Οι καημένοι οι Βουλευτές…

Πιστέψτε με:

Όταν στην κουβέντα καμιά φορά υποστηρίζω επίμονα και μαχητικά απόψεις αντίθετες στο ρεύμα, αντίπαλες του κοινού αισθήματος και της κοινής λογικής, δεν το κάνω γιατί μου αρέσει να γίνομαι δυσάρεστος. Ούτε γιατί θέλω να το παίξω αιρετικός. Ούτε για να εκνευρίσω τον φίλο με τον οποίο συζητάω.

Απλώς, όπως θα έλεγε και η Χάλκου, δεν έχω χιούμορ.

Παράδειγμα:

Τις προάλλες ήρθε η κουβέντα στους βουλευτές: Τα αυτοκίνητα που έχουν, η αποζημίωση που παίρνουν, το πώς λειτουργούν, το έργο που προσφέρουν κτλ κτλ

Δεν έχω χιούμορ.

Δεν μπορώ να πω:

«Α, έχεις δίκιο, αγαπητέ μου! Είναι ντροπή να δίνονται στους βουλευτές ακριβά αυτοκίνητα ενώ τις προάλλες πέθανε ένας 87χρονος συμπολίτης μας, γιατί στο Κέντρο Υγείας Κάτω Παναγιάς δεν υπήρχε ασθενοφόρο».

Αυτό είναι επικίνδυνος λαϊκισμός.

Διότι τα προβλήματα της υγείας (της παιδείας, της δημόσιας διοίκησης, …) δεν λύνονται αν οι βουλευτές στερηθούν τα αυτοκίνητα που τους παρέχονται. Τα προβλήματα είναι δομικά, που σημαίνει ότι οφείλονται στο πώς όλοι μας αντιλαμβανόμαστε το κράτος.

Κι ούτε μπορώ να συμφωνήσω όταν ακούω:

«Είναι ντροπή ένας βουλευτής να παίρνει περισσότερα από έναν νοσοκομειακό γιατρό που σώζει ζωές».

Γιατί ο βουλευτής με την αποζημίωσή του πρέπει να συντηρήσει το πολιτικό του γραφείο, το επιτελείο του, να καλύψει τα έξοδα παραστάσεως και να μπορέσει να ζήσει στοιχειωδώς άνετα.

Ο βουλευτής πρέπει να μπορεί να ζει με άνεση. Αν μη τι άλλο για να μην μπαίνει σε πειρασμό. Να μην έχει την δικαιολογία να / όταν…

Έπειτα η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών μας θα μπορούσαν να ζουν εξίσου άνετα ή και πιο πλούσια ακόμα, αν ασκούσαν απλώς το επάγγελμά τους και δεν έμπαιναν στην πολιτική. Γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, επιχειρηματίες οι περισσότεροι, και μάλιστα επιφανείς, πιστεύει κανείς ότι θα πεινούσαν εκτός Βουλής; Ακόμα και εκείνοι που τους λοιδορούμε ότι δεν εργάστηκαν ποτέ, έχουν ένα βιογραφικό, που θα έκανε κάθε μεγάλη επιχείρηση να τους θέλει για στελέχη της.

Φυσικά και δεν είμαι αφελής.

Φυσικά και ξέρω ότι υπάρχουν και ανάξιοι, και ηλίθιοι, και καραγκιόζηδες, και απατεώνες στην Βουλή. Αλλά είμαι βέβαιος ότι το ποσοστό τους είναι πολύ μικρότερο από το αντίστοιχο στην κοινωνία. Κι έπειτα όλοι τους εξελέγησαν, οπότε ο μέσος πολίτης, ο ψηφοφόρος, έχει την ευθύνη.

Και για να τελειώνουμε:

Σπάζομαι, ακριβώς επειδή δεν είμαι αφελής.

Σπάζομαι πολύ και αυτή η λογική με κάνει να χάνω και το όποιο χιούμορ μου, γιατί είναι επικίνδυνη.

Αυτή η λογική δεν μπαίνει καν στον κόπο να κρύψει την βασική της θέση: Οι βουλευτές μας κοστίζουν πολύ. Συνεπώς: Η Δημοκρατία μας κοστίζει πολύ.

Θα συμφωνήσω: Η Δημοκρατία είναι ακριβή, αλλά εμένα μου αρέσει και είμαι διατεθειμένος να την πληρώνω.

Και μπαίνω στην διαδικασία να σπάω τα αρχίδια των συνομιλητών μου γιατί ξέρω ότι το φίδι γεννάει και κλωσάει τα αυγά του σε μέρη που το φύλλωμα και το γρασίδι ξεκουράζει τα μάτια μας και οι αφελείς δεν το παίρνουμε χαμπάρι.

Δυστυχώς σήμερα στον τόπο μας όσο εύκολα ακούς το ποιηματάκι κατά της Χούντας, τόσο εύκολα βλέπεις να λιθοβολείται η Δημοκρατία μας και οι θεσμοί της.

Η καημένη η Δημοκρατία μας…

Advertisements

7 thoughts on “Οι καημένοι οι Βουλευτές…

  1. apos 12/05/2009 στο 11:44 μμ Reply

    Φίλε Φώτη, δεν ξέρω αν έχεις χιούμορ (υποψάζομαι ότι έχεις), ξέρω όμως ότι έχεις κοινό νου. Από αυτή την άποψη είσαι σαφώς κόντρα στο ρεύμα.
    Δύσκολα μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου στο ένα και βασικό: οι 300 βρίσκονται εκεί επειδή κάποιοι τους έστειλαν. Και αυτούς και τα παιδιά τους στη συνέχεια. Ενδεχομένως και τα εγγόνια τους.
    Το αν είναι άξιοι ή όχι, μπορεί ο καθένας μας να το κρίνει. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ένας άνθρωπος που μπορεί να είναι επιτυχημένος στη δουλειά του έχει την ανάγκη να γίνει βουλευτής για να αποδείξει κάτι παραπάνω. Ούτε βέβαια πίστεψα ποτέ ότι «ένας γιατρός στην πολιτική θα λύσει τα προβλήματα του ΕΣΥ» και άλλες τέτοιες κουταμάρες.
    Προσωπικά έχω μία ένσταση:
    Η Βουλή σπάνια παράγει ουσιαστικό έργο, γιατί κυρίως καλείται να επικυρώσει την κοινοτική νομοθεσία. Επομένως, η λειτουργία της έχει καταντήσει να είναι για το Θεαθήναι. Και αυτό μας υποτιμά όλους. Και πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να μην θυμίζει καφενείο-δημόσια υπηρεσία.
    Κυρίως πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να μην καταντά δικαστήριο και εκλογικό κέντρο για τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αλλοι πρέπει να αποφασίζουν για αυτά.
    Όσο για το αν κοστίζει πολύ, η άποψή μου είναι ότι ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΚΟΣΤΙΖΕΙ. Η όποια εναλλακτική κοστίζει ακριβότερα.

  2. mitsaras 13/05/2009 στο 12:39 πμ Reply

    Συμφωνώ μαζί σου (τουλάχιστον μέχρι και το «να / όταν…»). Αυτά είναι για να καλοπιάνουν οι Βαρεμένοι και οι Αυτιάδες το τηλεορασόπληκτο κοινό τους…

    Ακόμα και αν οι αμοιβές των βουλευτών ήταν πρόβλημα (που δεν είναι) θα ήταν το τελευταίο πρόβλημα που θα είχα μαζί τους. Ας μην απουσίαζαν τόσο συχνά από τα έδρανα της Βουλής, ας μετείχαν στις συζητήσεις με ειλικρινή διάθεση για ανταλλαγή απόψεων, ας ψήφιζαν κατά συνείδηση και όχι ακολουθώντας αυστηρά την κομματική γραμμή και ας τους πληρώναμε διπλά και τρίδιπλα.

  3. Αθανασία 13/05/2009 στο 12:28 μμ Reply

    Καλό μου γειάσου…δε προλαβαίνω να σχολιάσω το κείμενό σου…απλά ήρθα να σου πώ…ότι απόδώ και πέρα θα με βρίσκεις εδώ…www.mikriahtida.wordpress.com ok;;;καλημέρες,φιλάκια!….

  4. fvasileiou 13/05/2009 στο 1:31 μμ Reply

    @apos
    Δεν θα ήταν άσχημο να ανοίξει μια σοβαρή και ουσιαστική συζήτηση εντός κι εκτός Βουλής για να ξεπεραστούν οι δυσλειτουργίες που έχουν προκύψει στην εφαρμογή και για να γίνουν οι αναγκαίες προσαρμογές στην σύγχρονη πραγματικότητα. Αυτό είναι δημιουργικό. Και μπορούμε να κουβεντιάσουμε πάνω σε αυτό.
    Η άλλη όμως άποψη, αυτή που περιγράφω παραπάνω, με ανησυχεί βαθύτητα. Για την ευκολία της και όσα κρύβει.

    @mitsaras
    Νομίζω ότι εμείς λίγο-πολύ επιβάλουμε στους βουλευτές να ακολουθούν αυστηρά την κομματική γραμμή, από τη στιγμή ακόμα και η διαφορετική διατύπωση αποτελεί είδηση. Έπειτα, οι βουλευτές κάνουν την πιο σημαντική δουλειά στις προπαρασκευαστικές επιτροπές κι από κει δεν μπορούν να απουσιάζουν. Νομίζω ότι σημαντικότερο πρόβλημα αποτελούν οι φοιτητές που δεν πατάνε στις παραδόσεις…

  5. mitsaras 13/05/2009 στο 1:58 μμ Reply

    Εντάξει, χτυπήσαμε τοίχο. Εσύ θα λες πως οι βουλευτές δεν παρεκκλίνουν από την κομματική γραμμή επειδή «εμείς» κάνουμε τη διαφορετική διατύπωση είδηση και εγώ θα λέω πως η διαφορετική διατύπωση γίνεται είδηση γιατί οι παρεκκλίσεις από την κομματική γραμμή είναι τόσο σπάνιες. Δεν θα βγει άκρη.

    Θα πω απλώς πως, κατα τη γνώμη μου, αν κάποιος δεν έχει το σθένος να υποστηρίξει την άποψή του αδιαφορώντας για του σούσουρο που μπορεί να προκαλέσει δεν ανήκει στη Βουλή και θα το αφήσω εδώ.

    Όσο για τους φοιτητές που δεν πατάνε στις παραδόσεις, αμφιβάλλω πως είναι πρόβλημα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Καλό απόγευμα και να’σαι καλά.

  6. fvasileiou 13/05/2009 στο 2:22 μμ Reply

    @mitsaras
    Κοίτα, αν κάποιος διαφωνεί με την επίσημη γραμμή του κόμματος, σαφώς και πρέπει με σθένος δημόσια να το πει. Με αυτό, φαντάζομαι, δεν θα διαφωνεί ούτε ο πιο… υπάκουος βουλευτής. Στο γιατί δεν διαφοροποιούνται συχνά οι βουλευτές μας, εγώ προσπάθησα να δώσω μια πρόχειρη εξήγηση, η οποία δεν ικανοποιεί. Ας είναι. Πάντως σε σημαντικές περιστάσεις, όπως σε αναθεωρήσεις του Συντάγματος, οι κομματικές γραμμές έσπασαν και είχαμε οριζόντιες ομαδοποιήσεις βουλευτών.
    Προς συζήτηση είναι και η στάση του ΚΚΕ, που δεν αναγνωρίζει ατομική φωνή στους βουλευτές του. Τέτοιο κρούσμα είχαμε πρόσφατα και στο Λάος.

  7. Σοφία 15/05/2009 στο 11:40 μμ Reply

    Πέστα! Συμφωνώ απόλυτα!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: