RIP Michael Jackson

Διαβάζω στην Wikipedia τα βιογραφικά του:

Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1958 και ήταν το έβδομο από τα εννιά παιδιά της οικογένειάς του. Ξεκίνησε την καριέρα του 10 χρονών σαν μέλος του οικογενειακού συγκροτήματος The Jackson 5 και στα 13 την solo καριέρα με τεράστια επιτυχία. Δεν έζησε παιδιά χρόνια: Κακοποιήθηκε σωματικά και ψυχικά από τον πατέρα και τότε μάνατζέρ του ώστε να αποκτήσει την πειθαρχία και τις ικανότητες που του χάρισαν την πρωτοφανή επιτυχία. Ο δίσκος του Thriller είναι έχει κάνει τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών, ενώ η μουσική του, τα βίντεο, οι χορευτικές του φιγούρες, τα show του επηρέασαν και επηρεάζουν την pop κουλτούρα. Η καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία και ο χρηματικός πλούτος δεν του έφεραν προσωπική ευτυχία και ίσως να πολλαπλασίασαν τα αδιέξοδά του. Εξάρτηση από χάπια, συνεχείς πλαστικές εγχειρίσεις, κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων, χρεωκοπία -όλα είναι λίγο-πολύ γνωστά.

Διαβάζω στα διάφορα διαδικτυακά φόρα:

Οπαδούς του να θρηνούν και να διαπληκτίζονται με υβριστές του που τον θεωρούν έναν ακόμα παιδεραστή.

Δεν μου αρέσει η ποπ και δεν μου αρέσει η μουσική του Michael Jackson. Σέβομαι όμως και θαυμάζω πολύ τους ταλαντούχους ανθρώπους που δεν αρκούνται στο ταλέντο τους, αλλά δουλεύουν σκληρά. Και ο MJ δούλεψε σκληρά για δυο και πλέον δεκαετίες.

Χτες και σήμερα αναζήτησα την δουλειά του στο utube σε μια προσπάθει να καταλάβω. Κι ανακάλυψα ότι τα τραγούδια και τα βίντεό του δεν μου είναι άγνωστα. Ναι, δεν είναι η μουσική που θα βάλω να ακούσω, αλλά δεν μου είναι δυσάρεστη. Και τα βιντεοκλιπ του είναι εξαιρετικά. Έχουν περάσει τόσα χρόνια, οι μόδες στα ρούχα και τα χτενίσματα άλλαξαν, όμως δεν φαίνονται καθόλου ρετρό και παλιομοδίτικα -ηράκλειος άθλος για μια τέχνη που λατρεύει το εφήμερο, όπως η pop.

… … … … … …

Ένας άνθρωπος που δεν ήταν ευχαριστημένος από τον εαυτό του. Που ήθελε να αλλάξει.

Ο Michael Jackson δεν ήταν μοναδικός.

Η ανθρώπινη ιστορία έχει να επιδείξει δεκάδες ανάλογα παραδείγματα: Μια μακρά σειρά από φιλοσόφους και ποιητές, ασκητές και αγίους, καλλιτέχνες και συγγραφείς, που δεν τους άρεσε ο εαυτός τους, που αποστρέφονταν το σώμα τους, που ήθελαν να καταστρέψουν τον εαυτό τους για να τον αναδημιουργήσουν και μεγαλούργησαν προσπαθώντας να αλλάξουν, προϋπήρξαν του Jackson.

Υπηρετώντας την βιομηχανία της εικόνας και μια τέχνη εικονική, την pop, ο Jackson επεθύμησε και επιδίωξε την αλλαγή μόνο σε επίπεδο εικόνας. Παράλληλα με την προσπάθειά του να τελειοποιήσει τις χορευτικές του κινήσεις, τις τραγουδιστικές του επιδόσεις, τις παραστάσεις του, προσπαθούσε να τελειοποιήσει και την εξωτερική του εμφάνιση: Οι πολλαπλές πλαστικές εγχειρίσεις του έγιναν λαϊκό ανάγνωσμα και -μοιραία- ανέκδοτο.

Όμως η γαλλική μυτούλα ή το αποφασιστικό πηγούνι δεν αλλάζουν και την ζωή.

Όταν άρχισε να το καταλαβαίνει επιδόθηκε στο κυνήγι μιας άλλης χίμαιρας: Να ζήσει την παιδική ηλικία που έχασε. Κατασκεύασε το ράντσο Neverland κι απομονώθηκε εκεί για να γίνει ο Peter Pan του -το αιώνιο παιδί, το αγόρι που ποτέ δεν μεγαλώνει. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι η αιώνια μαμά Λιζ Τέιλορ άνοιξε την αγκαλιά της για κείνον. Αλλά οι ελέφαντες, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, τα παιχνίδια και τα λούνα παρκ δεν χαρίζουν όμως παιδική ανεμελιά -εξάλλου τα παιδιά δεν είναι καθόλου ανέμελα. Και οι παρέες με μικρά παιδιά ούτως ή άλλως παρεξηγούνται.

Κοιτάζοντας εκ των υστέρων την ιστορία του Michael Jackson, το τέλος του μοιάζει αναπόφευκτο και φυσιολογικό αποτέλεσμα μιας τερατωδώς αφύσικης ζωής. Ο θάνατος ήρθε σαν επιστέγασμα αλλά και σαν λύτρωση από μιας ανείπωτης δυστυχίας, που ανάλογη δεν πρέπει να έχει ζήσει διασημότητα μεταπολεμικά: Αυτός, ο βασιλιάς της ποπ, έκλαιγε τα βράδια από την μοναξιά του. Δεν μπορούσε να γκρεμίσει τα τείχη που υψώθηκαν γύρω του, από τον τυραννικό πατέρα του, το μέγιστο ταλέντο του, την βιομηχανία κτλ για να συναντήσει τους άλλους.

Και τώρα, που το παραμορφωμένο του πρόσωπο δεν θα το κυνηγούν πια οι παπαράτσι, που οι εκκεντρικότητές του θα πάψουν να γίνονται πρωτοσέλιδα στα κίτρινα έντυπα, που οι σάρκες του απαλλαγμένες από τα χάπια και τα φάρμακα θα ενωθούν με την γη, οι οπαδοί του θα μπορέσουν να σκύψουν και να ανακαλύψουν από την αρχή την μουσική και την τέχνη του.

Advertisements

9 thoughts on “RIP Michael Jackson

  1. astrofegia 01/07/2009 στο 8:13 μμ Reply

    Μεγάλωσα με τα τραγούδια του M. Jackson…ήταν τα πρώτα που άκουσα στην αγγλική…Τα video clips του …υπερπαραγωγές…
    Είχε όλο το πακέτο…μεγάλος τραγουδοποιός, συνθέτης, χορευτής…
    Μόνο έτσι θέλω να τον θυμάμαι…!

  2. John Black 02/07/2009 στο 12:18 πμ Reply

    Το κειμενό σου είναι ίσως το μοναδικό αξιόλογο που διάβασα για τον jackson.

    Να είσαι καλά!

  3. deninho 02/07/2009 στο 3:11 πμ Reply

    Η τελευταία σου πρόταση-παράγραφος, περιγράφει εμένα από τότε που πέθανε ο MJ. Καθότι γεννημένος το 87, όταν άρχισα να ακούω μουσική (διαφορετική από τα στρουμφάκια και τα παιδικά τραγούδια :P), ο Jackson είχε αρχίσει να εξαφανίζεται, είχε γίνει εκείνο το τερατούργημα, πιο τρομακτικός κι από τον Τζόκερ στο Μπάτμαν, οπότε δεν ήταν λογικό να ασχοληθώ με τη μουσική του, όπως και (δεν) έκανα.
    Τώρα που πέθανε, όμως, και με τα «tributes» που γίνονται από mtv, και διάφορα φόρα στο νετ, ανακάλυψα τα τραγούδια του. Αρκετά τα ήξερα, άλλα όχι. Ένα όμως είναι σίγουρο: είχε πολύ καλά τραγούδια, αρκετά εξ αυτών με νόημα, κάτι που δεν έχουν τα σύγχρονα τραγούδια, και είχαν εκπληκτικά video clip με φανταστικές χορογραφίες. (και δεν είμαι ανθρωπος που ακούει ποπ, ούτε βλέπει video clips :p)

  4. geokalp 03/07/2009 στο 9:17 πμ Reply

    νεκρό παράδειγμα των συνεπειών της παιδικής κακοποίησης
    η άποψη που έχουμε για τον εαυτό μας διαμορφώνεται σχετικά νωρίς και είναι δύσκολο να αλλάξει όσο γερνάμε

  5. giota 03/07/2009 στο 4:04 μμ Reply

    Πολύ σωστά τα λες Φώτη, έτσι ακριβώς είναι!
    Κρίμα, απλά κρίμα!

  6. clib 03/07/2009 στο 5:44 μμ Reply

    Ήταν ταλαντούχος πολύ. Εμένα η μουσική του μου άρεσε πάρα πολύ. Έχω όλη του τη δισκογραφία σε βινιλιο και σε CD. Τα τελευταία χρόνια βέβαια φαιόταν ότι είχε ΄χάσει εντελώς τη μπάλα. ΛΥπήθηκα πολύ…

  7. Χρήστος Σαβρανίδης 04/07/2009 στο 12:53 μμ Reply

    Μεγαλώσαμε με τα τραγούδια του. Τα χορεύαμε στα μαγαζιά όταν ήμασταν πολύ νέοι. Έτσι, άλλη σύνδεση είχαμε με τη μουσική του. Το γεγονός ότι ήθελε να αλλάξει χρώμα, μπορεί να κρύβει αναζητήσεις που δεν έχουμε καταλάβει. Μπορεί να αποστρεφόταν πράγματα που βίωσε στην παιδική του ηλικία, μπορεί… Σημασία έχει ότι έκανε αυτό που ήθελε. Και γι αυτό το λόγο είναι σημαντικός. Ίσως έτσι να ξεχώρισε ακόμη περισσότερο σε έναν κόσμο που μετράει τους καλλιτέχνες μόνο από τις πωλήσεις δίσκων. Ήταν επιλογή του να μη θέλει να πεθάνει μαύρος. Θα ακούω πάντα τη μουσική του σαν κομμάτι της ζωής μου.

  8. ELGRECO 04/07/2009 στο 3:51 μμ Reply

    Φίλε Φώτη, έχεις γράψει ένα άρθρο εξαιρετικό!
    Η μουσική του είναι κομμάτι της ζωής μου, καθώς τον άκουγα μικρότερος (γέννημα του 80). Αυτό που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω, ήτανε η μανία του αυτή να αλλάξει το χρώμα του, να αλλάξει τον εαυτό του. Αλλά κανείς μας δεν ξέρει τι ‘δαίμονες’ έχει να αντιμετωπίσει ο άλλος, και σε τι τρόπους θα στραφεί για να το κάνει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
    Να σαι καλά, καλό υπόλοιπο Σ/Κ.

  9. jimopMJ13 04/12/2009 στο 1:18 μμ Reply

    ofilw na pw pws autos o an8rwpos kathgorh8hke adika!!!RIP michael!!!!we love you!!!osoi einai apo MJHellas eimai ki egw ekei!!!palio stelexos!!!boula kai Sofia me 8ymaste????

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: