Ο ραγιάς και η φωτιά

Ο apos κατάφερε στην χτεσινή του ανάρτηση μέσα σε 300 λέξεις να περιγράψει ένα σωρό παράγοντες, πολιτικούς, κοινωνικούς, διοικητικούς, που ευθύνονται για το χάλι, που κάθε τόσο αντιμετωπίζουμε. Είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν κι άλλοι, ότι είναι ένα σφιχτό δίχτυ που μέσα του είμαστε εγκλωβισμένοι.

Κι όταν λέω χάλι, δεν εννοώ την πυρκαγιά καθαυτή, τις πλημμύρες, την ανεπάρκεια της Διοίκησης κτλ. Όλα τα κράτη του κόσμου, ακόμα και τα πιο προηγμένα, τα πιο hi-tech, υφίστανται καταστροφές και πανωλεθρίες, κι ολιγωρίες θα βρεις παντού -δεν είναι εκεί το θέμα, αυτά μπορούν να διορθωθούν.

Αυτό που φαίνεται ότι δεν διορθώνεται είναι η αντίληψή μας.

Που δεν λειτουργούμε σαν συγκροτημένη, συνεκτική κοινωνία, αλλά αντιδρούμε κάθε φορά με τον ίδιο κι απαράλλαχτο τρόπο: Σαν τα μικρά παιδιά, που δεν παραδέχονται ότι μίλαγαν κατά την διάρκεια του μαθήματος, αλλά δείχνουν τον διπλανό τους –αυτός φταίει.

Κι ακόμα χειρότερα: Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την Πολιτεία, είτε σε μια έκτακτη καταστροφή, όπως τώρα με τις φωτιές, είτε στους σεισμούς, είτε όταν μας γίνεται κάποιος έλεγχος, πάντοτε, είναι σαν να είναι κάτι πέρα από εμάς, κατί εκτός από εμάς, κάτι που μας βαραίνει, που προσπαθούμε να το κοροϊδέψουμε, αλλά απαιτούμε την συνδρομή του στην δύσκολη στιγμή.

Αντιμετωπίζουμε το Κράτος, την Πολιτεία, σαν μεταφυσική δύναμη.

Δεν αισθανόμαστε ότι η Πολιτεία είναι ένα ευρύτερο σύνολο, στο οποίο ο καθένας από μας παίζει σημαίνοντα και καθοριστικό ρόλο.

Σε καιρούς ειρηνικούς το Κράτος μας τη σπάει, προσπαθούμε να του ξεφύγουμε, πασχίζουμε να αποφύγουμε τις υποχρεώσεις μας – σε καιρούς δοκιμασίας αποζητούμε την στοργική αγκαλιά του και το περιμένουμε σαν από μηχανής θεό.

Δεν συμπεριφερόμαστε σαν ελεύθεροι πολίτες μιας ευρωπαϊκής, αστικής δημοκρατίας, μοιάζουμε πιο πολύ με καπάτσους υπηκόους κάποιας ασιατικής απολυταρχίας.

Συμπεριφερόμαστε ακόμα σαν να είμαστε ηρωικοί ραγιάδες, σαν να ζούμε στην Οθωμανία του 19ου αιώνα. Έβλεπα χτες έναν πυρόπληκτο κοινοτάρχη: Τα είχε με την πυροσβεστική, γιατί τους τηλεφώνησε το Σάββατο το πρωί για να πάνε αεροπλάνα στο χωριό του, κι αυτά πήγαν μετά από μία ολόκληρη ώρα. Ο δημοσιογράφος κούναγε περίλυπος το κεφάλι κρατώντας το μικρόφωνο σταθερά κάτω από το στόμα του, αλλά εγώ δεν μπορούσα να μην τον βλέπω σαν κοτζαμπάση χωρίς τουρμπάνι: Ακούς εκεί, ολόκληρος κοινοτάρχης να τους τηλεφωνεί κι αυτοί να μην ανταποκρίνονται στο δευτερόλεπτο! Τι σημασία έχει η ευρύτερη εικόνα, ο γενικός σχεδιασμός, οι πιο επείγουσες ανάγκες, οι αντικειμενικές δυσκολίες; Αυτός ο ίδιος τηλεφώνησε!

Το παράξενο είναι ότι κατά βάθος φαίνεται να μας βολεύει αυτή η κατάσταση.

Ίσως μας είναι πιο εύκολο να ψάχνουμε «παραθυράκια» ή γνωστούς παρά να είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας. Και είναι σαφές ότι είναι πολύ πιο εύκολο, πολύ πιο ανώδυνο, να ρίχνουμε τις ευθύνες σε έναν, σε δύο, σε πέντε ή δέκα άτομα για τις καταστροφές που κάθε φορά υφιστάμεθα, παρά να προσπαθούμε να βρούμε την βαθύτερη αιτία και να προσπαθούμε να την γιατρέψουμε. Είναι πολύ εύκολο, είναι καθησυχαστικό, για όλα να ευθύνονται δυο-τρεις «ανίκανοι» κι εμείς να είμαστε πάντα αθώοι, ανεύθυνοι, εν δικαίω και… ικανοί.

Διαβάζω σήμερα στο άρθρο του Γ. Πρετεντέρη:

…η Αττική καίγεται εδώ και μία τριακονταετία μέσα σε μια δεδομένη κοινωνία, η οποία δεν θέλει ΧΥΤΑ, ζει με αυτοσχέδιες χωματερές, κτίζει αυθαίρετα στα προηγούμενα καμένα και κλαίει όταν απειλούνται στην επόμενη πυρκαϊά, ασκεί την παρανομία και τον συμψηφισμό, δίνει λεφτά για πυροπροστασία σε φαύλους και ανίκανους δημάρχους ή νομάρχες, εξεγείρεται αν η ανικανότητά τους ελεγχθεί, βάζει φωτιά για να κάψει τα σκουπίδια της και πετάει μπουκάλια ή αποτσίγαρα στα ξερά. Είναι μια κοινωνία χωρίς στοιχειώδη κοινωνική συνείδηση.

Έχει άδικο; Μήπως η κατάσταση είναι διαφορετική;

Κι αν έχει δίκιο θα μιλήσουμε και γι’ αυτά ή θα αναλωθούμε ολοκληρωτικά στον σκυλοκαβγά που ξεκινάει;

Μήπως πιστεύουμε ότι θα βρεθεί τελικά εκείνος ο υπεράνθρωπος που θα σβήνει τις φωτιές, θα αποτρέπει τις πλημμύρες και τους σεισμούς, θα πολεμά την ξηρασία, θα μας δροσίζει στους καύσωνες;

Γένοιτο…

Advertisements

10 thoughts on “Ο ραγιάς και η φωτιά

  1. ELGRECO 26/08/2009 στο 4:05 μμ Reply

    Φώτη μου γειά σου. Πραγματικά μαύρισε η ψυχή μου βλέποντας τις φωτιές στην Αττική. Αυτοί που ευθύνονται, θα πρέπει να εκτελούνται, επι τόπου!!!

  2. apos 27/08/2009 στο 12:19 πμ Reply

    Φίλε Φώτη,
    ευχαριστώ που ο δικός μου χιουμοριστικός-μηδενιστικός τρόπος σού έδωσε το ερέθισμα. Αν και πραγματικά τα είπες πολύ ωραία και στο προηγούμενο post σου.

    Σήμερα άκουγα στις ειδήσεις για τους δημάρχους, που είχαν -λέει- προειδοποιήσει για τις ελλείψεις αρκετούς μήνες πριν. Αναρωτιέμαι γιατί δεν είχαν προειδοποιήσει και για τα χιλιάδες αυθαίρετα που οι ίδιοι ανέχονται (μεταξύ των πολλών άλλων που ανέχονται) εντός των ορίων των δήμων τους.

    Ειλικρινά πιστεύω όλο και περισσότερο ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε στους δημάρχους.

  3. #FN$# 27/08/2009 στο 6:53 μμ Reply

    Προσωπικά, ο κ. Πρετεντέρης μου τη σπάει, με εκνευρίζει κλπκλπ αλλά στην προκειμένη περίπτωση έχει δίκιο, τόσο αυτός, όσο κ εσύ…

  4. clib 27/08/2009 στο 7:57 μμ Reply

    Κι εμένα, όπως και του προλαλήσαντα, ο Πρετεντέρης μου προκαλεί στομαχικές διαταραχές. Ξέρω όμως την περιοχή που περιγράφει και ξέρω ότι κάπως έτσι έχει η κατάσταση. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει, η κατάσταση μοιάζει με την Λερναία Ύδρα, που για κάθε κεφάλι που κόβεις, δυο ξεφυτρώνουν.

  5. Ηλίας 28/08/2009 στο 9:39 πμ Reply

    Πάντως εγώ παραρολουθούσα χτες στην τηλεόραση μια σύνδεση με πυρόπληκτους και δεν είδα καμμία θλιμένη φάτσα.

    Οι περισσότεροι ήταν εξαιρετικά χαρούμενοι, απαιτούσαν να αποζημιωθούν για τα αυθαίρετα σπίτια τους γιατί «είχαμε νερό και ρεύμα» και φυσικά διεκδικούν μια ντε φάκτο νομιμοποίηση.

    Κάποιος φώναζε «να έρθει το δασαρχείο να μας δώσει άδεια να κόψουμε τα δέντρα».

    Ένας από αυτούς μάλιστα έκλεισε λέγοντας «και να προσέξουν τώρα με τις αναδασώσεις μην βγάλουν αναδασωτέα τα οικόπεδα του κόσμου».

    Φυσικά το ότι κανένας από όλους αυτούς τους αυθαίρετους δεν έχει πληρώσει ποτέ τέλος ακίνητης περιουσίας ή άλλο είδους φόρο για το ακίνητό του δεν έχει καμμία σημασία.

    Το θέμα είναι να αποζημιωθεί και ντε φάκτο να νομιμοποιηθεί.

    Μετά από αυτό δεν έχω πλέον καμμία αμφιβολία γιατί κάηκε η Β.Α. Αττική.
    Πολύ απλά η πλειοψηφεία των κατοίκων της περιοχής μάλλον κερδισμένη βγήκε παρά ζημειωμένη απο την καταστροφή.

  6. fvasileiou 28/08/2009 στο 1:30 μμ Reply

    @EL GRECO
    Ούτε για αστείο, ούτε σαν τρόπος του λέγειν επιχειρήματα υπέρ της θανατικής ποινής.

    @apos
    Νομίζω ότι είδαμε το ίδιο έργο και στις πυρκαγιές του 2007: Δήμοι και κοινότητες με ικανούς άρχοντες, υπέστησαν λιγότερες συνέπειες και η αποκατάσταση έγινε πιο άμεσα.

    Αναρωτιέμαι αν στις επόμενες Δημοτικές Εκλογές θα παίξει καθόλου αυτού του είδους η ικανότητα στους υποψηφίους.

    @#FN$@
    Νομίζω ότι ο Πρετεντέρης είναι από τους λίγους δημοσιογράφους, που είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς μαζί του, δεν πάει χαμένο τα δύο λεπτά που ξοδεύεις να διαβάσεις το άρθρο του.

    @clib
    Δεν μπορώ να πω τίποτα. Κι εγώ πιστεύω ότι κάποια πράγματα δεν μπορούν να διορθωθούν παρά μόνο με πολύ ριζικά μέτρα.

    @Ηλίας
    Δεν μπορώ να δεχτώ ότι η πλειοψηφία των πυρόπληκτων κέρδισε. Αλλά ότι υπάρχουν εκείνοι -οι πολλοί, ίσως- που τρίβουν από χαρά τα χέρια τους, ποιος αμφιβάλλει;

  7. Belbo 29/08/2009 στο 9:31 πμ Reply

    Αγαπητέ Φώτη,

    Πραγματικά έχουν περάσει πολύ άσχημες νοοτροπίες στο λαό. Νομίζω το κυρίαρχο συναίσθημα είναι ότι υπάρχουν κάποιοι που μας χρωστάνε: αυτοί που κυβερνάνε δηλαδή μας χρωστάνε να μας διορίσουν, να μας φτοιάξουν δρόμους, να μας σβήσουν τις πυρκαγιές. Έτσι φτάσαμε σα τραγελαφηκά πρόπερσι, ο καθένας να κάθεται με ένα λάστιχο μπροστά από το σπίτι του περιμένοντας τη φωτιά. Ο Πρετεντέρης έχει μιλήσει γι’ αυτό αρκετές φορές όσο και να λασπολογείται ακριβώς γι’ αυτό, φιλικά,

  8. fvasileiou 31/08/2009 στο 6:54 μμ Reply

    @Belbo
    Πώς θα το λύσουμε;
    Το ότι επισημαίνεται το πρόβλημα, είναι μια αρχή βέβαια. Πώς όμως θα κάνουμε το επόμενο βήμα;

  9. Belbo 01/09/2009 στο 12:00 μμ Reply

    Φώτη,

    Όπως το έγραψες βολεύει: είναι βολικό να θεωρείς ότι το κράτος σου «χρωστάει» μια θέση και άρα εσύ είσαι άδικα άνεργος, αντί να σκέφτεσαι ότι πρέπει να δουλέψεις και να βρεις τον τομέα αυτό που μπορείς να προσφέρεις και να καλύψεις μια ανάγκη του συνόλου. Είναι λίγο μια λογική που προσπαθεί να περάσει η αριστερά, δεδομένης της κρατικοδίαιτης προσέγγισής της, αλλά δεν είναι μόνο παρελκόμενο αυτής – είναι ραγιαδισμός και δεν έχει σχέση και με την παράδοσή μας επίσης (τα χωριά παλιότερα οργάνωναν μόνα τους την αντίστασή τους σε πειρατές – κύριοι της μοίρας τους). Στην ερώτησή σου νομίζω το σημαντικό είναι να περάσει στη νεολαία σαν λογική μέσα από το σχολείο, η τηλεόραση φυσικά και τα μέσα χαϊδεύουν αυτιά, μόνο η παιδεία ίσως αγαπητέ μου, φιλικά,

  10. fvasileiou 01/09/2009 στο 9:46 μμ Reply

    @Belbo
    Σύμφωνοι. Μόνο που το εκπαιδευτικό σύστημα μιας χώρας, όταν μάλιστα είναι τέτοιο όπως στην Ελλάδα, δεν μπορεί να αλλάξει ούτε με μεταρρυθμίσεις, ούτε με νομοθετικές αλλαγές, ούτε με τίποτα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: