το είπαν ήδη πολλοί δημοσιογράφοι: Δε μπορεί να πάρει μέτρα που θα θίξουν την εκλογική και κομματική πελατεία ο Κωστάκης. Και σ’ αυτό έχουν δίκαιο, γιατί αλλιώς θα είχε πάρει μέτρα. Μέτρησαν τουλάχιστον 500 νέα όργανα (συμβούλια, συμβουλευτικά όργανα, ινστιτούτα με εξωτικά ονόματα) στα οποία απασχολούνται golden boys του κόμματος, με πολύ υψηλούς μισθούς και πολύ πενιχρά για να μην πω μηδενικά αποτελέσματα. Αν καταργούσε όλα αυτά τα όργανα και τα βιολιά της παραγραφειοκρατείας θα είχε τόσα λεφτά κέρδος, που δε θα χρειαζόταν κανένα επιπλέον μέτρο για να καλύψει τις μαύρες τρύπες. Επιπλέον μας κούρασε, γιατί κάθε ημέρα ανακαλύπτει νέες μαύρες τρύπες στην οικονομία και πάει στις Βρυξέλλες να πει: να ξέρετε, είχαμε τελικά κι άλλη μαύρη τρύπα. Ε, καλά τους λέει κι ο Αλμούνια ότι τον φλόμωσαν στο ψέμα κι ότι λένε ψέματα όπως κι οι προηγούμενοι.
    Για την παιδεία θα πω μόνο ότι ο τωρινός υπουργός που ξεκίνησε καλά και παραδέχθηκε την σοβαρή στάση των εκπροσώπων του ΠΑΣΟΚ (Διαμαντοπούλου, κ.λ.π.) που προσήλθαν στο διάλογο με θέσεις και δεν βγαίνουν συνέχεια στα ΜΜΕ. Όλοι νομίζω ότι επιζητούν ένα αξιόπιστο σύστημα πρόσβασης στα ΑΕΙ που δε θα είναι για μια κυβέρνηση. Όλοι θέλουν εκπαιδευτικό σύστημα με βάσεις για πολλά χρόνια. Για όλους τους άλλους που δε συμμετέχουν στο διάλογο, δε νομίζω ότι πράττουν σωστά. Αλλά τι να κάνουμε; Δημοκρατία έχουμε. Τώρα για τις κρίσεις περί αριστερισμών, δε γνωρίζω τι συζητιέται στο διάλογο με τους φορείς και τα κόμματα από το υπουργείο. Πριν όμως βγουν κάποια πορίσματα, κάποιες προτάσεις μη χαρακτηρίζουμε την προσπάθεια έτσι ή αλλιώς. Ας έχουμε την υπομονή να δούμε τι θα προτείνουν και μετά να κάνουμε τις όποιες κριτικές.

  2. fvasileiou 04/03/2009 στο 2:26 μμ Reply

    @Χρήστος Σαβρανίδης

    Είναι φανερό, Χρήστο, ότι πιστεύεις με συνέπεια και αφοσίωση στο μαγικό ραβδάκι του Γιωργάκη, με το οποίο θα διαλύσει τα μάγια του κακού μάγου Κώστα Καραμανλή. Αυτό όμως είναι δικό σου θέμα, εμένα άλλα με απασχολούν.

  3. Χρήστος Σαβρανίδης 04/03/2009 στο 3:58 μμ Reply

    Ας αποφύγουμε χαρακτηρισμούς και να μιλάμε με επιχειρηματολογία. Φαίνεται από τα λεγόμενά μου να θέλω να γίνουν εκλογές ή να γίνονται καθημερινά δημοσκοπήσεις (το θέμα που θίγεις); Όσο για τον διάλογο για την παιδεία δες τις δηλώσεις που έκανε ο Άρης. Εγώ δεν είπα κάτι για τη Διαμαντοπούλου. Αυτό το έκανε ο Άρης. Για το μαγικό ραβδάκι θα συμφωνήσω μαζί σου, ότι δεν υπάρχει σε κανέναν πολιτικό που προέρχεται από τα γνωστά πολιτικά τζάκια. Χρειάζονται νέοι άνθρωποι ηθικοί και με την σκέψη στον πολίτη κι όχι στην τσέπη. Αυτό χρειαζόμαστε τώρα. Κάποτε υπήρχαν βασιλιάδες και έπαιζαν κάποιο ρόλο, αλλά η πραγματικότητα τους έριξε, από κάποτε έχουμε πολιτικές οικογενειοκρατείες και όχι μόνο, ε θα τις ρίξει ελπίζω η πραγματικότητα. Έτσι θα έλεγα ότι κάποιοι όντως πιστεύουν σε μαγικά ραβδιά των γόνων … Εγώ προσωπικά όχι. Είναι καιρός να δούμε την αλήθεια κατάφατσα και να απορρίψουμε την εικονική πραγματικότητα των ειδώλων.

  4. δ.τζ. 04/03/2009 στο 7:57 μμ Reply

    Το θέμα είναι ακριβώς αυτό: ότι συζητάμε την πολιτική με όρους ψυχολογικούς, με κουτσομπολίστικη διάθεση και τελικά με σενάρια και όχι με facts. Με λίγα λόγια δεν ασχολούμαστε με την πολιτική (δεν κρίνουμε καν τις πολιτικές ως καλές, κακές, αδιάφορες), αλλά μιλάμε ΓΙΑ την «πολιτική» όπως αυτή «διαμορφώνεται» στην πλατεία Κολωνακίου, δηλαδή με όρους καφενείου, διυλίζοντας τον κώνωπα, ψάχνοντας πίσω από τις λέξεις, ακόμα και πίσω από τα βλέμματα. Γι’ αυτήν την κατάσταση φταίει και αδιαμφισβήτητα και ο λαός, σίγουρα εν πολλοίς και τα ΜΜΕ, καθώς επίσης η πολιτική μας ελίτ, αφού αυτή θα έπρεπε (τουλάχιστον να προσπαθεί) να μας δείχνει το δρόμο…

  5. Μάρκο Τ 04/03/2009 στο 8:39 μμ Reply

    Eιλικρινά, υπάρχει άνθρωπος που αποδέχεται την αστική δημοκρατία στον τόπο αυτό και μπορεί να κάνει διάλογο με την Παπαρήγα, τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα; Αφού το ζήτημα που θέτουν δεν είναι πολιτικό, αλλά πολιτειακό. Η μεν σου λέει καθαρά «θέλουμε ανατροπή του υπάρχοντος πολιτεύματος και εγκαθίδρυση σταλινισμού», οι άλλοι σου λένε «δεν ξέρουμε τί ακριβώς θέλουμε, μπορεί να είναι κάτι σε Πολ Ποτ, μπορεί κάτι σε Μάο, μπορεί κάτι σε Τρότσκυ, μπορεί κάτι σε Κροπότκιν, μπορεί κάτι σε Baader Meinhof, πάντως θέλουμε το μπάχαλο παντού».
    Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα δύο κόμματα παίρνουν με ένα 15-17%, όχι παραπάνω, έχουν όμως τη δύναμη να κάνουν ανάσταστη την κοινωνία, ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ.
    Βέβαια, θα μου πεις ότι έχουμε (και) την αριστερά που μας αξίζει…

  6. Cacofonix 04/03/2009 στο 9:02 μμ Reply

    @Μάρκο Τ
    Πως τολμάς και θέτεις τέτοια περίεργα ερωτήματα;

  7. fvasileiou 05/03/2009 στο 12:28 πμ Reply

    @Χρήστος Σαβρανίδης

    Εγώ με το κείμενό μου δεν κομματικολογώ. Και, παρά τις ιδέες και τα κολλήματά μου, δεν είχα πρόβλημα να πω καλό λόγο για την αντιπολίτευση. Κι εσύ μου γράφεις για «Κωστάκη» και «Ντόρα».
    Δεν έκανα κανέναν χαρακτηρισμό. Απλώς δεν ασχολούμαι με αυτό το θέμα.

    @Μάκρο Τ

    Ναι, βρε Μάρκο, έχει δίκιο ο Κακοφωνίξ, τι ερωτήσεις είναι αυτές;

  8. Χρήστος Σαβρανίδης 05/03/2009 στο 8:30 πμ Reply

    Καλημέρα. Επειδή μίλησες για γεγονότα, ουσιαστικά εντόπισες το πρόβλημα. Υπάρχει φημολογία, κουτσομπολιό, κουβέντα να γίνεται, αλλά δεν ανακοινώνεται στις μέρες μας κάτι συγκεκριμένο. Για παράδειγμα, λένε θα γίνει νομιμοποίηση υμιυπαίθριων χώρων. Πως, με ποια διαδικασία; Κάθονται και περιμένουν όλοι να ακούσουν κάτι συγκεκριμένο, αλλά τίποτα. Όταν ανακοινώνεται ένα μέτρο πρέπει να ξέρει ο πολίτης ότι θα ισχύσει αυτό, με κάποια διαδικασία και σε κάποιο χρονικό διάστημα. Λένε μετά για κεφαλικό φόρο. Δεν ξέρει κανείς αν θα είναι πάνω από κάποιο εισόδημα, αν θα εφαρμοστεί, κ.λ.π. Αυτό είναι το πρόβλημα. Μετατρέπουμε σε δημοσκόπηση κάθε σκέψη, κι έτσι ενισχύεται η συνεχής και κουραστική εκλογολογία. Η σοβαρότητα από την κυβέρνηση πρέπει να ξεκινήσει. Γιατί διαφορετικά δίνεται συνεχής τροφοδότηση θεμάτων στα καφενεία. Γι’ αυτό καλά κάνει ο Άρης και δε λέει κάθε μέρα που βρίσκεται ο διάλογος για την παιδεία. Όταν τελειώσει την διαδικασία θα τα πει και θα καταλάβουμε κι εμείς τι έγινε για αυτό το σημαντικό θέμα. Ο κόσμος έχασε την υπομονή του λοιπόν και θέλει συγκεκριμένο κι όχι αφηρημένο λόγο. Θέλει μέτρα, θέλει λογική αντιμετώπιση των προβλημάτων. Ούτε λαϊκισμούς, ούτε ακρότητες. Καταλαβαίνουμε όλοι την δύσκολη κατάσταση του εξωτερικού χρέους της χώρας, καταλαβαίνουμε τη γλώσσα της λογικής. Όλα τα άλλα είναι δύσκολα στην κατανόηση.

  9. fvasileiou 05/03/2009 στο 9:37 πμ Reply

    @Χρήστος Σαβρανίδης

    Συνεπώς μην ακούς την φημολογία και τα κουτσομπολιά.

  10. geokalp 14/03/2009 στο 12:54 μμ Reply

    φανταστικό!
    (ο πυρετός μου επέτρεψε να παραμείνω συγκεντρωμένος μέχρι πριν το Σεφέρη.. πάλι καλά!)

    ένα κλασσικό μάθημα της «παλαιάς»(/τωρινής) εποχής είναι ότι οι συζητήσεις (=διάλογος) για τη διευθέτηση των κοινωνικών προβλημάτων γίνονται πάντοτε με όρους «δημοσίου χρέους»: κάποιος ξοδεύει σήμερα εις υγείαν του πλερών μετά από 2-3 δεκαετίες [ευτυχώς μόνο μετά από 2-3 δεκαετίες, ενώ έχουμε ήδη φτάσει στο 2057 (ομόλογα Αλογοσκούφη 2007), ΌΜΩΣ κάποια απο τα δάνεια του Αγώνα (1821) κατάφεραν να πληρωθούν περί το 1980]

  11. fvasileiou 14/03/2009 στο 8:33 μμ Reply

    @geokalp
    Η ιστορία με τα δάνεια του Αγώνα, ποιοι και πώς τα πήρανε, και πώς τα διαχειριστήκανε, λέει πολλά για τον δαίμονα της φυλής. Δεν είμαι πρόχειρος αυτόν τον καιρό, αλλά αν εσύ ή κάποιος άλλος μας την θύμιζε, πολύ καλό θα έκανε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: