Αλαφουζιές: Δημοσκοπικά Παίγνια

Εβδομάδα των Παθών, αλλά υποκύπτω στον πειρασμό να επισημάνω πώς με δυο-τρεις απλές κινήσεις εξωθεσμικοί παράγοντες επιχειρούν να επηρεάσουν τα πολιτικά πράγματα.

Έχω επισημάνει ξανά ότι τους τελευταίους μήνες το πολιτικό παιχνίδι δεν παίζεται με όρους πραγματικότητας, αλλά με ψυχολογίστικους όρους: Η κριτική -ο κανιβαλισμός μάλλον- πολιτικών προσώπων και κομμάτων δεν γίνεται με βάση πραγματικά περιστατικά, στοιχεία, θέσεις, επιτυχίες ή αποτυχίες. Η κριτική -ο κανιβαλισμός καλλίτερα- γίνεται με καθαρά ψυχολογίστικους όρους.

Από την στιγμή βέβαια που δεχτήκαμε ότι το νόμιμο δεν είναι ηθικό, τα πράγματα δεν μπορούσαν να εξελιχτούν διαφορετικά: Η επικαιρότητα, ο πολίτης, είναι όμηρος του κάθε ηθικολογούντος τηλετσογλανιού (η λέξη τσογλάνι εδώ με την αρχική της σημασία). Το οποίο τηλετσογλάνι όσο πιο έντιμο / σοβαρό / αδέκαστο φαίνεται, τόσο πιο επικίνδυνο είναι -αλλά γι’ αυτό, άλλη φορά.

Δεν μπαίνω στη λογική να επιχειρηματολογήσω για τις 7,5 μονάδες που κατά το Συγκρότημα προηγείται το Πασόκ. Πραγματικά, δεν έχει σημασία.

Επισημαίνω μόνο:

1.       Το καλό Συγκρότημα δεν μπαίνει στον κόπο να εκτιμήσει την «Εκλογική επιρροή» των κομμάτων στις Ευρωεκλογές, που θα γίνουν στα σίγουρα σε δύο μήνες. Προτιμά να μας δώσει μια εκτίμηση για το τι θα συνέβαινε αν γινόταν Εθνικές Εκλογές την ερχόμενη Κυριακή. Έτσι ο κ. Γιάννης Αλαφούζος μπορεί να δώσει ό,τι μέγεθος ψαλίδας γουστάρει, χωρίς να χρειαστεί να λογοδοτήσει στους αναγνώστες του σε δυο μήνες. Διότι στην πολύ πιθανή περίπτωση που η διαφορά των κομμάτων δεν θα είναι 7-8 μονάδες, αλλά θα κυμανθεί από 2 έως 4, θα βάλει τον Μαυρή να μας πει: «Εγώ, κύριοι, μέτρησα Εθνικές Εκλογές, όχι Ευρωεκλογές, οπότε μη μου λέτε ότι έπεσα έξω ή ότι εσκεμμένα σας παραπληροφόρησα».

2.       Πέρσι ο κ. Αλαφούζος έδινε στον Σύριζα περί το 20% στην «Εκτίμηση Εκλογικής Επιρροής». Σε αυτό το ποσοστό στήριζε την διακήρυξή του για «ανατροπή του πολιτικού σκηνικού». Σήμερα επιμένει στην «ανατροπή», αλλά επειδή το τότε άλογο αποδείχτηκε ψωραλέο, ποντάρει αλλού.

3.       Το Συγκρότημα κατεβαίνει στις Ευρωεκλογές με τον γνωστό κομματικό σχηματισμό που δημιούργησαν σχολιαστές του. Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι δεν μπαίνουν στον κόπο να εκτιμήσουν την «Εκλογική επιρροή» του.

Ειλικρινά: Θα ήθελα να ήξερα τα κίνητρα του πρώην Μακεδονομάχου / Υπερπατριώτη / Αντινεοφιλελεύθερου / Ελληναρά και νυν Οικολόγου / Εκσυγχρονιστή Νεοφιλελεύθερου / Ηθικιστή Φιλοσόφου Αλαφούζου. Γιατί εγώ τουλάχιστον δεν πείθομαι από την ειλικρίνεια της αγωνίας του για τα ορυχεία Μαρκοπούλου.

(Συνεχίζεται…)

Advertisements

11 thoughts on “Αλαφουζιές: Δημοσκοπικά Παίγνια

  1. mitsaras 13/04/2009 στο 1:30 μμ Reply

    Δεν θα έλεγα πως διαφωνώ μαζί σου. Ωστόσο, το πολιτικό παιχνίδι στην Ελλάδα δεν παίζεται σε πραγματικά πολιτική βάση τουλάχιστον από τότε που η ηλικία μου (28) μου επιτρέπει να το παρακολουθώ. Παρεμπιπτόντως, το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για αυτό το έχουν «θεσμικοί» (και όχι «εξωθεσμικοί») παράγοντες, των οποίων ο πολιτικός λόγος ακολουθεί απαρέγκλιτα τις ανάγκες της ψηφοθηρίας και μόνο. Εκτός αν μας ενοχλούν μόνο οι «αλαφουζιές» και όχι π.χ. οι θεατρινίστικες τοποθετήσεις υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος στην αστυνομική ταυτότητα.

    Στο κάτω κάτω, ποιος ηλίθιος θα πειστεί να ψηφίσει ένα πολιτικό κόμμα μόνο και μόνο έχει την εντύπωση πως αυτό το κόμα θα κερδίσει τις εκλογές; Είναι βέβαια και αυτοί που ελπίζουν σε ρουσφέτια. Αλλά αυτούς ο πραγματικά πολιτικός λόγος τους αφήνει αδιάφορους ούτως ή άλλως.

  2. fvasileiou 13/04/2009 στο 1:46 μμ Reply

    @mitsaras
    Δεν μπορούμε να βάζουμε τους θεσμικούς και τους εξωθεσμικούς «παίχτες» στο ίδιο τσουβάλι, για λόγους αυτονόητους.
    Κατά την γνώμη μου, που την έχω εξηγήσει παλιότερα, το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας συνολικά είναι πολύ υψηλότερου επιπέδου από τους εξωθεσμικούς και, φυσικά, τον λαό.
    Και στο κάτω-κάτω της γραφής, αν για να βρεις θεατρινίστικη τοποθέτηση από πολιτικό, πρέπει να πας στο 1998, τότε οι πολιτικοί μας είναι μια χαρά!

  3. mitsaras 13/04/2009 στο 2:08 μμ Reply

    Φυσικά και δεν τους βάζω στο ίδιο τσουβάλι. Απλώς κάτω από την ίδια ιστολογική ανάρτηση.

    Αν το ζήτημα των ταυτοτήτων σου φαίνεται πολύ παλιό, πώς σου φαίνεται το φρέσκο γλύψιμο του υπουργού αθλητισμού στους οργανωμένους κάφρους των γηπέδων;
    http://www.novasports.gr/soccer/anational/default.asp?aid=175555

  4. mitsaras 13/04/2009 στο 2:17 μμ Reply

    Α, και πριν το ξεχάσω, προφανώς το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού είναι υψηλότερο από αυτό του λαού. Το αντίθετο συμβαίνει μόνο στις δικατορίες. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι αρκετά υψηλό. Μπορείς μήπως να με παραπέμψεις στην ανάρτηση στην οποία ασχολείσαι με το θέμα;

  5. clib 13/04/2009 στο 2:41 μμ Reply

    Δεν διαφωνώ μαζί σου, αλλά ας συμφωνήσουμε στο ότι αυτές οι μέθοδοι επηρεασμού της κοινής γνώμης δεν είναι εφεύρεση του Σκάι ή της Καθημερινής. Σου θυμίζω κάτι ανάλογο, όταν πριν από 3-4 χρόνια παραμονές 15Αύγουστου το «Βήμα» δημοσίευσε μια δημοσκόπηση που έδειχνε το ΠΑΣΟΚ στο ναδίρ. Η ομοιότητα είναι προφανής και τα σχόλια περιττεύουν,,,

  6. Αθανασία 13/04/2009 στο 10:13 μμ Reply

    Καλησπέρα καλό μου…έ, ούυυυφ μωρέ…περιμένεις τώρα να βγάλεις άκρη με τις, ΄δημοσκοπήσεις’και με τις εταιρίες που τις κάνουν;;…και πρίν κάμποσο καιρό πάλι,άλλη εταιρία δημοσκοπήσεων έδινε τεράστιο,ποσοστό και ‘προβάδισμα’ στον Γιωργάκη,και στο Πασόκ…και είμαι σίγουρη ότι όποιος είδε εκείνο το δελτίο,ειδήσεων και το είδε θα έμεινε κόκκαλο από την έκπληξη!,εννοώ όποιος πωρομένος ανίδεος και με παρωπίδες…!!,ε,εγώ πιστέυω ο καθένας τα γράφει,και τα ‘φτιάχνει’ όπως θέλει αυτός ‘πειράζει’τα αποτελέσματα,και βγάζει τα ποσοστά ανάλογα με τα όποια,κομματικά,πολιτικά ή όποια άλλα συμφέροντα έχει ο ίδιος,και ανάλογα με το τί ιδεολογία έχει πολιτικά πάντα…ντάξει για μένα τι να πώ,αυτό είναι η μέγιστη π…..ιά…επειδή υποτίθεται,υποτίθεται ότι ο κάθεένας που ασχολείται,βγάζει αυτά τα αποτελέσματα αμερόληπτα,χωρίς να εππηρεάζεται από εκάστοτε πολιτικές πεποιθήσεις,από τα όποια συμφέροντα έχει ο ίδιος κλπ,κλπ,κλπ….ιστορίες για αγρίους…..αλλά μάλλον όχι υπάρχει και εκεί η παραπληροφόρηση,χάλκευση και όλα τα σχετικά…ε,γι αυτό μην εμπιστέυεσαι πο-τέ το τι λένε αυτές οι δημοσκοπήσεις και αυτοί που ασχολούνται,κατά καιρούς και λένε διάφορα και δημοσίως….καλησπέρες…….

  7. Μάρκο Τ 14/04/2009 στο 1:34 μμ Reply

    Φώτη, μπορεί πολλά κανείς να προσάψει στην «Καθημερινή» και στα άλλα ΜΜΕ: σκοπιμότητες, διαπλοκή, κ.ά. Προσωπικά, εκνευρίζομαι όταν μία εφημερίδα που κάποτε εξέφραζε τον αστικο κεντροδεξιό χώρο («Καθημερινή») σήμερα πλασάρει όλη τη δικτατορία του πολιτικώς ορθού (είδες το γελοίο αφιέρωμα της κυριακάτικης «Καθημερινής» με τον πακιστάνο ισλαμιστή Αχμέτ στην Πινακοθήκη, όπου ο καλός δημοσιογράφος βλέπει με απεριόριστη κατανόηση την αποστροφή του Αχμέτ μπροστά στα γυμνά του Λεμπέση και του Λύτρα;).

    Από την άλλη όμως, η πορεία της κυβέρνησης είναι απογοητευτική, και σε αυτό δεν ευθύνονται τα ΜΜΕ. Και δύο τελευταία κρούσματα επικίνδυνου λαϊκισμού (έχει δίκιο ο mitsaras): 1. το γλύψιμο στους χούλιγκαν από τον υφυπουργό αθλητισμού Γιάννη Ιωαννίδη (έχασα κάθε ιδέα), 2. το γλύψιμο στους ταξιτζήδες με την κατάργηση (ουσιαστικά) των λεωφορειολωρίδων από τον Στυλιανίδη, του οποίο το μοναδικό προσόν είναι ότι είναι στην παρέα του Καραμανλή.
    Την πολιτική μου ιδεολογία δεν την κρύβω, στον κεντροδεξιό χώρο ανήκω, όμως αυτή η κυβέρνηση, με ευθύνη του πρωθυπουργού, είναι τραγικά ανίκανη. Παντού βλέπω μία απίστευτη διάλυση και μία απίστευτη προχειρότητα σε οποιοδήποτε μέτρο. Οι μόνοι υπουργοί που κατά τη γνώμη μου κάνουν έργο πραγματικό είναι ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Αντώνης Σαμαράς. Αλλά αυτοί το έργο το κάνουν από μόνοι τους, δεν υπάρχει συντονισμός, δεν υπάρχει πρωθυπουργός ουσιαστικά. Για μένα ο Καραμανλής ήταν ευθύς εξαρχής παντελώς ακατάλληλος για τον ρόλο που τον έβαλαν να παίξει. Καλή η Μαρινέλλα, αλλά δεν μπορεί να τραγουδήσει την Ιζόλδη.

    Με τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου φτάσαμε στα έσχατα όρια του θεσμού της πολιτικής διαδοχής βάσει ονόματος και καταγωγής, δηλαδή βάσει βιολογικής συγγένειας, ας το καταλάβουμε αυτό και ας γυρίσουμε σελίδα απαξιώνοντάς τους και τους δύο (το ωραίο είναι ότι ένας από τους λόγους απαξίωσης της βασιλείας στη χώρα μας ήταν το αναχρονιστικό της κληρονομικής διαδοχής, τη στιγμή που οι εξουσίες του μονάρχη στς σύγχρονες βασιλευόμενες δημοκρατίες είναι μάλλον ανύπαρκτες).

  8. fvasileiou 14/04/2009 στο 2:46 μμ Reply

    @mitsaras
    Να με συμπαθάς, αλλά και αυτό που αναφέρεις (Ιωαννίδης-οπαδοί) το θεωρώ εντελώς τριτεύον. Σε μια χώρα που οι πολίτες αποστρέφονται κάθε εξουσία και κάθε δύναμη, ο μόνος τρόπος που μπορείς να πετύχεις κάποια πράγματα είναι η συνεννόηση, αυτό φαίνεται ότι πιστεύουν πολλοί και στη σημερινή κυβέρνηση.

    Όσο για τον διαχωρισμό που κάνεις σε απολυταρχικά και δημοκρατικά καθεστώτα, δεν μου φαίνεται σωστός. Για να μην πάμε σε άλλα παραδείγματα, δεν νομίζω ότι ο Μπους ή ο Γιέλτσιν είναι πάνω από τον μέσο όρο της χώρας τους.

    @clib
    Εντάξει, η μέθοδος είναι παλιά και δοκιμασμένη.
    Η διαφορά όμως ανάμεσα στην «Καθημερινή» και το ΒΗΜΑ, όπως και ανάμεσα στην «Καθημερινή»και σε κάθε άλλο ΜΜΕ, είναι ότι ΟΛΟΙ οι άλλοι έχουν κάποιες αρχές και σταθερές. Τα Μέσα του Αλαφούζου σήμερα υποστηρίζουν το ένα κι αύριο το άλλο.

    @Αθανασία
    Δυστυχώς δεν γίνεται να μην ασχολούμαστε με τα επουσιώδη, όταν υποψιαζόμαστε ότι κάποιοι τα προβάλλουν για να περάσουν το δικό τους.

    @Μάρκο Τ
    Ξεκινάω από το δεύτερο που θέτεις:
    Εγώ δεν πιστεύω ότι η σημερινή κυβέρνηση είναι τόσο κακή όσο μας τη δείχνουν. Το αντίθετο πιστεύω δηλαδή. Και έχω και καλή γνώμη για τον πρωθυπουργό. Έχω μια άποψη για 2 δομικά λάθη που έκανε και τον καταδιώκουν και τώρα, αλλά επίτρεψέ μου να ασχοληθώ με αυτά όταν έρθει η κατάλληλη ώρα. Διότι τη στιγμή που κάποιοι προσπαθούν να τον κατασπαράξουν και να μας επιβάλουν (ξανά) τις προτιμήσεις τους, δεν θέλω κι εγώ να συμμετάσχω.

    Όσο για την οικογενειοκρατεία: Δεν θέλω να πάω σε παραδείγματα ξένων δυτικών χωρών. Κοίτα μόνο όσοι δημόσια κάνουν κριτική στους γόνους πολιτικών, τίνος είναι παιδιά ή σε τι κατευθύνουν τα δικά τους τέκνα. Κοίτα και λίγο τα της Καθημερινής: Δεν είναι μόνο ο Αριστείδης που έβαλε τον Γιάννη, θα δεις πολλά ίδια επώνυμα με διαφορετικά βαφτιστικά.

    Αυτή είναι η «Καθημερινή» και μην εκπλήσσεσαι. Κι εγώ υπήρξα αφοσιωμένος αναγνώστης της από τα μικράτα μου -είναι η εφημερίδα που έπαιρνε ο πατέρας.
    Αλλά:
    1. Ποτέ δεν υποστήριξε με συνέπεια την κεντροδεξιά παράταξη (όπως έκανε και κάνει το ΒΗΜΑ, ας πούμε)
    2. Πάντα ήταν η εφημερίδα που οι αριστεροί αγόραζαν τις Κυριακές για να συνοδέψουν την «Αυγή».
    Οπότε γιατί να μην σεβαστεί την αποστροφή του μουσουλμάνου; Και γιατί να μην ειρωνεύεται την δική μου ευσέβεια;

  9. Μάρκο Τ 14/04/2009 στο 9:05 μμ Reply

    Αγαπητέ Φώτη, ως προς τον Καραμανλή και την κυβέρνηση της ΝΔ οι απόψεις μας διίστανται, αν και ιδεολογικά βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο.

    Για την «Καθημερινή» μου έδωσες μία καλή ιδέα να γράψω κάτι μετά το Πάσχα. Το ολέθριο σφάλμα της Ελένης Βλάχου ήταν ότι έδωσε την εφημερίδα στον Κοσκωτά και από εκεί άρχισε η αλλαγή γραμμής, για να μην πω τίποτα άλλο. Τώρα ειδικά με τον Τάκη Καμπύλη το γλυκό έδεσε κανονικά. Τις επιθέσεις του Καρκαγιάννη στην Ορθόδοξη Εκκλησία επί δύο συνεχόμενες Κυριακές με αφορμή τον εορτασμό της αναστήλωσης των εικόνων τις είδες; Με επιχειρήματα εποχής…Παπαρρηγόπουλου, για να μην πώ εποχής Gibbon.

    Όσο για τη στάση του φαιδρού δημοσιογραφίσκου απέναντι στον φανατικό πακιστανό ισλαμιστή ταξιτζή που έβαλαν για…προπαγάνδα στην Εθνική Πινακοθήκη, μου θυμίζει τη στάση μας απέναντι σε…εξωτικά ζώα υπό εξαφάνιση: Μην το ενοχλείς, είναι στον βιότοπό του, εσύ θα πρέπει να δείξεις σεβασμό στις ανάγκες του.
    Αν είχε τολμήσει ένας Χριστιανός να προβάλει ένσταση απέναντι σε ένα έργο τέχνης που προσέβαλε την πίστη του – θυμίζω εκείνο τον πίνακα του Βέλγου με την εκσπερμάτυση και τον σταυρό – θα τον είχαν κάνει σκουπίδι, οι ίδιοι δημοσιογραφίσκοι. Ακόμα θυμάμαι τα ειρωνικά σχόλια της Χριστίνα Βίδου και του Δημήτρη Γιατζόγλου (ή μήπως ήταν ο τσυριζούλης Βασιλάκης Κουφόπουλος;) στον ΣΚΑΪ, ενώ ο Τάκης Καμπύλης θα τον έκανε σκόνη με πιο «λόγιο» τρόπο, παραπέμποντας σε….κορυφαίους καθηγητές του ανυπόληπτου Παντείου και με μία – μονομερή πάντα – βιβλιογραφία στο τέλος.

  10. fvasileiou 14/04/2009 στο 9:33 μμ Reply

    @Μάρκο Τ
    Ναι, διαφωνούμε στην αποτίμηση και αξιολόγηση του Πρωθυπουργού και νομίζω ότι η συζήτηση αυτή, όταν θα την κάνουμε, θα είναι και γόνιμη και ενδιαφέρουσα.
    Ο Καρκαγιάννης δεν είναι καινούργιος. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τις άγιες μέρες με την αρθρογραφία του επιχειρεί να λειτουργήσει σαν το σαράκι στα θεμέλια της πίστης του καθενός μας. Ευτυχείς όσοι δεν τα έχουν ξύλινα!
    Ο δε τηλεοπτικός Σκάι την πρώτη χρονιά της λειτουργίας του πρόβαλε το «Ευαγγέλιο» του Ιούδα. Και για να προλάβω ειρωνικά χαμόγελα ή άλλες αντιδράσεις: Όχι, δεν είναι κακό να δούμε το ντοκιμαντέρ, να διαβάσουμε αυτό το «Ευαγγέλιο» ή όποιο άλλο βιβλίο κριτικό του Χριστού ή του Χριστιανισμού. Κακό είναι όταν προσπαθούμε να προσηλυτίσουμε τον άλλον στην απόλυτη «αλήθεια» του.

    Για μένα η «Καθημερινή» είναι πεθαμένη υπόθεση. Ο εκσυγχρονισμός ή ο ευρωπαϊσμός της είναι ανάλογος του Συνασπισμού επί εποχής Κωνσταντόπουλου -κι αυτός, άλλωστε, στεγάζεται στο συγκρότημα, το οποίο έκανε ολόκληρη καμπάνια για να προωθήσει την υποψηφιότητά του για την Προεδρία της Δημοκρατίας.
    Και στο εξής ως πεθαμένη υπόθεση θα την αντιμετωπίζω.

  11. giota 15/04/2009 στο 10:23 πμ Reply

    Φώτη μου συμφωνώ κατά πολύ με όσο γράφεις!
    Ούτε τις άγιες μέρες δεν μας αφήνουν οι κερατάδες σε ησυχία, μην τυχόν και περάσει μια μέρα χωρίς να κολαστούμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: