Public Enemies

Το είδαμε τελικά το Σάββατο το βράδυ. Και το ερώτημα ήρθε φυσιολογικά στην συζήτηση που ακολούθησε.

Δεν είναι κακή ταινία ο Δημόσιος Κίνδυνος (Public Enemies) του Michael Mann. Είναι όμως το αριστούργημα το οποίο δημοσιογράφοι και ιστολόγοι μας διαφήμισαν;

Όχι.

Η ώρα περνάει παρακολουθώντας την ταινία του Mann, αλλά σε καμιά περίπτωση αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια σπουδαία ταινία.

Το σενάριο δεν είναι απλώς προβλέψιμο -όπως έγραψαν κάποιοι. Δεν είναι καν πρόχειρο -όπως ξεστόμισαν κάποιοι άλλοι. Το σενάριο της ταινίας είναι ρηχό.

Υπάρχει το γνωστό ανδρικό δίδυμο που βλέπουμε σχεδόν σε όλες τις ταινίες του M. Mann: Ο καλός, που στην πραγματικότητα είναι αδίστακτος και κακός και ο κακός, που στην πραγματικότητα είναι καλός και ευγενικός. Όμως οι χαρακτήρες δεν έχουν θεμέλια και βάθος, δεν έχουν υπόσταση. Απλώς περιφέρονται σε ένα εξίσου ρηχό σκηνικό. Τι αντιπροσωπεύει ο Ντίλιντζερ ή ο διώκτης του; Τι ιδέες εκφράζουν; Ποιες αρχές υπηρετούν; Το κοινωνικό σύνολο από το οποίο προέρχονται και στο οποίο αναφέρονται πού είναι, τι στάση κρατά απέναντί τους; Αυτά τα ερωτήματα, που είναι βασικά, όχι απλώς δεν απαντώνται, αλλά ούτε καν τίθενται από τον σκηνοθέτη/σεναριογράφο. Έτσι όσο περνάει η ώρα η ταινία μοιάζει όλο και περισσότερο με μια μάχη σκιών.

Εντάξει, ο M. Mann μας δίνει μερικές εξαιρετικές εικόνες. Η ταινία του έχει εκπληκτικής διαύγειας εικόνα και πολύ όμορφα χρώματα. Οι ληστείες και οι μάχες είναι καλοστημένες και μονταρισμένες με νεύρο. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν πάει παρακάτω.

Το ρομάντζο του Ντίλιντζερ και της Μπίλι είναι εντελώς νερόβραστο μπροστά σε εκείνο του Κλάιντ και της Μπόνι. Ο κόσμος της μαφίας χλωμός σε σχέση με τους Νονούς, Τα Καλά Παιδιά. Η σύγκρουση FBI-Ντίλιντζερ σχηματική αν την συγκρίνουμε με το American Gangster ή ακόμα και με το Heat του ίδιου σκηνοθέτη. Ο χαρακτήρας του J. Depp αδιάφορος και κενός, μπροστά στον Σημαδεμένο. Και ο διώκτης Melvin Purvis, παρά τις προσπάθειες του Μπέιλ, διάφανος.

Βέβαια η αποτυχία του Mann δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν έφτασε αυτές τις ταινίες. Η αποτυχία του βρίσκεται στο ότι δεν κατάφερε να μας δώσει κάτι ενδιαφέρον -πέραν της φωτογραφίας. Φυσικά αυτό δεν είναι αμελητέο. Αλλά πρέπει να ξέρουμε κάθε φορά για τι έχουμε μπροστά μας. Στην περίπτωση του Public Enemies η δουλειά που έγινε στην φωτογραφία είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά η ταινία δεν λέει και πολλά.

Advertisements

12 thoughts on “Public Enemies

  1. island 20/07/2009 στο 11:11 πμ Reply

    Μια ερώτηση καθώς τα μπλέκω λίγο τα πράγματα. Τί εννοούμε ακριβώς με τον όρο «φωτογραφία» όταν αναφερόμαστε σε κινούμενες εικόνες όπως αυτές του κινηματογράφου; Στο περίπου τον όρο «τον έχω». Αλλά επακριβώς μου διαφεύγει. Παρόλαυτά την ταινία θα προσπαθήσω να την δω μόνο και μόνο για την φωτογραφία.

  2. fvasileiou 20/07/2009 στο 11:17 πμ Reply

    Μα δεν είναι κινούμενες εικόνες, αλλά στατικές εναλλασσόμενες εικόνες, που δίνουν την ψευδαίσθηση της κίνησης.
    Η φωτογραφία είναι σημαντικότατη παράμετρος για την δημιουργία του φιλμ. Ο διευθυντής φωτογραφίας είναι ο τρίτος σημαντικότερος συντελεστής μιας ταινίας (μαζί με τον σκηνοθέτη και τον σεναριογράφο).

  3. island 20/07/2009 στο 11:26 πμ Reply

    Άρα σε αυτές τις χιλιάδες εναλλασόμενες εικόνες (καρέ) ποιά θεωρείται η φωτογραφία; Μία μία; Το πρώτο καρέ της σκηνής; Το τελευταίο;

  4. fvasileiou 20/07/2009 στο 11:32 πμ Reply

    Κάθε καρέ είναι και μια φωτογραφία. Η κινηματογραφική κάμερα (ψηφιακή ή αναλογική) τραβάει φωτογραφίες, όπως και οι βιντεοκάμερες για οικειακή χρήση. Στην πραγματικότητα η δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας δεν απέχει πολύ από του φωτογράφου.

  5. MKMAN 20/07/2009 στο 4:04 μμ Reply

    Φώτιε την είδα.Αριστούργημα δεν είναι. Σπουδαία δεν είναι. Αλλά και το σενάριο δεν είναι ρηχό. Για βάλε πως ταινίες έχουν γυριστεί με την ζωή του Ντιλιντζερ και δεν έχουν πει αυτλα που είπε ο Μαn. Στην 4η παρ. σου είσαι άδικος. Και τίθενται και απατώνται, με διάφορους τρόπους. Αν δεν απατώμαι δε ο Man είναι κι ο μόνος που βάζει στο παιχνίδι τον Χούβερ. Πράγματι η φωτογραφία του είναι εκλπηκτική – σουταρίστηκε με μιας νέας τεχνολογίας κάμερα. Κακώς την συγκρίνεις με αυτές τις ταινίες – νια δεν τις πιάνει. Απ’ την άλλη όμως, είναι μια καλοστημένη ταινία με διαφορετική θέαση του Ντίλιντζερ που καμιά άλλη δεν είχε δώσει. Δηλ. κάτι είχε να προσθέσει. Θα έλεγα ίσως μια πιο ανθρωπιστική ματιά στο όλο θέμα:βλ. το τέλος – προδίδεται από γυναίκα, στην οποία πίστεψε στο πρόσωπο της Μπίλι. Ξαναδές το.

  6. Radio Marconi 20/07/2009 στο 4:26 μμ Reply

    Δεν την είδα, αλλά η παρουσίασή σου ήταν εξαιρετική!!!

    Λίγες ταινίες νομίζω ότι είναι για να παίζονται σε μεγάλες αίθουσες.
    Η φωτογραφία και γενικότερα τα πλάνα, η κίνηση της κάμερας και η μουσική είναι στοιχεία που κάνουν μια ταινία να θέλω να τη δω σε αίθουσα!

    Καλή συνέχεια!!!

  7. Σοφία 21/07/2009 στο 10:20 πμ Reply

    Διαφημίστηκε όντως σαν καλή ταινία; Εγώ ό,τι κριτική διάβασα έλεγε ότι είναι πολύ μέτρια – γι’ αυτό αποφάσισα να την αφήσω για όταν βγει σε DVD και αν.

    Απ’ ό,τι καταλαβαίνω συμφωνείς.

  8. fvasileiou 21/07/2009 στο 10:57 πμ Reply

    @MKMAN
    Δεν πείθομαι ότι το σενάριο είχε κάτι να πει, πέρα από την στοιχειώδη σκιαγράφηση των βασικών χαρακτήρων -γιατί για τους δευτερεύοντες, άστα να πάνε… Το σενάριο είναι η μεγάλη μαύρη τρύπα της ταινίας -όλων σχεδόν των ταινιών του Μ. Μαν (θυμήσου το αξιολησμόνητο Collateral ή το προηγούμενο Miami Vice).

    Πού έχεις χαθεί εσύ;

    @Radio Marconi
    Έχεις δίκιο ότι οι εντυπωσιακές ταινίες δικαιώνουν την ύπαρξη των υπερσύγχρονων αιθουσών με τα φοβερά και τρομερά ηχητικά κτλ.

    @Σοφία
    Σου γράφω ενδεικτικά ότι ο Μικελίδης έβαλε τέσσερα αστέρια στην ταινία, τέσσερα έβαλε κι ο Εκσιέλ, τριάμιση αστέρια ο Ζουμπουλάκης, από τρία ο Κουτσογιαννόπουλος και ο Θεοδωρόπουλος. Και πέρα από τα αστέρια, τα κείμενά τους είναι κατά κανόνα αποθεωτικά. Εξίσου επαινετικά σχόλια διάβασα και σε ξένες ιστοσελίδες. Διότι σκηνοθέτες όπως ο Μαν (ή ο Σκορσέζε) κατάφεραν να έχουν με το μέρος τους ένα ισχυρότατο μιντιακό κομμάτι. Που εν ονόματι των παλαιών φοβερών και τρομερών ταινιών -πραγματικών ή φαντασιακών- προμοτάρουν την κάθε τους καινούργια ταινία ως αριστούργημα.
    Αλήθεια, πόσα χρόνια έχει να κάνει μια πραγματικά καλή ταινία ο Μάρτιν; Νομίζω από τα «Καλά Παιδιά»…

  9. giota 21/07/2009 στο 1:28 μμ Reply

    Θέλω να πάω να το δω αλλά το σκέφτομαι…
    Αξίζει να αφήσω τον μικρό με τη μάνα μου;

  10. fvasileiou 21/07/2009 στο 1:52 μμ Reply

    @giota
    Όχι.

  11. Belbo 21/07/2009 στο 9:22 μμ Reply

    Φώτη, δεν το έχω δει και καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου: μου συμβαίνει συχνά τελευταία να διαβάζω διθυραμβικές κριτικές για πατάτες και μετά να αναρωτιέμαι τι ακριβώς δεν καταλαβαίνω, φιλικά,

  12. fvasileiou 22/07/2009 στο 12:34 μμ Reply

    @Belbo
    Και φυσικά συμβαίνει και το αντίστροφο: Κακές, ψυχρές κι ανάποδες κριτικές για καλές ταινίες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: