Monthly Archives: Μαΐου 2009

Για το Debate

1. Διαβάζω-ακούω ότι ήταν «σούπα» το προχτεσινό debate. Φαίνεται ότι οι δημοσιογράφοι μας και δη οι πολιτικοί συντάκτες διψούν για έντονα συναισθήματα, πάθη, μάχες, ένταση. Η πολιτική κόντρα για τα καθημερινά προβλήματα, τα τετριμμένα, τους πέφτει λίγη. Δεν τους συναρπάζει.

Κατανοώ κι εγώ ότι ως τηλεοπτικό θέαμα, δεν ήταν το συναρπαστικότερο.

Αλλά γιατί θα πρέπει να κρίνουμε ένα τέτοιο γεγονός με τηλεοπτικούς όρους; Όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί, ο καθένας με τις δυνάμεις του και τις ιδέες του κι ανάλογα με τις ερωτήσεις που τους τέθηκαν, μας εξήγησαν κάποια ζητήματα.

Θα μπορούσε να είναι πιο συναρπαστικό; Ναι. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν χάσαμε την ώρα μας όσοι καθίσαμε και το παρακολουθήσαμε.

Θα μπορούσε να είναι πιο ενδιαφέρον; Σαφώς. Αλλά αυτό δεν εξαρτάται μόνο από το στήσιμο, αλλά κι από το περιεχόμενό του. Και το περιεχόμενο το καθορίζουν οι δημοσιογράφοι.

2. Αν ήταν λοιπόν «σούπα» το debate ευθύνονται πρωτίστως οι τιμητές των πάντων, δηλαδή οι δημοσιογράφοι.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, θα πάρω για παράδειγμα την πρώτη ερώτηση που έγινε στην πρώτη θεματική ενότητα:

Το θέμα ήταν εξωτερική πολιτική. Σημαντικό θέμα, αν σκεφτεί κανείς ότι μπροστά μας έχουμε Ευρωεκλογές. Σημαντικότερο, αν συνυπολογίσουμε την σημασία που αποδίσει στην Τουρκία η νέα Διοίκηση των ΗΠΑ. Σημαντικότατο, αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι αναμένονται εξελίξεις μέχρι το τέλος του έτους στο Κυπριακό και το Σκοπιανό.

Ενώ η κατάσταση είναι αυτή, τι έκανε ο Σρόιντερ;

Ζήτησε από τον Πρωθυπουργό να… σχολιάσει δύο δημοσιεύματα ξένων εφημερίδων.

Το θυμάμαι, θυμάμαι και άλλες ανάλογες ερωτήσεις που τέθηκαν και στον Καραμανλή και στους άλλους αρχηγούς και έχω την επιθυμία να αρχίσω να επιδεικνύω τον πλούτο που διαθέτω σε κοσμητικά επίθετα. Αλλά δεν θα το κάνω. Θα επισημάνω μόνο ότι και σε αυτή την περίπτωση, οι έχοντες την κύρια ευθύνη για την αποτυχία, την φορτώνουν στους άλλους.

3. Διάβασα στον γνωστό διαδικτυακό απόπατο που ο παπαγάλος διαχειριστής του αποκαλεί «μπλογκ»τα σχόλια του Χατζηνικολάου για το Debate. Δεν μπαίνω στην διαδικασία να σχολιάσω ότι αυτό το άτομο γλύφει εκεί που πριν από ένα μήνα έχεζε, όπου πριν τα είχε ξαναγλύψει και πιο παλιά τα είχε ξαναχέσει και…

Τέλος πάντων, ο Ν. Χατζηνικολάου, λέει, δήλωσε ότι δεν θα ξαναπάει σε debate αν δεν αλλάξουν οι όροι.

Για να κάνει τέτοιου είδους δηλώσεις (=σας στερώ από την παρουσία μου για να σας τιμωρήσω) ο Χατζηνικολάου προφανώς πιστεύει ότι είναι θεσμός από μόνος του!

Ο Χατζηνικολάου όμως δεν σταμάτησε σε αυτή την δήλωση. Κάλεσε, λέει, την ΕΣΗΕΑ να απαγορεύσει στα μέλη της να συμμετάσχουν σε debate, αν δεν αλλάξουν οι όροι. Με άλλα λόγια: Μας λέει ο γνωστός παπαγάλος ότι ο Νίκος Χατζηνικολάου ζητά από το συνδικαλιστικό του όργανο να εκβιάσει την πολιτική ηγεσία του τόπου!

Χρειάζεται σχόλιο;

«Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε»

Έχει ένα πρόβλημα ο Γιώργος Παπανδρέου. Ένα πρόβλημα που υπαινικτικά περιγράφεται και από το καινούργιο σύνθημα που εκφωνεί, το «Αλλάζουμε ή Βουλιάζουμε».

Ο Κώστας Καραμανλής εξελέγη το 1996 πρόεδρος ενός ημιδιαλυμένου και βαθιά διχασμένου κόμματος. Μέχρι τις εκλογές του 2004, που η Νέα Δημοκρατία ήρθε στην εξουσία, πέτυχε μεταξύ των άλλων:

1.   Να επαναπροσδιορίσει την ιδεολογία του

2.  Να αναδείξει νέα στελέχη, από την αγορά και την επιστήμη

3.   Να απευθυνθεί σε ένα τμήμα του λαού, που για δεκαετίες είχε στρέψει τα νώτα του προς την παράταξη για συναισθηματικούς αλλά και αισθητικούς λόγους.

Ο Κώστας Καραμανλής με άλλα λόγια άλλαξε το κόμμα του.

Ο Γιώργος Παπανδρέου τι έχει κάνει τα προηγούμενα χρόνια;

1.   Δεν έχει καταφέρει να ανανεώσει την ιδεολογία του κόμματός του. Καταλαβαίνουμε όλοι από τα μισόλογα του ίδιου και των στενών συνεργατών του ότι αποτάσσεται τον εκσυγχρονισμό. Τι αντιπροτείνει όμως; Την θολούρα της «Πράσινης Ανάπτυξης». Ούτε και η αλλαγή του ιστορικού συνθήματος του πατέρα του από ουσιαστικό («Αλλαγή») σε ρήμα («Αλλάζουμε») συνεισφέρει στον πολιτικό διάλογο.

2.   Έχει κρατήσει τον βασικό κορμό των στελεχών του κόμματός του. Λυπάμαι, αλλά δεν είναι ανανέωση του πολιτικού προσωπικού του Πασόκ η απομάκρυνση καμμένων ή προκλητικών προσώπων. Ούτε η απομόνωση του Β. Βενιζέλου και των συν αυτώ.

3.   Ποιους ψηφοφόρους διεκδικεί το Πασόκ; Ο πολιτικός του λόγος σε ποιους απευθύνεται, όταν για παράδειγμα αρνείται να συμπράξει στην αλλαγή του άρθρου 16; Όταν αποχωρεί από την Συνταγματική αναθεώρηση; Όταν ειρωνεύεται και λοιδορεί τον Πρωθυπουργό, που ανέλαβε πλήρως την ευθύνη για το Βατοπέδι, και την ίδια στιγμή σφυρίζει κλέφτικα για το Χρηματιστήριο, την Siemens, τα εξοπλιστικά, τα Ολυμπιακά έργα, το Κτηματολόγιο, και τα όσα άλλα;

Προσπαθώ καλοπροαίρετα να περιγράψω ένα πρόβλημα.

Ένα πρόβλημα που το Πασόκ και ο Γιώργος Παπανδρέου θα το βρουν μπροστά τους αμείλικτο πολύ-πολύ σύντομα…

Συσπειρώσεις και Αναποφάσιστοι

Όταν γινόταν οι διαπραγματεύσεις για τους αγωγούς φυσικού αερίου, συζητούσαμε για τον Ζαχόπουλο.

Όταν άλλαζε η θέση της Ελλάδας για τα Σκόπια και έμπαινε βέτο στο Νάτο, συνεχίζαμε να συζητάμε για τον Ζαχόπουλο.

Όταν η παγκόσμια οικονομική κρίση εξαπλώθηκε από την Αμερική στην Ευρώπη, διαβάζαμε το μπλογκ του Τατούλη.

Όταν η οικονομική κρίση άγγιξε την χώρα μας κι επιβαλόταν η λήψη μέτρων, συζητούσαμε για το κότερο του Βουλγαράκη.

Όταν το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης απειλούνταν με κατάρρευση και η Ελληνική κυβέρνηση εγγυήθηκε τις καταθέσεις μας, συζητούσαμε για την γυναίκα του Ρουσόπουλου και το Βατοπέδι.

Όταν ιδιωτικοποιήθηκε η Ολυμπιακή -εν μέσω κρίσης και ενώ μεγάλες κρατικές αεροπορικές εταιρίες κινδυνεύουν με πτώχευση-, συζητούσαμε για τον Παυλίδη.

Κι ενώ εμείς συζητάμε όλα αυτά τα τρομερά ενδιαφέροντα, στην υπόλοιπη Ευρώπη συζητάνε για το αν πρέπει να ενταχθεί η Τουρκία στην Ένωση, ποια είναι η σχέση της Ευρώπης με το Ισλάμ, πώς θα γίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση πιο πολιτική και λιγότερο τεχνοκρατική και άλλα τέτοια βαρετά.

Και τώρα όλοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, αναρωτιούνται:

Γιατί η Ν.Δ. δεν συσπειρώνει τους «δικούς» της

Γιατί το Πασόκ γιατί δεν πείθει σαν πρόταση εξουσίας.

Η απάντηση, φυσικά, είναι πολύ απλή:

Τα κομματόσκυλα έχουν συσπειρωθεί. Οι ψηφοφόροι που δεν έχουν συναισθηματική ή άλλη εξάρτηση από τα κόμματα μένουν απαθείς. Αυτοί ψάχνονται και αναρωτιούνται, γιατί δεν θέλουν να χαρίσουν την ψήφο τους.

Συμπέρασμα:

Αν λύνεις το πρόβλημα της Ολυμπιακής, που μας ταλαιπωρούσε επί 20 χρόνια, και καταφέρνεις να τροφοδοτείς την επικαιρότητα με δηλώσεις Μανώλη περί Μπακογιάννη ή με το δάχτυλο του Παυλίδη, είσαι άξιος της μοίρας σου.

Αν μετά από πέντε χρόνια, το μόνο που έχεις να πεις στους ψηφοφόρους είναι Πράσινη Ανάπτυξη, όπερ εστί μεθερμηνευόμενον φύγετ’ εσείς να έρθουμε μεις, μην απορείς που τα πλήθη δεν παραληρούν από ενθουσιασμό.

Κι εννοείται ότι οι βαρβαροκουβέντες δεν βοηθάνε κανέναν.

Κομματα κι Αποκόμματα

Εδώ και είκοσι χρόνια ζούμε μια συλλογική πολιτική ονείρωξη:

Αν τα μικρά κόμματα ενισχυθούν -αν δηλαδή γίνουν μικρομεγάλα- θα διεμβολιστεί ο δικομματισμός και θα τιμωρηθούν τα μεγάλα κόμματα.

Είναι ελκυστική η άποψη -δεν λέω. Ειδικά όταν την λες σε έναν λαό, που πάντα προσδοκά άνωθεν σωτηρία / δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο / αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους για τα παθήματά του πραγματικά ή φαντασιακά.

Αυτή η λογική όμως παραβλέπει μια-δυο σημαντικές αλήθειες:

1.    Τα κόμματα, και μάλιστα τα μεγάλα, που κυριαρχούν στην πολιτική μας ζωή επί σαράντα χρόνια, δεν είναι πολυεθνικές εταιρείες ούτε επιχειρήσεις. Είναι θεσμοί, είναι πυλώνες της Δημοκρατίας μας -δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι μετράνε τόσα χρόνια ζωής όσα κι αυτή. Το να θες να τα διεμβολίσεις ή να τα διασπάσεις κατασκευάζοντας μικρά κόμματα, είναι σαν να ιδρύεις ειρηνοδικεία για να καταργήσεις τον Άρειο Πάγο – θέλω να πω: Και η λογική και πρακτική είναι προβληματικές.

2.    Σε όλες τις δυτικές Δημοκρατίες η ανανέωση του πολιτικού συστήματος δεν γίνεται με μικροκόμματα-διάτοντες αστέρες. Γίνεται μέσω των εσωτερικών διεργασιών των μεγάλων κομμάτων. Δείτε τι έγινε στη Γαλλία, στη Βρεττανία, στην Γερμανία -σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες- αλλά και στις ΗΠΑ, παντού όπου λειτουργούν δυτικού τύπου Δημοκρατίες.

Επιπλέον, οι φίλοι που θέλγονται από τα κάλλη των μικρών κομμάτων -και τώρα εννοώ τα κόμματα που εμφανίζονται εσχάτως στην πολιτική επικαιρότητα και από το πουθενά- λησμονούν ότι:

3.    Αν όλοι είμαστε προβληματισμένοι με τον τρόπο χρηματοδότησης των μεγάλων κομμάτων και όλοι υποπτευόμαστε διάφορα, τότε τι θα έπρεπε να σκεφτόμαστε για τα μικρότερα; Αν το Πασόκ ή η Ν.Δ. έχουν ανάγκη των άδηλων χρηματοδοτήσεων, πέρα της κρατικής ενίσχυσης, πώς ζούνε, πώς διαφημίζονται, πώς βάζουν το όνομά τους στις δημοσκοπήσεις, βρε αδερφέ, τα διάφορα οικολογικά κόμματα ή το κόμμα του Μάνου; Ιδίοις αναλώμασι; Μακάρι!

4.    Τα μεγάλα κόμματα βρίσκονται στον μεγεθυντικό φακό της επικαιρότητας. Και όχι μόνο: Βρίσκονται υπό τον έλεγχο των οπαδών τους. Μην χαμογελάτε ειρωνικά. Οι οπαδοί ασκούν, όταν το θέλουν, αποτελεσματικότατο έλεγχο. Μπορούν και επιβάλουν την γνώμη τους. Θυμηθείτε τα προβλήματα του Σημίτη, το πώς απέσυρε κακήν κακώς το ασφαλιστικό νομοσχέδιο του Γιαννίτση ή την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Αρσένη. Είχαν τότε ξεσηκωθεί τα ίδια τα στελέχη του Πασόκ. Παρόμοια υφίσταται σήμερα και η Ν.Δ.

Τα μικρά κόμματα όμως λανθάνουν της προσοχής των ΜΜΕ και οπαδούς δεν έχουν.

Εδώ είναι πολύ χρήσιμο το παράδειγμα Τρεμόπουλου: Έχω πολλούς φίλους που λένε ότι θα τον ψηφίσουν. Σας πληροφορώ ότι οι περισσότεροι δεν ξέρουν τις απόψεις του περί Μακεδονίας.  Πέφτουν από τα σύννεφα όταν τις αναφέρω. Οι κόρες των ματιών του διογκώνονται και τα βλέφαρα ανοίγουν. Ναι. Και τους ρωτάω: Θέλετε έναν τέτοιον άνθρωπο στην Ευρωβουλή; Να ψηφίζει υπέρ των Σκοπίων; Εναντίον της Ελλάδας; Και είναι μόνο τα Σκόπια; Γιατί; Τι σόι μήνυμα στέλνεις έτσι και σε ποιον;

5.    Το χειρότερο όμως είναι ότι τα μικρότερα κόμματα είναι ευκολότερο να ελεγχούν από αυτούς που ονομάζουμε διαπλεκόμενους. Κόμματα χωρίς ραχοκοκαλιά, χωρίς έρεισμα, χωρίς κοινωνικό βάθος. Χρήσιμο είναι εδώ το παράδειγμα της Δράσης του Στ. Μάνου. Δεν υπονοώ τίποτα, διαβάζω όμως το πόρταλ του Σκάι και την «Καθημερινή» και βρίσκω καθημερινά σχεδόν μια δήλωσή του ή συνέντευξή του ή «παρέμβασή» του. Δηλαδή κάπως σαν τον Τσίπρα με την «Αυγή» -μόνο που στην περίπτωση του Τσίπρα και της «Αυγής» το πράγμα είναι ευεξήγητο.

6.    Δείτε τα ευρωψηφοδέλτια των κοινοβουλευτικών κομμάτων και μάλιστα των δύο μεγαλύτερων: Είναι «δεμένα» ψηφοδέλτια, συμπαγή, περιέχουν ανθρώπους με καλά βιογραφικά. Πέρα από προτιμήσεις και γούστα, μποορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα κάνουν δουλειά στις Βρυξέλλες.

Δείτε και τα ψηφοδέλτια των μικρών κομμάτων που θέλουν να κάνουν την λεγόμενη έκπληξη: Οι επικεφαλής-πρόεδροί τους πλαισιομένοι με «λαμπερά» πρόσωπα: Καφετζόπουλος και Μαρκουλάκης στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Σαν να λέμε τα καθρεφτάκια που μοιράζουν στους ηθαγενείς.

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα και μόνο αυτό μου λέει πολλά.

Σοσιαλισμός Ή Βαρβαρότητα

Το χτεσινοβραδινό δελτίο του Mega έμοιαζε με εκπαιδευτική τηλεόραση:

Πρετεντέρης και Τσίμας μας εξήγησαν τις ρίζες του περίφημου / διαβόητου (διαλέχτε τι σας ταιριάζει καλλίτερα) συνθήματος που έριξε στην προεκλογική αγορά ο ΓΑΠ. Στο σημερινό του άρθρο ο Γ. Πρετεντέρης μας το εξηγεί ακόμα διεξοδικότερα:

Το πρωτοείπε, λοιπόν, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η οποία υποστήριζε  ότι λύση στην βαρβαρότητα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου είναι ο Σοσιαλισμός.

Το ξαναείπε αργότερα ο Καστοριάδης, θέλοντας να δείξει ότι ο Σοσιαλισμός δεν έχει τίποτα το κοινό με την βαρβαρότητα των γκούλαγκ.

Και καταλήγει ο αρθρογράφος:

Μπορεί, ας πούμε, η διακυβέρνηση Καραμανλή να μη σκορπίζει ρίγη ενθουσιασμού αλλά δύσκολα συγκρίνεται με τον… Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ή το σοβιετικό γκουλάγκ. Είπαμε, αλλά όχι και έτσι!

Από την άλλη, ακόμη και αν δεχτώ ότι ο Παπανδρέου τρέφει τα χειρότερα αισθήματα για τους ψηφοφόρους της ΝΔ, θεωρώ απίθανο να τους θεωρεί βαρβάρους και να τους το λέει κατάμουτρα.

Καλά και χρήσιμα όλα αυτά, αλλά ότι ο Πρετεντέρης ξεχνάει το πάπλωμα.

Και πάπλωμα στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η δυνατότητα των παλαιών συνθημάτων (τελετών, εθίμων κτλ) να αποκτούν νέο νόημα. Το έχουμε δει και ξαναδεί να συμβαίνει αυτό στην Ιστορία.

Θα προτιμούσα λοιπόν αντί να διαγιγνώσουμε «πολιτική αγραμματοσύνη», να τοποθετηθούμε απέναντι στο νέο νόημα που επέλεξε να δώσει το Πασόκ σε αυτό το παλαιό σύνθημα.

Άλλωστε, απ’ ότι άκουσα, ο Γραμματέας του Πασόκ, εξαίρεσε πράγματι όσους ψηφίσαμε Ν.Δ. από την βαρβαρότητα. Αλλά δεν εξαίρεσε καθόλου τα στελέχη της Ν.Δ., τους υπουργούς της κυβέρνησης, τον Πρωθυπουργό, τους Ευρωπαίους ηγέτες του Λαϊκού κόμματος (π.χ. Μέρκελ, Σαρκοζί κτλ, κτλ). Και φυσικά τις πολιτικές τους.

Από την όλη συζήτηση, εμένα ένα μου φέρνει την μεγαλύτερη μελαγχολία:

Ότι δεν πρόκειται ούτε σε αυτή, αλλά ούτε και σε άλλη προεκλογική περίοδο να αφιερώσουμε τόσο χρόνο και τόση ενέργεια στη συζήτηση περί της αναγκαιότητας εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Ότι δεν πρόκειται να συζητήσουμε καθόλου για το αν η Ευρώπη πρέπει να συνεχίζει να κυβερνάται από τους χαρτογιακάδες των Βρυξελλών ή αν είναι σκόπιμο να γίνει πιο πολιτική. Και πώς.

Ότι δεν πρόκειται να συζητήσουμε το αν μπορεί και τι μπορεί να κομίσει η Ελλάδα στην Ευρώπη.

Να μιλήσουμε για 5-6 προτεραιότητες, κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές, ηθικές, που θα θέλαμε να προωθήσουν οι Ευρωβουλευτές μας.

Αλλά μην με ακούτε.

Αυτά τα λέει κάποιος που, ακόμα κι αν δεν είναι βάρβαρος ο ίδιος, συνεχίζει να υποστηρίζει την βαρβαρότητα.

Γ. Νταλάρας: Σαν τραγούδι μαγεμένο. Αναφορά στο Ρεμπέτικο

Θυμάμαι ότι ο Κ. Παπαδόπουλος σε μια συνέντευξή του πριν από λίγα χρόνια είχε πει ότι δεν χρειάζεται να γράφονται καινούργια λαϊκά τραγούδια, ότι έχουν γραφτεί τόσα πολλά και ωραία, που μας φτάνουν για να παίζουμε τα επόμενα εκατό χρόνια.

Η ύστερη φάση της καριέρας του Γ. Νταλάρα αποδεικνύει την αλήθεια της παραπάνω σκέψης:

Τα τελευταία χρόνια ο Νταλάρας κυκλοφορεί είτε κάτι αδιάφορους δίσκους με δυσπερίγραπτα ελαφρά τραγούδια (εδώ δεν είναι μόνος του, φυσικά). Είτε ζωντανούς δίσκους με επανεκτελέσεις ρεμπέτικων και λαϊκών.

Δεν είναι δύσκολο να μετρήσει κανείς την ανταπόκριση του κοινού στους μεν και τους δε: Στα δισκοπωλεία το ποπ πρόσωπο του Γ. Νταλάρα είναι πνιγμένο με τα άλλα CD του σωρού -και δικαίως. Ενώ τα Live με τα λαϊκά είναι τοποθετημένα φαρδιά-πλατιά στις προθήκες των ευπώλητων για μήνες, για να μην πω για χρόνια.

Συνεπώς κανένας δεν εκπλήσσεται που κυκλοφορεί ένα ακόμα διπλό CD με επανεκτελέσεις παλιών τραγουδιών. CD που σφραγίζει και την αλλαγή εταιρείας: Ο Νταλάρας ανήκει πλέον στην Legend, οπότε, φαντάζομαι, θα πήξουμε στα διαφημιστικά του Άλτερ. Αυτό όμως είναι άλλη κουβέντα.

Έχω πει και ξαναπεί τη γνώμη μου για τις ζωντανές ηχογραφήσεις και δεν την αλλάζω:

Εμένα μου αρέσει η μουσική. Δεν με έλκουν καθόλου οι ηχογραφημένες καρτ-ποστάλ, γι’ αυτό μου την δίνουν τα χειροκροτήματα και τα πλήθη που σιγοτραγουδούν.

Σε αυτό το CD μάλιστα το κοινό κάνει πιο αισθητή την παρουσία του απ’ ότι στα προηγούμενα. Να υποθέσω ότι το κοινό του Μεγάρου είναι πιο ζεστό και πιο μερακλαντάν από το κοινό του Ηρωδείου;

Αφήνω όμως αυτό το κομμάτι κατά μέρος (έτσι κι αλλιώς φαίνεται να είμαστε μειοψηφία όσοι νοσταλγούμε τις μέρες του στούντιο), για να περάσω στο περιεχόμενο του δίσκου:

Το καλό και με αυτό το CD του Νταλάρα είναι ότι δεν αναμασά το παλιό υλικό, αλλά προτείνει/προβάλλει και πιο άγνωστα τραγούδια. Υπάρχουν βέβαια και γνωστά, κάποια με τα οποία ο τραγουδιστής έχει συνδεθεί μαζί τους εδώ και δεκαετίες (πχ Τι σου λέει η μάνα σου για μένα) ή κάποια που αναδείχτηκαν από άλλους μεγάλους λαϊκούς τραγουδιστές (πχ Καρδιά Παραπονιάρα). Αλλά υπάρχουν και άγνωστα / απρόβλεπτα τραγούδια. Εγώ, ας πούμε, χάρηκα ιδιαίτερα που μπήκε το εμβληματικό τραγούδι του Παπάζογλου Ο Παπατζής και το επικό Γουέστ. Περιλαμβάνονται και δυο αμανέδες -ο Νταλάρας λέει τον περίφημο Χτυπώ νεκροί κι ανοίχτε μου, που είχε πρωτοπεί ο Στράτος Παγιουμτζής.

Ο Γιώργος Νταλάρας πλαισιώνεται από νέους τραγουδιστές:

Τα κορίτσια μου άρεσαν πάρα πολύ: Η Ασπασία Στρατηγού και κυρίως η Σοφία Παπάζογλου είναι εξαιρετικές και κρίμα που ο ρόλος τους είναι τόσο περιορισμένος.

Και ο Ζ. Καρούνης θα ήθελα να είχε περισσότερο χρόνο και χώρο, που μας λέει εξαιρετικά κάποια πολύ γνωστά τραγούδια όπως το Τικ τακ, το Πίνω και μεθώ, τον Απόκληρο.

Ο Νταλάρας επέλεξε να στηρίξει τον Μπάμπη Στόκα στην απόφασή του να στραφεί προς το λαϊκό τραγούδι. Ο Μπάμπης έχει σημαντικό και ευδιάκριτο ρόλο στο CD -κοινώς αβαντάρεται. Χωρίς όμως και να πείθει.

Ο Νταλάρας τώρα:

Είναι πάνω-κάτω ο γνωστός Νταλάρας, που σε άλλους αρέσει και σε άλλους όχι. Με μια μικρή, αλλά ουσιαστική, διαφορά: Για πρώτη φορά σε δίσκο ακούγεται βραχνιασμένος. Η φωνή του κουρασμένη. Με οροφή.

Και αναρωτιέται κανείς κατά πόσο φταίει ο χρόνος που πέρασε και περνάει, πόσο το ζωντανόν της ηχογραφήσεως και πόσο η νέα του εταιρεία.

Παραβλέπω τον χρόνο, σαν αντικειμενικό και υπεράνω εξηγήσεων παράγοντα και διευκρινίζω:

Δεν ξέρω πώς λειτουργεί η μουσική βιοτεχνία στη χώρα μας, αλλά η Legend μας έχει δώσει μερικές από τις πιο πρόχειρες ζωντανές ηχογραφήσεις.  Φυσικά τούτο το CD δεν έχει τους μικροφωνισμούς που ακούγονται σε άλλα, αλλά δεν διαθέτει και τον κρυστάλλινο ήχο της ηχογράφησης στο Ζυγό (Από καρδιάς).

Και βέβαια όταν η ηχογράφηση είναι ζωντανή, όσες πρόβες κι άν έχουν γίνει πριν ή όσες δυνατότητες και αν σου παρέχει η τεχνολογία, κάποια πράγματα δεν διορθώνονται. Πάρτε για παράδειγμα τον αμανέ: Ο Νταλάρας τον ξεκινάει πολύ ψηλά και όταν φτάνει στη μέση, έχει κανείς την αίσθηση ότι δεν ξέρει πού να τον πάει. Ο Παγιουμτζής ξεκίναγε τους αμανέδες από χαμηλά και σταδιακά ανέβαινε -δεν λέω ότι αυτός είναι ο μόνος σωστός τρόπος, περιγράφω απλώς έναν τρόπο που δεν φέρνει τον τραγουδιστή -και κατά συνέπεια και τον ακροατή- σε αμηχανία.

Τέλος πάντων, έχω την αίσθηση ότι άρχισα να μιζεριάζω και βαριέμαι να είμαι μίζερος:

Ο Νταλάρας είναι ένας σπουδαίος λαϊκός τραγουδιστής. Τόσο σπουδαίος που ακόμα και οι αποτυχίες του έχουν ενδιαφέρον. Και ο δίσκος ετούτος μπορεί να μην είναι ο αγαπημένος μου, αλλά κάθε άλλο παρά με χάλασε: Τον πρωτάκουσα στο ταξίδι για την Κύπρο και οι ώρες συντομέψανε.

Τελειώνοντας δεν πρέπει να ξεχάσω την ορχήστρα: Εξαιρετική.

Ομολογώ ότι προτιμώ πιο λιτές ενορχηστρώσεις, αλλά ο ήχος της ορχήστρας, λαϊκός, γνήσιος, με πολλές αναφορές, καθόλου δεν με χαλάει. Αφήστε που δίνει στα τραγούδια μια δυναμικότητα, που δεν την συναντάμε σε άλλες προσπάθειες, και τα κάνει πιο κατάλληλα για μακρά καλοκαιρινά τραπεζώματα, γλεντάκια, ταξίδια κοκ. Κι όχι μόνο αυτό: Συχνά και διάσπαρτα υπάρχουν ταξιμάκια που σου φτιάχνουν το κέφι. Παιδιά, ο Πάππος ζωγραφίζει.

37 Βαθμοί

Το άκουσα στις ειδήσεις: Στους 37 βαθμούς έφτασε η θερμοκρασία στην Λευκωσία σήμερα.

Αν αυτή είναι η επίσημη μέτρηση. Καταλαβαίνετε πόσο ήταν η θερμοκρασία στους δρόμους, ανάμεσα στην άσφαλτο και το μπετόν.

Για δουλειά -μην το συζητάτε: Ευτυχώς υπάρχουν οι νύχτες. Ευτυχώς δηλαδή που είμαι νυχτερινός τύπος. Αν και η αλήθεια είναι πως ο ημερήσιος καύσωνας σου κληροδοτεί μια κούραση σωματική και πνευματική που το βραδινό αεράκι δεν θεραπεύει. Τέλος πάντων, το ξέραμε, κάπου το περιμέναμε κι έχουμε κατανείμει την δουλειά αναλόγως. Κι ευτυχώς ο Διαμαντής μου διαθέτει το ερημητήριό του στο Σιδηρόνερο. Εκεί ελπίζω να απομονωθώ για δέκα μέρες να βγάλω την δουλειά που μένει πίσω τώρα. Αλλά μέχρι τότε, τα τέλη Ιουλίου, έχουμε καιρό μπροστά μας.

. . . . . . . . .

Σήμερα που πήγαινα στη δουλειά φορτωμένος τον λαπιτόπι και δυο βιβλία παραμάσχαλα με τον ήλιο να καίει το πρόσωπο και τα μπράτσα μου σκεφτόμουνα πόσο πρακτικές σε τέτοιες κλιματικές συνθήκες είναι οι κελεμπίες που φοράνε οι Άραβες: Με αυτούς τα φαρδιούς λευκούς μανδύες, που δεν ξέρω πώς τα λένε, και με το σαρίκι στο κεφάλι, το σαραντάρι το παλεύεις στο χαλαρό.

Αντιθέτως τα κοντομάνικα, οι βερμούδες, τα πέδιλα είναι εντελώς ακατάλληλα. Αφήνουν το σώμα ακάλυπτο, εκτεθειμένο, βορά στον σαρκοβόρο ήλιο. Και νομίζω ότι πρέπει να τα καταργήσω. Μακριά λινά ρούχα είναι τα καλλίτερα -αφού οι κελεμπίες μάλλον και προς το παρόν αποκλείονται.