Γ. Νταλάρας: Σαν τραγούδι μαγεμένο. Αναφορά στο Ρεμπέτικο

Θυμάμαι ότι ο Κ. Παπαδόπουλος σε μια συνέντευξή του πριν από λίγα χρόνια είχε πει ότι δεν χρειάζεται να γράφονται καινούργια λαϊκά τραγούδια, ότι έχουν γραφτεί τόσα πολλά και ωραία, που μας φτάνουν για να παίζουμε τα επόμενα εκατό χρόνια.

Η ύστερη φάση της καριέρας του Γ. Νταλάρα αποδεικνύει την αλήθεια της παραπάνω σκέψης:

Τα τελευταία χρόνια ο Νταλάρας κυκλοφορεί είτε κάτι αδιάφορους δίσκους με δυσπερίγραπτα ελαφρά τραγούδια (εδώ δεν είναι μόνος του, φυσικά). Είτε ζωντανούς δίσκους με επανεκτελέσεις ρεμπέτικων και λαϊκών.

Δεν είναι δύσκολο να μετρήσει κανείς την ανταπόκριση του κοινού στους μεν και τους δε: Στα δισκοπωλεία το ποπ πρόσωπο του Γ. Νταλάρα είναι πνιγμένο με τα άλλα CD του σωρού -και δικαίως. Ενώ τα Live με τα λαϊκά είναι τοποθετημένα φαρδιά-πλατιά στις προθήκες των ευπώλητων για μήνες, για να μην πω για χρόνια.

Συνεπώς κανένας δεν εκπλήσσεται που κυκλοφορεί ένα ακόμα διπλό CD με επανεκτελέσεις παλιών τραγουδιών. CD που σφραγίζει και την αλλαγή εταιρείας: Ο Νταλάρας ανήκει πλέον στην Legend, οπότε, φαντάζομαι, θα πήξουμε στα διαφημιστικά του Άλτερ. Αυτό όμως είναι άλλη κουβέντα.

Έχω πει και ξαναπεί τη γνώμη μου για τις ζωντανές ηχογραφήσεις και δεν την αλλάζω:

Εμένα μου αρέσει η μουσική. Δεν με έλκουν καθόλου οι ηχογραφημένες καρτ-ποστάλ, γι’ αυτό μου την δίνουν τα χειροκροτήματα και τα πλήθη που σιγοτραγουδούν.

Σε αυτό το CD μάλιστα το κοινό κάνει πιο αισθητή την παρουσία του απ’ ότι στα προηγούμενα. Να υποθέσω ότι το κοινό του Μεγάρου είναι πιο ζεστό και πιο μερακλαντάν από το κοινό του Ηρωδείου;

Αφήνω όμως αυτό το κομμάτι κατά μέρος (έτσι κι αλλιώς φαίνεται να είμαστε μειοψηφία όσοι νοσταλγούμε τις μέρες του στούντιο), για να περάσω στο περιεχόμενο του δίσκου:

Το καλό και με αυτό το CD του Νταλάρα είναι ότι δεν αναμασά το παλιό υλικό, αλλά προτείνει/προβάλλει και πιο άγνωστα τραγούδια. Υπάρχουν βέβαια και γνωστά, κάποια με τα οποία ο τραγουδιστής έχει συνδεθεί μαζί τους εδώ και δεκαετίες (πχ Τι σου λέει η μάνα σου για μένα) ή κάποια που αναδείχτηκαν από άλλους μεγάλους λαϊκούς τραγουδιστές (πχ Καρδιά Παραπονιάρα). Αλλά υπάρχουν και άγνωστα / απρόβλεπτα τραγούδια. Εγώ, ας πούμε, χάρηκα ιδιαίτερα που μπήκε το εμβληματικό τραγούδι του Παπάζογλου Ο Παπατζής και το επικό Γουέστ. Περιλαμβάνονται και δυο αμανέδες -ο Νταλάρας λέει τον περίφημο Χτυπώ νεκροί κι ανοίχτε μου, που είχε πρωτοπεί ο Στράτος Παγιουμτζής.

Ο Γιώργος Νταλάρας πλαισιώνεται από νέους τραγουδιστές:

Τα κορίτσια μου άρεσαν πάρα πολύ: Η Ασπασία Στρατηγού και κυρίως η Σοφία Παπάζογλου είναι εξαιρετικές και κρίμα που ο ρόλος τους είναι τόσο περιορισμένος.

Και ο Ζ. Καρούνης θα ήθελα να είχε περισσότερο χρόνο και χώρο, που μας λέει εξαιρετικά κάποια πολύ γνωστά τραγούδια όπως το Τικ τακ, το Πίνω και μεθώ, τον Απόκληρο.

Ο Νταλάρας επέλεξε να στηρίξει τον Μπάμπη Στόκα στην απόφασή του να στραφεί προς το λαϊκό τραγούδι. Ο Μπάμπης έχει σημαντικό και ευδιάκριτο ρόλο στο CD -κοινώς αβαντάρεται. Χωρίς όμως και να πείθει.

Ο Νταλάρας τώρα:

Είναι πάνω-κάτω ο γνωστός Νταλάρας, που σε άλλους αρέσει και σε άλλους όχι. Με μια μικρή, αλλά ουσιαστική, διαφορά: Για πρώτη φορά σε δίσκο ακούγεται βραχνιασμένος. Η φωνή του κουρασμένη. Με οροφή.

Και αναρωτιέται κανείς κατά πόσο φταίει ο χρόνος που πέρασε και περνάει, πόσο το ζωντανόν της ηχογραφήσεως και πόσο η νέα του εταιρεία.

Παραβλέπω τον χρόνο, σαν αντικειμενικό και υπεράνω εξηγήσεων παράγοντα και διευκρινίζω:

Δεν ξέρω πώς λειτουργεί η μουσική βιοτεχνία στη χώρα μας, αλλά η Legend μας έχει δώσει μερικές από τις πιο πρόχειρες ζωντανές ηχογραφήσεις.  Φυσικά τούτο το CD δεν έχει τους μικροφωνισμούς που ακούγονται σε άλλα, αλλά δεν διαθέτει και τον κρυστάλλινο ήχο της ηχογράφησης στο Ζυγό (Από καρδιάς).

Και βέβαια όταν η ηχογράφηση είναι ζωντανή, όσες πρόβες κι άν έχουν γίνει πριν ή όσες δυνατότητες και αν σου παρέχει η τεχνολογία, κάποια πράγματα δεν διορθώνονται. Πάρτε για παράδειγμα τον αμανέ: Ο Νταλάρας τον ξεκινάει πολύ ψηλά και όταν φτάνει στη μέση, έχει κανείς την αίσθηση ότι δεν ξέρει πού να τον πάει. Ο Παγιουμτζής ξεκίναγε τους αμανέδες από χαμηλά και σταδιακά ανέβαινε -δεν λέω ότι αυτός είναι ο μόνος σωστός τρόπος, περιγράφω απλώς έναν τρόπο που δεν φέρνει τον τραγουδιστή -και κατά συνέπεια και τον ακροατή- σε αμηχανία.

Τέλος πάντων, έχω την αίσθηση ότι άρχισα να μιζεριάζω και βαριέμαι να είμαι μίζερος:

Ο Νταλάρας είναι ένας σπουδαίος λαϊκός τραγουδιστής. Τόσο σπουδαίος που ακόμα και οι αποτυχίες του έχουν ενδιαφέρον. Και ο δίσκος ετούτος μπορεί να μην είναι ο αγαπημένος μου, αλλά κάθε άλλο παρά με χάλασε: Τον πρωτάκουσα στο ταξίδι για την Κύπρο και οι ώρες συντομέψανε.

Τελειώνοντας δεν πρέπει να ξεχάσω την ορχήστρα: Εξαιρετική.

Ομολογώ ότι προτιμώ πιο λιτές ενορχηστρώσεις, αλλά ο ήχος της ορχήστρας, λαϊκός, γνήσιος, με πολλές αναφορές, καθόλου δεν με χαλάει. Αφήστε που δίνει στα τραγούδια μια δυναμικότητα, που δεν την συναντάμε σε άλλες προσπάθειες, και τα κάνει πιο κατάλληλα για μακρά καλοκαιρινά τραπεζώματα, γλεντάκια, ταξίδια κοκ. Κι όχι μόνο αυτό: Συχνά και διάσπαρτα υπάρχουν ταξιμάκια που σου φτιάχνουν το κέφι. Παιδιά, ο Πάππος ζωγραφίζει.

Advertisements

7 thoughts on “Γ. Νταλάρας: Σαν τραγούδι μαγεμένο. Αναφορά στο Ρεμπέτικο

  1. Μάρκο Τ 20/05/2009 στο 10:43 μμ Reply

    Αυτή η ηλιθιότητα με τις ζωντανές ηχογραφήσεις και τα πλήθη να σιγοτραγουδούν (μόνο τα κεράκια-αναπτήρες λείπουν…) ξεκίνησε αρχές ’90 νομίζω ή και λίγο πιο πριν. Είναι απλά μία εύκολη μέθοδος να βγάζεις δίσκο. Παράλληλα, αυτό το live δίνει στον δίσκο μία αίσθηση ψευδούς «ιστορικότητας», λες και η συναυλία του Νταλάρα στον Λυκαβηττό, π.χ., είναι η συναυλία του Miles Davies στο Fillmore East το 1970 ή η εμφάνιση της Birgit Nilsson στο Bayreyth (λέμε τώρα…).

  2. fvasileiou 21/05/2009 στο 10:11 μμ Reply

    @Μάρκο Τ
    Σιγά τα δοκουμένδα…
    Με τα live συμβαίνει το εξής απλό: Αντί να πληρώνουν οι εταιρίες τα έξοδα της ηχογράφησης, τα πληρώνουμε εμείς οι αφελείς που αγοράζουμε τα εισιτήρια.
    Και, φυσικά, υπάρχουν οι διπλά αφελείς, που χαίρονται τα κάθε είδους live, γιατί νομίζουν ότι αγοράζουν αυθεντικότητα. Σε μια εποχή γενικότερης ψευτιάς βλέπεις τι επιπλέει…

  3. antonis 08/09/2009 στο 12:41 μμ Reply

    Θα διαφωνησω φιλε μου (αν μου επιτρεπεις βεβαια) με τη διαπιστωση σου οτι ο Νταλαρας ειναι ενας σπουδαιος Λαικος τραγουδιστης.
    Κατα τη δικη μου αποψη Ηταν καποτε ενας τετοιος, μονο που η συγκεκριμενη «ταμπελα» εχει κατι περιεργο… δεν αποτελει απλα ενα «τιτλο τιμης» και μια ιδιοτυπη τραγουδιστικη ικανοτητα αλλα Κυριως μια αταλαντευτη σταση ζωης την οποια εχει απωλεσει εδω και πολυ καιρο.
    Και οπως λεει και ενα λαικο ασμα (του Κορακακη νομιζω):
    Τα παντελονια φιλε μου περιεργα ειναι ρουχα
    ευκολα τα φορας, μα δυσκολα τα «τιμας»…
    Αυτα και ευχαριστω για τη «φιλοξενια».

  4. fvasileiou 08/09/2009 στο 1:25 μμ Reply

    @antonis
    Παρακαλώ, διαφώνησε όσο θες μαζί μου, ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι έχω το αλάθητο.
    Κατανοώ την σκέψη σου, αλλά δεν συμφωνώ. Κι ούτε μπορώ να κρίνω την δουλειά του άλλου από τον τρόπο ζωής ή συμπεριφοράς του. Εντάξει, έβγαλε χρήματα, άλλαξε σπίτι, ζει διαφορετικά -και τι έγινε; Και οι μπλουζίστες ή οι τζαζίστες δεν πλούτισαν από το έργο τους; Δεν έγιναν διάσημοι σε όλο τον κόσμο; Έπαψαν ποτέ να είναι ζόρικοι;
    Στο κάτω-κάτω της γραφής, αν έχει κανείς τόση επιτυχία και συνεχίζει να ζει σαν φτωχομπινές, μόνο υποκρισία δείχνει αυτό, και του χειρότερου είδους μάλιστα, και τίποτα άλλο.

  5. nomansland 09/09/2009 στο 6:45 μμ Reply

    Εγώ πάντως το Νταλάρα δεν μπορώ να τον ακούω κυρίως λόγω των καραγκιοζιλικίων της καριέρας του. Επίσης πιστεύω πως τα δημόσια πρόσωπα σαφώς είναι υπόλογα για το βίο που διάγουν….(όταν κυρίως, πάρα πολύ θέλουν να είναι δημόσια πρόσωπα και το επιδιώκουν….δε θα πω το ίδιο για το Θανάση Παπακωνσταντίνου ας πούμε που κρατά τη ζωή του και τη φάτσα του μακριά από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης που λέει κι ο Πανούσης). Και μιας και ανέφερα τον Πανούση παραπάνω, να θυμήσω και το κλασσικό: «δε συμμετέχει ο Γ. Νταλάρας» Κι ίσως αυτή η αττάκα του Πανούση δεν είναι πως μου αρέσει τόσο, επειδή είναι πιασάρικη αλλά περισσότερο γιατί εκφράζει υπογείως τους λόγους της δικής μου απέχθειας για το Νταλάρα. Αν ο Νταλάρας είχε τραγουδήσει και προβληθεί λιγότερο δε θα μου ήταν – σε μένα και σε πολύ άλλο κόσμο – τόσο μα τόσο βαρετός. Υπήρχε μια εποχή θυμάμαι όπου για χρόνια δεν προλάβαινε να βγει πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης και στο εξώφυλλο υπήρχε η φράση «συμμετέχει ο Γ. Νταλάρας», soundtrack τηλεοπτικής σειράς το ίδιο, κομπανίες, σχηματάκια κλπ το ίδιο…Είχε γίνει κάτι σα μασκότ. Έλεος. Άσε πια αυτές τις συναυλίες…τα γνωστά. Οπότε ο Νταλάρας κούρασε. Έκαψε από μόνος του το χαρτί του. Ωραίο φαί ο μουσακάς της μαμάς, αλλά άμα στον ταΐζει κάθε μέρα, κάποτε τον κάνεις εμμετό. Από την άλλη το ότι κάποιος πλούτισε λόγω της δουλειάς του καθολου δε με πειράζει, αλλά ο Miles Davis για παράδειγμα, που έχει μια δισκογραφία σχεδόν τηλεφωνικό κατάλογο, ήταν δημιουργός, είχε κάτι να πεί, πέρασε από φάσεις, άλλαξε, εξελίχθηκε, ο Νταλάρας τι; Τραγουδούσε καλά και σταδιακά τραγουδούσε χειρότερα…τραγουδούσε ωραία τραγούδια και συνέχισε τραγουδώντας χειρότερα, μέχρι που κατέληξε να τραγουδάει σκουπίδια…Μήπως λοιπόν αυτές οι ζωντανές ηχογραφήσεις και κόντρα ζωντανές ηχογραφήσεις συμβαίνουν μόνο για να καθησυχάζεται η ματαιοδοξία του και να βγάζουν λεφτά κι οι εταιρίες;

  6. fvasileiou 09/09/2009 στο 7:31 μμ Reply

    @nomansland
    Όταν ο Ντ. έκανε το αφιέρωμα στον Βαμβακάρη, ήταν γεγονός: Μετά από τόσα χρόνια ξανατραγουδούσε γνήσια ρεμπέτικα και για πρώτη φορά έγινε ένα τέτοιο αφιέρωμα στον Μάρκο.
    Τώρα έχουμε να κάνουμε με το ετήσιο αφιέρωμα του Γ.Ντ. στο ρεμπέτικο και κάπως έτσι το βλέπουμε και το κρίνουμε όλοι: Είναι πάνω-κάτω ο Νταλάρας που ξέρουμε και σε άλλους αρέσει και σε άλλους όχι.
    Εμένα, όταν τραγουδάει λαϊκά τραγούδια, ακόμα και ζωντανά, ακόμα και βραχνά, συνεχίζει κάτι να μου λέει και κάτι να κινητοποιεί μέσα μου.

    Είναι ένα ερώτημα γιατί συνεχίζει να κυκλοφορεί τις ζωντανές ηχογραφήσεις, το οποίο δεν είναι καθόλου ρητορικό: Το βέβαιο είναι ότι έχουν μηδενικό κόστος και μεγάλα έσοδα, αλλά από κει και πέρα, πιστεύει ότι συνεισφέρουν στην υστεροφημία του; Πιστεύει ότι θα ξεχαστούν και δεν θα κάνουν ζημιά;

  7. giorgos 15/09/2010 στο 1:21 μμ Reply

    Οι μουσικοι ποιοι ειναι ρε παιδια???!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: