Κομματα κι Αποκόμματα

Εδώ και είκοσι χρόνια ζούμε μια συλλογική πολιτική ονείρωξη:

Αν τα μικρά κόμματα ενισχυθούν -αν δηλαδή γίνουν μικρομεγάλα- θα διεμβολιστεί ο δικομματισμός και θα τιμωρηθούν τα μεγάλα κόμματα.

Είναι ελκυστική η άποψη -δεν λέω. Ειδικά όταν την λες σε έναν λαό, που πάντα προσδοκά άνωθεν σωτηρία / δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο / αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους για τα παθήματά του πραγματικά ή φαντασιακά.

Αυτή η λογική όμως παραβλέπει μια-δυο σημαντικές αλήθειες:

1.    Τα κόμματα, και μάλιστα τα μεγάλα, που κυριαρχούν στην πολιτική μας ζωή επί σαράντα χρόνια, δεν είναι πολυεθνικές εταιρείες ούτε επιχειρήσεις. Είναι θεσμοί, είναι πυλώνες της Δημοκρατίας μας -δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι μετράνε τόσα χρόνια ζωής όσα κι αυτή. Το να θες να τα διεμβολίσεις ή να τα διασπάσεις κατασκευάζοντας μικρά κόμματα, είναι σαν να ιδρύεις ειρηνοδικεία για να καταργήσεις τον Άρειο Πάγο – θέλω να πω: Και η λογική και πρακτική είναι προβληματικές.

2.    Σε όλες τις δυτικές Δημοκρατίες η ανανέωση του πολιτικού συστήματος δεν γίνεται με μικροκόμματα-διάτοντες αστέρες. Γίνεται μέσω των εσωτερικών διεργασιών των μεγάλων κομμάτων. Δείτε τι έγινε στη Γαλλία, στη Βρεττανία, στην Γερμανία -σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες- αλλά και στις ΗΠΑ, παντού όπου λειτουργούν δυτικού τύπου Δημοκρατίες.

Επιπλέον, οι φίλοι που θέλγονται από τα κάλλη των μικρών κομμάτων -και τώρα εννοώ τα κόμματα που εμφανίζονται εσχάτως στην πολιτική επικαιρότητα και από το πουθενά- λησμονούν ότι:

3.    Αν όλοι είμαστε προβληματισμένοι με τον τρόπο χρηματοδότησης των μεγάλων κομμάτων και όλοι υποπτευόμαστε διάφορα, τότε τι θα έπρεπε να σκεφτόμαστε για τα μικρότερα; Αν το Πασόκ ή η Ν.Δ. έχουν ανάγκη των άδηλων χρηματοδοτήσεων, πέρα της κρατικής ενίσχυσης, πώς ζούνε, πώς διαφημίζονται, πώς βάζουν το όνομά τους στις δημοσκοπήσεις, βρε αδερφέ, τα διάφορα οικολογικά κόμματα ή το κόμμα του Μάνου; Ιδίοις αναλώμασι; Μακάρι!

4.    Τα μεγάλα κόμματα βρίσκονται στον μεγεθυντικό φακό της επικαιρότητας. Και όχι μόνο: Βρίσκονται υπό τον έλεγχο των οπαδών τους. Μην χαμογελάτε ειρωνικά. Οι οπαδοί ασκούν, όταν το θέλουν, αποτελεσματικότατο έλεγχο. Μπορούν και επιβάλουν την γνώμη τους. Θυμηθείτε τα προβλήματα του Σημίτη, το πώς απέσυρε κακήν κακώς το ασφαλιστικό νομοσχέδιο του Γιαννίτση ή την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Αρσένη. Είχαν τότε ξεσηκωθεί τα ίδια τα στελέχη του Πασόκ. Παρόμοια υφίσταται σήμερα και η Ν.Δ.

Τα μικρά κόμματα όμως λανθάνουν της προσοχής των ΜΜΕ και οπαδούς δεν έχουν.

Εδώ είναι πολύ χρήσιμο το παράδειγμα Τρεμόπουλου: Έχω πολλούς φίλους που λένε ότι θα τον ψηφίσουν. Σας πληροφορώ ότι οι περισσότεροι δεν ξέρουν τις απόψεις του περί Μακεδονίας.  Πέφτουν από τα σύννεφα όταν τις αναφέρω. Οι κόρες των ματιών του διογκώνονται και τα βλέφαρα ανοίγουν. Ναι. Και τους ρωτάω: Θέλετε έναν τέτοιον άνθρωπο στην Ευρωβουλή; Να ψηφίζει υπέρ των Σκοπίων; Εναντίον της Ελλάδας; Και είναι μόνο τα Σκόπια; Γιατί; Τι σόι μήνυμα στέλνεις έτσι και σε ποιον;

5.    Το χειρότερο όμως είναι ότι τα μικρότερα κόμματα είναι ευκολότερο να ελεγχούν από αυτούς που ονομάζουμε διαπλεκόμενους. Κόμματα χωρίς ραχοκοκαλιά, χωρίς έρεισμα, χωρίς κοινωνικό βάθος. Χρήσιμο είναι εδώ το παράδειγμα της Δράσης του Στ. Μάνου. Δεν υπονοώ τίποτα, διαβάζω όμως το πόρταλ του Σκάι και την «Καθημερινή» και βρίσκω καθημερινά σχεδόν μια δήλωσή του ή συνέντευξή του ή «παρέμβασή» του. Δηλαδή κάπως σαν τον Τσίπρα με την «Αυγή» -μόνο που στην περίπτωση του Τσίπρα και της «Αυγής» το πράγμα είναι ευεξήγητο.

6.    Δείτε τα ευρωψηφοδέλτια των κοινοβουλευτικών κομμάτων και μάλιστα των δύο μεγαλύτερων: Είναι «δεμένα» ψηφοδέλτια, συμπαγή, περιέχουν ανθρώπους με καλά βιογραφικά. Πέρα από προτιμήσεις και γούστα, μποορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα κάνουν δουλειά στις Βρυξέλλες.

Δείτε και τα ψηφοδέλτια των μικρών κομμάτων που θέλουν να κάνουν την λεγόμενη έκπληξη: Οι επικεφαλής-πρόεδροί τους πλαισιομένοι με «λαμπερά» πρόσωπα: Καφετζόπουλος και Μαρκουλάκης στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Σαν να λέμε τα καθρεφτάκια που μοιράζουν στους ηθαγενείς.

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα και μόνο αυτό μου λέει πολλά.

Advertisements

44 thoughts on “Κομματα κι Αποκόμματα

  1. Belbo 24/05/2009 στο 11:52 πμ Reply

    Φώτη,

    Συμφωνώ με την προσέγγισή σου: τα μικρότερα κόμματα δεν είναι η λύση όλων των προβλημάτων όπως εσκεμένα παρουσιάζεται από τα μέσα. Επιπλέον να τονίσω ότι όλα τα δείγματα γραφής των σημερινών μικρών κομμάτων διατρέχονται από απλοϊκότητα, ευχολόγια και άκρατο λαϊκισμό (είναι πολύ εύκολο να κάνεις εξαγγελίες όταν ξέρεις ότι δε θα κυβερνήσεις) – ενδεικτικός ο άκρως λαϊκιστικός ΣΥΡ με την περίφημη εξαγγελία του για 200,000 νέους δημοσίους υπαλλήλους σαν απάντηση στην κρίση 🙂 Η στελέχωση επίσης είναι γενικώς για τα πανηγύρια.

    Τα κόμματα αυτά όμως φέρνουν μια ανανέωση στην πολιτική ζωή, φέρνουν τάσεις στην επιφάνεια (οικολογία) που χάνονται στα προγράμματα των μεγάλων και γενικότερα λειτουργούν θετικά στη λειτουργία της δημοκρατίας. Δεν θα τα έβαζα όλα σε ένα τσουβάλι όμως: κάποια είναι πολύ σοβαρότερα από τα υπόλοιπα και με μέλλον πιστεύω, φιλικά,

  2. Σοφία 24/05/2009 στο 12:18 μμ Reply

    Πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.

  3. Χρήστος Σαβρανίδης 24/05/2009 στο 6:08 μμ Reply

    Ο προβληματισμός σοβαρός και κραταιός. Ας κάνω όμως λίγο το δικηγόρο του διαβόλου. 1. Έβλεπα σε μια εκπομπή έναν υποψήφιο του ΛΑΟΣ να έχει σειρά πρακτικών του Ευρωκοινοβουλίου με θέσεις των 2 κομμάτων δυστυχώς υπέρ των σκοπίων και της τουρκίας. Ελπίζω να μην είναι αλήθεια γιατί αλλιώς θα καταρρεύσει το ζήτημα της υποστήριξης θέσεων υπέρ της χώρας μας από τα 2 κόμματα σε εθνικά κρίσιμα ζητήματα. Πάντως κανείς δεν αντέκρουσε τα στοιχεία του. Η περιέργειά μου είναι μεγάλη λοιπόν. 2. Η θεωρία ότι θα καταρρεύσει το σύστημα αν δεν είναι ενισχυμένα στο βαθμό της αυτοδυναμίας τα 2 κόμματα είναι λάθος αν κρίνω από άλλες ευρωπαϊκές χώρες που εφαρμόζουν συνεργασίες. Εξάλλου εδώ μιλάμε για για Ευρωκοινοβούλιο. Λίγοι οι Έλληνες ευρωβουλευτές και πολύ πολύ λίγοι των μικρών κομμάτων. Ακόμη κι αν βγάλει 1 ευρωβουλευτή το κόμμα των οικολόγων, αυτό θα βλάψει τα εθνικά συμφέροντα; 3. Σε ότι αφορά το 1ο θέμα που έθιξες δυστυχώς τα 2 κόμματα λειτουργούν ως επιχειρήσεις. Προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ και νομιμότητας, διαφθορά χωρίς καμία τιμωρία με παραγραφές κ.λ.π. που συμφωνούνται θαρρώ από κοινού, χρηματοδότηση από εταιρείες με συμφέροντα στο δημόσιο. Μήπως αν συνεργαστούν με μικρότερα κόμματα θα υπάρχει καλύτερος έλεγχος και μείωση των αρπαχτών;
    4. Στο 2ο θέμα που θέτεις, θα πω απλά ότι εκεί λειτουργούν οι νόμοι και μπαίνουν στη φυλακή αυτοί που παραβαίνουν τον νόμο. Κι όσοι δεν είναι ικανοί φεύγουν κι έρχονται άλλοι. Εδώ όπως είχε πει κάποιος πολίτης σε γκάλοπ της τηλεόρασης, λες και είναι βιδωμένοι στα βάθρα της εξουσίας. Μερικοί μάλιστα φεύγουν μόνο για λόγους υγείας, αλλά φροντίζουν να υπάρχει συνέχεια από τα βλαστάρια τους (βλ. οικογενειοκρατία).
    5. Για το 3ο θέμα, απλώς να κάνουν σοβαρό έλεγχο πόθεν έσχες και θα βρουν τέρατα και στους εκλεγμένους (βλ. Παυλίδης). Οι Μάνος και Μπουτάρης νομίζω ότι έχουν μπόλικο χρήμα. Δε νομίζω να υπάρχει υποψία ότι τα παίρνουν από κάποια ύποπτη πηγή. Τα άλλα μικρά κόμματα του κοινοβουλίου παίρνουν αναλογικά αρκετά λεφτά από το κράτος, δωρεάν χρόνο προβολής στην τηλεόραση, κ.λ.π. Τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα τύπου οικολόγων φαντάζομαι ότι έχουν αρκετά μέλη και προβολή κυρίως από το διαδίκτυο. Κυρίως τους παπαγάλους βλέπουμε στην τηλεόραση και όχι τους οικολόγους.
    6. Για το 6ο θέμα σου: Δεν είναι σοβαρά τα ονόματα των υποψηφίων και τα βιογραφικά τους από τα μικρά κόμματα (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Οικολόγοι, ΛΑΟΣ, κ.λ.π.); Σε κάποιες περιπτώσεις θα έλεγα ότι είναι καλύτερα τα βιογραφικά (Πανεπιστημιακοί, έμπειροι πολιτικοί, κ.λ.π.).
    7. Σε κάποιες περιπτώσεις τα μικρά κόμματα έχουν προβάλει το ευρωπαϊκό τους πρόγραμμα (Οικολόγοι, ΛΑΟΣ, ΣΥΡΙΖΑ) αρκετά κατανοητά και συγκεκριμένα. Κάνε μια επίσκεψη στον ιστότοπο των οικολόγων και θα δεις αν υπάρχουν θέσεις ή όχι για το ευρωκοινοβούλιο. αυτό που θα περίμενε κανείς είναι να ακούσει κυρίως από τα 2 μεγάλα κόμματα τις σοβαρές ευρωπαϊκές τους προτάσεις σχετικά με το ποια Ευρώπη θέλουμε, για το Ευρωσύνταγμα, για τις ευρωπαϊκές πολιτικές τους, για τις θέσεις που θα δεσμευτούν ότι θα πάρουν για την προάσπιση των συμφερόντων της Ελλάδας σ’ αυτή. Αντιθέτως θα έλεγε κανείς ότι μας υποχρεώνουν να παρακολουθούμε μια συνεχή προσωπική αντιμαχία Κ-Γ. Αυτό είναι το θέμα; Δεν τους βάζουμε τους 2 σε μια αρένα να ευχαριστηθούν το πάθος τους και να δούμε οι υπόλοιποι τι θα κάνουμε με την Ευρώπη;
    8. Ένας πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει δύναμη περίπου 1:1.300.000.000. Μάλλον δε θα συμβεί και τίποτα ιδιαίτερο για την Ευρώπη αν κάποιοι προτιμήσουν να κάνουν ένα ταξίδι αναψυχής ή ένα λαϊκό μπάνιο σε κάποια πλαζ, από το να ψηφίσουν. Ασφαλώς καταλαβαίνω ότι έτσι δεν ωφελούνται φοβερά οι δημοσκόποι, οι σύμβουλοι και οι ειδικοί. Δεν πειράζει. Ας προβληματιστούν και λίγο γιατί οι πολίτες είναι δυσαρεστημένοι με όσα βάρη τους φορτώνουν.

  4. fvasileiou 24/05/2009 στο 7:14 μμ Reply

    @Belbo
    Σαφώς και δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι. Αλλά, φυσικά, γενικεύω για να μπορέσω να βγάλω ένα συμπέρασμα.

    Κατά τ’ άλλα, αμφιβάλλω πολύ, πάρα πολύ, για το μέλλον των εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων. Για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω και για άλλους που δεν είναι της ώρας. Αλλά έχεις δίκιο σε αυτό: Αποτυπώνουν τους συλλογικούς προβληματισμούς και τις φοβίες μας πολυ καθαρά.

    @Σοφία
    Δεκαπέντε μέρες πριν από τις εκλογές, θα πούμε διάφορα διότι, ως γνωστόν, μου αρέσει η πολιτικολογία…

    @Χρήστος Σαβρανίδης
    Και που νόμιζα πως εγώ ήμουν ο δικηγόρος του διαβόλου! 😉

    Σύντομα κι επιλεκτικά:
    1. Διαχωρίζω τα μεγάλα από τα μικρά κόμματα και τα κοινοβουλευτικά από τα εξωκοινοβουλευτικά. Και είπα πως ΟΛΑ τα ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ κόμματα έχουν συμπαγή ψηφοδέλτια.
    2. Εντάξει, είπε κάποιος του ΛΑΟΣ κάτι. Τι εννοεί ότι ψηφίζει υπέρ των Σκοπίων; Ότι επιτρέπουν, ας πούμε, μια οικονομική βοήθεια στο κράτος; Εννοείται ότι το κάνουν και επιβάλλεται για εκατοντάδες λόγους που δεν είναι της παρούσης.
    3. Δεν είπα ούτε υπενόησα ότι οι Οικολόγοι θα βλάψουν το εθνικό συμφέρον. Σε αυτό είμαι σαφής.
    4. Δεν ξέρω τι έχεις υπόψην σου και να μας το πεις, αλλά όχι τα δυο μεγάλα κόμματα δεν είναι επιχειρήσεις. Η διαπλοκή με τον πολίτη (ρουσφέτια κτλ) είναι πταίσματα που αντιμετωπίζονται με θεσμική θωράκιση και την καλλιέργεια της δημοκρατικής συνείδησης του πολιτη. Διότι, Χρήστο, αν ο πολίτης είναι ένας κλαψομούνης που τρέχει καθημερινά από βουλευτή σε βουλευτή για να τρυπώσει κάπου, τότε…
    5. Δεν συζητώ για πράγματα που δεν ξέρω. Αναρωτιέμαι όμως πώς εσύ είσαι τόσο σίγουρος πως ο Παυλίδης και οι λοιποί τα τσέπωσαν. Από τα στοχεία της προανάκρισης που δημοσιοποιήθηκαν, δεν προκύπτει κάτι τέτοιο.
    6. Αν έχουν οι οικολόγοι δίκτυο φίλων που τους βοηθούν οικονομικά, τότε τι να πούν το Πασόκ ή η Ν.Δ. ή και το ΚΚΕ. Τα λεφτά είναι πολλά, Χρήστο…
    Ο Μπουτάρης ήδη την επομένη της ίδρυσης της «Δράσης» διαχώρισε την θέση του.

  5. Cacofonix 24/05/2009 στο 8:22 μμ Reply

    Τα μικρά κόμματα προσφέρουν την ψευδαίσθηση της αναίτιας επανάστασης ενάντια στο «σύστημα»…

    Τίποτε παραπάνω…

    Κι όσο σκέφτομαι ότι ο Τρεμόπουλος έκανε αγώνα κατά του μετρό στη Θεσ/νίκη, κι ότι εμείς οι οπισθοδρομικού μπουγατσαδοπολίτες γελούσαμε με τα καμώματά του…

  6. Ηλίας 24/05/2009 στο 9:25 μμ Reply

    Τελικά σήμερα είναι πολύ «τρέντι» να υποστηρίζεις ένα μικρό κόμμα ή να μην ψηφίζεις καθόλου.

    Όταν όμως ζορίζουν τα πράγματα όλοι τρέχουν στα μεγάλα κόμματα για βίσμα.

    Ξέρετε πολλούς να μην έβαλαν βίσμα όταν υπηρέτησαν στο στρατό?
    Ξέρετε πολλούς δημόσιους υπαλλήλους να μην έχουν βάλει βίσμα για ένα διορισμό ή μια καλή τοποθέτηση?

    Μετά μας φταίνε τα μεγάλα κόμματα και τα βρίζουμε και λέμε τσάμπα κουβέντες….

  7. fvasileiou 24/05/2009 στο 9:39 μμ Reply

    @Cacofonix
    Θέτεις ένα ζήτημα με το οποίο θα ήθελα να ασχοληθώ κάποια στιγμή: Την αντιδραστικότητα, στα όρια της απανθρωπιάς μερικές φορές, κάποιων «προοδευτικών» φορέων.

    @Ηλίας
    Έχεις δίκιο στο εξής: Κι εγώ θα ήθελα να ήξερα αν όσοι δηλώνουν απογοητευμένοι από το πολιτικό σύστημα, τον δικομματισμό, την διαφθορά, κτλ, έχουν βάλει μέσον, αν έχουν μεσολαβήσει ή αν έχουν δώσει ή πάρει φακελάκι.
    Έχεις άδικο όμως αν υποστηρίζεις τα μεγάλα κόμματα επειδή κάνουν «εξυπηρετήσεις». Αυτό θέλουμε να αλλάξει.

  8. Σοφία 25/05/2009 στο 1:27 πμ Reply

    Έτσι ακριβώς – είναι της μόδας να υποστηρίζεις μικρό κόμμα αλλά όταν σφίξουν τα πράγματα, όλοι στα μεγάλα τρέχουν. Γιατί αν όλοι αυτοί που τάχα μου τάχα μου δεν ψηφίζουν ή ρίχνουν λευκό ή ψηφίζουν εναλλακτικά, δεν ήταν άνθρωποι της λούφας, του μέσου και της διαμεσολάβησης, θα ζούσαμε σε μια τελείως διαφορετική χώρα.

    Και για να μην βρεθεί κανένας να μου την πει, δηλώνω ευθαρσώς ότι δεν έχω ζητήσει ποτέ χάρη για τίποτα και από κανένα κόμμα, ούτε και κανείς από την οικογένειά μου.

    Έχουμε δώσει όμως φακελάκια.

  9. mitsaras 25/05/2009 στο 3:15 πμ Reply

    Τελικά, από ό,τι φαίνεται, οι ηθικά ξοφλημένοι «άνθρωποι της λούφας, του μέσου και της διαμεσολάβησης» είναι αυτοί που έχουν το μικρότερο (ή απλώς ανύπαρκτο) μερίδιο νομοθετικής εξουσίας. Ευτυχώς! Από την άλλη, το ότι «θα ζούσαμε σε μια τελείως διαφορετική χώρα» αν το 20% που δεν ψήφισε ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές δεν ήταν τέτοια υποκείμενα, πάει να πει πως το υπόλοιπο 80% είναι άνθρωποι της σκληρής δουλειάς και της αξιοκρατίας, απλώς αδυνατούν, οι καψεροί, να επηρεάσουν τα πράγματα. Το 20% είναι που χαλάει τη σούπα!

    Τέλος πάντων, για να σοβαρευτώ και να καταθέσω κι εγώ την άποψή μου: Εγώ, που δεν έχω «βάλει μέσο», δεν έχω μεσολαβήσει, δεν έχω δώσει ή πάρει φακελάκι, δεν έχω βάλει βίσμα για το στρατό, δεν έχω «τρέξει στα μεγάλα κόμματα» (ούτε σε κανένα μικρό) και πληρώνω εδώ και χρόνια το κόστος αυτών των επιλογών μου, διατηρώ το δικαίωμα να πιστεύω πως οι «πυλώνες της Δημοκρατίας μας» δεν είναι παρά δυο μαφιόζικοι οργανισμοί ρουσφετιού, μίζας και καταλήστευσης της δημόσιας περιουσίας, μπλεγμένοι σε μια συμβιωτική σχέση αγάπης-μίσους μεταξύ τους και με την πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας. Η οποία πλειοψηφία καραγουστάρει. Και δεν πρόκειται ποτέ να συμπαραταχθώ με αυτό που θεωρώ αλητεία, ούτε να αρχίσω καλή τη πίστη να βαφτίζω τα κακουργήματα «πταίσματα», γιατί δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι πρόκειται να βελτιώσω τα πράγματα εκ των έσω. Αυτοί οι δύο «θεσμοί» στηρίζουν την επιβίωσή τους πάνω σε αυτό που εγώ έμαθα να θεωρώ ως το κύριο πρόβλημα της χώρας μου. Όσο μπορούν να επιβιώνουν με τον ίδιο τρόπο δεν πρόκειται να τον αλλάξουν. Για αυτό, οτιδήποτε άλλο – που λέει ο λόγος – εκτός από αυτούς.

  10. vasilis 25/05/2009 στο 6:32 πμ Reply

    Δυστυχώς κι εδώ θα συμφωνήσω.. Τα πιο πολλά μικρά κόμματα πέραν των άλλων είναι παρακλάδια των μεγάλων, τα μαξιλαράκια που θα πέσει ο ψηφοφόρος για να μην πάει αλλού. Ο ίδιος πιστεύει ότι κάνει επανάσταση ψηφίζοντας μικρό κόμμα, όμως το ίδιο είναι έτοιμο να συγκυβερνήσει με τον μεγάλο «αποτυχημένο» για να βρει αμέσως δουλειά.. Δεν είναι τυχαίο ότι τα μικρά κόμματα κυρίθως απαρτίζονται από τέως στελέχη των μεγαλύτερων. Μόνο ίσως το ΚΚΕ διαφέρει αλλά και αυτό πρέπει να καταθέσει κάποιο σοβαρό κυβερνητικό πρόγραμμα και όχι απλά τη στείρα άρνηση και …»ανυπακοή». Καλημέρα Φώτη.

  11. Μάρκο Τ 25/05/2009 στο 10:33 πμ Reply

    Φώτη, εν μέρει έχεις δίκιο στην ανάλυσή σου, όχι όμως απόλυτο δίκιο. Με ποιά έννοια; Με την έννοια του ότι τα μεγάλα κόμματα για να ανανεωθούν θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι ψηφοφόροι τους δεν είναι πρόβατα. Ας πούμε, η μητέρα μου είναι η κλασική δεξιά που βρέξει-χιονίσει θα ψηφίσει ΝΔ. Τετοιους οπαδούς χρειάζεται η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, όχι κατ’ ανάγκη ανεγκέφαλους (η μητέρα μου μόνο ανεγκέφαλη δεν είναι), αλλά ανθρώπους που δεν θα ψηφίσουν το μικρό κόμμα ή λευκό από τον φόβο ότι θα βγει το «άλλο» μεγάλο κόμμα.

    Όσο για μένα, επειδή τέτοιοι φόβοι δεν με αγγίζουν, μάλλον κλίνω προς τους «Δημοκρατικούς», στους οποίους, αν μη τι άλλο, δεν μπορεί να προσάψει κανείς ούτε τις – καμουφλαρισμένα – εξτρεμιστικές θέσεις Τρεμόπουλου, ούτε το αβανταδόρισμα από συγκροτήματα, όπως η Δράση του Μάνου και του Νίκου Δήμου (εννοείται ότι μόνο και μόνο επειδή συμμετέχει αυτή η αντιπαθητική ποντικομαμή στο «σχήμα», δεν θα ψήφιζα τέτοιο κόμμα!).

    Αρα, δηλώνω ιδεολογικά κεντροδεξιός ή αλλιώς συντηρητικός φιλελεύθερος, αλλά όχι νεοδημοκράτης! Αλλωστε, ΝΔ έχω να ψηφίσω από το 2004, δεν μου πήγαινε να βλέπω την καμμένη Πάρνηθα και να ψηφίσω τον άνθρωπο που αποφάσισε να μην στείλει τα αεροπλάνα μήπως γίνει μπλακ-άουτ και έχουν να λένε τα κανάλια! Και δεν είχε καν ρωτήσει τη ΔΕΗ να μάθει ότι το ρεύμα από τους πυλώνες είχε κοπεί. Το όλο θέμα, αν θυμάστε, είχε αποφασιστεί σε σύσκεψη στο Μαξίμου.

  12. fvasileiou 25/05/2009 στο 12:13 μμ Reply

    @Σοφία
    Η παραβατικότητα ή η παραβίαση των κανόνων από τους πολίτες, δεν δικαιολογεί σε καμιά περίπτωση τα κόμματα ή τους πολιτικούς. Το ερώτημα όμως που προκύπτει μοιάζει με εκείνο για την κότα και το αβγό: Τα κόμματα εθίζουν τους πολίτες ή οι πολίτες με τις απαιτήσεις τους αναγκάζουν τα κόμματα;
    Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις μας όλοι μας. Κι επίσης, εγώ τουλάχιστον, αν δεν είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου, αν δεν αναλάβω τις ευθύνες μου, δεν πρόκειται να ζητήσω τα ρέστα από τον άλλο.

    @Μητσάρας
    Πολύ οργισμένος ακούγεσαι.
    Κι εγώ δεν έχω πρόβλημα. Μόνο δυο παρατηρήσεις: 1. Με οργισμένους ανθρώπους δεν μπορείς να κουβεντιάσεις -έτσι κι αλλιώς ούτε και εκείνοι θέλουν τον διάλογο κι αυτό φαίνεται και από τον αποφθεγματικό τρόπο που εκφράζονται. 2. Οργισμένοι συνήθως είναι όσοι θεωρούν ευατούς δικαίους που αδικούνται από τους άλλους. Επ’ αυτού κανένα σχόλιο.

    @vasilis
    Χρήσιμη και διαφωτιστική η παρατήρησή σου: Τα μικρά κόμματα στελεχώνονται από πρώην μέλη των μεγάλων. Ή τα στελέχη τους κατά κανόνα καταλήγουν σε αυτά, θα συμπλήρωνα.

    @Μάρκο Τ
    Θέτεις το θέμα της παράταξης. Κι έχεις δίκιο στην θεωρία, αλλά στην πράξη τα δυο μεγάλα κομματα αντιπροσωπεύουν ουσιαστικά τις δυο μεγάλες παρατάξεις. Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν είναι σαν το Γερμανικό, όπου κάθε παράταξη απαρτίζεται από πολλά κόμματα και οι μετεκλογικές συνεργασίες είναι δεδομένες.
    Θα σου πω τι θα ήθελα εγώ: Να μην υπάρχει η λογική του «αντάρτη» ή του «διαφωνούντα» και να ήταν θεσμοθετημένες -δηλαδή και συντεταγμένες- οι μη επικρατούσες απόψεις. Αλλά και αυτό σκοντάφτει εν πολλοίς στην πράξη: Η εμπειρία από τους διαφωνούντες των δυο μεγάλων κομμάτων διαχρονικά δείχνει ότι σπανιότατα κινούνται με βάση την ιδεολογία. Συνήθως είναι προσωπικά δυσαρεστημένοι, πληγωμένοι εγωισμοί, άνθρωποι που θεωρούν ότι αδικούνται, εμπαθείς, θυμωμένοι κτλ. Και με τέτοιους τι κουβέντα μπορεί κανείς να κάνει;

  13. giota 25/05/2009 στο 10:00 μμ Reply

    Η ουσία είναι μία Φώτη μου…
    Είτε έτσι, είτε γιουβέτσι, ο δικομματισμός στην Ελλάδα δεν θα πεθάνει ποτέ.
    Θέλει μεγάλη δουλειά και αποφασιστικότητα που ακόμα ο κόσμος δεν έχει.

  14. mitsaras 26/05/2009 στο 3:24 πμ Reply

    Αφού σου ακούγομαι οργισμένος και δεν μπορείς να κουβεντιάσεις με οργισμένους ανθρώπους, εντάξει. «Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.», που λέει κι ο ποιητής. Οπότε πάω στη δεύτερη παρατήρησή σου.

    «2. Οργισμένοι συνήθως είναι όσοι θεωρούν ευατούς δικαίους που αδικούνται από τους άλλους. Επ’ αυτού κανένα σχόλιο.»

    Αυτό το «Επ’ αυτού κανένα σχόλιο» είναι λίγο σαν αυτό που λες για το Μάνο. Ότι δηλαδή το κόμμα του είναι παράδειγμα αυτών που είναι «ευκολότερο να ελεγχούν από αυτούς που ονομάζουμε διαπλεκόμενους», ότι βρίσκεις καθημερινά μια δήλωσή του στην Καθημερινή ή στο portal του ΣΚΑΙ, αλλά και ότι δεν υποννοείς τίποτα. Τέλος πάντων, πλάκα έχουν αυτα.

    Ωστόσο, αυτό που παρατήρησες μου φαίνεται ειλικρινά περίεργο. Αν σου το επιτρέπει λοιπόν ο οργισμένος μου τόνος, απάντησε μου σε παρακαλώ στα εξής:
    1. Πιστεύεις πως υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι που αδικούνται; Αν ναι, είναι πιθανό να το αντιλαμβάνονται; Αν ναι, ποιες άλλες προϋποθέσεις πρέπει να πληρούν ώστε να εξοργίζονται δικαιολογημένα;
    2. Έστω πως ένα υποθετικός άνθρωπος φαίνεται να εξοργίζεται με τις αδικίες που παρατηρέι γύρω του ακόμα και όταν δεν τον αφορούν άμεσα. Σου κινεί υποψίες;

  15. apos 26/05/2009 στο 8:23 πμ Reply

    Πολύ ενδιαφέρουσα η τοποθέτηση, Φίλε Φώτη. Να πω μερικές σκέψεις:
    1. Συμφωνώ με κάποιον που ήδη είπε ότι τα μεγάλα κόμματα στο εξωτερικό γίνονται φορείς αλλαγής, αλλά και αυτοκάθαρσης. Θέλω να πω ότι εκεί δεν υπάρχουν Παυλίδηδες και Βουλγαράκηδες. Ή όπως αλλιώς θέλεις πες τους. Και το πρόσφατο παράδειγμα των ΗΠΑ (που εδώ μόνο να λοιδωρούμε ξέρουμε) απέδειξε ότι οι «χαζοαμερικάνοι», όταν έπρεπε να κάνουν την Αλλαγή, κινητοποιήθηκαν, σηκώθηκαν από τον καναπέ και πήγαν και ψήφισαν.
    Από την άλλη βέβαια κάτι θα έπρεπε να μας λέει το γεγονός ότι σε χώρες όπως η Βρετανία και η Γαλλία το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές μετά βίας ξεπερνά το 40%.

    2. Δεν έχεις άδικο όταν λες ότι στα μεγάλα κόμματα υπάρχουν σοβαρές υποψηφιότητες. Το θέμα και η βασική μου ένσταση (την διάβασες και σε δικό μου post) είναι ότι πολλοί από τους ‘σοβαρούς’ αντιμετωπίζουν την Ευρωβουλή σαν πέρασμα και με την πρώτη ευκαιρία γυρίζουν πίσω. Προσωπικά θα ήθελα μια ενιαία λίστα να ψηφίζω όποιον θέλω από όποιο κόμμα και να προέρχεται. Κάπως έτσι λειτουργεί (εν μέρει) το γερμανικό εκλογικό σύστημα, για το οποίο κάποια εποχή γινόταν λόγος και στην Ελλάδα. Αλλά βέβαια εδώ στη χώρα που έχτιζε Παρθενώνες και Λευκούς Πύργους, ποιος τολμά να εφαρμόσει τέτοια πράγματα;

    3. Διαφωνώ παγίως με την άποψη-καραμέλα ότι στην Ελλάδα υπάρχει δικομματισμός. Δικομματισμός υπάρχει στις ΗΠΑ, ενδεχομένως και στην Ιταλία, έστω και αν πρόκειται για δύο μεγάλους συνασπισμούς. Στην Ελλάδα ο κόσμος επιλέγει μεταξύ 30 κομμάτων, απλά ψηφίζει 5 και πολύ περισσότερο δύο. Αυτό το τελευταίο, γιατί δεν προβληματίζει ποτέ αυτούς που μιλάνε για δικομματισμό; Νομίζω ότι ξέρουμε όλοι την απάντηση.

    4. Το αν ο εκπρόσωπος των Οικολόγων είναι επικίνδυνος, είναι σχετικό. Στην Ευρωβουλή μπορώ να σου πω 40 πιο επικίνδυνους και καμιά 100ή πιο γραφικούς.
    Το αν είναι trendy, είναι μια άλλη κουβέντα. Αλλωστε, το trendy μια σεζόν κρατάει.

  16. fvasileiou 26/05/2009 στο 11:06 πμ Reply

    @giota
    Μα και γιατί να πεθάνει;

    @mitsaras
    Το γεγονός ότι σπας πλάκα, είναι θετικό. Στο κάτω-κάτω της γραφής, είτε γράφουμε, είτε σχολιάζουμε, είτε απλώς διαβάζουμε, όλοι για το κέφι μας το κάνουμε.

    @apos
    Συμφωνώ με όλα όσα θέτεις, απλώς εγώ θα τα διατύπωνα αλλιώς 🙂
    Μόνο για το πρώτο θέλω να κάνω μια παρατήρηση: Κάθαρση στην Ελλάδα δεν πρόκειται να γίνει όσο συνδέεται με την σταθερότητα του πολιτικού συστήματος. Ο Παυλίδης είναι ένα καλό παράδειγμα: Ακόμα κι αν δεχτούμε την -αναπόδεικτη- χειρότερη εκδοχή, ότι δηλαδή εκβίασε για 100 χιλιάρικα, είναι μια μεμονωμένη περίπτωση, που δεν έχει σχέση ούτε με την λειτουργία της κυβέρνησης, ούτε του συστήματος γενικότερα. Όταν όμως από την παραπομπή του σε ανάκριση (ούτε καν σε δικαστήριο) εξαρτάται η κυβερνητική πλειοψηφία και η σταθερότητα και μάλιστα σε καιρούς κρίσης, τότε τίποτα δεν πρόκειται να διερευνηθεί δικαστικά.
    Η αυτοκάθαρση όμως των κομμάτων και δη των δύο μεγαλύτερων, κατά κανόνα λειτουργεί. Αλλά λειτουργεί ετεροχρονισμένα, το κοινό αίσθημα δεν ικανοποιείται και η δυσαρέσκεια και απογοήτευση συσσωρεύεται.

  17. SOFIA 27/05/2009 στο 12:34 πμ Reply

    Το θέμα μας δεν είναι μόνο αν τα μικρά κόμματα ενισχυθούν και τιμωρήσουν τα μεγάλα, αλλά αν γίνουν και αυτά μεγάλα και λειτουργήσουν διαφορετικά από αυτά που τώρα είναι μεγάλα! Γιατί εμένα κάτι μου λέει ότι όποιος έρθει «μπροστά», θα γίνει ίδιος με αυτόν που αφήνει πίσω του! Αυτά έχω δει όλα αυτά τα χρόνια και αυτά ξέρω…
    Καλό βράδυ Φώτη μου!

  18. giota 27/05/2009 στο 2:40 μμ Reply

    Σωστά… γιατί να πεθάνει; Λες και θα βάλει ποτέ μυαλό ο Έλληνας!
    Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ρίξουμε καμιά ρουκέτα στη Βουλή, να την κάνουμε φύλλο και φτερό!

  19. fvasileiou 27/05/2009 στο 6:09 μμ Reply

    @SOFIA
    Σοφία-Σοφία, λείπεις από το μπλογκοχώρι. Ελπίζω μόνο να περνάς καλά όλο αυτό το διάστημα και σύντομα να μας κατακλύσεις με αναρτήσεις.
    Κατά τ’ άλλα, δεν πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι αντιδρούν το ίδιο σε παρόμοιες καταστάσεις. Ο καθένας μας έχει την δική του προσωπικότητα.

    @giota
    Όχι, όχι, Γιώτα μου, δεν θέλω τέτοιες κουβέντες. Και αν καταστραφεί η Βουλή, τι θα γίνει; Θα παραδοθούμε ολοκληρωτικά και θεληματικά στους κουλουλοφόρους;

  20. mitso 28/05/2009 στο 2:31 μμ Reply

    2-3 μέρες τώρα παρακολουθώ τη συζήτηση. Και βλέπω και το ‘απαξιωτικό προσπέρασμα’ της αντίθετης γνώμης αλλά σήμερα δεν άντεξα…

    «Θα παραδοθούμε ολοκληρωτικά και θεληματικά στους κουλουλοφόρους;»
    Χωρίς να πιστεύω ότι η ρουκέτα στη βουλή είναι λύση και με τον κίνδυνο να μου φορεθεί ο τίτλος του συμμορίτη λόγω του λινκ, να θυμίσω πως ο αγαπημένος μας 2κομματισμός έχει θρέψει 2 είδη κουκουλοφόρων (ή 3 αν τα τεστ DNA αποδείξουν πως τα ΜΑΤ και οι Χρυσαυγίτες δεν είναι απλώς υποείδη). Ιδού λοιπόν: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=102724

    Και για να κάνω και το σχόλιο που ήθελα από την αρχή,

    ΠΑΣΟΚ και ΝΔ «Είναι θεσμοί, είναι πυλώνες της Δημοκρατίας μας -δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι μετράνε τόσα χρόνια ζωής όσα κι αυτή.»
    Απλά μου φαίνεται απίστευτα σουρεάλ η δήλωση αυτή. Είναι κάτι που ούτε καν τα διάφορα Πρετεντεροειδή δεν θα είχαν το θράσος να δηλώσουν. Έτσι μου φαίνεται εμένα τουλάχιστον…

    υγείαν

  21. mitso 28/05/2009 στο 2:46 μμ Reply

    Καταλαβαίνω πως το μπλόγκ είναι παρεΐστικο. Αν αυτά τα 2 σχόλια ήταν εσωτερικά αστεία, ζητώ συγγνώμη για την παρεξήγηση.

  22. fvasileiou 28/05/2009 στο 6:32 μμ Reply

    @mitso
    Με το γνωστό μου θράσος σε διαβεβαιώ ότι αυτή την δήλωση την πιστεύω απολύτως. Γι’ αυτό δίνω και θα δίνω όποια μάχη χρειαστεί για να μην επικρατήσει η άποψή σου.

  23. Cacofonix 28/05/2009 στο 9:11 μμ Reply

    η ρουκέτα στη βουλή είναι λύση

    Αυτά δεν έκαναν στην πάλαι ποτέ σοβιετία; Ρουκέτες στη βουλή δεν έστελνε ο Λένιν και σφαίρες συστημένες στα κεφάλια της «αντίδρασης»; (χο χο τι ωραία λέξη για να ξεφορτώνεσαι όποιον δεν γουστάρεις!!!) Κι ο Τρότσκυ πρώτος δεν ήταν εκείνος που ζητούσε ποσοστα στο θανατικό; Κάποιες δεκάδες εκατομμύρια νεκρών δεν μπόρεσαν να «θάψουν» ακόμη αυτή την ιδέα!!! Που είναι καλή βέβαια, αρκεί η ρουκέτα να αφορά τους άλλους τους «αντιδραστικούς» που είμεθα δημοκράτες

    Μα καλά δεν έχει μουχλιάσει παντελώς αυτή η ιστορία; Τέλος πάντων τα έγραψα αυτά με κίνδυνο να χαρακτηρισθώ «αντιδραστικός» και με πλήρη γνώση των συνεπειών της ιδεολογίας…

  24. fvasileiou 28/05/2009 στο 11:06 μμ Reply

    @Cacofonix
    Ξέρεις, ξέρω τις συνέπειες και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες του εαυτού μας. Τυπικόν ημών των αντιδραστικών.

  25. mitsaras 29/05/2009 στο 2:00 πμ Reply

    @Cacofonix
    Στην Ελλάδα πάντως η ιδέα θάφτηκε προ πολλού με τίμημα τους χιλιάδες φυλακισμένους, βασανισμένους, εξορισμένους και νεκρούς. Και όλοι πλέον λίγο-πολύ συμφωνούν ότι καλά έκανε και θάφτηκε. Η όποια κουβέντα γίνεται πια μόνο για τον τρόπο, για το αν μπορούσε να είχε αποφευχθεί η αιματοχυσία. Και τέλος πάντων, εγώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά, ότι η ιδέα για την οποία μιλάς ούτε καν πέρασε από το μυαλό της συγγραφέως του παραπάνω σχολίου (μπορεί να με διαψεύσει βεβαίως, αλλά θα εκπλαγώ).

    Παρεμπιπτόντως, σιγά ρε παιδιά τις συνέπειες που έχετε να υποστείτε εσείς οι «αντιδραστικοί». Κόψτε κάτι βρε κατατρεγμένοι της γης! Κόψτε κάτι βρε ηρωικοί μειοψηφούντες! Όλοι «αντιδραστικοί» θα χαρακτηριζόμασταν σήμερα, απλά κάποιοι έχουμε μια τάση να βλέπουμε φαντάσματα. Πώς προέκυψε ο κομμουνισμός από μια επιπόλαια κουβέντα για ρουκέτες στη Βουλή, κατάλαβε κανένας;

  26. mitso 29/05/2009 στο 4:12 πμ Reply

    Λάθος λίνκ… έκοψα ένα 6 απ’το τέλος.
    Ιδού: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1027246

    @fvasileiou
    Το παράδοξο.
    Κατανοώ πως πιστεύεις οτι η δημοκρατία της Ελλάδας θεωρητικά κινδυνεύει να καταλυθεί από τους κουκουλοφόρους. Επειδή ο κίνδυνος είναι τουλάχιστον αστείος (όσο κινδύνευε και ο πλανήτης από το Ιρακ πριν 5 χρόνια), η μόνη πιθανή εξήγηση είναι οτι θεωρείς τη δημοκρατία ασταθή. Κάτι που δε συμβαδίζει με το σχόλιο για «πυλώνες δημοκρατίας» γιατί οποιοδήποτε έλλειμμα είναι ευθύνη ΠΑΣΟΚ/ΝΔ και σίγουρα όχι των μικρών.

    Εκτός και αν το έλλειμμα είναι ελεγχόμενο μέσω των χοιρινών κουκουλοφόρων. Σε αυτή την περίπτωση όμως δε θα κινδύνευε η δημοκρατία.

    @mitsaras
    Για κάτσε, για κάτσε!
    Ο Τατούλης δεν βγήκε στο αντάρτικο;
    Ο Καραμανλής δεν είναι δηλωμένος ανάρχικός;
    Ο Μπίγκ Ψώμ;
    Όλοι έχουμε δικαιώματα στην ανταρσία και στην επανάσταση…

    Μπερδεμένος

  27. Cacofonix 29/05/2009 στο 5:47 πμ Reply

    Δεν προέκυψε ο κομμουνισμός. Προέκυψε η βία στην εξουσία, γνήσιος εκπρόσωπος – πρωταθλητής θυμάτων – της οποιάς είναι ο κομμουνισμός.

    Από τη στιγμή που θα πετάξεις τη ρουκέτα στη βουλή, οι εξελίξεις είναι γνωστές…

    Α και κάτι ακόμη που πρέπει να ξέρεις: οι αντιδραστικοί στη Σοβιετία – (περιλαμβάνει όλες τις χώρες που επιβλήθηκε σοσιαλισμός) – ήταν πάντα η πλειοψηφία…

    Απλά οι δημοκράτες ξέρανε καλά να πετάνε ρουκέτες και σφαίρες…

    Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τα τσιράκια – συγνώμη παιδιά – των πλουσίων που βάζουν κουκούλες και κάνουν τη δήθεν επανάσταση τους…

    Η δημοκρατία – όπως λέει κι ο Σωκράτης – κινδυνεύει πάντα από αυτούς που ασκούν βία απέναντι στην πολιτεία και δεν υπακούουν τους νόμους…

  28. fvasileiou 29/05/2009 στο 11:06 πμ Reply

    @mitsaras
    Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι συνήθως και κατά κανόνα όταν εκφραζόμαστε κατ’ αυτό τον τρόπο, το κάνουμε εν βρασμώ ψυχής, επιπόλαια και χωρίς να μετρήσουμε τις συνέπειες. Καλό όμως είναι να τις θυμίζουμε. Γιατί, όπως θα διαπιστώνεις, υπάρχουν και κάποιοι που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τέτοιες επιπολαιότητες.

    @mitsos
    Όχι. Πιστεύω ότι η δημοκρατία ΚΑΤΑΛΥΕΤΑΙ κάθε φορά που οι κουκουλοφόροι μου απαγορεύουν να υπάρξω στο κέντρο της πόλης μου, κάθε φορά που οι κουκουλοφόροι καταστρέφουν την περιουσία μου, κάθε φορά που προσπαθώ στο Αμφιθέατρο να εκφράσω την άποψή μου και οι κουκουλοφόροι με προπυλακίζουν.

  29. fvasileiou 29/05/2009 στο 11:08 πμ Reply

    @Cacofonix
    Είδες το debate χτες; Ο Αλαβάνος αποκαλυπτικός: Μας είπε ξεκάθαρα ότι αυτοί που καίγανε παραμονές Χριστουγέννων την Αθήνα ήταν κάτι πλουσιόπαιδα από τα βόρεια προάστια. Άνθρωποι δηλαδή που δεν μοχθούν και δεν θα ζήσουν μέσα στα αποκαΐδια που άφησαν πίσω τους.

  30. mitsaras 29/05/2009 στο 1:36 μμ Reply

    Ελπίζω να μπορώ να βάλω HTML tags μέσα στο σχόλιο. Θα δείξει.

    @Cacofonix

    Από τη στιγμή που θα πετάξεις τη ρουκέτα στη βουλή, οι εξελίξεις είναι γνωστές…

    Αν εννοείς οτι από τη στιγμή που θα πετάξει κάποιος ρουκέτα στη Βουλή οι κομμουνιστές θα προσπαθήσουν να καταλάβουν τη χώρα, τότε νομίζω πως κινδυνολογείς απροκάλυπτα.

    Α και κάτι ακόμη που πρέπει να ξέρεις: οι αντιδραστικοί στη Σοβιετία – (περιλαμβάνει όλες τις χώρες που επιβλήθηκε σοσιαλισμός) – ήταν πάντα η πλειοψηφία… Απλά οι δημοκράτες ξέρανε καλά να πετάνε ρουκέτες και σφαίρες…

    Αν και ο πειρασμός να σου ζητήσω να με παραπέμψεις στις δημοσκοπήσεις που έγιναν για λογαριασμό της προσωρινής κυβέρνησης του Πέτρογκραντ ( :-Ρ ) είναι μεγάλος, δεν πρόκειται να με παρασύρεις μακριά από το κυρίως θέμα που αφορά την Ελλάδα και όχι τη Σοβιετία (sic).

    Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τα τσιράκια – συγνώμη παιδιά – των πλουσίων που βάζουν κουκούλες και κάνουν τη δήθεν επανάσταση τους… Η δημοκρατία – όπως λέει κι ο Σωκράτης – κινδυνεύει πάντα από αυτούς που ασκούν βία απέναντι στην πολιτεία και δεν υπακούουν τους νόμους…

    Χαίρομαι που επιτέλους συμφωνούμε ότι οι κουκουλοφόροι δεν έχουν καμία σχέση με τον κομμουνισμό (τον οποίο οπωσδήποτε δεν είχε στο μυαλό του ούτε και ο Σωκράτης). Την τελευταία φορά πάντως που η δημοκρατία ανατράπηκε στην Ελλάδα έγινε από τους κατ’ εξοχήν αντιδραστικούς, ακριβώς με τη δικαιολογία ότι αν την άφηναν αυτοί θα την ανέτρεπαν οι κομμουνιστές, άλλα αντί άλλων δηλαδή.

    @fvasileiou

    Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι συνήθως και κατά κανόνα όταν εκφραζόμαστε κατ’ αυτό τον τρόπο, το κάνουμε εν βρασμώ ψυχής, επιπόλαια και χωρίς να μετρήσουμε τις συνέπειες. Καλό όμως είναι να τις θυμίζουμε.

    Οι συνέπειες όμως δεν είναι αυτές που γράφτηκαν εδώ. Ο μπολσεβικισμός δεν ήταν συνέπεια επιπολαιότητας, ήταν ένα μεγάλο κίνημα που προσπάθησε να απαντήσει στις επιτακτικές ανάγκες ενός ολόκληρου λαού και είχε πλήρη συνείδηση της λύσης που πρότεινε. Δεν φαντάζομαι βέβαια να το πήγαινες εσύ εκεί αν δεν το πήγαινε πρώτα ο Cacofonix, οπότε ελπίζω πως μπορούμε να συμφωνήσουμε πως, γενικώς, η μνήμη είναι καλό πράγμα και να κλείσουμε το κεφάλαιο αυτού του ατυχούς παραλληλισμού.

    Γιατί, όπως θα διαπιστώνεις, υπάρχουν και κάποιοι που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τέτοιες επιπολαιότητες

    Το πώς λεκτικές επιπολαιότητες του τύπου «μια ρουκέτα στη Βουλή», «ε ρε κρέμασμα που θέλουν και οι τριακόσιοι» κλπ μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης είναι ενδιαφέρον. Κατά τη γνώμη μου, οι πρώτοι που τις εκμεταλλεύονται είναι οι οπαδοί της αστυνομοκρατίας και οι παρακρατικοί ακροδεξιοί, για να πούνε «τα βλέπετε;». Φυσικά, τα εκμεταλλεύεται και η αριστερά, για να βγάλει τον κόσμο στο δρόμο. Και τις εξόδους του κόσμου στο δρόμο, τις διαδηλώσεις, τις εκμεταλλεύονται οι «κουκουλοφόροι», οι οποίοι αποτελούνται από:
    1. Χουλιγκάνους χαβαλέδες.
    2. Ασφαλίτες και συνεργαζόμενούς ακροδεξιούς.
    3. Αφελείς αναρχικούς που παραμυθιάζουν τους εαυτούς τους πως οι δυο παραπάνω κατηγορίες είναι ομοϊδεάτες τους.
    Το Δεκέμβρη προστέθηκε και μια τέταρτη (και δυστυχώς πολυπληθής) ομάδα: Οι εξαθλιωμένοι μετανάστες που βγάζουν το άχτι τους για τη μαύρη ζωή τους. Το να χαρακτηρίζω την τρίτη και την τέταρτη ομάδα «εκμεταλλευτές» μου φαίνεται αστείο, γιατί τελικά και αυτοί είναι θύματα και δεν υποκρίνονται για τις προθέσεις τους. Τελικώς, οι μόνοι που τρίβουν τα χέρια τους είναι οι Χρυσαυγίτες και οι Καρατζαφέρηδες. Αλλά αυτό δεν είναι ικανός λόγος να σταματήσουμε τις διαδηλώσεις όταν πρέπει να δείξουμε στους κυβερνώντες πως κάποια πράγματα δεν είναι ανεκτά. Αν το κάνουμε κέρδισαν.

    Για το δικαίωμά σου να λες τη γνώμη σου στο αμφιθέατρο, μαζί σου. Έχω κι εγώ τσακωθεί γιατί κάποιες φορές δεν αφήνανε τους ΔΑΠίτες να μιλήσουν στις συνελεύσεις. Με τη σειρά μου βέβαια θα σου πω ότι ήδη από τα εφηβικά μου χρόνια έπεσα επανειλημμένα (όχι μια και δυο φορές) θύμα αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από τα όργανα της τάξης, που με υπέβαλαν σε παράνομες ανακρίσεις και σωματικούς ελέγχους στη μέση του δρόμου, επειδή είχα μακριά μαλλιά, «ύποπτη φάτσα» και, τελικά, επειδή μπορούσαν και επειδή το διασκέδαζαν – και σε βεβαιώνω πως το διασκέδαζαν. Στο μυαλό μου, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι πρώτοι που καταλύουν τη δημοκρατία σε αυτή τη χώρα είναι αυτοί που θα έπρεπε να την υπερασπίζουν. Τα καφενειακού τύπου σχόλια για ρουκέτες και κρεμάλες είναι σταγόνες στον ωκεανό.

  31. Cacofonix 29/05/2009 στο 6:39 μμ Reply

    Αγαπητέ μου λέω κάτι πολύ απλό:
    Από τη στιγμή που κάνεις τη βια μέσο έκφρασης και μέθοδο κατάληψης εξουσίας τότε αυτό που θα συμβεί από εκεί και πέρα είναι γνωστό… Και πνιγμένο στο αίμα…

    Τα παιδάκια που σαν άλλους κόκκινους φρουρούς κατεβασαν στο δρόμο οργανωμένα για να κάνουν την «επανάσταση» είναι τα χαμένα της υπόθεσης.

    Οι ινστρούχτορές τους βέβαια μέχρι κι αρχηγοί κόμματος θα φτάσουν… Είναι πολύ μουχλιασμένη η ιδέα ότι η βια αλλάζει τον κόσμο, που την έχουμε δει να αποτυγχάνει οποτεδήποτε «εφαρμόστηκε»…

    @Φώτης
    Μπα τώρα που είναι down στις δημοσκοπήσεις αυτά είπε ο sir Alex Snr:
    Γιατί μου θυμίζει το Μάο Τσε Τουγκ;

    Ο Ρασούλης δεν έγραψε το:

    Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα το ίδιο μένουν;

  32. mitsaras 29/05/2009 στο 8:11 μμ Reply

    @Cacofonix
    Δηλαδή ισχυρίζεσαι πως το Δεκέμβρη κάποιος προσπάθησε να καταλάβει την εξουσία με τη βία;

  33. fvasileiou 29/05/2009 στο 9:04 μμ Reply

    @mitsaras
    Γιατί σε εκπλήσσει;
    Πάρα πολλοί, ακόμα και εκπρόσωποι κομμάτων, υποστήριξαν την άποψη τον Δεκέμβρη ότι είναι ευκαιρία να πέσει η κυβέρνηση. Κι αφού θέλουν διά της βίας και της τρομοκρατίας να ρίξουν την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, προφανώς θέλουν δια της βίας και της τρομοκρατίας να καταλάβουν την εξουσία.

    Όσο για το άλλο, εγώ δεν αναφέρθηκα ειδικά στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Είναι όμως ένα καλό παράδειγμα.

  34. mitsaras 29/05/2009 στο 10:55 μμ Reply

    @fvasileiou

    Περίμενα μια πιο τεκμηριωμένη απάντηση. Αν δεν έχεις χρόνο ή όρεξη, το καταλαβαίνω. Απλώς πες το μου, να μη χάνω κι εγώ το δικό μου χρόνο, που είναι εξίσου πολύτιμος. Μπορούμε ίσως να αφήσουμε τη συζήτηση για μια άλλη φορά.

    Γιατί σε εκπλήσσει;Πάρα πολλοί, ακόμα και εκπρόσωποι κομμάτων, υποστήριξαν την άποψη τον Δεκέμβρη ότι είναι ευκαιρία να πέσει η κυβέρνηση.

    Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι παραφράζεις. Άλλο να εκτιμώ πως πρέπει να πέσει η κυβέρνηση και άλλο να λέω πως «είναι ευκαιρία». Αμφιβάλλω (πάντα υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να μου έχει ξεφύγει κάτι) πως αυτή ήταν η διατύπωση που χρησιμοποιήθηκε. Αν κάνω λάθος, σε παρακαλώ να μου στείλεις το δημοσίευμα, αν το έχεις πρόχειρο, θα με ενδιέφερε πολύ να το διαβάσω. Ακόμα όμως κι αν πω «είναι ευκαιρία», τί εννοώ; Είναι ευκαιρία για μένα; Για το κόμμα μου; Για να εκτονωθεί η κατάσταση; Για το καλό του τόπου; Για να αντικαταστήσω τον Καραμανλή στην ηγεσία της ΝΔ; Δεν είναι όλα μεμπτά. Όταν πχ μια κυβέρνηση χάνει τη λαϊκή αποδοχή δεν πρέπει να πέφτει;

    Κι αφού θέλουν διά της βίας και της τρομοκρατίας να ρίξουν την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, προφανώς θέλουν δια της βίας και της τρομοκρατίας να καταλάβουν την εξουσία.

    Ο συλλογισμός σου έχει τρία σοβαρά λογικά λάθη.
    1. Ακόμα και αν υποστηρίζει κάποιος πως η κατάσταση επιβάλλει να πέσει η κυβέρνηση δεν είναι αυταπόδεικτο πως δημιουργεί ο ίδιος την κατάσταση αυτή. Άρα το «αφού» σου δεν είναι καθόλου αυτονόητο, αν και το χρησιμοποιείς ως δεδομένο.
    2. Πολλοί ήθελαν να πέσει η κυβέρνηση χωρίς να έχουν τη φιλοδοξία να καταλάβουν την εξουσία. Εγώ ας πούμε, που ούτε προσωπικές φιλοδοξίες έχω, ούτε ανήκω σε κάποιο κόμμα. Άρα ακόμα και να ίσχυε το «αφού», δεν οδηγεί στο συμπέρασμα στο οποίο καταλήγεις. Το ότι λες «προφανώς» δεν το κάνει προφανές.
    3. Όταν κάποιος έχει τη φιλοδοξία να καταλάβει την εξουσία βίαια, δεν αρκεί να ρίξει την κυβέρνηση. Στην Ελλάδα, όταν πέφτει μια κυβέρνηση γίνονται εκλογές, δεν περνάει ο επόμενος! Ακόμα λοιπόν και αν υποθέσουμε ότι κάποιος προσπαθούσε να ρίξει την κυβέρνηση υποκινώντας τα επεισόδια (το οποίο εξήγησα ήδη γιατί δεν είναι παρά μια αυθαίρετη υπόθεση) αυτό ακόμα απέχει παρασάγγας από βίαιη κατάληψη της εξουσίας.

    Στην πραγματικότητα, όλα τα πολιτικά κόμματα καταδίκασαν τα επεισόδια. Οι κατηγορίες προς τον ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκαν στο ότι δεν το έκανε με αρκετές κορώνες. Στο ότι δεν το θεώρησε το κυρίως θέμα. Λαϊκισμός του κερατά δηλαδή. (Φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε να κάνει άλλες απαράδεκτες γραφικότητες στη συνέχεια, όπως το να φέρνει dvd στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό – άκουσον άκουσον – αλλά αυτό είναι άλλο θέμα)

    Όσο για το άλλο, εγώ δεν αναφέρθηκα ειδικά στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Είναι όμως ένα καλό παράδειγμα.

    Επειδή φάνηκε πως το θεώρησες καλό παράδειγμα, για αυτό απευθύνθηκα και σε εσένα. Και εξήγησα γιατί δεν είναι. Να θεωρήσω πως η απάντησή σου είναι «όχι, είναι»; Είναι κι αυτή μια απάντηση.

  35. fvasileiou 30/05/2009 στο 2:50 μμ Reply

    @mitsaras
    Σε παρακαλώ, μη με αναγκάσεις να τρέξω σε δημοσιεύματα και δηλώσεις της εποχής. Στελέχη του Σύριζα -και του Πασόκ, αλλά πιο εύσχημα- δήλωναν ότι έτσι θα πέσει η κυβέρνηση. Ο Σύριζα έχει και μια επιπλέον ευθύνη: Διοργάνωνε διαδηλώσεις που αποτελούσαν το όχημα των κουκουλοφόρων να πλιατσικολογήσουν και να καταστρέψουν.
    Το να πέσει μια κυβέρνηση εξαιτίας της βίας και της τρομοκρατίας που ασκεί μια μειοψηφία δεν είναι απλό πράγμα: i) Δημοκρατία σημαίνει περιοδική εκλογή αρχόντων. Συνεπώς θα πρέπει και η αντιπολίτευση να μάθει να περιμένει την σειρά της. Τι πάει να πει «η κυβέρνηση χάνει την λαϊκή αποδοχή». Ποιος το συνάγει και πώς αυτό; ii) Τα πραξικοπήματα (δεξιά, αριστερά και κεντρώα) ξεκινάνε όταν διά της βίας ριχνουν την νόμιμη κυβέρνηση, όχι όταν εγκαθιδρύουν την δική τους εξουσία, με ό,τι σημαίνει αυτό για τους μπαχαλάκηδες και τους υποκινητές τους. iii) Ακόμα κι αν η διά της βίας πτώση της κυβέρνησης οδηγήσει την χώρα σε εκλογές, αυτές θα είναι προβληματικές, γιατί θα διεξαχθούν σε συνθήκες βίας, τρομοκρατίας και κατά συνέπεια νόθευσης της λαϊκής βούλησης.

    Δεν κατάλαβα τον Σύριζα να καταδικάζει τα γεγονότα. Οι άχρωμες δηλώσεις που έγιναν μετά την πίεση που τους ασκήθηκε από την κοινή γνώμη, δεν σημαίνουν τίποτα.

    Ο έλεγχος των στοιχείων ενός πολίτη από τους αστυνομικούς δεν αποτελεί καταπάτηση των δικαιωμάτων. Κι εμένα μου έχουν ζητήσει πολλές φορές τα στοιχεία μου -και τι έγινε; Κι ούτε μπορείς να εξισώνεις ελαφρά τη καρδία τις αθέμιτες και καταδικαστέες καταχρήσεις εξουσίας με την τρομοκρατία που ασκούν στα αμφιθέατρα και αλλού οι κουκουλοφόροι, για τον απλούστατο λόγο ότι στην πρώτη περίπτωση μπορείς να καταφύγεις στους θεσμούς της πολιτείας και να ζητήσεις αποκατάσταση, ενώ στη δεύτερη τι μπορείς να κάνεις; Τι μπορεί να κάνει, ας πούμε, ο νεαρός αστυνομικός, που κάποια καλόπαιδα τον άφησαν ανάπηρο, επειδή πήγε με την κοπέλα του σε μια συναυλία πέρσι το καλοκαίρι;

  36. mitsaras 30/05/2009 στο 4:56 μμ Reply

    Σε παρακαλώ, μη με αναγκάσεις να τρέξω σε δημοσιεύματα και δηλώσεις της εποχής. Στελέχη του Σύριζα -και του Πασόκ, αλλά πιο εύσχημα- δήλωναν ότι έτσι θα πέσει η κυβέρνηση. Ο Σύριζα έχει και μια επιπλέον ευθύνη: Διοργάνωνε διαδηλώσεις που αποτελούσαν το όχημα των κουκουλοφόρων να πλιατσικολογήσουν και να καταστρέψουν.

    Αυτή είναι η μισή αλήθεια (και λιγότερη από τη μισή). Οι ταραχοποιοί δρούσαν ανενόχλητοι ακόμα και όταν ήταν εντελώς αποκομμένοι από τους διαδηλωτές, ακόμα και ώρες αφού η διαδήλωση είχε τελειώσει. Άρα αν εσύ λες πως οι διαδηλώσεις είναι το όχημα των κουκουλοφόρων, σου απαντώ πως οι κουκουλοφόροι είναι εργαλεία του κράτους κατά των διαδηλώσεων.

    Το να πέσει μια κυβέρνηση εξαιτίας της βίας και της τρομοκρατίας που ασκεί μια μειοψηφία δεν είναι απλό πράγμα: i) Δημοκρατία σημαίνει περιοδική εκλογή αρχόντων. Συνεπώς θα πρέπει και η αντιπολίτευση να μάθει να περιμένει την σειρά της. Τι πάει να πει “η κυβέρνηση χάνει την λαϊκή αποδοχή”. Ποιος το συνάγει και πώς αυτό;

    Η κυβέρνηση χάνει τη λαϊκή αποδοχή όταν η πλειοψηφία των πολιτών επιθυμεί την παραίτησή της. Το συνάγει η Βουλή (σε περίπτωση πρότασης μομφής) και η ίδια η κυβέρνηση (αν υποθέσουμε πως έχει δημοκρατικές ευαισθησίες), μεταξύ άλλων και από τις δημόσιες εκδηλώσεις του κοινού αισθήματος, όπως είναι οι διαδηλώσεις. Παρεμπιπτόντως, μια και το κυρίως θέμα σου ήταν ο δικομματισμός, και μόνο η φράση «η αντιπολίτευση να μάθει να περιμένει την σειρά της» είναι ενδεικτική της δικομματικής αντίληψης της εξουσίας ως πόρνης που κάνει βάρδιες. Θα γυρίσει ο τροχός…(και όλοι ξέρουμε τη συνέχεια)

    ii) Τα πραξικοπήματα (δεξιά, αριστερά και κεντρώα) ξεκινάνε όταν διά της βίας ριχνουν την νόμιμη κυβέρνηση, όχι όταν εγκαθιδρύουν την δική τους εξουσία, με ό,τι σημαίνει αυτό για τους μπαχαλάκηδες και τους υποκινητές τους.

    Καμία διαδήλωση δεν επιχείρησε να μπουκάρει στη Βουλή ή στο Μέγαρο Μαξίμου και να τους πετάξει έξω. Αυτά περί βίαιης ανατροπής πείθουν μόνο όποιον προσπάθεί πολύ να πειστεί.

    iii) Ακόμα κι αν η διά της βίας πτώση της κυβέρνησης οδηγήσει την χώρα σε εκλογές, αυτές θα είναι προβληματικές, γιατί θα διεξαχθούν σε συνθήκες βίας, τρομοκρατίας και κατά συνέπεια νόθευσης της λαϊκής βούλησης.

    Υποθέσεις, βολικές μεν, εντελώς αυθαίρετες δε. Εγώ πιστεύω πως η πτώση της κυβέρνησης θα εκτόνωνε την κατάσταση.

    Δεν κατάλαβα τον Σύριζα να καταδικάζει τα γεγονότα. Οι άχρωμες δηλώσεις που έγιναν μετά την πίεση που τους ασκήθηκε από την κοινή γνώμη, δεν σημαίνουν τίποτα.

    Μια καταδίκη είναι καταδίκη. Δεν κρίνεται με βάση λογοτεχνικά κριτήρια, ώστε να χαρακτηρίζεται ως «άχρωμη», «εμπριμέ» ή δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο. Μη λαϊκίζεις. Εγώ δεν θέλω τους πολιτικούς να στήνουνε θεατράκι για να πείσουν. Υπάρχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα σχετικά με τη στάση που κράτησε ο Σύριζα, όπως τα παραληρήματα που τοποθετούσαν το Γρηγορόπουλο «δίπλα στον Πέτρουλα, τον Κομνηνό, τον Κουμή, τη Σωτηροπούλου, τον Καλτεζά, που τους στέρησαν τη ζωή μόνο και μόνο επειδή αγαπούσαν την ελευθερια.» Αυτό μάλιστα, είναι ατόπημα.

    Ο έλεγχος των στοιχείων ενός πολίτη από τους αστυνομικούς δεν αποτελεί καταπάτηση των δικαιωμάτων. Κι εμένα μου έχουν ζητήσει πολλές φορές τα στοιχεία μου -και τι έγινε;

    Το να κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις και να υποκρίνεσαι ότι αντιδρώ υστερικά σε καθ’όλα νόμιμες διαδικασίες είναι προσβλητικό. Δεν μίλησα για έλεγχο στοιχείων και ήμουν σαφέστατος. Αν θέλεις να ονομάζεις «έλεγχο στοιχείων» το να σε ρωτάνε «για πού το’βαλες;» και «έχεις πάνω σου τίποτα;» με ειρωνικό κλεισιματάκι του ματιού, το να σου ψάχνουν τις τσέπες και το να σχολιάζουν κοροϊδευτικά τα τσιγάρα και το κολλύριο(!) σου, ε, συγγνώμη, αλλά δεν είμαι διατεθημένος να υιοθετήσω την παρανόησή σου.

    Κι ούτε μπορείς να εξισώνεις ελαφρά τη καρδία τις αθέμιτες και καταδικαστέες καταχρήσεις εξουσίας με την τρομοκρατία που ασκούν στα αμφιθέατρα και αλλού οι κουκουλοφόροι, για τον απλούστατο λόγο ότι στην πρώτη περίπτωση μπορείς να καταφύγεις στους θεσμούς της πολιτείας και να ζητήσεις αποκατάσταση, ενώ στη δεύτερη τι μπορείς να κάνεις; Τι μπορεί να κάνει, ας πούμε, ο νεαρός αστυνομικός, που κάποια καλόπαιδα τον άφησαν ανάπηρο, επειδή πήγε με την κοπέλα του σε μια συναυλία πέρσι το καλοκαίρι;

    Δεν τις εξισώνω σε καμία περίπτωση. Θεωρώ τις εγκληματικές ενέργειες των αστυνομικών πολύ σοβαρότερες, γιατί όταν η ίδια η εξουσία δεν σέβεται το νόμο που θα έπρεπε να υπερασπίζει, χάνει (και δικαίως) την εμπιστοσύνη των πολιτών με πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα.

    Όσο για το αν μπορείς να καταφύγεις στους θεσμούς της πολιτείας για τις καταχρήσεις εξουσίας, σε παραπέμπω στην περίπτωση της ζαρντινιέρας για να δεις πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό. Και αν το πόσο ρεαλιστικό είναι δεν έχει σημασία για σένα, τότε πια τί να σου πω; Κάνε κι εσύ μήνυση κατά αγνώστων.

  37. Belbo 30/05/2009 στο 8:31 μμ Reply

    Κάτι που επίσης ξεχνάμε συστηματικά είναι το γεγονός ότι οι δικομματικές κυβερνήσεις μας έφεραν στα επίπεδα της ευημερίας που είμαστε σήμερα. Να θυμήσω μήπως που βρισκόταν η Ελλάδα τη δεκαετία του ’50 και που βρίσκεται σήμερα; Να θυμίσω πόσο έχει αυξηθεί το κατα-κεφαλήν εισόδημα από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα; Να θυμήσω ότι μόνο τα δύο μεγάλλα κόμματα είχαν σταθερά Ευρωπαϊκό προσανατολισμό (το αυτονόητο) που έβαλε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης και οι μικρότεροι λαϊκίζανε συστηματικά και πρότειναν… να βγούμε από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ (αστείο ακούγεται σήμερα όταν όλοι παρακαλάνε να μπούνε αλλά τότε θυμάμαι «αγώνες» για τέτοια θέματα που ευτυχώς δεν ευδοκίμησαν).

    Όλα αυτά βέβαια δεν πρέπει επίσης να τα κρίνουμε με τα σημερινά δεδομένα που είναι ξεκάθαρες επιλογές, αλλά με τα τότε που τα πράγματα ήταν ακόμη στο ξεκίνημά τους και κανένας δεν ήξερε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Τα μεγάλα κόμματα έκαναν τις σωστές επιλογές και ευτυχώς που δεν ακολουθήσαμε τις προτάσεις των μικρότερων γιατί τώρα θα είμασταν κάπου ανάμεσα σε Αλβανία και Σκόπια και σίγουρα δε θα κάναμε αυτή τη συζήτηση 🙂 φιλικά,

  38. fvasileiou 31/05/2009 στο 8:09 μμ Reply

    @mitsaras
    Δεν θέλω να συνεχίσω την συζήτηση για τον Δεκέμβρη. Και γιατί χάνεται κάτω από ένα άσχετο κείμενο και γιατί η δική μου οπτική για τα γεγονότα -την είχα αναπτύξει σε 1-2 κείμενα εκείνης της εποχής- είναι άλλη.
    Θα ήθελα όμως να μιλήσουμε για την ΕΛ.ΑΣ. Είναι σημαντικό θέμα κι ελπίζω να συζητήσουμε διεξοδικά κάποια θέματα. Αμέσως μετά τις εκλογές.

    @Belbo
    Η Ελλάδα είναι η χώρα που υπέστη τις μεγαλύτερες καταστροφές σε απόλυτους αριθμούς από κάθε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και μετά ήρθε κι ο Εμφύλιος για να ρημάξει ό,τι είχε απομείνει όρθιο. Η Αθήνα του ’48 ήταν μια κωμόπολη με πλινθόχτιστα σπίτια κατά κύριο λόγο, όπου θέριζε η ελονοσία και η φυματίωση. Από κει φτάσαμε εδώ. Με όλα τα στραβά και τα ανάποδά μας.

  39. mitsaras 31/05/2009 στο 11:32 μμ Reply

    Καλώς. Ας αφήσουμε τα του Δεκεμβρίου εδώ. Συμφωνώ ότι το πώς θα αποκτήσει η ΕΛ.ΑΣ. την εκτίμηση και το σεβασμό που πρέπει να απολαμβάνει είναι επίκαιρο και ζουμερό θέμα. Θα τα πούμε σε μερικές μέρες λοιπόν.

  40. Μ(ν)ίμης 13/02/2012 στο 6:25 μμ Reply

    Φώτη μου, δε συμφωνώ καθόλου με αυτά που λες. Είσαι πολύ λάθος. Για να μη τα ξαναγράφω, δες εδώ που τα λέει αναλυτικά και εμπεριστατωμένα link

    • fvasileiou 13/02/2012 στο 6:45 μμ Reply

      Το κείμενο είναι του 2009. Το Μνημόνιο έχει αλλάξει τα πάντα και τον δικομματισμό και τις απόψεις μου για αυτόν.

      • Μ(ν)ίμης 14/02/2012 στο 1:01 μμ Reply

        Επειδή πιστεύω πως τα δύο κόμματα δεν άλλαξαν (μόνο ξεβρακώθηκαν περισσότερο) να σου πω πως εκτιμώ το ότι έχεις το θάρρος να παραδεχτείς πως είχες λάθος το 2009. (Κι εγώ με τη σειρά μου παραδέχομαι πως λάθος λίνκ έβαλα πριν. Αλλά το έπιασες, ωραιός! Το χάνω κι εγώ με τις αλλαγές σιγά σιγά…)

        • mitsaras 14/02/2012 στο 2:04 μμ Reply

          Κι όμως, θα μπορούσε ίσως να πει κανείς πως κάτι άλλαξε από τότε: Π.χ. πως κατάλαβε ο Καραμανλής πως δεν θα βγάλει άκρη με τα λαμόγια και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια.

          Αλλά κι αυτός ο ήρωας που πάλεψε με τα θηρία και τα πλοκάμια τα διαπλεκόμενα κι έχασε, τί να ψήφισε προχθές; Τίποτα δεν μαθαίνουμε από δαύτον πια. Πάντως στις λίστες των διαγραμμένων δεν τον βρήκα.

          • Μ(ν)ίμης 14/02/2012 στο 2:21 μμ Reply

            +1

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: