Monthly Archives: Ιουλίου 2009

Κατά Χριστιανών: Μια νέα Εθνική Ενότητα σφυρηλατείται

Ναζιστές, αναρχικοί, Συριζιώτες και Συνασπισμένοι, νεοπαγανιστές, ακροδεξιοί, Οικολόγοι Πράσινοι και Ροζ, Καρατζαφερικοί, ΓΑΠικοί, ακροαριστεροί, μεσαιοχωρήτες, Χρυσαυγίτες με αρχηγέτη τον Γαβρά (άνθρωπος της Τέχνης και του Πολιτισμού αναμφισβητήτως, προφανώς όμως και της επιστήμης) αφήνουν τις επί μέρους διαφωνίες τους και συστρατεύονται εναντίον της Εκκλησίας.

…Γουστάρω τα επιστημονικά επιχειρήματα που εκτοξεύουν.

Αλλά πιο πολύ τις βεβαιότητές τους.

Τουρκικές Προκλήσεις

Η ΥπΕξ ενημερώνει σήμερα το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων για τις συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας από τα τουρκικά αεροπλάνα.

Σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της χώρας (Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση) περιγράφουν με μελανά χρώματα την συμπεριφορά της γειτονικής χώρας και δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η Ντόρα Μπακογιάννη θα αναφέρει τα πραγματικά περιστατικά στους εταίρους μας.

Αναρωτιέμαι όμως:

Αν κάποιος, όταν τελειώσει η ενημέρωση, ρωτήσει: «Μα καλά, αυτή τη χώρα επιμένετε να γίνει μέλος της Ένωσης;» τι θα απαντήσει;

Κατανοώ ασφαλώς ότι πολλοί παράμετροι μετρήθηκαν, πριν ληφθεί η απόφαση στήριξης της Ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας. Εκείνο που δεν αντιλαμβάνομαι όμως είναι η σιωπή που επικρατεί γύρω από το θέμα:

Γιατί δεν γίνεται καμιά σοβαρή συζήτηση για την αναγκαιότητα εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε.;

Μα δεν κατανοούν, τουλάχιστον τα δυο μεγάλα κόμματα που συμφωνούν με αυτή την πολιτική, ότι η απουσία διαλόγου, αφήνει ανοιχτό το πεδίο σε εξτρεμισμούς τύπου Βελόπουλου; Οι Ευρωεκλογές δεν τους δίδαξαν τίποτα;

24, ο πέμπτος κύκλος

Αυτές τις μέρες βλέπω τον πέμπτο κύκλο του 24.

Ξέρω ότι οι φανατικοί θα καγχάσουν: Εκείνοι μετρούν αντίστροφα για την όγδοη σεζόν κι εγώ ασχολούμαι ακόμα με την πέμπτη; Περσινά ξινά σταφύλια!

Η αλήθεια είναι ότι τα είχα παρατήσει. Η τρίτη περίοδος είναι όλο κλισέ κι επαναλαμβάνει όσα έχουμε ήδη δει προηγουμένως, και η τέταρτη, ενώ είναι σαφώς πιο καλή και βάζει τον ήρωα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, επιβεβαίωσε την εντύπωσή μου, πως ότι είχε να μου πει αυτή η σειρά, μου το είπε.

Παρόλα αυτά ξανακύλησα. Και δεν έχασα.

Γιατί η πέμπτη σεζόν του 24 είναι ίσως η καλλίτερη -η πρώτη εννοείται πως είναι εκτός συναγωνισμού – η πρώτη είναι ένα αριστούργημα.

Εδώ ο Jack Bauer αναγκάζεται να επανέλθει στην ενεργό δράση μετά από αλλεπάλληλα τρομοκρατικά χτυπήματα. Στην προσπάθειά του να ξετυλήξει το κουβάρι, βρίσκεται μπροστά σε μια γιγαντιαία συνομωσία στην οποία εμπλέκονται υψηλότατα στελέχη της κυβέρνησης.

Αυτή η σεζόν, περισσότερο από κάθε άλλη, μας πηγαίνει στα παρασκήνια του Λευκού Οίκου. Βλέπουμε τα διάφορα γρανάζια εξουσίας, τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, που πολύ συχνά είναι αλληλοσυγκρουόμενοι και αντιφατικοί.

Κι ακόμα περισσότερο:

Το 24 αρχικά ταυτίστηκε με τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, που κήρυξε η Διοίκηση Μπους. Η σειρά δεν δικαιολογούσε απλώς αυτή την επιλογή και το τρομοκλίμα που δημιουργήθηκε. Δικαίωνε και τις πιο εξτρεμιστικές επιλογές της, πχ τον βασανισμό των αιχμαλώτων πολέμου. Ο πέμπτος κύκλος είναι το διαζύγιο με τους Ρεπουμπλικάνους του Μπους. Ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. εμφανίζεται αδύναμος, έρμαιο του κάθε συμβούλου του, ανίκανος να κυβερνήσει. Πάρα πολύ υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης εξυφαίνουν μια συνομωσία εναντίον του Αμερικανικου λαού. Και το παιχνίδι που κάποιοι υπερπατριώτες πάνε να παίξουν στην Ασία, σκηνοθετώντας τρομοκρατικές επιθέσεις για να δικαιολογήσουν μια μελλοντική εισβολή, παραπέμπει ευθέως στα δήθεν όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ.

Αυτή η διάσταση, η πολιτική, είναι και η πιο ουσιαστική -για μένα τουλάχιστον. Η σειρά προβλήθηκε στις Η.Π.Α. το 2006, που σημαίνει ότι ήδη από το 2005 το καράβι του Μπους είχε βουλιάξει. Κόβοντας κάθε δεσμό με το ναυάγιο, οι δημιουργοί του 24 μπορούν να συνεχίσουν να φτιάχνουν ιστορίες του Μπάουερ.

5

Και δυο κουβέντες για αυτό που θεωρούμε αυτονόητο, αλλά δεν θα έπρεπε.

Η σκηνοθεσία και το μοντάζ της σειράς είναι καταπληκτικά. Ο ρυθμός καταιγιστικός. Τα εφέ, η φωτογραφία, οι φωτισμοί, όλα απίστευτα. Τα στάνταρ της αμερικανικής τηλεόρασης έχουν ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη. Κι αν συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι σε μια τηλεοπτική σειρά οι συγγραφείς μπορούν να ξεδιπλώσουν με άνεση χαρακτήρες και γεγονότα, καταλαβαίνουμε γιατί το σινεμά τους παράγει κυρίως ταινίες με υπερήρωες.

2

Και οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί. Ο Kiefer Sutherland καταφέρνει να μην μένει στην μανιέρα ενός ρόλου που τον παίζει για έκτη χρονιά -επί 164 ώρες!- αλλά ανακαλύπτει, μας αποκαλύπτει, νέες πτυχές. O Gr. Itzin είναι θαυμάσιος στον ρόλο του Προέδρου Λόγκαν. Κι εγώ θαύμασα ιδιαίτερα την Kim Raiver, που παίζει την Audrei Raines με δυναμισμό, που δεν αναιρεί την θηλυκότητά της.

24sea5-3

——————-

Δες και: 24

«Γερμανικές βολές κατά της Ελλάδας για την Χορήγηση Ασύλου στους παράνουμους Μετανάστες»

Ένας Ιρανός, που λέτε, που παρανόμως εισήλθε στην Ελλάδα, παρανόμως πήγε στην Γερμανία. Κι ενώ οι Γερμανοί τον πακετάρισαν και ετοιμάζονταν να μας τον στείλουν, αυτός προσέφυγε στην δικαιοσύνη και το Διοικητικό Δικαστήριο της Φρακνφούρτης του χορήγησε πολιτικό άσυλο.

Λοιπόν αυτή η περίπτωση του ΕΝΟΣ Ιρανού ήταν η αφορμή για να μας κατηγορήσουν ότι δεν φερόμαστε στους παράνομους μετανάστες ως Ευρωπαϊκή χώρα και μπλα-μπλα-μπλα.

Βέβαια η στεναχώρια των Γερμανών δεν έχει να κάνει με την Ευρωπαϊκότητα ή μη της Ελλάδος:

Βλέπετε, φοβούνται η χορήγηση ασύλου στον ΕΝΑ παράνομο Ιρανό θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και «Η Γερμανία θα είναι διάτρητη και θα ανοίξουν ντεφάκτο οι πύλες της για όλους«.

Να γίνει διάτρητη και να ανοίξουν οι πύλες της για όλους!

Χεστήκαμε!

Πολύ θα το χαρώ να δω τους δρόμους σας πηγμένους στην Μέση και την άλλη Ανατολή, για να δω -χο, χο,χο- τι θα κάνετε τότε. Πώς θα το αντιμετωπίσετε. Να πάρω πρακτικά μαθήματα, βρε αδερφέ, γιατί με τα θεωρητικά, τις παραινέσεις και τα μαλώματα, δεν τα πάω καλά.

Φ. Ντοστογιέβσκι: Αδελφοί Καραμάζοφ

Τέτοια εποχή, που όλοι ετοιμάζονται για διακοπές, η ερώτηση έρχεται και ξανάρχεται:

«Τι βιβλίο λες να πάρω;»

Φίλοι και γνωστοί ξέρουν την βουλημία μου στην κατανάλωση βιβλίων και προσπαθούν να την εκμεταλλευτούν για εγγυημένη διασκέδαση ή για να ανακαλύψουν κάποιον παραγνωρισμένο συγγραφέα κι ένα άγνωστο βιβλίο.

Οι απαντήσεις μου ωστόσο είναι τόσο κοινότοπες, που καταντούν πρωτότυπες:

«Έχεις διαβάσει Ντοστογιέφσκι; Πάρε τους Αδελφούς Καραμάζοφ

Κακά τα ψέματα: Ο Ντοστογιέφσκι, όπως ο Μπαλζάκ, ο Μέλβιλ, ο Τ. Μανν, δεν καθιερώθηκαν ως μεγάλοι συγγραφείς εξαιτίας κάποιας συνωμοσίας. Εκατομμύρια αναγνώστες σε όλον τον κόσμο τους διάβαζαν και τους διαβάζουν ασταμάτητα, τους απολαμβάνουν, για ένα αιώνα και περισσότερο.

Συνεπώς, αν θέλετε κάτι εγγυημένα καλό, δεν χρειάζεται να ρωτάτε. Πηγαίνετε κατευθείαν στα ράφια με τους κλασικούς. Και αν δεν έχετε διαβάσει τους Αδελφούς Καραμάζοφ -ή αν τους ρίξατε καμιά ματιά σαν έφηβοι- πάρτε τους.

Ξέρω τι σκέφτονται κάποιοι διαβάζοντας ετούτες τις γραμμές:

«Μα δεν είναι βαρύ βιβλίο; Δύσκολο;»

Όχι, είναι συναρπαστικό.

Γενιές και γενιές μαγεύτηκαν από το αποκορύφωμα της ντοστογιεφσκικής τέχνης, το οποίο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης και θαυμασμού για ανθρώπους όπως ο Τ. Μανν, ο Φρόιντ, ο Κάφκα, o Αϊνστάιν, ο Τζόις.

Στο κέντρο του βιβλίου βρίσκεται η δολοφονία του διεφθαρμένου, μέθυσου και φιλήδονου  Φιοντόρ Παύλοβιτς Καραμάζοφ.

Κεντρικός χαρακτήρας ο γιος του Αλιόσα Καραμάζοφ, αγγελική φύση, μοναδική στο έργο του ρώσου.

Ο αδελφός του Μίτια, παράφορος και βίαιος, μοιάζει πολύ στον χαρακτήρα με τον πατέρα τους -φιλονικούν άλλωστε για την ίδια γυναίκα- και προσωποποιεί τις «αμόλυντες δυνάμεις της ζωής».

Ο Ιβάν Καραμάζοφ, φαινομενικά ο πιο ήσυχος και αδιάφορος από όλους, είναι ο πιο σκοτεινός. Ίσως ο πιο ερεβώδης ήρωας του Ντοστογιέφσκι. Οι ιδέες του οπλίζουν το χέρι του Σμερντιάκοφ επιβεβαιώνονας ότι «πάνω από το κεφάλι κάθε ιδεολόγου, γνέφουν, αόρατα για τους πολλούς, κάποια αιματοβαμμένα χέρια». Επειδή:

Ο δρόμος της αθεΐας και της αυθαιρεσίας καταλήγει αναγκαστικά στην πατροκτονία, στην άρνηση του πατέρα. Η επανάσταση είναι πάντοτε πατροκτονία. Η παράσταση των σχέσεων ανάμεσα στον Ιβάν Καραμάζοφ και τα άλλα κατώτερα «εγώ» -τον Σμερντιάκοφ λόγου χάρη- ανήκει στις πιο μεγαλοφυείς συλλήψεις του Ντοστογιέφσκι. Ο δρόμος της αυθαιρεσίας που σέβεται την ιδέα του υπερανθρώπου οδηγεί στη μορφή του Σμερντιάκοφ, την πιο φρικτή τιμωρία για τον άνθρωπο. Ύστερα δηλαδή από την προσπάθεια θεοποιήσεως του ανθρώπου, στο τέρμα προβάλλει η αποκρουστική και φρικτή γελοιογραφία του Σμερντιάκοφ.(Μπερντιάγιεφ)

Ναι, οι Αδελφοί Καραμάζοφ είναι μια ιστορία πατροκτονίας. Και ο συγγραφέας ενοχοποιεί όλους τους ήρωές του γι’ αυτήν.

Δεν είναι μόνο οι ιδέες του Ιβάν ή το χέρι του Σμερντιάκοφ. Ακόμα και ο γλυκούλης Αλεξέι, ο δόκιμος μοναχός, πρώτος αυτός μάλιστα, σκότωσε τον Ιβάν Φιοντόροβιτς. Στη συνείδησή του: Στο πρώτο μέρος του βιβλίου η δυσλειτουργική οικογένεια συναντάται στο μοναστήρι όπου διαβιεί ο Αλιόσα σε μια προσπάθεια συμφιλίωσης. Κι εκεί, βλέποντας τον πατέρα του να συνομιλεί με τον στάρετς Ζωσιμά, ο Αλιόσα τον απορρίπτει οριστικά. Σώζεται όμως γιατί υιοθετεί τον στάρετς ως πνευματικό του πατέρα. Πιστεύει σ’ αυτόν και μάλιστα ελεύθερα, χωρίς την τυραννία του θαύματος.

Ο Μίτια όχι απλώς απορρίπτει τον πατέρα του, αλλά έφτασε σε σημείο να αναρωτηθεί: «Γιατί να ζει ένας τέτοιος άνθρωπος.» Η εξιλέωσή του έρχεται μέσω του πόνου και της αδικίας που υφίσταται.

Πέρα όμως από αυτά, ο αναγνώστης θα γνωρίσει κι άλλες αξέχαστες μορφές, όπως τον στάρετς Ζωσιμά και τις δυο αξέχαστες γυναίκες, την Κατερίνα και την Γκρούσενκα.

Και φυσικά θα διαβάσει τον μύθο του Μεγάλου Ιεροεξεταστή, την σκοτεινή προφητεία του καιρού μας.

Και δυο παρατηρήσεις για το τέλος:

1. Δεν χρειάζεται να διαβάσετε το βιβλίο σαν πολεμική απέναντι στον μηδενισμό και την αθεΐα του σοσιαλισμού ή κάποιο άλλο δοκίμιο. Μπορείτε να το διαβάσετε και να το χαρείτε σαν αστυνομικό μυθιστόρημα. Άλλωστε η ιστορία που αφηγείται είναι πολύ δυνατή.

2. Επειδή ακούω παράπονα από φίλους για τις διάφορες εκδόσεις του Ντοστογιέφσκι που κυκλοφορούν: Προτιμήστε εκείνη των εκδόσεων Γκοβόστη με την μετάφραση του Α. Αλεξάνδρου. Είναι εγγυημένη.

——————

Για να γραφτεί ετούτο το σημείωμα χρησιμοποίησα τα βιβλία:

Ν. Μπερντιάγιεφ, Το πνεύμα του Ντοστογιέφσκι, μτφρ. Ν. Ματσούκα, εκδ. Πουρνάρα.

Κ. Παπαγιώργη, Ντοστογιέφσκι, εκδ. Καστανιώτη.

Οι φράσεις που είναι σε εισαγωγικά προέρχονται από αυτά.

Πασοκικός Αμοραλισμός

Ενοχλήθηκε η Ιπποκράτους, διαβάζουμε και ακούμε από το μεσημέρι της Κυριακής, γιατί ο Δ. Τσάτσος, δεύτερος συνταγματολόγος μετά τον Κασσιμάτη, είπε το αυτονόητο: Ότι η απόφαση του Γ. Παπανδρέου και των στελεχών του να προκαλέσουν εκλογές με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας αποτελεί «θεσμική Εκτροπή» (Κασσιμάτης) και «εξόφθαλμη περιφρόνηση» του Συντάγματος.

Ενοχλήθηκε τόσο πολύ, ώστε χτες ο υπεύθυνος για θέματα δικαιοσύνης του Κινήματος, ο κ. Ντίνος Ρόβλιας, μας είπε ότι το «Η εφαρμογή και η ερμηνεία του Συντάγματος δεν μπορούν να λειτουργούν εις βάρος του εθνικού συμφέροντος»!

Αυτοανακυρήχθηκε λοιπόν ο κ. Ρόβλιας ως ο απόλυτος γνώστης του «εθνικού συμφέροντος» και ανακύρηξε το κόμμα του ως το μοναδικό που το ξέρει και το υπηρετεί. Και γι’ αυτό, για το «εθνικό» συμφέρον, δικαιούται να καταπατάει και να εξευτελίζει θεσμούς και πρόσωπα.

Μα δεν είναι αυτή ακριβώς η λογική που οδηγεί σε δικτατορίες;

Δεν είναι αυτό το επιχείρημα (ότι το εθνικό συμφέρον υπερέχει της εφαρμογής του Συντάγματος) που επικαλούνται οι πραξικοπηματίες όπου γης;

Στο Πασόκ δεν έχουν καταλάβει ότι η Δημοκρατία έχει νόημα, αποκτά ουσία, όταν οι κανόνες γίνονται σεβαστοί και όχι όταν ερμηνεύονται διασταλτικά -ας το πούμε ξεκάθαρα: όταν παρερμηνεύονται- οι διατάξεις του Συντάγματος και οι νόμοι.

Και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο στόχος του Συντάγματος είναι σαφής: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εκλέγεται συναινετικά, για να συμβολίζει την ενώτητα του Έθνους. Να μην εκλέγεται με απλή πλειοψηφία, να μην εκλέγεται με τους ψήφους ενός κόμματος, για να μην είναι σύμβολο κομματικής κυριαρχίας. Το Σύνταγμα δεν επιβάλλει την εκλογή Προέδρου με 180 ψήφους ώστε να έχει την δυνατότητα ο εκάστοτε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να προκαλεί εκλογές κατά τα κέφια του. Άλλωστε, αν δεν κάνω λάθος, θα είναι η πρώτη φορά που θα προκληθούν εκλογές κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Προφανώς όλα τούτα για το Πασόκ και τον Γιώργο Παπανδρέου είναι ψιλά γράμματα. Ο καιροσκοπισμός, η πολιτική χυδαιότητα και ο απροκάλυπτος αμοραλισμός τους καθοδηγεί τους τελευταίους μήνες…

Public Enemies

Το είδαμε τελικά το Σάββατο το βράδυ. Και το ερώτημα ήρθε φυσιολογικά στην συζήτηση που ακολούθησε.

Δεν είναι κακή ταινία ο Δημόσιος Κίνδυνος (Public Enemies) του Michael Mann. Είναι όμως το αριστούργημα το οποίο δημοσιογράφοι και ιστολόγοι μας διαφήμισαν;

Όχι.

Η ώρα περνάει παρακολουθώντας την ταινία του Mann, αλλά σε καμιά περίπτωση αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια σπουδαία ταινία.

Το σενάριο δεν είναι απλώς προβλέψιμο -όπως έγραψαν κάποιοι. Δεν είναι καν πρόχειρο -όπως ξεστόμισαν κάποιοι άλλοι. Το σενάριο της ταινίας είναι ρηχό.

Υπάρχει το γνωστό ανδρικό δίδυμο που βλέπουμε σχεδόν σε όλες τις ταινίες του M. Mann: Ο καλός, που στην πραγματικότητα είναι αδίστακτος και κακός και ο κακός, που στην πραγματικότητα είναι καλός και ευγενικός. Όμως οι χαρακτήρες δεν έχουν θεμέλια και βάθος, δεν έχουν υπόσταση. Απλώς περιφέρονται σε ένα εξίσου ρηχό σκηνικό. Τι αντιπροσωπεύει ο Ντίλιντζερ ή ο διώκτης του; Τι ιδέες εκφράζουν; Ποιες αρχές υπηρετούν; Το κοινωνικό σύνολο από το οποίο προέρχονται και στο οποίο αναφέρονται πού είναι, τι στάση κρατά απέναντί τους; Αυτά τα ερωτήματα, που είναι βασικά, όχι απλώς δεν απαντώνται, αλλά ούτε καν τίθενται από τον σκηνοθέτη/σεναριογράφο. Έτσι όσο περνάει η ώρα η ταινία μοιάζει όλο και περισσότερο με μια μάχη σκιών.

Εντάξει, ο M. Mann μας δίνει μερικές εξαιρετικές εικόνες. Η ταινία του έχει εκπληκτικής διαύγειας εικόνα και πολύ όμορφα χρώματα. Οι ληστείες και οι μάχες είναι καλοστημένες και μονταρισμένες με νεύρο. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν πάει παρακάτω.

Το ρομάντζο του Ντίλιντζερ και της Μπίλι είναι εντελώς νερόβραστο μπροστά σε εκείνο του Κλάιντ και της Μπόνι. Ο κόσμος της μαφίας χλωμός σε σχέση με τους Νονούς, Τα Καλά Παιδιά. Η σύγκρουση FBI-Ντίλιντζερ σχηματική αν την συγκρίνουμε με το American Gangster ή ακόμα και με το Heat του ίδιου σκηνοθέτη. Ο χαρακτήρας του J. Depp αδιάφορος και κενός, μπροστά στον Σημαδεμένο. Και ο διώκτης Melvin Purvis, παρά τις προσπάθειες του Μπέιλ, διάφανος.

Βέβαια η αποτυχία του Mann δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν έφτασε αυτές τις ταινίες. Η αποτυχία του βρίσκεται στο ότι δεν κατάφερε να μας δώσει κάτι ενδιαφέρον -πέραν της φωτογραφίας. Φυσικά αυτό δεν είναι αμελητέο. Αλλά πρέπει να ξέρουμε κάθε φορά για τι έχουμε μπροστά μας. Στην περίπτωση του Public Enemies η δουλειά που έγινε στην φωτογραφία είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά η ταινία δεν λέει και πολλά.