Δυο λόγια για το “Inglourious Basterds”

1.   Η παγκόσμια κινητοποίηση που έχει προκαλέσει αυτή η ταινία είναι πρωτοφανής: Χωρίς ιδιαίτερο star-power, χωρίς καμιά μεγάλη διαφημιστική καμπάνια, με μοναδικό μαγνήτη το όνομα του σκηνοθέτη, οι θεατές όπου γης σπεύδουν και γεμίζουν τις αίθουσες. Ο Ταραντίνο συνεπώς πρέπει να είναι ο σκηνοθέτης που έχει σήμερα τους πιο πιστούς και αφοσιωμένους οπαδούς.

Θα μου πείτε: Γιατί ο Scorcese λίγους φίλους έχει;

Ο Σκορσέζε έχει οργανώσει ένα εξαιρετικά πετυχημένο σύστημα δημοσιότητας, αλλά πόσους κινηματογραφόφιλους μπορεί στ’ αλήθεια να συγκινήσει ένας σκηνοθέτης, που έχει να γυρίσει σπουδαία ταινία από το 1990 (Τα Καλά Παιδιά) και καλή ταινία από το 1995 (Καζίνο);

Ο Tarantino επιβεβαίωσε με τους Basterds ότι απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινό, το κοινό του. Ένα κοινό που ο ίδιος ανακάλυψε και πολύ δύσκολα μπορεί να προσεγγίσει, πόσο μάλλον να το ικανοποιήσει, άλλος σκηνοθέτης.

2.   Η ταινία έχει όλα εκείνα τα συστατικά που ενθουσιάζουν τους επαγγελματίες της κινηματογραφικής κριτικής: Γενναιόδωρες αναφορές σε σκηνοθέτες και κινηματογραφικά είδη του παρελθόντος (κι όχι μόνο στα σπαγγέτι-γουέστερν και τον Σ. Λεόνε, αλλά και στο κλασικό αμερικάνικο και τον Τζον Φορντ), περίτεχνα στημένες σκηνές, εξεζητημένες γωνίες λήψεις, νευρική κίνηση της κάμερας και μοντάζ. Ο Ταραντίνο είναι από τους πιο μεγάλους δεξιοτέχνες σκηνοθέτες της εποχής μας!

Κι όμως, όπως κι ο ίδιος τονίζει σε κάθε του συνέντευξη, όπως αντιλαμβάνεται ο οποιοσδήποτε θεατής των ταινιών του, στις ταινίες του όλα ξεκινούν και τελειώνουν με το σενάριο.

Κι όταν λέω σενάριο δεν εννοώ την ιστορία καθαυτή. Έτσι κι αλλιώς από ταινία σε ταινία υπόθεση έχει όλο και λιγότερη επαφή με την πραγματικότητα, γίνεται όλο και πιο εξωπραγματική, αφαιρετική και σουρεαλιστική. Η υπόθεση στις ταινίες του Tarantino είναι σαν το σακί, το οποίο θα γεμίσει με τα χίλια-δυο καλούδια του δημιουργού της.

Προσέξτε, δεν υποτιμώ την σημασία της υπόθεσης, της δομής και, οπωσδήποτε, ενός δυνατού κι απροσδόκητου φινάλε. Πιστεύω όμως πως πολύ μεγάλη σημασία έχουν οι φοβεροί και τρομεροί διάλογοι, η ανάπλαση του κινηματογραφικού παρελθόντος, το παιχνίδι και η ανακαίνιση των πλέων τετριμμένων κλισέ.

3.   Η ιστορία είναι γνωστή σε όλους: Μια ομάδα Αμερικανοεβραίων περιπλανιέται στην γερμανοκρατούμενη Γαλλία δολοφονώντας με βίαιο και φρικιαστικό τρόπο ναζί στρατιώτες.

Σε μια πρώτη, δηλαδή, ματιά ο κόσμος των Άδοξων Μπάσταρδων είναι χωρισμένος στα δύο: Στο Απόλυτο Κακό, τους Ναζί, και το Απόλυτο Καλό, τους Συμμάχους.

Μοιάζει γνώριμο, μοιάζει καθησυχαστικό, μοιάζει αναμενόμενο, μοιάζει απολύτως political correct –είναι όμως έτσι;

Οι Αμερικανοεβραίοι της ταινίας είναι σφαγείς χωρίς παρελθόν και χωρίς μέλλον. Σφάζουν χωρίς τύψεις και συνεχίζουν τον δρόμο τους. Έχουν βέβαια μια καλή δικαιολογία, αλλά…

Τα θύματά τους, αντιθέτως, έχουν σχεδόν πάντα ένα ανθρώπινο πρόσωπο: Ο αξιωματικός που συμπεριφέρεται σύμφωνα με τους ιπποτικούς κώδικες της τιμής ή ο νεαρός στρατιώτης που πριν λίγο έγινε πατέρας. Ακόμα κι ο ναζί ήρωας πολέμου, που κατάφερε να απωθήσει τον στρατό των συμμάχων μόνος του, παρουσιάζεται σαν ένα γλυκό κι ευγενικό αγόρι που αγαπάει με πάθος το σινεμά!

Και, ναι, ο Ταραντίνο κάνει κι αυτό: Μιλάει με θαυμασμό για τις ταινίες που γυρίστηκαν υπό την επίβλεψη του Γκέμπελς!

– Δηλαδή ο Ταραντίνο είναι ναζιστής;

Όχι, το αντίθετο. Απλώς παίζει με τις βεβαιότητές μας. Μας δείχνει την άλλη πλευρά και περιμένει να μετρήσει αντιδράσεις. Γίνεται θεατής των θεατών του έργου του.

4.   Αν θέλω να συνοψίσω την γνώμη μου για το Άδωξοι Μπάσταρδη, θα έλεγα ότι είναι μια ταινία που θα την χαρούν όσοι χαίρονται τις ταινίες του Tarantino. Οι οποίοι, τελικά, είναι πάρα πολλοί. Απροσδόκητα πάρα πολλοί. Και πολλές. Τονίζω αυτό το πολλές, επειδή εγώ αφελώς θεωρούσα τις ταινίες του Ταραντίνο αγορίστικη υπόθεση (ξέρετε τώρα: βία, όμορφα κορίτσια, ωραία αυτοκίνητα και foot massage…), αλλά έκανα λάθος: Στο σινεμά είδα πολλές κοριτσοπαρέες και δεν είναι η ταινία που πας κατά λάθος.

Ο Μπραντ Πιτ είναι καταπληκτικός: Παίζει έναν χωριάτη γιάνκη, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς ηθικές ή αισθητικές αρχές. Όσκαρ; Ίσως…

Στην οθόνη παρελαύνουν και πολλές-πολλές καινούργιες φάτσες, που θα μας απασχολήσουν σίγουρα στο μέλλον.

Το σάουντρακ γεμάτο με μουσικές του Morricone περιμένω να το ακούσω σε CD για να έχω πιο συγκροτημένη άποψη. Είναι απολύτως λειτουργικό στην ταινία, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα παίξει στο CD player τόσο όσο τα προηγούμενα.

————————————

Το κείμενο είναι χαρισμένο στον zamuk, ο οποίος παρά τον όγκο των κειμένων που κυκλοφορούν στο δίκτυο για το Inglourious Basterds, θέλησε να μάθει και την δική μου άποψη.

Advertisements

14 thoughts on “Δυο λόγια για το “Inglourious Basterds”

  1. clib 28/08/2009 στο 4:57 μμ Reply

    Από τα ωραιότερα κείμενα που έχω διαβάσει!!!

    Φώτη, μαζί μ ετο προηγούμενο, έγραψες δυο καταπληκτικά κείμενα για τον Ταραντίνο. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο, μπράβο!

  2. Belbo 29/08/2009 στο 9:39 πμ Reply

    Δεν είμαι οπαδός του Ταραντίνο: ακόμη θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα το Pulp Fiction και τη θεώρησα μια από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει ποτέ – σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στη χρήση άσκοπης βίας που κάνει η οποία με απωθεί. Σε κάθε περίπτωση μου τράβηξες την περιέργεια για τη νέα του ταινία: θα δοκιμάσω να τη δω, φιλικά,

  3. gfoufoutos 30/08/2009 στο 2:59 πμ Reply

    Μετα απο 15 μερες απουσιας απο καθε ηλεκτρονικη ενημερωση (θα βρεχονταν το laptop :p ) και ειδικα σημερα μετα απο μια τρελλη αποπειρα καταβασης του αχεροντα που δοξα τον υψιστο δεν κατεληξε σε Λουσιο Νο2 , η αναγνωση των post που εχασα ολες αυτες τις μερες μου φτιαξανε το σαββατοβραδο! μενω στα 2 κειμενα για τον Τ. που πραγματικα απολαυσα μιας και οσα αφορουν τις φωτιες κτλ τα εχασα.Απο τα καλυτερα κειμενα που εχω διαβασει για τον σκηθετη που σημαδευει τη γενια μας. Keep up the good work!

  4. kitsosmitsos 30/08/2009 στο 11:54 πμ Reply

    Για να δούμε τι θα δούμε. Σύντομα κοντά σας και αυτό!

  5. giota 30/08/2009 στο 1:58 μμ Reply

    Το έχω ξαναπεί, δεν μου αρέσει ο Tarantino. Δεν κρίνω την δουλειά του και πολύ περισσότερο όσους ικανοποιεί η αισθητική του όμως, σίγουρα δεν ικανοποιεί την δικιά μου. Μου φαίνεται ότι κάνει γενικώς, υπερβολική χρήση των πάντων, όχι μόνο αίματος και βίας!

  6. roadartist 30/08/2009 στο 11:46 μμ Reply

    Aν προλάβω θα πάω να το δω..!!

  7. tdjm 31/08/2009 στο 11:31 πμ Reply

    Καλημέρα…γύρισα!!!

    Η Πίνδος για άλλη μια φορά ήταν ανεπανάληπτη…
    Ηρθα και στα Γιάννενα.
    Φέτος φτάσαμε μέχρι τα Ζαγοροχώρια ,Πάπιγκο….άφωνη Φώτη μου …για μια ακόμη φορά!!

    Σε φιλώ

    Μέχρι να οργανωθώ….να σε διαβάσω..θα περάσει καμιά βδομάδα…

  8. fvasileiou 31/08/2009 στο 6:41 μμ Reply

    @clib
    ΟΚ, είσαι ο ΝΟΥΜΕΡΟ 1 θαυμαστής μου 😀

    @Belbo
    Χμμμ, ΟΚ, αλλά εγώ έγραψα ότι την ταινία θα την χαρούν οι φίλοι του Τ. και αμαρτίαν ουκ έχω…

    @gfoufoutos
    Ραντεβού στο γυμναστήριο!…

  9. fvasileiou 31/08/2009 στο 6:49 μμ Reply

    @kitsosmitsos
    Για να δούμε… για να δούμε…

    @giota
    Η χρήση γυμνού και σεξ στις ταινίες του είναι από μικρή έως ανύπαρκτη. Άρα δεν υπερβάλλει στα πάντα.
    Το επισημαίνω γιατί έχει την σημασία του στο τι υπερβάλλει ένας δημιουργός. Τόσο για τους οπαδούς, όσο και για τους αντιπάλους του.

    @roadartist
    Το «αν» μου δείχνει ότι δεν συγκαταλέγεσαι στους ορκισμένους οπαδούς του…

  10. fvasileiou 31/08/2009 στο 6:51 μμ Reply

    @tdjm
    Καλώς ήρθες!
    Εγώ ετοιμάζομαι να φύγω…

    Τώρα που αρχίζουν τα ωραία (πρωτοβρόχια, πρωτοψύχρες, πρωτοκρύα), ετοιμάζομαι να αναχωρήσω για την Γη του Πυρρός…

    Θα τα πούμε!

  11. zamuc 01/09/2009 στο 1:19 πμ Reply

    Thanx Φώτη
    Συμφωνούμε γενικά, πολύ σωστή η παρατήρηση για το ανθρώπινο πρόσωπο των θυμάτων
    Θεωρώ πάντως ότι αυτή τη φορά εκτός από το «όνομα μαγνήτη» του σκηνοθέτη, υπάρχει σχετική διαφήμιση και ένας σταρ πρώτης γραμμής που ενισχύουν λίγο το εμπορικό της υπόθεσης

  12. Έλενα 01/09/2009 στο 1:26 πμ Reply

    Χμμμ…μάλλον εγώ δεν το ανέλυσα όπως εσύ Φώτη μου…
    Μου άρεσε το παιχνίδι του ψυχολογικού εξαναγκασμού, του σπάσιμου νεύρων που έκανε ο Γερμανός στον Γάλλο που έκρυβε τους Εβραίους και στο τέλος τον «έφερε» εκεί που ήθελε και τα «ξέρασε» όλα…
    Δε θα έλεγα πως είχε άσκοπη βία καθεαυτό, αλλά πως ήταν τόσο fake που καταντούσε περιττή. Πολύ κακό για το τίποτα.
    Οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χίτλερ…αυτό ήταν το πιο γελοίο της ταινίας…το μακελειό στο θέατρο.
    Ο μόνος ρόλος που μου άρεσε ήταν του Γερμανού που στο τέλος κι αυτός γελοιοποιήθηκε…
    Εμένα δε με άγγιξε…όλοι τουλάχιστον παίξανε καλά και φυσικά κι ο Μπρατ Πιτ και ο Γερμανός εξαιρετικός κι η Σοσάνα.

  13. fvasileiou 01/09/2009 στο 3:03 πμ Reply

    @zamuc
    Έχω την αίσθηση -μπορεί να κάνω λάθος- ότι οι θαυμαστές του Τ. γέμισαν/γεμίσαμε το δίκτυο με κείμενα και φωτογραφίες και βίντεο από του Basterds.
    Ο Μπραντ Πιτ, απ’ την άλλη, θα έφερε κόσμο στα σινεμα, αλλά μόνος του δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει όλο αυτό που βλέπουμε γύρω μας.

    Καλό είναι να τα ξαναπούμε για την ταινία σε κανά χρόνο που όλα αυτά θα έχουν καταλαγιάσει…

    @Έλενα
    Μα η ταινία ούτε θέλει, ούτε επιδιώκει, ούτε την ενδιαφέρει να είναι ρεαλιστική ή ιστορικά ακριβής. Τα πάντα είναι παράλογα και υπακούουν στους εσωτερικούς -συχνά δε σινεφίλ- νόμους της ταινίας. Αν η βία ήταν ρεαλιστική, δεν θα κόλλαγε με το σύνολο. Και η δολοφονία του Χίτλερ στέκεται, γιατί ακριβώς υπηρετεί το φαν.

  14. Anna 01/09/2009 στο 10:02 πμ Reply

    Μα όλοι να μιλάνε για αυτή την ταινία. Για να δουμε τι θα δούμε έλεγαν παλιά… Πολύ κατατοπιστικός πάντως.
    Καλό μήνα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: