Το Debate των Έξι

Δεν μπαίνω στην διαδικασία να σχολιάσω τον τρόπο που μίλησαν και που κινήθηκαν οι αρχηγοί στο χτεσινοβραδινό debate. Την βρίσκω εντελώς περιττή, ειδικά τούτη τη στιγμή. Άλλωστε όλοι τους διαθέτουν προσωπικό και γι’ αυτό μη συγκρίσιμο στιλ. Αυτό ισχύει περισσότερο για τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου: Δεν μπορείς να κρίνεις τον έναν με βάση τα προτερήματα του άλλου. Είναι διαφορετικοί.  Ακόμα περισσότερο: Οι δυο τους εκφράζουν δυο εντελώς διαφορετικά ανδρικά πρότυπα –οπότε ο καθένας μας διαλέγει αυτό που του ταιριάζει περισσότερο.

Ο τρόπος που εκφράζονται βέβαια έχει σημασία. Είναι άλλο πράγμα να μην έχεις ευγλωττία ή να μην είσαι δεινός ρήτορας κι άλλο πράγμα να μην μπορείς ή να δυσκολεύεσαι να εκφράσεις την σκέψη σου. Για τον απλούστατο λόγο ότι ανέκφραστη σκέψη κατά πάσα πιθανότητα είναι και ανύπαρκτη. Όπως και η δυσπερίγραπτη σκέψη, η θολή έκφραση μπορεί να είναι ατού για κάποιους καλλιτέχνες ή για τους προφήτες, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί προσόν ενός ηγέτη.

Πέρα όμως από αυτά, για μένα το χτεσινό debate επιβεβαίωσε όσα ήδη λίγο-πολύ ξέραμε για τα κόμματα και τους αρχηγούς τους.

Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Γιατί έτσι η ευθύνη περνάει ακέραια στις δικές μας πλάτες. Και μετά την απομάκρυνση από την κάλπη κανένας δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν κατάλαβε:

Ο Καρατζαφέρης κινήθηκε στο γνωστό μοτίβο του, κάπως πιο μελοδραματικός αυτή τη φορά. Η δε τακτική του δεν είναι «ευφυής», όπως την χαρακτηρίζουν συχνά στα δευτεροκλασάτα τηλε-παράθυρα, αλλά μάλλον απλοϊκή. Αφού πιάνει όμως, ο Γιώργαρος δεν έχει πρόβλημα.

Το ενδιαφέρον ήταν που η Παπαρήγα δεν είπε ούτε μια κακή κουβέντα για τον Συριζα ετούτη τη φορά. Η Αλέκα δεν πυροβολεί πτώματα. Η κριτική της αφορούσε μόνο Ν.Δ., Πασόκ και Λάος.

Από τα όσα μας είπε ο κ. Χρυσόγελος, μια απορία μου δημιουργήθηκε: Εντάξει, εμείς να μην μπλέκουμε την Ιστορία στην πολιτική. Εκείνοι όμως ως τι μιλούν για την ιστορία; Ως ειδικοί ιστορικοί;

Ο Παπανδρέου δεν έχει λύσει το βασικό του πρόβλημα: Δεν είναι σαφής. Η ερώτηση που του τέθηκε από τον Πρωθυπουργό (σιγά μην τον ρωτούσαν κάτι τέτοιο οι δημοσιογράφοι) για το ύψος του κοινού φορολογικού συντελεστή που προτείνει και το αν σκοπεύει να φορολογήσει και τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων, ήταν απλούστατη. Και μπορούσε να απαντηθεί με δυο-τρεις φράσεις –αν, φυσικά, το Πασόκ έχει επεξεργασμένο πρόγραμμα, έστω και ανεφάρμοστο. Προφανώς δεν έχει.

Αλλά το χειρότερο για τον Γ. Παπανδρέου είναι πως δεν είναι καν πρωτότυπος. Τα «θα» ταυτίστηκαν με τον συχωρεμένο τον πατέρα του. Και όλοι ξέρουμε πώς επαναλαμβάνεται η ιστορία.

Ενδιαφέρον ήταν και το τραύλισμα που τον έπιανε κάθε φορά που απευθυνόταν στον Κ. Καραμανλή. Πολύ ενδιαφέρον…

Το βασικό πρόβλημα του Καραμανλή είναι το αντίστροφο: Παραείναι συγκεκριμένος. Κι έχω την αίσθηση ότι αυτή η τακτική δύσκολα αποδίδει προεκλογικά, αλλά αντιθέτως τοκίζει και κεφαλαιοποιείται αργότερα. Θα δούμε…

Οι δημοσιογράφοι;

Απαράδεκτοι. Αποδείχτηκαν για ακόμα μια φορά κατώτεροι των περιστάσεων. Ανίκανοι να υποβάλουν σοβαρές ερωτήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι στην on line ψηφοφορία του Σκάι οι ερωτήσεις που έθεσαν οι ίδιοι οι πολιτικοί θεωρήθηκαν πολύ καλλίτερες από εκείνες των δημοσιογράφων, με διαφορά 50 μονάδων!

Advertisements

14 thoughts on “Το Debate των Έξι

  1. GeorgeN 22/09/2009 στο 5:50 μμ Reply

    Για να καταλάβω:

    1. Ικανός ηγέτης είναι όποιος κατέχει την τέχνη του λόγου;

    2. Ο Καραμανλής είναι ο «ἁδικημένος» λόγω της εξαιρετικής του «ευθύτητας και ειλικρίνειας» η οποία όμως δεν «πιάνει»στον χαμηλού επιπέδου λαουτζίκο;

    3. Ποια ακριβώς είναι η διαφορά των παπανδρεϊκών «θα» από τα καραμανλικά;

    Οκ, είσαι νεοδημοκράτης, το σέβομαι αλλά δεν με πείθει η ανάλυσή σου. Στα σημεία αυτά τουλάχιστον.

    Με εκτίμηση

  2. fvasileiou 22/09/2009 στο 7:03 μμ Reply

    @GeorgeN

    Για να καταλάβεις:
    1. Το αντίθετο εγώ έγραψα: τι δεν χρειάζεται να είναι κανείς δεινός ρήτορας για να είναι και ικανός ηγέτης. Απλώς να μπορεί να μας εξηγεί τι σκέπτεται. Το θεωρείς υπερβολικό;

    2. Δικό σου συμπέρασμα ότι ο Καραμανλής είναι αδικημένος. Εγώ ούτε σήμερα το έγραψα, αλλά ούτε και πριν. Όπως δεν έγραψα για «λαουτζίκους» και τα ρέστα. Έχω γράψει όμως ένα κείμενο στο οποίο αναρωτιέμαι για τα κριτήρια της ψήφου. Έχεις απάντηση;

    3. Ως «θα» εννοούμε ευχάριστες προεκλογικές υποσχέσεις που δεν τηρούνται μετεκλογικά. Άκουσες τέτοιες από τον Καραμανλή; Αν ναι, τότε δεν διαφέρουν από του Παπανδρέου.

    ΟΚ, είσαι πασόκος, το σέβομαι, αλλά δες την ανάλυσή μου κάπως πιο καλοπροαίρετα…

    Με εκτίμηση

  3. Belbo 22/09/2009 στο 7:11 μμ Reply

    Φώτη,

    Βρήκα την παρουσία της αριστεράς πραγματικά λυπηρή: φαίνεται παγιδευμένη σε ξύλινη γλώσσα 50 χρόνια πίσω, αδυνατώντας να καταλάβει δυναμικές & που πηγαίνει ο τόπος. Το νεαρόν της ηλικίας του Τσίπρα δεν άλλαζε τίποτα: ο άνθρωπος πιστεύει ότι είναι προτιμότερο να είναι κάποιος άνεργος, παρά εκπαιδευόμενος στο δημόσιο (προφανώς θυμήθηκε το Κνήτικο παρελθόν του) – η δε Παπαρήγα το ηρωικό ότι είναι καλύτερο να μην έχουμε ανακύκλωση παρά να βγάζουν χρήματα οι ιδιώτες από αυτήν (αυτοκαταστροφικό σα σκέψη). Τα μεγάλα κόμματα μίλησαν πιο σοβαρά (τα έχουμε ξαναπεί νομίζω), υποχρεωμένα μάλλον μιας και πιθανά να πρέπει να εφαρμόσουν όσα υπόσχονται. Μου άρεσε ο σχολιασμός που έκανες πάνω στους χαρακτήρες Καραμανλή-Παπανδρέου, πραγματικά πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, αισθάνομαι ότι μας λείπει ένας Ομπάμα αγαπητέ μου (άνθρωπος με όραμα), φιλικά,

  4. fvasileiou 22/09/2009 στο 7:23 μμ Reply

    @Belbo

    Για την αριστερά δεν έχω να πω τίποτα. Δεν μπορώ πια να διαφωνώ μαζί τους. Δεν υπάρχει κοινό πεδίο κουβέντας.

    Οι «Ομπάμα» εμφανίζονται σε κοινωνίες που θέλουν να δημιουργήσουν και να παράξουν και προκόψουν. Αν κατά λάθος εμφανιστεί κανείς και σε κοινωνίες σαν την Ελλαδική, τότε ή δεν θα καταφέρει να φανεί ή θα φροντίσουμε οι ίδιοι να τον καταστρέψουμε. Ο μεγάλος εθνικός στόχος, κατά την γνώμη μου, πρέπει να είναι ο καθένας μας να μάθει να κάνει την δουλειά του. Ο καθένας μας να μάθει να βάζει στόχους και να έχει φιλοδοξίες. Ας ξεκινήσουμε από αυτό και τα άλλα θα έρθουν…

  5. GeorgeN 23/09/2009 στο 2:19 πμ Reply

    1. Δεν ήμουν ποτέ πασόκος. Better off dead. Αυτό δε σημαίνει πως αντιπαθώ τον ΓΑΠ επειδή έχει μικρότερο λεξιλόγιο από τον Καραμανλή ή δεν έχει σωστό συντακτικό ή δεν τον κοιτάει στα μάτια. Θεωρώ την κριτική τέτοιων λεπτομερειών τελείως άσχετη. Και ο Μπερλουσκόνι με το περουκίνι και τα γκομενιλίκια του μπορεί να φαντάζει ίσως γελοίος αλλά οι Ιταλοί τον εμπιστεύονται επειδή υλοποιεί πολιτικές. Ποσώς ενδιαφέρονται αν δεν μπορεί να τις εκφράσει όπως η Αρβελέρ.

    2. Γράφεις:

    ……Ως “θα” εννοούμε ευχάριστες προεκλογικές υποσχέσεις που δεν τηρούνται μετεκλογικά.

    Το πρόγραμμα της ΝΔ το 2004 ήταν γεμάτο από αυτές. Επίσης και το 2007. Νομίζω πως μετά από τόσα χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ είναι τουλάχιστον λαϊκίστικη υπεραπλούστευση το να λέμε «Ο Καραμανλής δεν υπόσχεται τίποτε ενώ ο ΓΑΠ λαγούς με πετραχήλια». Άλλωστε, το μεγαλύτερο λαϊκιστικό σύνθημα «επανίδρυση του Κράτους» (εδώ γελάμε) ακούστηκε επί των ημερών του. Αν εσύ κατάλαβες κάτι να άλλαξε στη ζωή του Έλληνα πολίτη επί ΝΔ προς το καλύτερο, θα ήθελα πολύ να το συζητήσουμε. Μορφωμένο και ταξιδεμένο παιδί είσαι, γνωρίζεις πως είναι οι ΑΛΗΘΙΝΑ προηγμένες και οργανωμένες κοινωνίες.

  6. Belbo 23/09/2009 στο 11:58 πμ Reply

    Φώτη, έχεις απόλυτο δίκιο: η χθεσινή αντιπαράθεση νομίζω ότι επίσης επιβεβαιώνει τις επισημάνσεις σου. Στον άλλο φίλο (GeorgeN) θα ήθελα να πω ότι να υποστηρίζεις ένα κόμμα δεν είναι πταίσμα και ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε ασχέτως κομματικών προτιμήσεων: δηλαδή οι απόψεις δεν δημιουργούνται από την κομματική ταυτότητα, αυτά γίνονται μόνο στα κόμματα της αριστεράς, όπου η κομματική γραμμή είναι θρησκεία και οι οπαδοί έχουν ανδρωθεί με τον καθοδηγητή πάνω από το κεφάλι τους, φιλικά,

  7. fvasileiou 23/09/2009 στο 12:34 μμ Reply

    @GeorgeN
    Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω.
    Ευθύς εξαρχής λέω ότι δεν με ενδιαφέρει αν είναι καλοί ή κακοί ρήτορες σε ετούτο το κείμενο. Και βέβαια έχει σημασία, αλλά εγώ, τώρα, δεν ασχολούμαι με αυτό.
    Με απασχολεί βέβαια το γεγονός ότι κάποιος δεν μπορεί -αν δεν μπορεί, φυσικά- να εκφραστεί. Γιατί αποκαλύπτει ένα συνολικότερο πρόβλημα. Αλλά ούτε και αυτό είναι το σημείο που εστιάζω στο κείμενό μου. Οπότε γιατί κολλάς;
    Εγώ σαν παιδί ταξιδεμένο που είμαι, ξέρω ότι στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο οι πολίτες κάνουν την δουλειά τους και αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Αν αυτό δεν συμβεί κάποια στιγμή, ούτε «αλλαγή», ούτε «εκσυγχρονισμό», ούτε φυσικά «επανίδρυση του κράτους» μπορούμε να έχουμε.

    Κι όσο για την συζήτηση που λες, μην έχεις αμφιβολία ότι για κάθε κακό που θα μου αναφέρεις από τις κυβερνήσεις του Κ. Καραμανλή, θα έχω να σου πω ένα καλό δικό του και δυο χειρότερα των Πασόκων. Αυτό θα σου αλλάξει την γνώμη; Όχι. Γιατί να κουράζομαι;

  8. fvasileiou 23/09/2009 στο 12:37 μμ Reply

    @Belbo
    Γι’ αυτό και οι υπάλληλοι των αφεντικών από την στιγμή που τελείωσαν τα debate ξεκίνησαν αυτό που λένε «διαχείριση»και είναι παραποίηση των όσων συνέβησαν μπροστά στα μάτια μας.
    Όσο για το άλλο, είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει στο «Σημειωματάριο» τις τελευταίες 15 μέρες.

  9. Μάρκο Τ 23/09/2009 στο 12:45 μμ Reply

    Νομίζω ότι αυτό που θα άξιζε να κρατηθεί από την προχτεσινή συζήτηση είναι ο απίστευτος αρτηριοσκληρωτισμός της ελληνικής Αριστεράς.
    Οι άνθρωποι ζουν ακόμα στην εποχή του Ζαχαριάδη, και όχι μόνο ο ψυχρός θηλυκός σταλινίσκος (βλέπε Αλέκα Παπαρήγα), αλλα και το κακομαθημένο άεργο πρώην κνιτάκι (βλ. Τσίπρας), πνευματικό παιδί της Αλέκας, άλλο που η μαμά του τώρα έγινε κακή μητρυιά και δεν θέλει να βλέπει το παιδί της.
    Η διαφορά μεταξύ ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ είναι μία και μόνη: Το ΚΚΕ πρεσβεύει τον λενινισμό-σταλινισμό, δηλαδή την οργανωμένη κατάλυση της αστικής δημοκρατίας (αφού πρώτα την έχει σαπίσει από μέσα, και ήδη στα Πανεπιστήμια το έχει καταφέρει) και στη συνέχεια την μεταβολή της Ελλάδας σε εμβερχοτζικού τύπου Αλβανία (είπε καθαρά η σταλινούλα Αλέκα ότι τα προβλήματα στις χώρες του «σοσιαλισμού» ξεκίνησαν όταν επιτράπηκε το ιδιωτικό κέρδος).
    Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αριστερίστικο-νεομαοϊκό μόρφωμα (οι της «ανανεωτικής αριστεράς» είναι απλά τα croutons στην αριστερίστικη σούπα, προορισμένα να λιώσουν) και επιθυμεί την κατάλυση της αστικής δημοκρατίας όχι με οργανωμένο σχέδιο, αλλά μέσω της σταδιακής της διάλυσης και του ξεχαρβαλώματος, με διαλείμματα καθαρής επιθετικότητας (όπως τον Δεκέμβρη). Στη θέση της αστικής δημοκρατίας ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει την εγκαθίδρυση ενός νεφελώδους κρατικού μορφώματος, με χαρακτήρα «διαρκούς επανάστασης», όπου ανάλογα με τη «Συνιστώσα» μπορείτε να υποψιαστείτε πώς μπορεί να είναι το μόρφωμα αυτό. Μπορεί μερικοί Συριζαίοι, π.χ., να επιθυμούν να γίνει η Ελλάδα σαν την Καμπότζη του Πολ Ποτ (οπότε φαντάζεστε τί θα γινει με εμάς τους διαφωνούντες ή έστω τους ύποπτους για διαφωνία…).
    Η διαφωνία ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ ως προς τον Δεκέμβρη δεν ήταν ουσιαστική, όπως νομίζουν πολλοί, αλλά απλά ήταν θέμα του ποιος κάνει κουμάντο. Δεν έκανε κουμάντο το ΚΚΕ στα επεισόδια, γι’ αυτό τα αποκήρυξε. Αλλιώς, το κνιταριό έχει μακρά παράδοση τραμπουκισμού, δεν έχει ιδεολογικό πρόβλημα με τους τραμπουκισμούς, απλά θέλει να τους αποφασίζει το Κόμμα και να τους εκτελούν αυτοί.
    Δυστυχώς, αυτή είναι η άκρα Αριστερά στην Ελλάδα, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, και πρέπει να το καταλάβουμε: Η προώθηση του ολοκληρωτισμού με κάθε μέσο.

  10. fvasileiou 23/09/2009 στο 2:49 μμ Reply

    @Μάρκο Τ
    Είμαι πεπεισμένος πλέον ότι για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε, θα πρέπει να ηττηθούν -επιτέλους- και στην χώρα μας ιδεολογικά οι αριστεροί, όπως και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Αυτός είναι η μάχη, που πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε να δώσουμε.

  11. Belbo 23/09/2009 στο 7:33 μμ Reply

    Φώτη & Μάρκο,

    Όπως λέει ένας αγαπητός φίλος: «η αριστερά έχασε τον πόλεμο και θέλει να πάρει εκδίκηση» και δεν είναι μακριά μιας και η αριστερά έχει κυριαρχήσει ιδεολογικά για 3 δεκαετίες παρότι ουσιαστικά παρέμεινε μια μικρή μειοψηφία του 10%. Ειδικά μετά την πτώση του τείχους η ύπαρξη Σταλινικού ΚΚ στην Ελλάδα αποτελεί ρεκόρ Guiness (στεφτείτε ότι οι κάτοικοι των Σοσιαλιστικών παραδείσων μετανάστευσαν τρέχοντας στην Ελλάδα για να δουν άσπρη ημέρα και η συμπαθέστατη κατά τα άλλα κα Παπαρήγα τους έχει σαν… μοντέλο). Αλλά και ο ΣΥΝ ουδεμία σχέση δεν έχει με Ευρωπαϊκή αριστερά, οι άνθρωποι ονειρεύονται την… επανάσταση και την ανατροπή της αστικής δημοκρατίας όπως πολύ ωραία γράφεις Μάρκο.

    Με όλα αυτά το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι καλό είναι να τους κράζουμε που και που και να τους θυμίζουμε που θα ήταν η Ελλάδα αν οι διάφοροι «αγώνες» τους είχαν ευωδωθεί (μια άλλη Αλβανία με εμάς μετανάστες στη δυτική Ευρώπη και τις γυναίκες μας να γεμίζουν τα αντίστοιχα καμπαρέ), έτσι για να μην ξεχνιώμαστε δηλαδή 🙂

  12. ppanos 24/09/2009 στο 1:16 πμ Reply

    Εγώ πάλι, προσπαθώ να βρω αντίστοιχα του ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα αλλά δεν μπορώ. Αριστεροί λένε πως είναι και οι Die Linke στη Γερμανία (πήραν μάλιστα την πλειοψηφία στις δημοτικές εκλογές σε ένα ομόσπονδο κρατίδιο) αλλά ΟΥΔΕΙΣ εξαγιάζει τις ταραχές, ούτε βαφτίζει την τρομοκρατία «ταξικό αγώνα». Και φυσικά, ΟΥΔΕΙΣ υποστηρίζει αποσχιστικές ιδέες και τάσεις.

    Πράγματι η Αριστερά στην Ελλάδα πέθανε αλλά δεν το έχει καταλάβει ακόμη. Φαντάζομαι, σε περίπτωση επικράτησής της, «εθνικές» εορτές θα ήταν τα γενέθλια του Στάλιν και η 17η Οκτωβρίου. Α, και φυσικά πανελλήνιο προσκύνημα στο Βίτσι.

  13. giota 27/09/2009 στο 11:33 πμ Reply

    Προσωπικά δεν με κάλυψε το debate, ούτε ως προς τις ερωτήσεις που έγιναν, καθώς τις θεωρώ αδιάφορες σε μεγάλο βαθμό ή έστω ελλειπείς αλλά, ούτε και ως προς τις απαντήσεις που δόθηκαν. Ίσως το πιο ενδιαφέρον σκέλος να ήταν οι ερωτήσεις που αντάλλαξαν μεταξύ τους οι αρχηγοί αλλά και πάλι, σε έναν διάλογο 2 ωρών, αυτό είναι απειροελάχιστο!

  14. fvasileiou 27/09/2009 στο 10:13 μμ Reply

    @giota
    Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ερωτήσεις που υπέβαλαν οι δημοσιογράφοι ούτε κι αυτή τη φορά προσέφεραν τίποτα. Αν οι ερωτήσεις είναι ανούσιες, πώς να έχουν βάθος οι απαντήσεις; Παρόλα αυτά, για να είμαστε δίκαιοι, όταν έχεις όλους τους αρχηγούς για 3 ώρες στην οθόνη σου να μιλάνε μεταξύ τους και με δημοσιογράφους, τότε κάποια συμπεράσματα βγαίνουν. Ίσως κανένας τους να μην ανταποκρίνεται στο πρότυπο που έχεις στο νου σου. Είμαι βέβαιος όμως ότι κάποιος από όλους θα είναι πιο κοντά από τους άλλους σε αυτό. Ψήφισέ τον!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: