Ο.

Κατά κάποιο τρόπο τα χρόνια πέρασαν αλλιώς για μένα και αλλιώς για τους συμμαθητές μου.

Το συνειδητοποίησα καθώς τους είδα μετά από τόσα χρόνια μαζεμένους: Μιλούσαν για τα παιδιά τους, τις δουλειές τους, λέγαν ιστορίες από τα παλιά. Γέλαγαν και κατά κάποιο τρόπο προσπαθούσαν να συμπεριφέρονται όπως τότε. Είχαν φορέσει το προσωπείο του έφηβου – τότε, θυμάμαι, φόραγαν το προσωπείο του ενήλικα.

Είδα και την Ο.

Μου άρεσε πολύ τότε, στο Λύκειο, μου άρεσε και νομίζω ότι κι εγώ της άρεσα, αλλά, όπως ξέρετε πολύ καλά, τα πράγματα σε κείνες τις πρώιμες ηλικίες είναι περίπλοκα. Πολύ περίπλοκα. Έτσι δεν έγινε και τίποτα σπουδαίο μαζί της.

Κι έπειτα χαθήκαμε.

Σταδιακά κι ανεπαίσθητα: Στην αρχή πηγαίναμε για κανά καφέ, έπειτα μόνο τηλεφωνιόμασταν, στο τέλος τίποτα. Νομίζω ότι αυτός ο αργός, ο φυσιολογικός τρόπος αποξένωσης είναι κι ο πιο οριστικός.

Για χρόνια δεν την σκεφτόμουν και νομίζω ότι δεν με σκεφτόταν ούτε κι εκείνη.

Κι έπειτα ήρθε η στιγμή που άνοιξα την ντουλάπα για να ετοιμαστώ για την συνάντηση των παλιών συμμαθητών – σημαδιακά το CD Player έπαιζε το None of us are free.

Φόρεσα πρώτα ένα ωραίο πουκάμισο με θαλασσιές ρίγες και τζιν. Αλλά έκανε ζέστη κι αισθανόμουν άβολα και έτσι τα καλοκαίρια ντύνομαι μόνο όταν πρέπει να πάω σε δουλειά και δεν αισθανόμουν ακριβώς εγώ, οπότε τα έβγαλα. Φόρεσα χακί βερμούδα και μαύρο t-shirt.

Ναι, την σκέφτηκα. Αλλά όχι σπουδαία πράγματα.

Πήγα από τους πρώτους και ήμουν ο μοναδικός έτσι ντυμένος. Άκουγα τις ιστορίες για τα παιδιά και τις γυναίκες τους, τ’ αστεία των παντρεμένων και για τα παλιά κουνώντας το κεφάλι. Προσπάθησα μάλιστα να συμμετάσχω πετώντας εδώ κι εκεί καμιά φράση, αλλά το σχολείο συνεχίζει να με πετάει έξω.

Η Ο. ήρθε λίγο αργότερα. Φορούσε ένα φωτεινό, μακρύ φόρεμα και πολύ ψηλά τακούνια. Τα μαλλιά της είναι ακόμα βαμμένα ξανθά και κοντά.

Είχα ίσως και δέκα χρόνια να την δω, αλλά αναγνώρισα από μακριά την σιλουέτα της. Που ήταν διαφορετική, αλλά την αναγνώρισα.

Πλησίασε χαμογελαστή κι αργά, σαν να την σημάδευαν φανταστικοί φωτογράφοι, ψυθιρίζοντας ναζιάρικα πίσω από τα δόντια της. Έφτασε στο τραπέζι μας κι άρχισε να χαιρετά -άλλους με χειραψία, τους περισσότερους με αγκαλιές και φιλιά. Σηκώθηκα να την χαιρετήσω κι επειδή δεν τα αντέχω αυτά τα ψευτοφιλιά, την κράτησα μακριά μου: Μια ωραία, δυνατή χειραψία και προχώρησε. Κάθισε μακριά, στην άλλη άκρη του τραπεζιού, που δεν μπορούσα να της μιλήσω, ούτε να την ακούσω.

Την παρακολουθούσα με την άκρη του ματιού μου:

Είχα αλλάξει. Η Ο. είχε γίνει μια κυρία.

Χαριτωμένη κι οπωσδήποτε όμορφη. Αλλά κυρία.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

………………………Πήρα το ποτήρι μου και κάθισα δίπλα της.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Advertisements

17 thoughts on “Ο.

  1. Δύτης των νιπτήρων 10/08/2009 στο 10:05 μμ Reply

    Πολύ ωραίο κείμενο…
    Κρατώ και τη διεισδυτική φράση:
    «Είχαν φορέσει το προσωπείο του έφηβου – τότε, θυμάμαι, φόραγαν το προσωπείο του ενήλικα.»

  2. Citronella 10/08/2009 στο 10:19 μμ Reply

    Χθες φίλος στο ΦΒ μάς θύμισε το περίφημο «πάμε Ντόλλυ»..
    Αυτά ακριβώς 🙂

  3. Σοφία 11/08/2009 στο 1:39 πμ Reply

    Και μετά, και μετά;

  4. Belbo 11/08/2009 στο 7:14 πμ Reply

    Στο καλύτερο μας έκοψες βρε Φώτη 🙂 Σ’ ακούω για τις συναντήσεις του σχολίου, φιλικά,

  5. Belbo 11/08/2009 στο 7:15 πμ Reply

    ΣΧΟΛΕΙΟΥ (Παναγία μου πως μου έφυγε αυτό!!!!!!!!)

  6. theoprovlitos 11/08/2009 στο 7:55 πμ Reply

    Υπαρχουν παντως και παντρεμενοι που βαριουνται ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ τις παρεες των παντρεμενων και ολο αυτο το lifestyle και γι αυτο αποφευγουν γονεϊκες και σχολικες συγκεντρωσεις και παιδικα παρτυ οπως ο διαολος το λιβανι.

    Ισως γιατι μισησαν εξισου το προσωπείο του ενηλικα στα νειατα τους φαινόμενοι -τότε- παιδαριώδεις, όπως και τώρα που ειναι καταδικασμένοι να συνυπαρχουν στην πνιγηρή μονοτονία της μικροαστικής συμβατικοτητας που υποχρεωνει τους αλλους να ζουν μεσα από κλισε και προκαθορισμενες συμπεριφορες.

    Οποτε εχεις να διαλεξεις μεταξυ ηλικιακης μοναξιας ή εκουσιου περιορισμου.

    Παντως τη χούφτωσες;
    Χούφτωσ’ τη, χούφτωσ’ την.

  7. giota 11/08/2009 στο 1:55 μμ Reply

    Βρε… σαν δεν ντρέπεστε που προσπαθείτε να τον παρασύρετε! 😛
    Μας άφησες πάντως με την απορία! Χα, χα, χα…
    Η αλήθεια είναι πως κι εγώ σήμερα σκεφτόμουν ένα reunion που λένε κάποιοι συμμαθητές να κάνουμε. Λες;

  8. fvasileiou 11/08/2009 στο 3:06 μμ Reply

    @Δύτης των νιπτήρων
    Ευχαριστώ.
    Είχα πάντα ένα προβληματάκι συνεννόησης με τους περισσότερους από τους συμμαθητές μου. Ποτέ δεν συγκλίναμε ούτε στο ύφος, ούτε στον τρόπο.

    @Citronella
    Ναι. Αν μη τι άλλο, μας περιμένει ο ήλιος στο βάθος του καρέ.

    @Σοφία
    …………………………………………………………………………………………………………………………………………
    ………………………………………………………………………….

    @Belbo
    Εντάξει, το σχολείο μπερδεύτηκε με το σχόλιο 🙂

    @Theoprovlitos
    Τα κλισέ και οι προκαθορισμένες συμπεριφορές υπάρχουν σε όλες τις ηλικές, γι’ αυτό και κάποιοι από μας σε όλες τις ηλικίες χασμουριόμαστε.

    Σε χάσαμε κι εγώ και το μπλογκοχώρι…

    @giota
    Να πω;
    Χμμμ όχι, θα περιμένω να μας πεις εσύ τα δικά σου…

  9. Theoprovlitos 11/08/2009 στο 4:16 μμ Reply

    Παντως μη το πολυσκεφτεσαι και βασανιζεσαι. ΟΠΟΙΑ και να παρεις θα βασανιζεσαι μια ζωη απο το ερωτημα αν εκανες σωστη επιλογη. Γιατι ολες ειναι ταυτοχρονα και καταλληλες και ακαταλληλες (μεσα στην δικη σου γκαμα επιλογων βεβαια).

    Και επειδη ειμαι της θεωριας του καλυτερα να μετανοιωσεις για κατι που εκανες παρα για κατι που δεν εκανες -με κινδυνο μαλιστα να σε προσπερασει ο χρονος – χουφτωστην χουφτωστην.

  10. fvasileiou 12/08/2009 στο 6:56 μμ Reply

    @Theoprovlitos
    Φαντάζομαι ότι καταλαβαίνεις ότι η οπτική σου δεν είναι ακριβώς αισιόδοξη.

    @Χρήστος Σαβρανίδης
    Χρήστο, βρίσκεις χρόνο στις διακοπές να ξεφυλλίζεις το «Σημειωματάριο»; Μου δίνεις μεγάλη χαρά! Να περνάς καλά και τα λέμε…

  11. giota 12/08/2009 στο 8:01 μμ Reply

    Φώτη μου, εγώ πλέον είμαι παντρεμένη! 😛
    Και να δω κάποιο παλιό… αίσθημα δεν θα μπορώ να πάρω το ποτήρι και να πάω κοντά! Χα, χα, χα…

  12. fvasileiou 13/08/2009 στο 2:48 πμ Reply

    @giota
    Σωστά , σωστά… Αλλά η ουσία δεν βρίσκεται σε αυτό, οπότε πάλι θα έχουμε πολλά να ακούσουμε κι από εσένα.

  13. Μάρκο Τ 13/08/2009 στο 11:29 πμ Reply

    Ευτυχώς που δεν είχα ερωτευτεί καμία στην τάξη μου, γιατί καμία – εκτός από 1-2 ίσως που κάπως ξεχώριζαν – δεν μου φαινόταν όμορφη (και τώρα που φέρνω στον νου την εικόνα της τάξης μετά από τόσα χρόνια, την ίδια εντύπωση σχηματίζω. Τελικά, ήμασταν μια άσχημη τάξη, μάλλον).
    Οπότε, δεν κινδυνεύω τον κίνδυνο του be crushed σε αυτές τις συναντήσεις παλιών συμμαθητών (σε όσες πάω).

  14. fvasileiou 13/08/2009 στο 8:00 μμ Reply

    @Μάρκο Τ
    «Τελικά, ήμασταν μια άσχημη τάξη, μάλλον»
    Πολύ μου άρεσε – ακόμα χαζογελάω…

  15. Ελίζα 04/07/2011 στο 11:17 πμ Reply

    Ένα έχω να σου πω :
    Λένε «καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες, παρά για κάτι που δεν έκανες»… Ε, λοιπόν ο γάμος είναι η μόνη εξαίρεση!

    Με άλλα λόγια, αν δεν έχεις παντρευτεί, μην το κάνεις ΠΟΤΕ!

  16. Redalen 16/07/2012 στο 12:43 μμ Reply

    Με το κείμενό σου έζησα κάτι που πολλές φορές το παθαίνω , και τιτλοφορείται: «Πως εκδικείται το κείμενο τον φιλόλογο που επιζητεί να το υποτάξει». Θα γελάσεις με το πάθημα- είμαι σίγουρη -και θα χαιρόμουν να σε έβλεπα. Έφτασα και διάβασα ως «…Χαριτωμένη κι οπωσδήποτε όμορφη. Αλλά κυρία» . Και σταμάτησα σκεπτόμενη… ενώ άρχισα ήδη να το «τεμαχίζω » κατ ‘ άξονες, χωρίς να υποψιαστώ ότι είχε και συνέχεια! Το έκλεισα. Σε λίγο αισθάνθηκα ότι ήθελα να το ξαναδώ. Τότε ανακάλυψα την συνέχεια. Ήταν τόση η ευφορία που μου προκάλεσε η ωραία ανατροπή, και τόσο γέλασα με το κλείσιμο του ματιού που μου έστειλε, που μονομιάς ξέχασα ό,τι ήθελα να επισημάνω..και σκέφτηκα ότι το ίδιο μου το πάθημα γλίτωσε την αυτονομία της ύπαρξή του κειμένου σου, από αυθαίρετες μετά-κρίσεις. Το διάβασα λοιπόν άλλη μια φορά χωρίς όρια, και το απόλαυσα…Τι ομορφότερο; (Δεν αντέχω να μην το πω…και ως στοιχείο δομής πολύ πετυχημένο)

    • fvasileiou 16/07/2012 στο 2:07 μμ Reply

      Είχα αυτή την ιδέα, να γράψω μια ιστορία χωρίς λέξεις. Οπότε τις περιόρισα όσο γινόταν.
      Η επιτυχία είναι ανάλογη της απόλαυσης του αναγνώστη 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: